ਸ਼ਿਵਦਾਸੀਂ ਤਤੋ ਗਤ੍ਵਾ ਸ਼ਿਵਸ੍ਵ ਹਰਣੇ ਤਥਾ। ਭਕ੍ਸ਼ਣਾਦਨ੍ਨਪਾਨਾਨਾਨ੍ਨਰੋ ਦੁਰ੍ਗਤਿਮਾਪ੍ਨੁਯਾਤ੍
ਸ਼ਿਵ ਦੀ ਦਾਸੀ ਕੋਲ ਜਾਣ, ਜਾਂ ਸ਼ਿਵ ਦੀ ਦੌਲਤ ਚੋਰੀ ਕਰਨ, ਜਾਂ ਸ਼ਿਵ ਦੇ ਭੋਜਨ-ਪਾਣੀ ਨੂੰ ਖਾਣ-ਪੀਣ ਨਾਲ, ਮਨੁੱਖ ਦੁਖੀ ਹਾਲਤ ਨੂੰ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰਦਾ ਹੈ।
ਅਤੋ ਦੇਵਲਵਿਪ੍ਰੋ ਯੋ ਨਰਕਾਨ੍ਨ ਨਿਵਰ੍ਤਤੇ। ਤਸ੍ਮਾਦ੍ਵੇਸ਼੍ਯਾਜਨਾਨਾਂ ਚ ਦੌष੍ਟ੍ਯਮੇਵ ਹਿਤਂ ਭਵੇਤ੍
ਇਸ ਲਈ, ਜੋ ਦੇਵਾਲੇ ਦਾ ਪੁਜਾਰੀ ਨਰਕ ਤੋਂ ਵਾਪਸ ਨਹੀਂ ਆਉਂਦਾ—ਉਸ ਲਈ ਵੇਸ਼ਵਿਆਂ ਦੀ ਮੰਦਤਾ ਹੀ ਚੰਗੀ ਰਹਿੰਦੀ ਹੈ।
ਅਤਸ੍ਤੁ ਗਣਿਕਾਂ ਸ੍ਪृष੍ਟ੍ਵਾ ਨਰਃ ਸ੍ਨਾਨਾਦ੍ਵਿਸ਼ੁਧ੍ਯਤਿ। ਮਲਿਨਾਂ ਦੁਰ੍ਗਤਿਂ ਯਾਤਿ ਬਹੁਪੂਰੁषਸਂਸ਼੍ਰਯਾਤ੍
ਪਰ ਜੇ ਕੋਈ ਮਨੁੱਖ ਗਣਿਕਾ ਨੂੰ ਛੂਹ ਲੈਂਦਾ ਹੈ, ਤਾਂ ਇਸ਼ਨਾਨ ਨਾਲ ਉਹ ਪਵਿੱਤਰ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ; ਪਰ ਉਹ ਗਣਿਕਾ, ਕਈ ਮਰਦਾਂ ਦੇ ਸੰਗ ਨਾਲ ਮੈਲੀ ਹੋ ਕੇ, ਦੁਖੀ ਹਾਲਤ ਵਿੱਚ ਜਾਂਦੀ ਹੈ।
ਵੇਸ਼੍ਯਾ ਤਪਸ੍ਵਿਨੀ ਯਾ ਚ ਦੇਵਾਰ੍ਚਨਰਤਾ ਸਦਾ। ਪਤਿਵ੍ਰਤਪਰਾ ਸ਼ੁਦ੍ਧਾ ਸ੍ਵਰ੍ਗਂ ਚਾਕ੍ਸ਼ਯਮਸ਼੍ਨੁਤੇ
ਪਰ ਜੋ ਗਣਿਕਾ ਤਪ ਵਿੱਚ ਲੱਗੀ ਰਹਿੰਦੀ ਹੈ, ਹਮੇਸ਼ਾ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕਰਦੀ ਹੈ, ਪਵਿੱਤਰ ਤੇ ਪਤੀ ਦੇ ਵਫ਼ਾਦਾਰ ਰਹਿੰਦੀ ਹੈ, ਉਹ ਅਖੂਤ ਸਵਰਗ ਨੂੰ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰਦੀ ਹੈ।
ਗਣਿਕਾਂ ਮਾਤृਵਦ੍ਯਸ੍ਤੁ ਸਦਾਸਨ੍ਨਾਂ ਪ੍ਰਪਸ਼੍ਯਤਿ। ਦੇਵਵਤ੍ਸੁਰਲੋਕੇषੁ ਨਿਖਿਲਂ ਭੋਗਮਸ਼੍ਨੁਤੇ
ਜੋ ਵਿਅਕਤੀ ਗਣਿਕਾ ਨੂੰ ਮਾਂ ਵਾਂਗ ਹੀ ਸਦਾ ਨੇੜੇ ਸਮਝ ਕੇ ਵੇਖਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਦੇਵਤੇ ਤੇ ਅਸੁਰਾਂ ਦੇ ਵਿਚਕਾਰ ਸਾਰੇ ਸੁਖ-ਭੋਗ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰਦਾ ਹੈ।
ਸੁਰਾਸੁਰਨਰਾਣਾਂ ਚ ਵਂਦਨੀਯੋ ਯਥਾ ਹਰਿਃ। ਤਥਾਰ੍ਹੋਯਂ ਸਰ੍ਵਲੋਕੇ ਸਰ੍ਵਭੂਤੈਕਪਾਵਨਃ
ਜਿਵੇਂ ਹਰੀ ਦੇਵਤੇ, ਅਸੁਰਾਂ ਤੇ ਮਨੁੱਖਾਂ ਵਿਚ ਸਤਿਕਾਰਯੋਗ ਹੈ, ਓਸੇ ਤਰ੍ਹਾਂ ਇਹ ਵਿਅਕਤੀ ਵੀ ਹਰ ਲੋਕ ਵਿਚ, ਸਾਰੇ ਜੀਵਾਂ ਨੂੰ ਪਵਿੱਤਰ ਕਰਨ ਵਾਲਾ, ਸਤਿਕਾਰਯੋਗ ਹੈ।
ਦੇਵਦਾਸਃ ਸਦਾ ਯਸ੍ਤੁ ਦੇਵਕृਤ੍ਯੇषੁ ਲੋਲੁਪਃ। ਸ ਚ ਗਚ੍ਛਤਿ ਲੋਕੇਸ਼ੋ ਦੇਵਲੋਕੇ ਮਹੀਯਤੇ
ਜੋ ਵਿਅਕਤੀ ਸਦਾ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੀ ਸੇਵਾ ਵਿਚ ਲੱਗਾ ਰਹਿੰਦਾ ਹੈ ਤੇ ਦੇਵਕਰਤਿਆਂ ਵਿਚ ਉਤਸ਼ਾਹੀ ਹੈ, ਉਹ ਲੋਕਾਂ ਦਾ ਸਵਾਮੀ ਬਣ ਜਾਂਦਾ ਹੈ ਤੇ ਦੇਵਲੋਕ ਵਿਚ ਆਦਰ ਪਾਉਂਦਾ ਹੈ।
ਏਤੇषਾਮੇਵ ਲਿਂਗਾਨਿ ਕਾਰਯਿਤ੍ਵਾ ਚ ਮਂਡਪਮ੍। ਸ਼ਕ੍ਤ੍ਯਾ ਯਂ ਲਭਤੇ ਨਾਕਂ ਕਾਲਸ੍ਯ ਨਿਸ਼੍ਚਯਂ ਸ਼ृਣੁ
ਇਹਨਾਂ ਹੀ ਚਿੰਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਬਣਾਕੇ ਤੇ ਮੰਡਪ ਤਿਆਰ ਕਰਕੇ, ਸੁਣੋ ਕਿ ਆਪਣੀ ਸਮਰਥਾ ਅਨੁਸਾਰ, ਉਹ ਕਿੰਨਾ ਸਮਾਂ ਸਵਰਗ ਵਿਚ ਵਾਸ ਕਰਦਾ ਹੈ।
ਹਾਯਨੈਕਂ ਤृਣੇਨੈਵ ਸ਼ਰਕਾਂਡੇਨ ਤਚ੍ਛਤਮ੍। ਅਯੁਤਂ ਤ੍ਵਨ੍ਯਕਾष੍ਠੇਨ ਲਕ੍ਸ਼ਂ ਖਾਦਿਰਦਾਰੁਣਾ੧੦੦ 1.59.
ਘਾਸ ਨਾਲ ਇੱਕ ਸਾਲ, ਸਰਕਾਂਡ ਨਾਲ ਸੋ ਸਾਲ, ਹੋਰ ਲੱਕੜ ਨਾਲ ਦਸ ਹਜ਼ਾਰ ਸਾਲ, ਤੇ ਖਾਦਿਰ ਦੀ ਲੱਕੜ ਨਾਲ ਲੱਖ ਸਾਲ ਤੱਕ ਸਵਰਗ ਮਿਲਦਾ ਹੈ।
ਕੋਟਿਕੋਟਿ ਚ ਪਾषਾਣੈਃ ਸੁਦृਢੈਰ੍ਯਤ੍ਨਸਂਯੁਤੈਃ। ਤਸ੍ਮਾਤ੍ਸਰ੍ਵਪ੍ਰਯਤ੍ਨੇਨ ਮਂਡਪਂ ਕਾਰਯੇਦ੍ਬੁਧਃ
ਕੋਟੀਆਂ-ਕੋਟੀਆਂ ਪੱਥਰਾਂ ਨਾਲ, ਜੋ ਮਜ਼ਬੂਤ ਤੇ ਧਿਆਨ ਨਾਲ ਰੱਖੇ ਹੋਣ, ਇਸ ਲਈ ਬੁਧੀਮਾਨ ਵਿਅਕਤੀ ਨੂੰ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ ਕਿ ਪੂਰੀ ਕੋਸ਼ਿਸ਼ ਨਾਲ ਮੰਡਪ ਬਣਾਏ।
ਯਾਵਤ੍ਕਾਲਂ ਵਸੇਤ੍ਸ੍ਵਰ੍ਗੇ ਨਰੋ ਮਂਡਪਕਾਰਕਃ। ਤਾਵਤ੍ਕਾਲਂ ਚ ਹਰਣੇ ਨਰੋ ਦੁਰ੍ਗਤਿਮਾਪ੍ਨੁਯਾਤ੍
ਜਿੰਨਾ ਸਮਾਂ ਮੰਡਪ ਬਣਾਉਣ ਵਾਲਾ ਵਿਅਕਤੀ ਸਵਰਗ ਵਿਚ ਵਾਸ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਓਨਾ ਹੀ ਸਮੇਂ ਲਈ ਜੇ ਉਹ ਚੋਰੀ ਕਰੇ, ਤਾਂ ਉਸਨੂੰ ਦੁਖ ਮਿਲਦਾ ਹੈ।
ਜਨਾਨਾਂ ਨਿਚਯੇ ਰਮ੍ਯੇ ਵਸ੍ਤੂਨਾਂ ਕ੍ਰਯਵਿਕ੍ਰਯੇ। ਆਸ਼੍ਰਯੇ ਚਾਧ੍ਵਗਾਨਾਂ ਚ ਨਦੀਨਦ ਸਮਾਗਮੇ
ਸੁਹਣੀਆਂ ਲੋਕ-ਮੰਡਲੀਆਂ ਵਿਚ, ਵਸਤੂਆਂ ਦੀ ਖਰੀਦ-ਵਿਕਰੀ ਵਿਚ, ਯਾਤਰੀਆਂ ਨੂੰ ਆਸਰਾ ਦੇਣ ਵਿਚ, ਅਤੇ ਨਦੀਆਂ ਦੇ ਮਿਲਣ ਵਾਲੇ ਥਾਂ ਤੇ,
ਦੇਵਾਨਾਂ ਮਂਡਪਂ ਕृਤ੍ਵਾ ਯਤ੍ਫਲਂ ਲਭਤੇ ਨਰਃ। ਤਤ੍ਫਲਂ ਸਮਵਾਪ੍ਨੋਤਿ ਦ੍ਵਿਗੁਣਂ ਵਿਪ੍ਰਮਂਦਿਰੇ
ਦੇਵਤਿਆਂ ਲਈ ਮੰਡਪ ਬਣਾਕੇ ਜੋ ਫਲ ਵਿਅਕਤੀ ਨੂੰ ਮਿਲਦਾ ਹੈ, ਓਹੀ ਫਲ, ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਦੇ ਘਰ ਲਈ ਮੰਡਪ ਬਣਾਉਣ 'ਤੇ ਦੋਹਣਾ ਮਿਲਦਾ ਹੈ।
ਅਨਾਥਸ੍ਯ ਚ ਦੀਨਸ੍ਯ ਸ਼੍ਰੋਤ੍ਰਿਯਸ੍ਯ ਵਿਸ਼ੇषਤਃ। ਕਾਰਯਿਤ੍ਵਾ ਗृਹਂ ਰਮ੍ਯਂ ਨਰਃ ਸ੍ਵਰ੍ਗਾਨ੍ਨ ਹੀਯਤੇ
ਅਨਾਥ, ਗਰੀਬ ਜਾਂ ਵਿਦਵਾਨ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਲਈ ਖੂਬਸੂਰਤ ਘਰ ਬਣਾਕੇ, ਵਿਅਕਤੀ ਸਵਰਗ ਤੋਂ ਵੰਞਦਾ ਨਹੀਂ।
ਯ ਇਦਂ ਸ਼ृਣੁਯਾਨ੍ਨਿਤ੍ਯਂ ਪੁਣ੍ਯਾਖ੍ਯਾਨਮਨੁਤ੍ਤਮਮ੍। ਅਕ੍ਸ਼ਯਂ ਲਭਤੇ ਸ੍ਵਰ੍ਗਂ ਪ੍ਰਾਸਾਦਾਦੇਃ ਫਲਂ ਲਭੇਤ੍
ਜੋ ਇਹ ਪਵਿੱਤਰ ਤੇ ਉੱਤਮ ਕਥਾ ਨਿੱਤ ਸੁਣਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਅਟੱਲ ਸਵਰਗ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰਦਾ ਹੈ ਤੇ ਮੰਦਰ ਬਣਾਉਣ ਦਾ ਫਲ ਪਾਉਂਦਾ ਹੈ।
ਧਨਿਨਾਂ ਚੇਸ਼੍ਵਰਾਣਾਂ ਚ ਤਥਾ ਪੁਣ੍ਯਵਤਾਂ ਪੁਨਃ। ਪਾਠਯਿਤ੍ਵਾ ਪਠਿਤ੍ਵਾ ਤੁ ਨਰਃ ਸ੍ਵਰ੍ਗਾਨ੍ਨ ਹੀਯਤੇ
ਧਨਵਾਨ, ਰਾਜਿਆਂ ਤੇ ਪਵਿੱਤਰ ਲੋਕਾਂ ਵਿਚ, ਇਹ ਕਥਾ ਪੜ੍ਹਵਾ ਕੇ ਜਾਂ ਪੜ੍ਹ ਕੇ, ਵਿਅਕਤੀ ਸਵਰਗ ਤੋਂ ਵੰਞਦਾ ਨਹੀਂ।
ਦੇਵਾਨਾਂ ਦਾਸਦਾਸੀਨਾਂ ਸਦਾ ਦੇਵਾਲਯੇषੁ ਚ। ਪਠੇਦ੍ਯਸ੍ਤੁ ਸਦਾ ਵਿਪ੍ਰੋ ਮੋਕ੍ਸ਼ਮਾਰ੍ਗਂ ਸ ਗਚ੍ਛਤਿ
ਜੋ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਸਦਾ ਦੇਵਾਲਿਆਂ ਵਿਚ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਦਾਸ-ਦਾਸੀਆਂ ਵਿਚ, ਇਹ ਕਥਾ ਪੜ੍ਹਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਮੁਕਤੀ ਦਾ ਰਾਹ ਪਾ ਲੈਂਦਾ ਹੈ।
ਨृਪਾਣਾਮੀਸ਼੍ਵਰਾਣਾਂ ਚ ਧਨਿਨਾਂ ਗੁਣਿਨਾਂ ਪੁਰਃ। ਪਠਿਤ੍ਵਾ ਮੋਕ੍ਸ਼ਮਾਪ੍ਨੋਤਿ ਸ਼੍ਰਵਣਾਤ੍ਤਤ੍ਫਲਂ ਲਭੇਤ੍
ਰਾਜਿਆਂ, ਧਨਵਾਨਾਂ, ਤੇ ਗੁਣਵਾਨਾਂ ਦੇ ਸਾਹਮਣੇ ਇਹ ਕਥਾ ਪੜ੍ਹ ਕੇ, ਮੁਕਤੀ ਮਿਲਦੀ ਹੈ; ਤੇ ਸੁਣ ਕੇ, ਓਹੀ ਫਲ ਮਿਲਦਾ ਹੈ।
ਦ੍ਵਿਜਾ ਊਚੁਃ- ਸਾਮਾਨ੍ਯੇਕਃ ਪਰਃ ਪੁਣ੍ਯੋ ਮਰ੍ਤ੍ਯਲੋਕੇ ਦ੍ਵਿਜੋਤ੍ਤਮ। ਸੁਲਭੋ ਮਰ੍ਤ੍ਯਪੂਜ੍ਯਸ੍ਤੁ ਮੁਨੀਨਾਂ ਚ ਤਪਸ੍ਵਿਨਾਮ੍
ਦਵਿਜਾਂ ਨੇ ਕਿਹਾ: ਮਾਨਵ ਲੋਕ ਵਿਚ, ਹੇ ਉੱਤਮ ਬ੍ਰਾਹਮਣ, ਇੱਕ ਆਮ ਤੇ ਉੱਚਾ ਪਵਿੱਤਰਤਾ ਹੈ, ਜੋ ਮਾਨਵਾਂ ਤੇ ਤਪਸਵੀਆਂ ਲਈ ਆਸਾਨੀ ਨਾਲ ਮਿਲ ਜਾਂਦੀ ਹੈ ਤੇ ਸਤਿਕਾਰਯੋਗ ਹੈ।
ਚਾਤੁਰ੍ਵਰ੍ਣ੍ਯਾਸ਼੍ਰਮਾਣਾਂ ਚ ਪਾਪਪੁਣ੍ਯਵਤਾਂ ਨृਣਾਮ੍। ਗੁਣਾਗੁਣਵਤਾਂ ਚੈਵ ਵਰ੍ਣਾਵਰ੍ਣਵਤਾਂ ਤਥਾ
ਚਾਰ ਵਰਨਾਂ ਤੇ ਆਸ਼ਰਮਾਂ ਵਾਲਿਆਂ, ਪਾਪੀ-ਪੁਣੀ ਵਾਲਿਆਂ, ਗੁਣੀ-ਅਗੁਣੀ, ਤੇ ਵਰਨ-ਅਵਰਨ ਵਾਲਿਆਂ ਲਈ,
ਵ੍ਯਾਸ ਉਵਾਚ- ਸਰ੍ਵੇषਾਮੇਵ ਭੂਤਾਨਾਂ ਰੁਦ੍ਰਾਕ੍ਸ਼ੇਣ ਯੁਤੋ ਵਰਃ। ਦਰ੍ਸ਼ਨਾਦ੍ਯਸ੍ਯ ਲੋਕਾਨਾਂ ਪਾਪਰਾਸ਼ਿਃ ਪ੍ਰਲੀਯਤੇ
ਵਿਆਸ ਨੇ ਕਿਹਾ: ਸਾਰੇ ਜੀਵਾਂ ਲਈ, ਰੁਦ੍ਰਾਕਸ਼ ਨਾਲ ਸਜਿਆ ਹੋਇਆ ਵਿਅਕਤੀ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਹੈ; ਉਸ ਦੇ ਦਰਸ਼ਨ ਨਾਲ ਲੋਕਾਂ ਦੇ ਪਾਪਾਂ ਦਾ ਢੇਰ ਨਸ਼ਟ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਸ੍ਪਰ੍ਸ਼ਨਾਦ੍ਦਿਵਮਸ਼੍ਨਾਤਿ ਧਾਰਾਣਾਦ੍ਰੌਦ੍ਰਤਾਂ ਵ੍ਰਜੇਤ੍। ਸ਼ਿਰਸ੍ਯੁਰਸਿ ਬਾਹੌ ਚ ਰੁਦ੍ਰਾਕ੍ਸ਼ਂ ਧਾਰਯੇਤ੍ਤੁ ਯਃ
ਸਪর্শ ਕਰਨ ਨਾਲ ਉਹ ਸਵਰਗ ਪਾਉਂਦਾ ਹੈ; ਧਾਰਣ ਕਰਨ ਨਾਲ ਰੁਦ੍ਰ ਦੀ ਅਵਸਥਾ ਪਾਉਂਦਾ ਹੈ। ਜੋ ਵਿਅਕਤੀ ਰੁਦ੍ਰਾਕਸ਼ ਨੂੰ ਸਿਰ, ਛਾਤੀ ਜਾਂ ਬਾਂਹ ਤੇ ਪਹਿਨਦਾ ਹੈ।
ਸ ਚੇਸ਼ਾਨਸਮੋ ਲੋਕੇ ਮਖੇ ਸਰ੍ਵਤ੍ਰ ਗੋਚਰਃ। ਯਤ੍ਰ ਤਿष੍ਠਤ੍ਯਸੌ ਵਿਪ੍ਰਸ੍ਸ ਦੇਸ਼ਃ ਪੁਣ੍ਯਵਾਨ੍ਭਵੇਤ੍
ਜੋ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਇਸ਼ਾਨ ਦੇ ਬਰਾਬਰ ਹੈ ਤੇ ਹਰ ਥਾਂ, ਹਰ ਯਗ ਵਿੱਚ ਮੌਜੂਦ ਰਹਿੰਦਾ ਹੈ, ਉਸ ਜਿੱਥੇ ਵੱਸਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਥਾਂ ਪਵਿੱਤਰ ਹੋ ਜਾਂਦੀ ਹੈ।
ਤਂ ਦृष੍ਟ੍ਵਾਪ੍ਯਥਵਾ ਸ੍ਪृष੍ਟ੍ਵਾ ਨਰਃ ਪੂਯੇਤ ਕਲ੍ਮषਾਤ੍। ਯਜ੍ਜਪ੍ਯਂ ਤਰ੍ਪਣਂ ਦਾਨਂ ਸ੍ਨਾਨਮਰ੍ਚਾ ਪ੍ਰਦਕ੍ਸ਼ਿਣਮ੍
ਉਸ ਨੂੰ ਵੇਖਣ ਜਾਂ ਛੂਹਣ ਨਾਲ ਹੀ ਮਨੁੱਖ ਦੇ ਪਾਪ ਦੂਰ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ; ਜੋ ਵੀ ਜਪ, ਤਰਪਣ, ਦਾਨ, ਇਸ਼ਨਾਨ, ਪੂਜਾ ਜਾਂ ਪਰਿਕ੍ਰਮਾ ਕੀਤੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ—
ਯਤ੍ਕਿਂਚਿਤ੍ਕੁਰੁਤੇ ਪੁਣ੍ਯਂ ਨਿਖਿਲਂ ਤਦਨਂਤਕਮ੍। ਤੀਰ੍ਥਾਨਾਂ ਚ ਮਹਤ੍ਤੀਰ੍ਥਂ ਰੁਦ੍ਰਾਕ੍ਸ਼ਸ੍ਯ ਫਲਂ ਦ੍ਵਿਜਾਃ
ਉਹ ਜੋ ਵੀ ਨੇਕ ਕੰਮ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਚਾਹੇ ਥੋੜ੍ਹਾ ਹੋਵੇ, ਉਸ ਦਾ ਫਲ ਬੇਅੰਤ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ; ਅਤੇ, ਦੋ ਵਾਰੀ ਜਨਮ ਲੈਣ ਵਾਲੇਓ, ਰੁਦਰਾਖ ਦੇ ਫਲ ਨੂੰ ਸਭ ਤੋਂ ਵੱਡੇ ਤੀਰਥਾਂ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਮੰਨਿਆ ਗਿਆ ਹੈ।
ਅਸ੍ਯੈਵ ਧਾਰਣਾਦ੍ਦੇਹੀ ਪਾਪਾਤ੍ਪੂਤੋऽਤਿ ਪੁਣ੍ਯਭਾਕ੍। ਗृਹੀਤ੍ਵਾ ਚਾਕ੍ਸ਼ਮਾਲਾਂ ਚ ਬ੍ਰਹ੍ਮਗ੍ਰਂਥਿਯੁਤਾਂ ਸ਼ਿਵਾਮ੍
ਇਸ ਨੂੰ ਸਿਰਫ ਪਹਿਨਣ ਨਾਲ ਹੀ ਮਨੁੱਖ ਪਾਪਾਂ ਤੋਂ ਪਵਿੱਤਰ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ ਤੇ ਵੱਡਾ ਪਵਿੱਤਰਤਾ ਵਾਲਾ ਬਣ ਜਾਂਦਾ ਹੈ; ਅਤੇ ਜਦੋਂ ਰੁਦਰਾਖ ਦੀ ਮਾਲਾ, ਜੋ ਬ੍ਰਹਮਾ ਗੰਠਾਂ ਨਾਲ ਸੁਸ਼ੋਭਿਤ ਤੇ ਸ਼ੁਭ ਹੋਵੇ, ਹੱਥ ਵਿੱਚ ਲੈ ਲੈਂਦਾ ਹੈ—
ਯਜ੍ਜਪ੍ਤਂ ਚ ਕृਤਂ ਦਾਨਂ ਸ੍ਤੋਤ੍ਰਂ ਮਂਤ੍ਰਂ ਸੁਰਾਰ੍ਚਨਮ੍। ਸਰ੍ਵਂ ਚਾਕ੍ਸ਼ਯਤਾਮੇਤਿ ਪਾਪਂ ਚ ਕ੍ਸ਼ਯਮਾਵ੍ਰਜੇਤ੍
ਜੋ ਵੀ ਜਪ, ਦਾਨ, ਸਤੋਤ੍ਰ, ਮੰਤਰ ਜਾਂ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕੀਤੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ, ਉਹ ਸਭ ਅਟੱਲ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ, ਤੇ ਪਾਪ ਨਾਸ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਮਾਲਾਯਾ ਲਕ੍ਸ਼ਣਂ ਬ੍ਰੂਮਃ ਸ਼੍ਰੂਯਤਾਂ ਦ੍ਵਿਜਸਤ੍ਤਮਾਃ। ਤਸ੍ਯਾਸ੍ਤੁ ਲਕ੍ਸ਼ਣਂ ਜ੍ਞਾਤ੍ਵਾ ਸ਼ੈਵਮਾਰ੍ਗਂ ਪ੍ਰਲਪ੍ਸ੍ਯਥ੧੧੯ ਤੁ. ਵਰਾਹਪੁਰਾਣਮ੍ [https://sa.wikisource.org/s/18ga ੧੨੮.੫੪](ਗਣਾਨ੍ਤਿਕਾ)। ਨਿਰ੍ਯੋਨਿਕੀਟਵਿਦ੍ਧਂ ਚ ਭਗ੍ਨਲਿਗਂ ਯਥਾਕ੍ਰਮਮ੍। ਅਨ੍ਯੋਨ੍ਯਂ ਬੀਜਲਗ੍ਨਂ ਚ ਮਾਲਾਯਾਂ ਪਰਿਵਰ੍ਜਯੇਤ੍
ਹੁਣ ਮੈਂ ਮਾਲਾ ਦੇ ਲੱਛਣ ਦੱਸਦਾ ਹਾਂ; ਸੁਣੋ, ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਬ੍ਰਾਹਮਣੋ। ਉਸ ਦੇ ਲੱਛਣ ਜਾਣ ਕੇ, ਤੁਸੀਂ ਸ਼ਿਵ ਦੇ ਰਸਤੇ ਬਾਰੇ ਗੱਲ ਕਰ ਸਕਦੇ ਹੋ।
ਸ੍ਵਯਂ ਚ ਗ੍ਰਥਿਤਾ ਯਾ ਚ ਸ਼੍ਲਥਾਨ੍ਯੋਨ੍ਯ ਪ੍ਰਸਜ੍ਜਿਤਾ। ਸ਼ੂਦ੍ਰਾਦਿਗ੍ਰਥਿਤਾऽਸ਼ੁਦ੍ਧਾ ਦੂਰਾਤ੍ਤਾਂ ਪਰਿਵਰ੍ਜਯੇਤ੍
ਮਾਲਾ ਵਿੱਚ ਜਿਹੜਾ ਦਾਣਾ ਕੀੜੇ ਨਾਲ ਖੋਹਿਆ ਹੋਵੇ, ਗਲਤ ਥਾਂ ਤੋਂ ਛੇਦਿਆ ਹੋਵੇ, ਟੁੱਟਿਆ ਹੋਵੇ ਜਾਂ ਦੂਜੇ ਨਾਲ ਚਿਪਕਿਆ ਹੋਵੇ, ਉਹ ਦਾਣਾ ਵਰਤਣ ਤੋਂ ਬਚੋ।
ਮਧ੍ਯਮਾਲਗ੍ਨਕਂ ਬੀਜਂ ਜਪ੍ਤਵ੍ਯਂ ਚ ਯਥਾਕ੍ਰਮਮ੍। ਹਸ੍ਤਸਂਭ੍ਰਮਣੇਨੈਵ ਮੇਰ੍ਵਾਮਰ੍ਸ਼ਂ ਪੁਨਃ ਪੁਨਃ
ਜੋ ਦਾਣਾ ਆਪਣੇ ਆਪ ਗੰਥਿਆ ਹੋਵੇ, ਢੀਲਾ ਹੋਵੇ ਜਾਂ ਸ਼ੂਦਰ ਜਾਂ ਹੋਰਾਂ ਵੱਲੋਂ ਗੰਥਿਆ ਹੋਵੇ, ਉਹ ਮਾਲਾ ਪਵਿੱਤਰ ਨਹੀਂ ਹੁੰਦੀ; ਐਸੀ ਮਾਲਾ ਨੂੰ ਦੂਰੋਂ ਹੀ ਛੱਡ ਦਿਓ।