ਤਥੈਵ ਪਾਯਸਂ ਦਤ੍ਵਾ ਮੁਨੀਨਾਂ ਪ੍ਰਵਰੋ ਭੁਵਿ। ਹਵਿष੍ਯਾਨ੍ਨਂ ਮੁਦਾ ਦਤ੍ਵਾ ਵੇਦਸ਼ਾਸ੍ਤ੍ਰਾਰ੍ਥਪਾਰਗਃ
ਇਸੇ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਪਾਯਸਾ ਦਾਨ ਕਰਨ ਨਾਲ ਮਨੁੱਖ ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਵਿੱਚ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਬਣ ਜਾਂਦਾ ਹੈ; ਤੇ ਹਵਿਸ ਭੋਜਨ ਖੁਸ਼ੀ ਨਾਲ ਦਾਨ ਕਰਨ ਨਾਲ, ਮਨੁੱਖ ਵੇਦਾਂ ਤੇ ਸ਼ਾਸਤਰਾਂ ਦੇ ਅਰਥ ਨੂੰ ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਸਮਝ ਲੈਂਦਾ ਹੈ।
ਨਿਰਾਮਿषਪ੍ਰਦਾਨਾਚ੍ਚ ਬ੍ਰਹ੍ਮਚਾਰੀ ਵ੍ਰਤੀ ਭਵੇਤ੍। ਮਧੁਦਾਨਾਚ੍ਚ ਸੌਭਾਗ੍ਯਂ ਗੁਡੇਨ ਲਵਣੇਨ ਚ
ਮਾਸ ਰਹਿਤ ਭੋਜਨ ਦਾਨ ਕਰਨ ਨਾਲ ਮਨੁੱਖ ਬ੍ਰਹਮਚਾਰੀ ਤੇ ਵ੍ਰਤ ਵਾਲਾ ਬਣ ਜਾਂਦਾ ਹੈ; ਮਧੂ (ਸ਼ਹਦ) ਦਾਨ ਕਰਨ ਨਾਲ ਸੁਭਾਗ ਮਿਲਦਾ ਹੈ, ਤੇ ਗੁੜ ਅਤੇ ਲੂਣ ਦਾਨ ਕਰਨ ਨਾਲ ਵੀ।
ਸ਼ਰ੍ਕਰਾਦਿਭਿਰ੍ਲਾਵਣ੍ਯਂ ਸਰ੍ਵਲੋਕੇषੁ ਗੀਯਤੇ। ਦੇਵਾਨਾਂ ਸ਼ਂਭੁਲਿਂਗਾਨਾਮਰ੍ਚਾਂ ਕृਤ੍ਵਾ ਵਿਧਾਨਤਃ
ਸ਼ੱਕਰ ਆਦਿ ਦੇ ਦਾਨ ਨਾਲ, ਹਰ ਲੋਕ ਵਿੱਚ ਸੋਹਣਾਪਣ ਦੀ ਵਡਿਆਈ ਹੁੰਦੀ ਹੈ। ਜਦੋਂ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਲਿੰਗਾਂ ਦੀ ਵਿਧੀ ਅਨੁਸਾਰ ਪੂਜਾ ਕਰੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ—
ਅਨੁਕ੍ਰਮੇਣ ਸ੍ਵਰ੍ਗਾਦੌ ਲੋਕਾਨਾਂ ਸ ਪਤਿਰ੍ਭਵੇਤ੍। ਲੋਕਾਨਾਂ ਚ ਹਿਤਾਰ੍ਥਾਯ ਦੇਵਾਸ੍ਤਿष੍ਠਂਤਿ ਸਂਮੁਖਾਃ
ਕ੍ਰਮ ਅਨੁਸਾਰ, ਮਨੁੱਖ ਸਵਰਗ ਤੋਂ ਸ਼ੁਰੂ ਹੋ ਕੇ ਸਭ ਲੋਕਾਂ ਦਾ ਰਾਜਾ ਬਣ ਜਾਂਦਾ ਹੈ; ਤੇ ਲੋਕਾਂ ਦੀ ਭਲਾਈ ਲਈ, ਦੇਵਤੇ ਉਸਦੇ ਸਾਹਮਣੇ ਖੜੇ ਰਹਿੰਦੇ ਹਨ।
ਸਕृਤ੍ਪ੍ਰਦਕ੍ਸ਼ਿਣਾਂ ਕृਤ੍ਵਾ ਸ਼ਂਭੁਲਿਂਗੇषੁ ਪਂਡਿਤਃ। ਦਿਵ੍ਯਂ ਵਰ੍षਸ਼ਤਂ ਪੂਰ੍ਣਂ ਸ੍ਵਰ੍ਗਮੇਤਿ ਨਰੋਤ੍ਤਮਃ
ਜੇ ਪੰਡਿਤ ਮਨੁੱਖ ਸ਼ਿਵ ਲਿੰਗਾਂ ਦੀ ਇਕ ਵਾਰੀ ਪਰਿਕ੍ਰਮਾ ਕਰ ਲੈਂਦਾ ਹੈ, ਤਾਂ ਉਹ ਸੌ ਦਿਵਿਆ ਸਾਲ ਪੂਰੇ ਕਰਕੇ ਸਵਰਗ ਨੂੰ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰ ਲੈਂਦਾ ਹੈ।
ਏਵਮੇਵ ਕ੍ਰਮੇਣੈਵ ਨਮਸ੍ਕਾਰੈਃ ਸ੍ਵਯਂਭੁਵਃ। ਲੋਕਵਂਦ੍ਯੋ ਵ੍ਰਜੇਤ੍ਸ੍ਵਰ੍ਗਂ ਤਸ੍ਮਾਨ੍ਨਿਤ੍ਯਂ ਸਮਾਚਰੇਤ੍
ਇਸੇ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਵਾਰ-ਵਾਰ ਨਮਸਕਾਰ ਕਰਨ ਨਾਲ, ਜੋ ਮਨੁੱਖ ਲੋਕਾਂ ਵੱਲੋਂ ਸਤਿਕਾਰਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਸਵਰਗ ਨੂੰ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰ ਲੈਂਦਾ ਹੈ; ਇਸ ਲਈ, ਹਮੇਸ਼ਾ ਇਹ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ।
ਲਿਂਗਰੂਪਸ੍ਯ ਦੇਵਸ੍ਯ ਯੋ ਧਨਂ ਹਰਤੇ ਨਰਃ। ਸ ਚ ਰੌਰਵਮਾਸਾਦ੍ਯ ਹਰਣਾਤ੍ਕੀਟਤਾਂ ਵ੍ਰਜੇਤ੍
ਜੇ ਕੋਈ ਮਨੁੱਖ ਲਿੰਗ ਰੂਪ ਦੇ ਦੇਵਤਾ ਦੀ ਦੌਲਤ ਚੋਰੀ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਰੌਰਵ ਨਰਕ ਨੂੰ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰਦਾ ਹੈ ਤੇ ਚੋਰੀ ਦੇ ਕਾਰਨ ਕੀੜਾ ਬਣ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਦਾਤੁਃ ਪੂਜਾਂ ਚ ਲਿਂਗਾਰ੍ਥੇ ਹਰੇਸ਼੍ਚਾਪ੍ਯਾਦਦਾਤਿ ਯਃ। ਕੁਲਕੋਟਿਸਹਸ੍ਰੇਣ ਨਰਕਾਨ੍ਨ ਨਿਵਰ੍ਤਤੇ
ਜੋ ਮਨੁੱਖ ਲਿੰਗ ਜਾਂ ਹਰੀ ਲਈ ਭੇਟ ਜਾਂ ਪੂਜਾ ਆਪਣੇ ਲਈ ਲੈ ਲੈਂਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਹਜ਼ਾਰਾਂ ਕਰੋੜ ਵੰਸ਼ਾਂ ਲਈ ਨਰਕ ਤੋਂ ਵਾਪਸ ਨਹੀਂ ਆਉਂਦਾ।
ਜਲਪੁष੍ਪਾਦਿਦੀਪਾਰ੍ਥੇ ਵਸੁ ਚਾਨ੍ਯਦ੍ਗृਹੀਤਵਾਨ੍। ਪਸ਼੍ਚਾਨ੍ਨ ਦੀਯਤੇ ਲੋਭਾਦਕ੍ਸ਼ਯਂ ਨਰਕਂ ਵ੍ਰਜੇਤ੍
ਜੇ ਕੋਈ ਮਨੁੱਖ ਪਾਣੀ, ਫੁੱਲ, ਦੀਵਾ ਜਾਂ ਹੋਰ ਭੇਟਾਂ ਲਈ ਰੱਖੀ ਹੋਈ ਦੌਲਤ ਲੈ ਲੈਂਦਾ ਹੈ ਤੇ ਫਿਰ ਲੋਭ ਕਰਕੇ ਉਹ ਨਹੀਂ ਦਿੰਦਾ, ਉਹ ਅੰਤਹੀਨ ਨਰਕ ਵਿੱਚ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਦਾਸੀਂ ਹृਤ੍ਵਾ ਤੁ ਲਿਂਗਸ੍ਯ ਨਰਕਾਨ੍ਨ ਨਿਵਰ੍ਤਤੇ। ਕਾਮਾਰ੍ਤੋ ਮਾਤਰਂ ਗਚ੍ਛੇਨ੍ਨ ਗਚ੍ਛੇਚ੍ਛਿਵਚੇਟਿਕਾਮ੍
ਜੇ ਕੋਈ ਮਨੁੱਖ ਲਿੰਗ ਦੀ ਦਾਸੀ ਨੂੰ ਚੋਰੀ ਕਰ ਲੈਂਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਨਰਕ ਤੋਂ ਵਾਪਸ ਨਹੀਂ ਆਉਂਦਾ; ਕਾਮੀ ਮਨੁੱਖ ਆਪਣੀ ਮਾਂ ਕੋਲ ਜਾ ਸਕਦਾ ਹੈ, ਪਰ ਸ਼ਿਵ ਦੀ ਦਾਸੀ ਕੋਲ ਨਹੀਂ ਜਾਣਾ ਚਾਹੀਦਾ।
ਸ਼ਿਵਦਾਸੀਂ ਤਤੋ ਗਤ੍ਵਾ ਸ਼ਿਵਸ੍ਵ ਹਰਣੇ ਤਥਾ। ਭਕ੍ਸ਼ਣਾਦਨ੍ਨਪਾਨਾਨਾਨ੍ਨਰੋ ਦੁਰ੍ਗਤਿਮਾਪ੍ਨੁਯਾਤ੍
ਸ਼ਿਵ ਦੀ ਦਾਸੀ ਕੋਲ ਜਾਣ, ਜਾਂ ਸ਼ਿਵ ਦੀ ਦੌਲਤ ਚੋਰੀ ਕਰਨ, ਜਾਂ ਸ਼ਿਵ ਦੇ ਭੋਜਨ-ਪਾਣੀ ਨੂੰ ਖਾਣ-ਪੀਣ ਨਾਲ, ਮਨੁੱਖ ਦੁਖੀ ਹਾਲਤ ਨੂੰ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰਦਾ ਹੈ।
ਅਤੋ ਦੇਵਲਵਿਪ੍ਰੋ ਯੋ ਨਰਕਾਨ੍ਨ ਨਿਵਰ੍ਤਤੇ। ਤਸ੍ਮਾਦ੍ਵੇਸ਼੍ਯਾਜਨਾਨਾਂ ਚ ਦੌष੍ਟ੍ਯਮੇਵ ਹਿਤਂ ਭਵੇਤ੍
ਇਸ ਲਈ, ਜੋ ਦੇਵਾਲੇ ਦਾ ਪੁਜਾਰੀ ਨਰਕ ਤੋਂ ਵਾਪਸ ਨਹੀਂ ਆਉਂਦਾ—ਉਸ ਲਈ ਵੇਸ਼ਵਿਆਂ ਦੀ ਮੰਦਤਾ ਹੀ ਚੰਗੀ ਰਹਿੰਦੀ ਹੈ।
ਅਤਸ੍ਤੁ ਗਣਿਕਾਂ ਸ੍ਪृष੍ਟ੍ਵਾ ਨਰਃ ਸ੍ਨਾਨਾਦ੍ਵਿਸ਼ੁਧ੍ਯਤਿ। ਮਲਿਨਾਂ ਦੁਰ੍ਗਤਿਂ ਯਾਤਿ ਬਹੁਪੂਰੁषਸਂਸ਼੍ਰਯਾਤ੍
ਪਰ ਜੇ ਕੋਈ ਮਨੁੱਖ ਗਣਿਕਾ ਨੂੰ ਛੂਹ ਲੈਂਦਾ ਹੈ, ਤਾਂ ਇਸ਼ਨਾਨ ਨਾਲ ਉਹ ਪਵਿੱਤਰ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ; ਪਰ ਉਹ ਗਣਿਕਾ, ਕਈ ਮਰਦਾਂ ਦੇ ਸੰਗ ਨਾਲ ਮੈਲੀ ਹੋ ਕੇ, ਦੁਖੀ ਹਾਲਤ ਵਿੱਚ ਜਾਂਦੀ ਹੈ।
ਵੇਸ਼੍ਯਾ ਤਪਸ੍ਵਿਨੀ ਯਾ ਚ ਦੇਵਾਰ੍ਚਨਰਤਾ ਸਦਾ। ਪਤਿਵ੍ਰਤਪਰਾ ਸ਼ੁਦ੍ਧਾ ਸ੍ਵਰ੍ਗਂ ਚਾਕ੍ਸ਼ਯਮਸ਼੍ਨੁਤੇ
ਪਰ ਜੋ ਗਣਿਕਾ ਤਪ ਵਿੱਚ ਲੱਗੀ ਰਹਿੰਦੀ ਹੈ, ਹਮੇਸ਼ਾ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕਰਦੀ ਹੈ, ਪਵਿੱਤਰ ਤੇ ਪਤੀ ਦੇ ਵਫ਼ਾਦਾਰ ਰਹਿੰਦੀ ਹੈ, ਉਹ ਅਖੂਤ ਸਵਰਗ ਨੂੰ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰਦੀ ਹੈ।
ਗਣਿਕਾਂ ਮਾਤृਵਦ੍ਯਸ੍ਤੁ ਸਦਾਸਨ੍ਨਾਂ ਪ੍ਰਪਸ਼੍ਯਤਿ। ਦੇਵਵਤ੍ਸੁਰਲੋਕੇषੁ ਨਿਖਿਲਂ ਭੋਗਮਸ਼੍ਨੁਤੇ
ਜੋ ਵਿਅਕਤੀ ਗਣਿਕਾ ਨੂੰ ਮਾਂ ਵਾਂਗ ਹੀ ਸਦਾ ਨੇੜੇ ਸਮਝ ਕੇ ਵੇਖਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਦੇਵਤੇ ਤੇ ਅਸੁਰਾਂ ਦੇ ਵਿਚਕਾਰ ਸਾਰੇ ਸੁਖ-ਭੋਗ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰਦਾ ਹੈ।
ਸੁਰਾਸੁਰਨਰਾਣਾਂ ਚ ਵਂਦਨੀਯੋ ਯਥਾ ਹਰਿਃ। ਤਥਾਰ੍ਹੋਯਂ ਸਰ੍ਵਲੋਕੇ ਸਰ੍ਵਭੂਤੈਕਪਾਵਨਃ
ਜਿਵੇਂ ਹਰੀ ਦੇਵਤੇ, ਅਸੁਰਾਂ ਤੇ ਮਨੁੱਖਾਂ ਵਿਚ ਸਤਿਕਾਰਯੋਗ ਹੈ, ਓਸੇ ਤਰ੍ਹਾਂ ਇਹ ਵਿਅਕਤੀ ਵੀ ਹਰ ਲੋਕ ਵਿਚ, ਸਾਰੇ ਜੀਵਾਂ ਨੂੰ ਪਵਿੱਤਰ ਕਰਨ ਵਾਲਾ, ਸਤਿਕਾਰਯੋਗ ਹੈ।
ਦੇਵਦਾਸਃ ਸਦਾ ਯਸ੍ਤੁ ਦੇਵਕृਤ੍ਯੇषੁ ਲੋਲੁਪਃ। ਸ ਚ ਗਚ੍ਛਤਿ ਲੋਕੇਸ਼ੋ ਦੇਵਲੋਕੇ ਮਹੀਯਤੇ
ਜੋ ਵਿਅਕਤੀ ਸਦਾ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੀ ਸੇਵਾ ਵਿਚ ਲੱਗਾ ਰਹਿੰਦਾ ਹੈ ਤੇ ਦੇਵਕਰਤਿਆਂ ਵਿਚ ਉਤਸ਼ਾਹੀ ਹੈ, ਉਹ ਲੋਕਾਂ ਦਾ ਸਵਾਮੀ ਬਣ ਜਾਂਦਾ ਹੈ ਤੇ ਦੇਵਲੋਕ ਵਿਚ ਆਦਰ ਪਾਉਂਦਾ ਹੈ।
ਏਤੇषਾਮੇਵ ਲਿਂਗਾਨਿ ਕਾਰਯਿਤ੍ਵਾ ਚ ਮਂਡਪਮ੍। ਸ਼ਕ੍ਤ੍ਯਾ ਯਂ ਲਭਤੇ ਨਾਕਂ ਕਾਲਸ੍ਯ ਨਿਸ਼੍ਚਯਂ ਸ਼ृਣੁ
ਇਹਨਾਂ ਹੀ ਚਿੰਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਬਣਾਕੇ ਤੇ ਮੰਡਪ ਤਿਆਰ ਕਰਕੇ, ਸੁਣੋ ਕਿ ਆਪਣੀ ਸਮਰਥਾ ਅਨੁਸਾਰ, ਉਹ ਕਿੰਨਾ ਸਮਾਂ ਸਵਰਗ ਵਿਚ ਵਾਸ ਕਰਦਾ ਹੈ।
ਹਾਯਨੈਕਂ ਤृਣੇਨੈਵ ਸ਼ਰਕਾਂਡੇਨ ਤਚ੍ਛਤਮ੍। ਅਯੁਤਂ ਤ੍ਵਨ੍ਯਕਾष੍ਠੇਨ ਲਕ੍ਸ਼ਂ ਖਾਦਿਰਦਾਰੁਣਾ੧੦੦ 1.59.
ਘਾਸ ਨਾਲ ਇੱਕ ਸਾਲ, ਸਰਕਾਂਡ ਨਾਲ ਸੋ ਸਾਲ, ਹੋਰ ਲੱਕੜ ਨਾਲ ਦਸ ਹਜ਼ਾਰ ਸਾਲ, ਤੇ ਖਾਦਿਰ ਦੀ ਲੱਕੜ ਨਾਲ ਲੱਖ ਸਾਲ ਤੱਕ ਸਵਰਗ ਮਿਲਦਾ ਹੈ।
ਕੋਟਿਕੋਟਿ ਚ ਪਾषਾਣੈਃ ਸੁਦृਢੈਰ੍ਯਤ੍ਨਸਂਯੁਤੈਃ। ਤਸ੍ਮਾਤ੍ਸਰ੍ਵਪ੍ਰਯਤ੍ਨੇਨ ਮਂਡਪਂ ਕਾਰਯੇਦ੍ਬੁਧਃ
ਕੋਟੀਆਂ-ਕੋਟੀਆਂ ਪੱਥਰਾਂ ਨਾਲ, ਜੋ ਮਜ਼ਬੂਤ ਤੇ ਧਿਆਨ ਨਾਲ ਰੱਖੇ ਹੋਣ, ਇਸ ਲਈ ਬੁਧੀਮਾਨ ਵਿਅਕਤੀ ਨੂੰ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ ਕਿ ਪੂਰੀ ਕੋਸ਼ਿਸ਼ ਨਾਲ ਮੰਡਪ ਬਣਾਏ।
ਯਾਵਤ੍ਕਾਲਂ ਵਸੇਤ੍ਸ੍ਵਰ੍ਗੇ ਨਰੋ ਮਂਡਪਕਾਰਕਃ। ਤਾਵਤ੍ਕਾਲਂ ਚ ਹਰਣੇ ਨਰੋ ਦੁਰ੍ਗਤਿਮਾਪ੍ਨੁਯਾਤ੍
ਜਿੰਨਾ ਸਮਾਂ ਮੰਡਪ ਬਣਾਉਣ ਵਾਲਾ ਵਿਅਕਤੀ ਸਵਰਗ ਵਿਚ ਵਾਸ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਓਨਾ ਹੀ ਸਮੇਂ ਲਈ ਜੇ ਉਹ ਚੋਰੀ ਕਰੇ, ਤਾਂ ਉਸਨੂੰ ਦੁਖ ਮਿਲਦਾ ਹੈ।
ਜਨਾਨਾਂ ਨਿਚਯੇ ਰਮ੍ਯੇ ਵਸ੍ਤੂਨਾਂ ਕ੍ਰਯਵਿਕ੍ਰਯੇ। ਆਸ਼੍ਰਯੇ ਚਾਧ੍ਵਗਾਨਾਂ ਚ ਨਦੀਨਦ ਸਮਾਗਮੇ
ਸੁਹਣੀਆਂ ਲੋਕ-ਮੰਡਲੀਆਂ ਵਿਚ, ਵਸਤੂਆਂ ਦੀ ਖਰੀਦ-ਵਿਕਰੀ ਵਿਚ, ਯਾਤਰੀਆਂ ਨੂੰ ਆਸਰਾ ਦੇਣ ਵਿਚ, ਅਤੇ ਨਦੀਆਂ ਦੇ ਮਿਲਣ ਵਾਲੇ ਥਾਂ ਤੇ,
ਦੇਵਾਨਾਂ ਮਂਡਪਂ ਕृਤ੍ਵਾ ਯਤ੍ਫਲਂ ਲਭਤੇ ਨਰਃ। ਤਤ੍ਫਲਂ ਸਮਵਾਪ੍ਨੋਤਿ ਦ੍ਵਿਗੁਣਂ ਵਿਪ੍ਰਮਂਦਿਰੇ
ਦੇਵਤਿਆਂ ਲਈ ਮੰਡਪ ਬਣਾਕੇ ਜੋ ਫਲ ਵਿਅਕਤੀ ਨੂੰ ਮਿਲਦਾ ਹੈ, ਓਹੀ ਫਲ, ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਦੇ ਘਰ ਲਈ ਮੰਡਪ ਬਣਾਉਣ 'ਤੇ ਦੋਹਣਾ ਮਿਲਦਾ ਹੈ।
ਅਨਾਥਸ੍ਯ ਚ ਦੀਨਸ੍ਯ ਸ਼੍ਰੋਤ੍ਰਿਯਸ੍ਯ ਵਿਸ਼ੇषਤਃ। ਕਾਰਯਿਤ੍ਵਾ ਗृਹਂ ਰਮ੍ਯਂ ਨਰਃ ਸ੍ਵਰ੍ਗਾਨ੍ਨ ਹੀਯਤੇ
ਅਨਾਥ, ਗਰੀਬ ਜਾਂ ਵਿਦਵਾਨ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਲਈ ਖੂਬਸੂਰਤ ਘਰ ਬਣਾਕੇ, ਵਿਅਕਤੀ ਸਵਰਗ ਤੋਂ ਵੰਞਦਾ ਨਹੀਂ।
ਯ ਇਦਂ ਸ਼ृਣੁਯਾਨ੍ਨਿਤ੍ਯਂ ਪੁਣ੍ਯਾਖ੍ਯਾਨਮਨੁਤ੍ਤਮਮ੍। ਅਕ੍ਸ਼ਯਂ ਲਭਤੇ ਸ੍ਵਰ੍ਗਂ ਪ੍ਰਾਸਾਦਾਦੇਃ ਫਲਂ ਲਭੇਤ੍
ਜੋ ਇਹ ਪਵਿੱਤਰ ਤੇ ਉੱਤਮ ਕਥਾ ਨਿੱਤ ਸੁਣਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਅਟੱਲ ਸਵਰਗ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰਦਾ ਹੈ ਤੇ ਮੰਦਰ ਬਣਾਉਣ ਦਾ ਫਲ ਪਾਉਂਦਾ ਹੈ।
ਧਨਿਨਾਂ ਚੇਸ਼੍ਵਰਾਣਾਂ ਚ ਤਥਾ ਪੁਣ੍ਯਵਤਾਂ ਪੁਨਃ। ਪਾਠਯਿਤ੍ਵਾ ਪਠਿਤ੍ਵਾ ਤੁ ਨਰਃ ਸ੍ਵਰ੍ਗਾਨ੍ਨ ਹੀਯਤੇ
ਧਨਵਾਨ, ਰਾਜਿਆਂ ਤੇ ਪਵਿੱਤਰ ਲੋਕਾਂ ਵਿਚ, ਇਹ ਕਥਾ ਪੜ੍ਹਵਾ ਕੇ ਜਾਂ ਪੜ੍ਹ ਕੇ, ਵਿਅਕਤੀ ਸਵਰਗ ਤੋਂ ਵੰਞਦਾ ਨਹੀਂ।
ਦੇਵਾਨਾਂ ਦਾਸਦਾਸੀਨਾਂ ਸਦਾ ਦੇਵਾਲਯੇषੁ ਚ। ਪਠੇਦ੍ਯਸ੍ਤੁ ਸਦਾ ਵਿਪ੍ਰੋ ਮੋਕ੍ਸ਼ਮਾਰ੍ਗਂ ਸ ਗਚ੍ਛਤਿ
ਜੋ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਸਦਾ ਦੇਵਾਲਿਆਂ ਵਿਚ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਦਾਸ-ਦਾਸੀਆਂ ਵਿਚ, ਇਹ ਕਥਾ ਪੜ੍ਹਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਮੁਕਤੀ ਦਾ ਰਾਹ ਪਾ ਲੈਂਦਾ ਹੈ।
ਨृਪਾਣਾਮੀਸ਼੍ਵਰਾਣਾਂ ਚ ਧਨਿਨਾਂ ਗੁਣਿਨਾਂ ਪੁਰਃ। ਪਠਿਤ੍ਵਾ ਮੋਕ੍ਸ਼ਮਾਪ੍ਨੋਤਿ ਸ਼੍ਰਵਣਾਤ੍ਤਤ੍ਫਲਂ ਲਭੇਤ੍
ਰਾਜਿਆਂ, ਧਨਵਾਨਾਂ, ਤੇ ਗੁਣਵਾਨਾਂ ਦੇ ਸਾਹਮਣੇ ਇਹ ਕਥਾ ਪੜ੍ਹ ਕੇ, ਮੁਕਤੀ ਮਿਲਦੀ ਹੈ; ਤੇ ਸੁਣ ਕੇ, ਓਹੀ ਫਲ ਮਿਲਦਾ ਹੈ।
ਦ੍ਵਿਜਾ ਊਚੁਃ- ਸਾਮਾਨ੍ਯੇਕਃ ਪਰਃ ਪੁਣ੍ਯੋ ਮਰ੍ਤ੍ਯਲੋਕੇ ਦ੍ਵਿਜੋਤ੍ਤਮ। ਸੁਲਭੋ ਮਰ੍ਤ੍ਯਪੂਜ੍ਯਸ੍ਤੁ ਮੁਨੀਨਾਂ ਚ ਤਪਸ੍ਵਿਨਾਮ੍
ਦਵਿਜਾਂ ਨੇ ਕਿਹਾ: ਮਾਨਵ ਲੋਕ ਵਿਚ, ਹੇ ਉੱਤਮ ਬ੍ਰਾਹਮਣ, ਇੱਕ ਆਮ ਤੇ ਉੱਚਾ ਪਵਿੱਤਰਤਾ ਹੈ, ਜੋ ਮਾਨਵਾਂ ਤੇ ਤਪਸਵੀਆਂ ਲਈ ਆਸਾਨੀ ਨਾਲ ਮਿਲ ਜਾਂਦੀ ਹੈ ਤੇ ਸਤਿਕਾਰਯੋਗ ਹੈ।
ਚਾਤੁਰ੍ਵਰ੍ਣ੍ਯਾਸ਼੍ਰਮਾਣਾਂ ਚ ਪਾਪਪੁਣ੍ਯਵਤਾਂ ਨृਣਾਮ੍। ਗੁਣਾਗੁਣਵਤਾਂ ਚੈਵ ਵਰ੍ਣਾਵਰ੍ਣਵਤਾਂ ਤਥਾ
ਚਾਰ ਵਰਨਾਂ ਤੇ ਆਸ਼ਰਮਾਂ ਵਾਲਿਆਂ, ਪਾਪੀ-ਪੁਣੀ ਵਾਲਿਆਂ, ਗੁਣੀ-ਅਗੁਣੀ, ਤੇ ਵਰਨ-ਅਵਰਨ ਵਾਲਿਆਂ ਲਈ,