ਯਾਵਤ੍ਕਾਲਂ ਵਸੇਤ੍ਸ੍ਵਰ੍ਗੇ ਨਰੋ ਮਂਡਪਕਾਰਕਃ। ਤਾਵਤ੍ਕਾਲਂ ਚ ਹਰਣੇ ਨਰੋ ਦੁਰ੍ਗਤਿਮਾਪ੍ਨੁਯਾਤ੍
ਜਿੰਨਾ ਸਮਾਂ ਮੰਡਪ ਬਣਾਉਣ ਵਾਲਾ ਵਿਅਕਤੀ ਸਵਰਗ ਵਿਚ ਵਾਸ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਓਨਾ ਹੀ ਸਮੇਂ ਲਈ ਜੇ ਉਹ ਚੋਰੀ ਕਰੇ, ਤਾਂ ਉਸਨੂੰ ਦੁਖ ਮਿਲਦਾ ਹੈ।
ਜਨਾਨਾਂ ਨਿਚਯੇ ਰਮ੍ਯੇ ਵਸ੍ਤੂਨਾਂ ਕ੍ਰਯਵਿਕ੍ਰਯੇ। ਆਸ਼੍ਰਯੇ ਚਾਧ੍ਵਗਾਨਾਂ ਚ ਨਦੀਨਦ ਸਮਾਗਮੇ
ਸੁਹਣੀਆਂ ਲੋਕ-ਮੰਡਲੀਆਂ ਵਿਚ, ਵਸਤੂਆਂ ਦੀ ਖਰੀਦ-ਵਿਕਰੀ ਵਿਚ, ਯਾਤਰੀਆਂ ਨੂੰ ਆਸਰਾ ਦੇਣ ਵਿਚ, ਅਤੇ ਨਦੀਆਂ ਦੇ ਮਿਲਣ ਵਾਲੇ ਥਾਂ ਤੇ,
ਦੇਵਾਨਾਂ ਮਂਡਪਂ ਕृਤ੍ਵਾ ਯਤ੍ਫਲਂ ਲਭਤੇ ਨਰਃ। ਤਤ੍ਫਲਂ ਸਮਵਾਪ੍ਨੋਤਿ ਦ੍ਵਿਗੁਣਂ ਵਿਪ੍ਰਮਂਦਿਰੇ
ਦੇਵਤਿਆਂ ਲਈ ਮੰਡਪ ਬਣਾਕੇ ਜੋ ਫਲ ਵਿਅਕਤੀ ਨੂੰ ਮਿਲਦਾ ਹੈ, ਓਹੀ ਫਲ, ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਦੇ ਘਰ ਲਈ ਮੰਡਪ ਬਣਾਉਣ 'ਤੇ ਦੋਹਣਾ ਮਿਲਦਾ ਹੈ।
ਅਨਾਥਸ੍ਯ ਚ ਦੀਨਸ੍ਯ ਸ਼੍ਰੋਤ੍ਰਿਯਸ੍ਯ ਵਿਸ਼ੇषਤਃ। ਕਾਰਯਿਤ੍ਵਾ ਗृਹਂ ਰਮ੍ਯਂ ਨਰਃ ਸ੍ਵਰ੍ਗਾਨ੍ਨ ਹੀਯਤੇ
ਅਨਾਥ, ਗਰੀਬ ਜਾਂ ਵਿਦਵਾਨ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਲਈ ਖੂਬਸੂਰਤ ਘਰ ਬਣਾਕੇ, ਵਿਅਕਤੀ ਸਵਰਗ ਤੋਂ ਵੰਞਦਾ ਨਹੀਂ।
ਯ ਇਦਂ ਸ਼ृਣੁਯਾਨ੍ਨਿਤ੍ਯਂ ਪੁਣ੍ਯਾਖ੍ਯਾਨਮਨੁਤ੍ਤਮਮ੍। ਅਕ੍ਸ਼ਯਂ ਲਭਤੇ ਸ੍ਵਰ੍ਗਂ ਪ੍ਰਾਸਾਦਾਦੇਃ ਫਲਂ ਲਭੇਤ੍
ਜੋ ਇਹ ਪਵਿੱਤਰ ਤੇ ਉੱਤਮ ਕਥਾ ਨਿੱਤ ਸੁਣਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਅਟੱਲ ਸਵਰਗ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰਦਾ ਹੈ ਤੇ ਮੰਦਰ ਬਣਾਉਣ ਦਾ ਫਲ ਪਾਉਂਦਾ ਹੈ।
ਧਨਿਨਾਂ ਚੇਸ਼੍ਵਰਾਣਾਂ ਚ ਤਥਾ ਪੁਣ੍ਯਵਤਾਂ ਪੁਨਃ। ਪਾਠਯਿਤ੍ਵਾ ਪਠਿਤ੍ਵਾ ਤੁ ਨਰਃ ਸ੍ਵਰ੍ਗਾਨ੍ਨ ਹੀਯਤੇ
ਧਨਵਾਨ, ਰਾਜਿਆਂ ਤੇ ਪਵਿੱਤਰ ਲੋਕਾਂ ਵਿਚ, ਇਹ ਕਥਾ ਪੜ੍ਹਵਾ ਕੇ ਜਾਂ ਪੜ੍ਹ ਕੇ, ਵਿਅਕਤੀ ਸਵਰਗ ਤੋਂ ਵੰਞਦਾ ਨਹੀਂ।
ਦੇਵਾਨਾਂ ਦਾਸਦਾਸੀਨਾਂ ਸਦਾ ਦੇਵਾਲਯੇषੁ ਚ। ਪਠੇਦ੍ਯਸ੍ਤੁ ਸਦਾ ਵਿਪ੍ਰੋ ਮੋਕ੍ਸ਼ਮਾਰ੍ਗਂ ਸ ਗਚ੍ਛਤਿ
ਜੋ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਸਦਾ ਦੇਵਾਲਿਆਂ ਵਿਚ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਦਾਸ-ਦਾਸੀਆਂ ਵਿਚ, ਇਹ ਕਥਾ ਪੜ੍ਹਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਮੁਕਤੀ ਦਾ ਰਾਹ ਪਾ ਲੈਂਦਾ ਹੈ।
ਨृਪਾਣਾਮੀਸ਼੍ਵਰਾਣਾਂ ਚ ਧਨਿਨਾਂ ਗੁਣਿਨਾਂ ਪੁਰਃ। ਪਠਿਤ੍ਵਾ ਮੋਕ੍ਸ਼ਮਾਪ੍ਨੋਤਿ ਸ਼੍ਰਵਣਾਤ੍ਤਤ੍ਫਲਂ ਲਭੇਤ੍
ਰਾਜਿਆਂ, ਧਨਵਾਨਾਂ, ਤੇ ਗੁਣਵਾਨਾਂ ਦੇ ਸਾਹਮਣੇ ਇਹ ਕਥਾ ਪੜ੍ਹ ਕੇ, ਮੁਕਤੀ ਮਿਲਦੀ ਹੈ; ਤੇ ਸੁਣ ਕੇ, ਓਹੀ ਫਲ ਮਿਲਦਾ ਹੈ।
ਦ੍ਵਿਜਾ ਊਚੁਃ- ਸਾਮਾਨ੍ਯੇਕਃ ਪਰਃ ਪੁਣ੍ਯੋ ਮਰ੍ਤ੍ਯਲੋਕੇ ਦ੍ਵਿਜੋਤ੍ਤਮ। ਸੁਲਭੋ ਮਰ੍ਤ੍ਯਪੂਜ੍ਯਸ੍ਤੁ ਮੁਨੀਨਾਂ ਚ ਤਪਸ੍ਵਿਨਾਮ੍
ਦਵਿਜਾਂ ਨੇ ਕਿਹਾ: ਮਾਨਵ ਲੋਕ ਵਿਚ, ਹੇ ਉੱਤਮ ਬ੍ਰਾਹਮਣ, ਇੱਕ ਆਮ ਤੇ ਉੱਚਾ ਪਵਿੱਤਰਤਾ ਹੈ, ਜੋ ਮਾਨਵਾਂ ਤੇ ਤਪਸਵੀਆਂ ਲਈ ਆਸਾਨੀ ਨਾਲ ਮਿਲ ਜਾਂਦੀ ਹੈ ਤੇ ਸਤਿਕਾਰਯੋਗ ਹੈ।
ਚਾਤੁਰ੍ਵਰ੍ਣ੍ਯਾਸ਼੍ਰਮਾਣਾਂ ਚ ਪਾਪਪੁਣ੍ਯਵਤਾਂ ਨृਣਾਮ੍। ਗੁਣਾਗੁਣਵਤਾਂ ਚੈਵ ਵਰ੍ਣਾਵਰ੍ਣਵਤਾਂ ਤਥਾ
ਚਾਰ ਵਰਨਾਂ ਤੇ ਆਸ਼ਰਮਾਂ ਵਾਲਿਆਂ, ਪਾਪੀ-ਪੁਣੀ ਵਾਲਿਆਂ, ਗੁਣੀ-ਅਗੁਣੀ, ਤੇ ਵਰਨ-ਅਵਰਨ ਵਾਲਿਆਂ ਲਈ,
ਵ੍ਯਾਸ ਉਵਾਚ- ਸਰ੍ਵੇषਾਮੇਵ ਭੂਤਾਨਾਂ ਰੁਦ੍ਰਾਕ੍ਸ਼ੇਣ ਯੁਤੋ ਵਰਃ। ਦਰ੍ਸ਼ਨਾਦ੍ਯਸ੍ਯ ਲੋਕਾਨਾਂ ਪਾਪਰਾਸ਼ਿਃ ਪ੍ਰਲੀਯਤੇ
ਵਿਆਸ ਨੇ ਕਿਹਾ: ਸਾਰੇ ਜੀਵਾਂ ਲਈ, ਰੁਦ੍ਰਾਕਸ਼ ਨਾਲ ਸਜਿਆ ਹੋਇਆ ਵਿਅਕਤੀ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਹੈ; ਉਸ ਦੇ ਦਰਸ਼ਨ ਨਾਲ ਲੋਕਾਂ ਦੇ ਪਾਪਾਂ ਦਾ ਢੇਰ ਨਸ਼ਟ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਸ੍ਪਰ੍ਸ਼ਨਾਦ੍ਦਿਵਮਸ਼੍ਨਾਤਿ ਧਾਰਾਣਾਦ੍ਰੌਦ੍ਰਤਾਂ ਵ੍ਰਜੇਤ੍। ਸ਼ਿਰਸ੍ਯੁਰਸਿ ਬਾਹੌ ਚ ਰੁਦ੍ਰਾਕ੍ਸ਼ਂ ਧਾਰਯੇਤ੍ਤੁ ਯਃ
ਸਪর্শ ਕਰਨ ਨਾਲ ਉਹ ਸਵਰਗ ਪਾਉਂਦਾ ਹੈ; ਧਾਰਣ ਕਰਨ ਨਾਲ ਰੁਦ੍ਰ ਦੀ ਅਵਸਥਾ ਪਾਉਂਦਾ ਹੈ। ਜੋ ਵਿਅਕਤੀ ਰੁਦ੍ਰਾਕਸ਼ ਨੂੰ ਸਿਰ, ਛਾਤੀ ਜਾਂ ਬਾਂਹ ਤੇ ਪਹਿਨਦਾ ਹੈ।
ਸ ਚੇਸ਼ਾਨਸਮੋ ਲੋਕੇ ਮਖੇ ਸਰ੍ਵਤ੍ਰ ਗੋਚਰਃ। ਯਤ੍ਰ ਤਿष੍ਠਤ੍ਯਸੌ ਵਿਪ੍ਰਸ੍ਸ ਦੇਸ਼ਃ ਪੁਣ੍ਯਵਾਨ੍ਭਵੇਤ੍
ਜੋ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਇਸ਼ਾਨ ਦੇ ਬਰਾਬਰ ਹੈ ਤੇ ਹਰ ਥਾਂ, ਹਰ ਯਗ ਵਿੱਚ ਮੌਜੂਦ ਰਹਿੰਦਾ ਹੈ, ਉਸ ਜਿੱਥੇ ਵੱਸਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਥਾਂ ਪਵਿੱਤਰ ਹੋ ਜਾਂਦੀ ਹੈ।
ਤਂ ਦृष੍ਟ੍ਵਾਪ੍ਯਥਵਾ ਸ੍ਪृष੍ਟ੍ਵਾ ਨਰਃ ਪੂਯੇਤ ਕਲ੍ਮषਾਤ੍। ਯਜ੍ਜਪ੍ਯਂ ਤਰ੍ਪਣਂ ਦਾਨਂ ਸ੍ਨਾਨਮਰ੍ਚਾ ਪ੍ਰਦਕ੍ਸ਼ਿਣਮ੍
ਉਸ ਨੂੰ ਵੇਖਣ ਜਾਂ ਛੂਹਣ ਨਾਲ ਹੀ ਮਨੁੱਖ ਦੇ ਪਾਪ ਦੂਰ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ; ਜੋ ਵੀ ਜਪ, ਤਰਪਣ, ਦਾਨ, ਇਸ਼ਨਾਨ, ਪੂਜਾ ਜਾਂ ਪਰਿਕ੍ਰਮਾ ਕੀਤੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ—
ਯਤ੍ਕਿਂਚਿਤ੍ਕੁਰੁਤੇ ਪੁਣ੍ਯਂ ਨਿਖਿਲਂ ਤਦਨਂਤਕਮ੍। ਤੀਰ੍ਥਾਨਾਂ ਚ ਮਹਤ੍ਤੀਰ੍ਥਂ ਰੁਦ੍ਰਾਕ੍ਸ਼ਸ੍ਯ ਫਲਂ ਦ੍ਵਿਜਾਃ
ਉਹ ਜੋ ਵੀ ਨੇਕ ਕੰਮ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਚਾਹੇ ਥੋੜ੍ਹਾ ਹੋਵੇ, ਉਸ ਦਾ ਫਲ ਬੇਅੰਤ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ; ਅਤੇ, ਦੋ ਵਾਰੀ ਜਨਮ ਲੈਣ ਵਾਲੇਓ, ਰੁਦਰਾਖ ਦੇ ਫਲ ਨੂੰ ਸਭ ਤੋਂ ਵੱਡੇ ਤੀਰਥਾਂ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਮੰਨਿਆ ਗਿਆ ਹੈ।
ਅਸ੍ਯੈਵ ਧਾਰਣਾਦ੍ਦੇਹੀ ਪਾਪਾਤ੍ਪੂਤੋऽਤਿ ਪੁਣ੍ਯਭਾਕ੍। ਗृਹੀਤ੍ਵਾ ਚਾਕ੍ਸ਼ਮਾਲਾਂ ਚ ਬ੍ਰਹ੍ਮਗ੍ਰਂਥਿਯੁਤਾਂ ਸ਼ਿਵਾਮ੍
ਇਸ ਨੂੰ ਸਿਰਫ ਪਹਿਨਣ ਨਾਲ ਹੀ ਮਨੁੱਖ ਪਾਪਾਂ ਤੋਂ ਪਵਿੱਤਰ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ ਤੇ ਵੱਡਾ ਪਵਿੱਤਰਤਾ ਵਾਲਾ ਬਣ ਜਾਂਦਾ ਹੈ; ਅਤੇ ਜਦੋਂ ਰੁਦਰਾਖ ਦੀ ਮਾਲਾ, ਜੋ ਬ੍ਰਹਮਾ ਗੰਠਾਂ ਨਾਲ ਸੁਸ਼ੋਭਿਤ ਤੇ ਸ਼ੁਭ ਹੋਵੇ, ਹੱਥ ਵਿੱਚ ਲੈ ਲੈਂਦਾ ਹੈ—
ਯਜ੍ਜਪ੍ਤਂ ਚ ਕृਤਂ ਦਾਨਂ ਸ੍ਤੋਤ੍ਰਂ ਮਂਤ੍ਰਂ ਸੁਰਾਰ੍ਚਨਮ੍। ਸਰ੍ਵਂ ਚਾਕ੍ਸ਼ਯਤਾਮੇਤਿ ਪਾਪਂ ਚ ਕ੍ਸ਼ਯਮਾਵ੍ਰਜੇਤ੍
ਜੋ ਵੀ ਜਪ, ਦਾਨ, ਸਤੋਤ੍ਰ, ਮੰਤਰ ਜਾਂ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕੀਤੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ, ਉਹ ਸਭ ਅਟੱਲ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ, ਤੇ ਪਾਪ ਨਾਸ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਮਾਲਾਯਾ ਲਕ੍ਸ਼ਣਂ ਬ੍ਰੂਮਃ ਸ਼੍ਰੂਯਤਾਂ ਦ੍ਵਿਜਸਤ੍ਤਮਾਃ। ਤਸ੍ਯਾਸ੍ਤੁ ਲਕ੍ਸ਼ਣਂ ਜ੍ਞਾਤ੍ਵਾ ਸ਼ੈਵਮਾਰ੍ਗਂ ਪ੍ਰਲਪ੍ਸ੍ਯਥ੧੧੯ ਤੁ. ਵਰਾਹਪੁਰਾਣਮ੍ [https://sa.wikisource.org/s/18ga ੧੨੮.੫੪](ਗਣਾਨ੍ਤਿਕਾ)। ਨਿਰ੍ਯੋਨਿਕੀਟਵਿਦ੍ਧਂ ਚ ਭਗ੍ਨਲਿਗਂ ਯਥਾਕ੍ਰਮਮ੍। ਅਨ੍ਯੋਨ੍ਯਂ ਬੀਜਲਗ੍ਨਂ ਚ ਮਾਲਾਯਾਂ ਪਰਿਵਰ੍ਜਯੇਤ੍
ਹੁਣ ਮੈਂ ਮਾਲਾ ਦੇ ਲੱਛਣ ਦੱਸਦਾ ਹਾਂ; ਸੁਣੋ, ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਬ੍ਰਾਹਮਣੋ। ਉਸ ਦੇ ਲੱਛਣ ਜਾਣ ਕੇ, ਤੁਸੀਂ ਸ਼ਿਵ ਦੇ ਰਸਤੇ ਬਾਰੇ ਗੱਲ ਕਰ ਸਕਦੇ ਹੋ।
ਸ੍ਵਯਂ ਚ ਗ੍ਰਥਿਤਾ ਯਾ ਚ ਸ਼੍ਲਥਾਨ੍ਯੋਨ੍ਯ ਪ੍ਰਸਜ੍ਜਿਤਾ। ਸ਼ੂਦ੍ਰਾਦਿਗ੍ਰਥਿਤਾऽਸ਼ੁਦ੍ਧਾ ਦੂਰਾਤ੍ਤਾਂ ਪਰਿਵਰ੍ਜਯੇਤ੍
ਮਾਲਾ ਵਿੱਚ ਜਿਹੜਾ ਦਾਣਾ ਕੀੜੇ ਨਾਲ ਖੋਹਿਆ ਹੋਵੇ, ਗਲਤ ਥਾਂ ਤੋਂ ਛੇਦਿਆ ਹੋਵੇ, ਟੁੱਟਿਆ ਹੋਵੇ ਜਾਂ ਦੂਜੇ ਨਾਲ ਚਿਪਕਿਆ ਹੋਵੇ, ਉਹ ਦਾਣਾ ਵਰਤਣ ਤੋਂ ਬਚੋ।
ਮਧ੍ਯਮਾਲਗ੍ਨਕਂ ਬੀਜਂ ਜਪ੍ਤਵ੍ਯਂ ਚ ਯਥਾਕ੍ਰਮਮ੍। ਹਸ੍ਤਸਂਭ੍ਰਮਣੇਨੈਵ ਮੇਰ੍ਵਾਮਰ੍ਸ਼ਂ ਪੁਨਃ ਪੁਨਃ
ਜੋ ਦਾਣਾ ਆਪਣੇ ਆਪ ਗੰਥਿਆ ਹੋਵੇ, ਢੀਲਾ ਹੋਵੇ ਜਾਂ ਸ਼ੂਦਰ ਜਾਂ ਹੋਰਾਂ ਵੱਲੋਂ ਗੰਥਿਆ ਹੋਵੇ, ਉਹ ਮਾਲਾ ਪਵਿੱਤਰ ਨਹੀਂ ਹੁੰਦੀ; ਐਸੀ ਮਾਲਾ ਨੂੰ ਦੂਰੋਂ ਹੀ ਛੱਡ ਦਿਓ।
ਸਂਖ੍ਯਾਤਂ ਯਜ੍ਜਪੇਨ੍ਮਂਤ੍ਰਮਸਂਖ੍ਯਾਤਂ ਚ ਨਿष੍ਫਲਮ੍। ਸਰ੍ਵੇषਾਮੇਵ ਦੇਵਾਨਾਂ ਜਪੇਨ੍ਮਂਤ੍ਰਂ ਸ੍ਵਮਾਲਯਾ
ਮਾਲਾ ਦੇ ਵਿਚਕਾਰ ਵਾਲਾ ਦਾਣਾ ਜਪ ਕਰਨ ਲਈ ਠੀਕ ਢੰਗ ਨਾਲ ਵਰਤੋ; ਹੱਥ ਨਾਲ ਮਾਲਾ ਘੁੰਮਾਉਂਦੇ ਹੋਏ, ਮੈਰੂ ਦਾਣਾ ਨੂੰ ਵਾਰ-ਵਾਰ ਛੂਹੋ।
ਪ੍ਰਯਤਃ ਸਕਲੇ ਤੀਰ੍ਥੇ ਕੋਟਿਕੋਟਿਗੁਣਂ ਭਵੇਤ੍। ਸ਼ੁਦ੍ਧਾਯਾਮੇਵ ਭੂਮ੍ਯਾਂ ਤੁ ਮੇਧ੍ਯਕੇ ਵृਕ੍ਸ਼ਮੂਲਕੇ
ਜਪ ਗਿਣਤੀ ਨਾਲ ਕੀਤਾ ਜਾਵੇ ਤਾਂ ਫਲ ਮਿਲਦਾ ਹੈ; ਗਿਣਤੀ ਤੋਂ ਬਿਨਾ ਜਪ ਨਿਰਫਲ ਰਹਿੰਦਾ ਹੈ। ਹਰ ਦੇਵਤਾ ਲਈ, ਆਪਣੇ ਮਾਲਾ ਨਾਲ ਹੀ ਮੰਤਰ ਜਪੋ।
ਗੋष੍ਠੇ ਚਤੁष੍ਪਥਾਗਾਰੇ ਵਿष੍ਣੋਰ੍ਮਂਤ੍ਰਂ ਸ਼ਿਵਸ੍ਯ ਚ। ਗਣਪਤੇਸ਼੍ਚ ਸੂਰਸ੍ਯ ਲਿਂਗੇਨਂਤਫਲਂ ਲਭੇਤ੍
ਭਾਵਨਾ ਨਾਲ, ਹਰ ਪਵਿੱਤਰ ਥਾਂ ਤੇ, ਨੇਕਤਾ ਲੱਖਾਂ-ਕਰੋੜਾਂ ਵਾਰੀ ਵਧ ਜਾਂਦੀ ਹੈ; ਪਵਿੱਤਰ ਧਰਤੀ ਤੇ ਜਾਂ ਪਵਿੱਤਰ ਰੁੱਖ ਦੀ ਜੜ੍ਹ ਤੇ—
ਸ਼ੂਨ੍ਯਾਗਾਰੇ ਸ਼ਵਸ੍ਯਾਗ੍ਰੇ ਸ਼੍ਮਸ਼ਾਨੇ ਚ ਚਤੁष੍ਪਥੇ। ਦੇਵੀਮਂਤ੍ਰਂ ਜਪੇਦ੍ਯਸ੍ਤੁ ਸਦ੍ਯਸ੍ਸਿਧ੍ਯਤਿ ਸਾਧਕਃ
ਗੋਸ਼ਾਲਾ, ਚੌਕ, ਮੰਦਰ ਵਿੱਚ, ਵਿਸ਼ਨੂ, ਸ਼ਿਵ ਜਾਂ ਗਣਪਤਿ ਦਾ ਮੰਤਰ ਜਪ ਕੇ, ਅੰਤਹੀਨ ਫਲ ਮਿਲਦਾ ਹੈ।
ਯਾਵਚ੍ਚਾਵੈਦਿਕਂ ਮਂਤ੍ਰਂ ਪੌਰਾਣਂ ਚਾਗਮੋਦ੍ਭਵਮ੍। ਸਰ੍ਵਂ ਰੁਦ੍ਰਾਕ੍ਸ਼ਮਾਲਾਯਾਮੀਪ੍ਸਿਤੇष੍ਟਾਰ੍ਥਦਾਯਕਮ੍
ਜੋ ਮਨੁੱਖ ਸੁੰਨੇ ਘਰ ਵਿੱਚ, ਲਾਸ਼ ਦੇ ਸਾਹਮਣੇ, ਸ਼ਮਸ਼ਾਨ ਜਾਂ ਚੌਕ ਤੇ, ਦੇਵੀ ਦਾ ਮੰਤਰ ਜਪਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਸਾਧਕ ਤੁਰੰਤ ਸਫਲਤਾ ਪਾ ਲੈਂਦਾ ਹੈ।
ਰੁਦ੍ਰਾਕ੍ਸ਼ਸ੍ਰਵਜਂ ਸ਼ੁਦ੍ਧਂ ਜਲਂ ਸ਼ਿਰਸਿ ਧਾਰਯੇਤ੍। ਸਰ੍ਵਸ੍ਮਾਤ੍ਕਲ੍ਮषਾਤ੍ਪੂਤਃ ਪੁਣ੍ਯਂ ਭਵਤਿ ਚਾਕ੍ਸ਼ਯਮ੍
ਹਰ ਮੰਤਰ, ਚਾਹੇ ਅਵੈਦਿਕ, ਪੁਰਾਣਕ ਜਾਂ ਆਗਮ ਤੋਂ ਹੋਵੇ, ਜਦ ਰੁਦਰਾਖ ਦੀ ਮਾਲਾ ਨਾਲ ਜਪਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਮਨੁੱਖ ਦੀ ਇੱਛਾ ਪੂਰੀ ਕਰਦਾ ਹੈ।
ਰੁਦ੍ਰਾਕ੍ਸ਼ਸ੍ਯ ਚ ਪ੍ਰਤ੍ਯੇਕਂ ਬੀਜਂ ਪ੍ਰਤ੍ਯੇਕ ਨਿਰ੍ਜਰਂ। ਧਾਰਯੇਦ੍ਯਸ੍ਤਨੌ ਮਰ੍ਤ੍ਯਃ ਸੁਰਾਣਾਂ ਸਤ੍ਤਮੋ ਭਵੇਤ੍
ਰੁਦਰਾਖ ਨੂੰ ਧੋ ਕੇ ਪਵਿੱਤਰ ਪਾਣੀ ਸਿਰ ਤੇ ਰੱਖੋ; ਇਸ ਨਾਲ ਸਭ ਪਾਪਾਂ ਤੋਂ ਪਵਿੱਤਰ ਹੋ ਕੇ, ਅਟੱਲ ਪਵਿੱਤਰਤਾ ਮਿਲਦੀ ਹੈ।
ਦ੍ਵਿਜਾ ਊਚੁਃ- ਰੁਦ੍ਰਾਕ੍ਸ਼ਸ੍ਤੁ ਕੁਤੋ ਜਾਤਃ ਕੁਤੋ ਵਾ ਮੇਧ੍ਯਤਾਂ ਗਤਃ। ਕਿਮਰ੍ਥਂ ਸ੍ਥਾਵਰੋ ਭੂਮੌ ਕੇਨੈਵ ਚ ਪ੍ਰਚਾਰਿਤਃ
ਜੋ ਮਨੁੱਖ ਰੁਦਰਾਖ ਦੇ ਹਰ ਦਾਣੇ ਨੂੰ, ਜੋ ਨਿਰਮਲ ਹੋਵੇ, ਆਪਣੇ ਸਰੀਰ ਤੇ ਪਹਿਨਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਮਰਤਭੂਤ ਸਭ ਦੇਵਤਿਆਂ ਵਿੱਚੋਂ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਬਣ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਵ੍ਯਾਸ ਉਵਾਚ- ਪੁਰਾ ਕृਤਯੁਗੇ ਵਿਪ੍ਰਾਸ੍ਤ੍ਰਿਪੁਰੋ ਨਾਮ ਦਾਨਵਃ। ਸੁਰਾਣਾਂ ਚ ਵਧਂ ਕृਤ੍ਵਾ ਅਂਤਰਿਕ੍ਸ਼ਪੁਰੇ ਹਿ ਸਃ
ਦੋ ਵਾਰੀ ਜਨਮ ਲੈਣ ਵਾਲਿਆਂ ਨੇ ਪੁੱਛਿਆ— ਰੁਦਰਾਖ ਕਿੱਥੋਂ ਉਪਜਿਆ? ਕਿਵੇਂ ਪਵਿੱਤਰ ਹੋਇਆ? ਧਰਤੀ ਤੇ ਇਹ ਪੌਦਾ ਕਿਹੜੀ ਮਕਸਦ ਲਈ ਹੈ, ਤੇ ਕੌਣ ਇਸ ਨੂੰ ਫੈਲਾਇਆ?
ਪ੍ਰਣਾਸ਼ੇ ਸਰ੍ਵਲੋਕਾਨਾਂ ਸ੍ਥਿਰੋ ਬ੍ਰਹ੍ਮਵਰੇਣ ਚ। ਸ਼ੁਸ਼੍ਰਾਵ ਸ਼ਂਕਰੋ ਭੀਮਂ ਦੇਵੈਰੀਸ਼ੋ ਨਿਵੇਦਿਤਮ੍
ਵਿਆਸ ਨੇ ਆਖਿਆ— ਪੁਰਾਣੇ ਸਮੇਂ, ਕ੍ਰਿਤ ਯੁਗ ਵਿੱਚ, ਤ੍ਰਿਪੁਰਾ ਨਾਮ ਦਾ ਦੈਤਿਆ ਸੀ। ਉਸ ਨੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੂੰ ਮਾਰ ਕੇ, ਆਕਾਸ਼ੀ ਸ਼ਹਿਰ ਵਿੱਚ ਵੱਸਿਆ।