ਚਿਤ੍ਰਗੁਪ੍ਤੋऽਬ੍ਰਵੀਦ੍ਵਾਕ੍ਯਂ ਧਰ੍ਮਰਾਜਸਮੀਪਤਃ। ਕਰ੍ਮਣਾ ਮਨਸਾ ਪੂਤੋ ਵਿष੍ਣੁਲੋਕਂ ਸ ਗਚ੍ਛਤੁ
ਚਿਤਰਗੁਪਤ ਨੇ ਧਰਮ ਰਾਜਾ ਦੇ ਸਾਹਮਣੇ ਕਿਹਾ: 'ਕਰਮ ਅਤੇ ਮਨ ਨਾਲ ਪਵਿੱਤਰ ਹੋ ਕੇ, ਉਹ ਵਿਸ਼ਨੂ ਦੇ ਲੋਕ ਵਿੱਚ ਜਾਵੇ।'
ਸ ਤਚ੍ਛ੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਪੁਨਸ਼੍ਚਾਹ ਤਸ੍ਯ ਵਿਜ੍ਞਾਯ ਕਾਰਣਮ੍। ਸ੍ਮਿਤਃ ਪ੍ਰੀਤ੍ਯਾ ਪ੍ਰਸਨ੍ਨਾਤ੍ਮਾ ਗਚ੍ਛ ਗਚ੍ਛਾਚ੍ਯੁਤਾਲਯਮ੍
ਇਹ ਸੁਣ ਕੇ ਅਤੇ ਕਾਰਨ ਜਾਣ ਕੇ, ਉਸ ਨੇ ਮੁਸਕਰਾ ਕੇ, ਪ੍ਰਸੰਨ ਮਨ ਨਾਲ ਫਿਰ ਕਿਹਾ: 'ਜਾ, ਜਾ ਅਚ੍ਯੁਤ ਦੇ ਘਰ।'
ਵਿਮਾਨਂ ਸੁਰਲੋਕਾਚ੍ਚ ਸ੍ਵਾਗਤਂ ਵਰ੍ਣਕਰ੍ਬੁਰਮ੍। ਸਮਾਰੁਹ੍ਯ ਗਤਃ ਸ੍ਵਰ੍ਗਂ ਪੁਨਰਾਵृਤ੍ਤਿਦੁਰ੍ਲਭਮ੍
ਸੁਰ ਲੋਕ ਤੋਂ ਚਮਕਦਾਰ ਅਤੇ ਸੁੰਦਰ ਵਿਮਾਨ ਤੇ ਚੜ੍ਹ ਕੇ, ਉਹ ਸਵਰਗ ਚਲਾ ਗਿਆ—ਜਿੱਥੇ ਵਾਪਸ ਆਉਣਾ ਵੱਡਾ ਔਖਾ ਹੈ।
ਤਸ੍ਮਾਤ੍ਕਿष੍ਕੁਪ੍ਰਮਾਣਂ ਹਿ ਦਤ੍ਤਂ ਯੇਨਾਲਿਕਂ ਪੁਰਾ। ਸ ਤੁ ਰਾਜ੍ਯਾਨ੍ਵਯਂ ਸ੍ਵਰ੍ਗਂ ਮਹਾਂਤਂ ਚਾਨੁਗਚ੍ਛਤਿ
ਇਸ ਲਈ, ਜਿਸ ਨੇ ਪਹਿਲਾਂ ਹਲ ਦੀ ਮਾਪ ਦੇ ਜ਼ਮੀਨ ਦਾਨ ਕੀਤੀ, ਉਹ ਰਾਜ ਦੀ ਵਾਰਸ ਅਤੇ ਵੱਡਾ ਸਵਰਗ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰਦਾ ਹੈ।
ਤਥੈਵ ਗੋਪ੍ਰਚਾਰਂ ਤੁ ਦਤ੍ਵਾ ਸ੍ਵਰ੍ਗਾਨ੍ਨ ਹੀਯਤੇ। ਯਾ ਗਤਿਰ੍ਗੋਪ੍ਰਦਸ੍ਯੈਵ ਧ੍ਰੁਵਂ ਤਸ੍ਯ ਭਵਿष੍ਯਤਿ
ਇਸੇ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਗਾਂਵਾਂ ਲਈ ਚਰਾਗਾਹ ਦਾਨ ਕਰ ਕੇ, ਕੋਈ ਸਵਰਗ ਤੋਂ ਵੰਞਦਾ ਨਹੀਂ। ਗਾਂ ਚਰਾਗਾਹ ਦਾਨ ਕਰਨ ਵਾਲੇ ਦੀ ਮਕਸਦ ਦੀ ਮੰਜਿਲ ਪੱਕੀ ਹੈ।
ਵ੍ਯਾਮੈਕਂ ਗੋਪ੍ਰਚਾਰਂ ਤੁ ਮੁਕ੍ਤਂ ਯੇਨ ਸੁਧੀਮਤਾ। ਤਸ੍ਯ ਸ੍ਵਰ੍ਗਂ ਭਵੇਦਿष੍ਟਂ ਕਿਮਨ੍ਯੈਃ ਪੁਰੁਭਾषਿਤੈਃ
ਜੋ ਸਮਝਦਾਰ ਇੱਕ ਵਿਆਮ ਚਰਾਗਾਹ ਵੀ ਦਾਨ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਉਸ ਨੂੰ ਚਾਹਿਆ ਹੋਇਆ ਸਵਰਗ ਮਿਲਦਾ ਹੈ—ਫਿਰ ਹੋਰ ਵਧੇਰੇ ਗੱਲਾਂ ਦੀ ਲੋੜ ਨਹੀਂ।
ਗੋਪ੍ਰਚਾਰਂ ਯਥਾਸ਼ਕ੍ਤਿ ਯੋ ਵੈ ਤ੍ਯਜਤਿ ਹੇਤੁਨਾ। ਦਿਨੇਦਿਨੇ ਬ੍ਰਹ੍ਮਭੋਜ੍ਯਂ ਪੁਣ੍ਯਂ ਤਸ੍ਯ ਸ਼ਤਾਧਿਕਮ੍
ਜੋ ਆਪਣੀ ਸਮਰਥਾ ਅਨੁਸਾਰ ਗਾਂਵਾਂ ਲਈ ਚਰਾਗਾਹ ਕਿਸੇ ਕਾਰਨ ਦਾਨ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਉਸ ਦਾ ਪੁੰਨ ਦਿਨ-ਦਿਨ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਨੂੰ ਭੋਜਨ ਕਰਵਾਉਣ ਵਾਲੇ ਤੋਂ ਸੌ ਗੁਣਾ ਵੱਧ ਹੈ।
ਤਸ੍ਮਾਦ੍ਗਵਾਂ ਪ੍ਰਚਾਰਂ ਤੁ ਮੁਕ੍ਤ੍ਵਾ ਸ੍ਵਰ੍ਗਾਨ੍ਨ ਹੀਯਤੇ। ਯਸ਼੍ਛਿਨਤ੍ਤਿ ਦ੍ਰੁਮਂ ਪੁਣ੍ਯਂ ਗੋਪ੍ਰਚਾਰਂ ਛਿਨਤ੍ਯਪਿ
ਇਸ ਲਈ, ਗਾਂ ਚਰਾਗਾਹ ਦਾਨ ਕਰ ਕੇ, ਕੋਈ ਸਵਰਗ ਤੋਂ ਵੰਞਦਾ ਨਹੀਂ। ਪਰ ਜੋ ਪਵਿੱਤਰ ਰੁੱਖ ਕੱਟਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਚਰਾਗਾਹ ਵੀ ਨਸ਼ਟ ਕਰਦਾ ਹੈ।
ਤਸ੍ਯੈਕਵਿਂਸ਼ਪੁਰੁषਾਃ ਪਚ੍ਯਂਤੇ ਰੌਰਵੇषੁ ਚ। ਗੋਚਾਰਘ੍ਨਂ ਗ੍ਰਾਮਗੋਪਃ ਸ਼ਕ੍ਤੋ ਜ੍ਞਾਤ੍ਵਾ ਤੁ ਦਣ੍ਡਯੇਤ੍
ਉਸ ਦੇ ਇਕੀਹ ਪੀੜ੍ਹੀਆਂ ਰੌਰਵ ਨਰਕ ਵਿੱਚ ਸਜ਼ਾ ਭੋਗਦੀਆਂ ਹਨ। ਪਿੰਡ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਕਰਨ ਵਾਲਾ, ਇਹ ਜਾਣ ਕੇ, ਚਰਾਗਾਹ ਨਸ਼ਟ ਕਰਨ ਵਾਲੇ ਨੂੰ ਸਜ਼ਾ ਦੇਵੇ।
ਛੇਤ੍ਤਾਰਂ ਧਰ੍ਮਵृਕ੍ਸ਼ਾਣਾਂ ਵਿਸ਼ੇषਾਦ੍ਗੋਪ੍ਰਚਾਰਘਮ੍। ਤਸ੍ਯ ਦਂਡੇ ਸੁਖਂ ਤਸ੍ਯ ਤਸ੍ਮਾਤ੍ਤਂ ਦਂਡਯੇਤ੍ਤੁ ਸਃ
ਖਾਸ ਕਰਕੇ ਜੋ ਧਰਮਕ ਰੁੱਖ ਅਤੇ ਚਰਾਗਾਹ ਨਸ਼ਟ ਕਰਦਾ ਹੈ—ਉਸ ਨੂੰ ਸਜ਼ਾ ਦੇਣ ਨਾਲ ਉਸ ਲਈ ਸੁਖ ਹੁੰਦਾ ਹੈ, ਇਸ ਲਈ ਉਸ ਨੂੰ ਜ਼ਰੂਰ ਸਜ਼ਾ ਦੇਣੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ।
ਪ੍ਰਾਸਾਦਂ ਕੁਰੁਤੇ ਯਸ੍ਤੁ ਵਿष੍ਣੁਲਿਂਗਸ੍ਯ ਮਾਨਵਃ। ਤ੍ਰਿਕਾਂਡਂ ਪਂਚਕਾਡਂ ਚ ਸੁਸ਼ੋਭਂ ਸੁਘਟਾਨ੍ਵਿਤਮ੍
ਜੋ ਮਨੁੱਖ ਵਿਸ਼ਨੂ ਦੇ ਲਿੰਗ ਲਈ ਤਿੰਨ ਜਾਂ ਪੰਜ ਮੰਜ਼ਿਲਾਂ ਵਾਲਾ, ਸੋਹਣਾ ਤੇ ਪੱਕਾ ਮੰਦਰ ਬਣਾਉਂਦਾ ਹੈ,
ਇਤੋऽਧਿਕਂ ਤੁ ਯੋ ਦਦ੍ਯਾਨ੍ਮृਨ੍ਮਯਂ ਵਾ ਦृषਨ੍ਮਯਮ੍। ਵਸੁਵृਤ੍ਤਿਸੁਪੂਰ੍ਣਂ ਚ ਸੁਰਮ੍ਯਂ ਦਿਵ੍ਯਭੂਤਲਮ੍
ਅਤੇ ਜੇ ਕੋਈ ਹੋਰ ਵਧੀਆ, ਮਿੱਟੀ ਜਾਂ ਪਥਰ ਦਾ, ਧਨ-ਦੌਲਤ ਨਾਲ ਭਰਿਆ, ਬਹੁਤ ਸੁਹਾਵਣਾ ਤੇ ਦਿਵਿਆ ਨੀਂਹ ਵਾਲਾ ਮੰਦਰ ਦਿੰਦਾ ਹੈ,
ਪ੍ਰਤਿष੍ਠਾਕਰ੍ਮਸਂਪਨ੍ਨਂ ਕਿਙ੍ਕਰਾਦਿਭਿਰਾਵृਤਮ੍। ਸੁਲਿਂਗਮਿष੍ਟਦੇਵਸ੍ਯ ਵਿष੍ਣੋਰੇਵ ਵਿਸ਼ੇषਤਃ
ਜਿਸ ਵਿੱਚ ਸਥਾਪਨਾ ਦੀ ਰਸਮ ਹੋ ਚੁੱਕੀ ਹੋਵੇ, ਨੌਕਰ-ਚਾਕਰ ਆਦਿ ਹਾਜ਼ਰ ਹੋਣ, ਪਸੰਦੀਦਾ ਦੇਵਤਾ ਦੇ ਲਿੰਗ ਲਈ, ਖਾਸ ਕਰਕੇ ਵਿਸ਼ਨੂ ਲਈ,
ਕृਤ੍ਵਾ ਚ ਵਿष੍ਣੁਸਾਯੁਜ੍ਯਂ ਸਮਾਪ੍ਨੋਤਿ ਨਰੋਤ੍ਤਮਃ। ਤਥੈਵ ਪ੍ਰਤਿਮਾਂ ਕृਤ੍ਵਾ ਹਰੇਰਨ੍ਯਤਰਸ੍ਯ ਚ
ਇਹ ਸਭ ਕਰਕੇ, ਵਧੀਆ ਮਨੁੱਖ ਵਿਸ਼ਨੂ ਨਾਲ ਇਕਤਾ ਪਾ ਲੈਂਦਾ ਹੈ; ਇਨ੍ਹਾਂ ਹੀ ਰੀਤਾਂ ਨਾਲ, ਹਰੀ ਜਾਂ ਕਿਸੇ ਹੋਰ ਰੂਪ ਦੀ ਮੂਰਤੀ ਬਣਾਉਣ ਤੇ ਵੀ,
ਕृਤ੍ਵਾ ਦੇਵਕੁਲਂ ਰਮ੍ਯਂ ਯਤ੍ਫਲਂ ਲਭਤੇ ਨਰਃ। ਨ ਤਨ੍ਮਖਸਹਸ੍ਰੈਸ੍ਤੁ ਦਾਨੈਰ੍ਭੁਵਿ ਵ੍ਰਤਾਦਿਭਿਃ
ਦੇਵਤਾ ਲਈ ਸੋਹਣਾ ਮੰਦਰ ਬਣਾਉਣ ਨਾਲ ਜੋ ਫਲ ਮਿਲਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਧਰਤੀ ਤੇ ਹਜ਼ਾਰ ਯੱਗਾਂ, ਦਾਨਾਂ ਜਾਂ ਵਰਤਾਂ ਨਾਲ ਨਹੀਂ ਮਿਲ ਸਕਦਾ।
ਕਲ੍ਪਕੋਟਿਸਹਸ੍ਰਾਣਿ ਕਲ੍ਪਕੋਟਿਸ਼ਤਾਨਿ ਚ। ਪ੍ਰਾਸਾਦੇ ਰਤ੍ਨਸਂਯੁਕ੍ਤੇ ਸਂਪੂਰ੍ਣਦ੍ਰਵ੍ਯਸਂਕੁਲੇ
ਕਲਪਾਂ ਦੀਆਂ ਲੱਖਾਂ-ਕਰੋੜਾਂ, ਤੇ ਹੋਰ ਲੱਖਾਂ-ਕਰੋੜਾਂ ਸਮੇਂ ਲਈ, ਰਤਨਾਂ ਨਾਲ ਸਜਿਆ ਤੇ ਹਰ ਤਰ੍ਹਾਂ ਦੀ ਦੌਲਤ ਨਾਲ ਭਰਿਆ ਮੰਦਰ ਵਿੱਚ,
ਸ ਵਸੇਤ੍ਕਾਮਗੇ ਯਾਨੇ ਸਰ੍ਵਲੋਕਮਨੋਹਰੇ। ਸ੍ਵਰ੍ਗਾਚ੍ਚ੍ਯੁਤੋ ਭਵੇਦ੍ਰਾਜਾ ਸਾਰ੍ਵਭੌਮੋ ਗੁਣੈਰ੍ਵਸ਼ੀ
ਉਹ ਆਪਣੀ ਮਰਜ਼ੀ ਦੇ ਵਾਹਨ ਵਿੱਚ ਵੱਸਦਾ ਹੈ, ਜੋ ਸਾਰੇ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਮੋਹ ਲੈਣ ਵਾਲਾ ਹੋਵੇ; ਜਦੋਂ ਉਹ ਸਵਰਗ ਤੋਂ ਡਿੱਗਦਾ ਹੈ, ਤਾਂ ਗੁਣਾਂ ਦਾ ਮਾਲਕ, ਸਭ ਉੱਤੇ ਰਾਜ ਕਰਨ ਵਾਲਾ ਰਾਜਾ ਬਣ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਸ਼ਿਵਲਿਂਗੇ ਤੁ ਪ੍ਰਾਸਾਦਂ ਕਾਰਯਿਤ੍ਵਾ ਸ੍ਵਸ਼ਕ੍ਤਿਤਃ। ਯਦੁਕ੍ਤਂ ਵਿष੍ਣੁਲਿਂਗੇ ਤੁ ਤਜ੍ਜ੍ਞੇਯਂ ਸ਼ਿਵਵੇਸ਼੍ਮਨਿ
ਜੇ ਕੋਈ ਆਪਣੇ ਯੋਗ ਅਨੁਸਾਰ ਸ਼ਿਵ ਦੇ ਲਿੰਗ ਲਈ ਮੰਦਰ ਬਣਾਉਂਦਾ ਹੈ, ਤਾਂ ਜੋ ਵਿਸ਼ਨੂ ਦੇ ਲਿੰਗ ਲਈ ਕਿਹਾ ਗਿਆ, ਉਹੀ ਸ਼ਿਵ ਦੇ ਘਰ ਲਈ ਵੀ ਸਮਝੋ।
ਭੁਂਕ੍ਤੇ ਭੋਗਂ ਮਹਾਭਾਗੋ ਮਨਃਸ਼ਰ੍ਮਕਰਂ ਪਰਮ੍। ਰਾਮਾਭਿਰਾਮਸਂਪੂਰ੍ਣਂ ਸਰ੍ਵਤਃ ਸੁਖਦਂ ਦਿਵਿ੫੦ 1.59.
ਉਹ ਮਹਾਨ ਸੁਖ ਭੋਗਦਾ ਹੈ, ਮਨ ਨੂੰ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਖੁਸ਼ੀ ਮਿਲਦੀ ਹੈ, ਰਾਮ ਦੇ ਆਨੰਦ ਨਾਲ ਭਰਿਆ, ਹਰ ਪਾਸੇ ਸਵਰਗ ਵਿੱਚ ਸੁਖ ਦਿੰਦਾ ਹੈ।
ਉਰ੍ਵ੍ਯਾਮਕ੍ਸ਼ਯਭੋਗ੍ਯਾਨਿ ਨृਪੋ ਵਾਥ ਮਹਾਧਨੀ। ਹਰਸ੍ਯ ਪ੍ਰਤਿਮਾਂ ਯਸ਼੍ਚ ਕृਤ੍ਵਾ ਦੇਵਗृਹੇ ਨਰਃ
ਧਰਤੀ ਤੇ, ਜੋ ਮਨੁੱਖ ਦੇਵ-ਮੰਦਰ ਵਿੱਚ ਹਰਾ ਦੀ ਮੂਰਤੀ ਬਣਾਉਂਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਰਾਜਾ ਜਾਂ ਮਹਾਂ-ਧਨਵਾਨ ਹੋ ਕੇ ਅਖੂਤ ਸੁਖ ਭੋਗਦਾ ਹੈ।
ਸੁਲਿਂਗਾਂ ਵਾ ਸੁਰੂਪਾਂ ਵਾ ਕਲ੍ਪਕੋਟਿਂ ਵਸੇਦ੍ਦਿਵਿ। ਸ੍ਵਰ੍ਗਾਦ੍ਭ੍ਰष੍ਟੋ ਭਵੇਦ੍ਰਾਜਾ ਧਨੀ ਪੂਜ੍ਯਤਮੋਪਿ ਵਾ
ਜਾਂ ਸੋਹਣੀ ਲਿੰਗ ਬਣਾਉਣ ਤੇ, ਉਹ ਕਲਪਾਂ ਦੀ ਲੱਖਾਂ ਸਮੇਂ ਲਈ ਸਵਰਗ ਵਿੱਚ ਵੱਸਦਾ ਹੈ; ਜਦੋਂ ਸਵਰਗ ਤੋਂ ਡਿੱਗਦਾ ਹੈ, ਤਾਂ ਧਨਵਾਨ ਤੇ ਸਭ ਤੋਂ ਆਦਰਯੋਗ ਰਾਜਾ ਬਣ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਦੇਵੀਲਿਂਗੇषੁ ਸਰ੍ਵੇषੁ ਕृਤ੍ਵਾ ਦੇਵਗृਹਂ ਨਰਃ। ਸੁਰਤ੍ਵਂ ਪ੍ਰਾਪ੍ਨੁਯਾਲ੍ਲੋਕੇ ਦੇਵ੍ਯਾਸ੍ਸਰ੍ਵਸੁਖੋਦ੍ਭਵੇ
ਜੋ ਮਨੁੱਖ ਦੇਵੀ ਦੇ ਲਿੰਗਾਂ ਲਈ ਮੰਦਰ ਬਣਾਉਂਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਇਸ ਲੋਕ ਵਿੱਚ ਦੇਵਤਾ ਬਣ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਤੇ ਦੇਵੀ ਤੋਂ ਸਭ ਸੁਖ ਪਾਉਂਦਾ ਹੈ।
ਭृਸ਼ਮਚ੍ਯੁਤਤਾਮੇਤਿ ਸੁਖਮੇਤਿ ਨਿਰਾਮਯਮ੍। ਰਤ੍ਨਸਂਸृष੍ਟਪ੍ਰਾਸਾਦੇ ਮਣਿਕਰ੍ਬੁਰਭੂਤਲੇ
ਉਹ ਅਚਲ ਨਾਲ ਪੂਰੀ ਇਕਤਾ ਤੇ ਰੋਗ-ਰਹਿਤ ਸੁਖ ਪਾ ਲੈਂਦਾ ਹੈ, ਰਤਨਾਂ ਨਾਲ ਸਜਿਆ, ਕ੍ਰਿਸਟਲ ਦੇ ਫਰਸ਼ ਵਾਲੇ ਮੰਦਰ ਵਿੱਚ।
ਰਾਮਾਯੁਤਪ੍ਰਸਂਭੋਗ੍ਯੇ ਦੇਵੀਸਂਸृष੍ਟਨਿਰ੍ਭਯੇ। ਨृਤ੍ਯਗੀਤਪਰੇ ਰਮ੍ਯੇ ਸਰ੍ਵੇਂਦ੍ਰਿਯਮਨੋਰਮੇ
ਰਾਮਾਂ ਦੇ ਹਜ਼ਾਰਾਂ ਨਾਲ ਆਨੰਦ ਭੋਗਦਾ, ਦੇਵੀ ਦੇ ਸੰਗ ਵਿੱਚ ਨਿਰਭੈ, ਨੱਚਣ-ਗਾਉਣ ਵਿੱਚ ਲੱਗਾ, ਸਭ ਇੰਦ੍ਰੀਆਂ ਤੇ ਮਨ ਨੂੰ ਰਮਾਉਣ ਵਾਲਾ।
ਰਤ੍ਨਮਰ੍ਦ੍ਦਲਤਾਲਾਢ੍ਯੇ ਸਰ੍ਵਦਾ ਸ੍ਤ੍ਰੀਜਨੇਰਿਤੇ। ਨਿਰ੍ਮਲੇ ਸੁਖਦੇ ਰਮ੍ਯੇ ਰਤ੍ਨਾਨਾਂ ਸੁਸ਼ੁਭੇ ਗृਹੇ
ਹਮੇਸ਼ਾ ਔਰਤਾਂ ਨਾਲ ਘਿਰਿਆ, ਰਤਨਾਂ, ਡੋਲਾਂ ਤੇ ਝੰਜਾਂ ਦੀ ਧੁਨ ਵਿੱਚ, ਸੁਚੱਜੇ, ਸੁਖਦਾਇਕ ਤੇ ਰਤਨਾਂ ਨਾਲ ਚਮਕਦੇ ਸੋਹਣੇ ਘਰ ਵਿੱਚ।
ਤਥੈਵ ਪ੍ਰਤਿਮਾਯਾਸ਼੍ਚ ਦੇਵ੍ਯਾਃ ਪ੍ਰਾਸਾਦਮੁਤ੍ਤਮਮ੍। ਨਿਯੁਤਂ ਕਲ੍ਪਕੋਟੀਨਾਂ ਸ੍ਵਰ੍ਲੋਕਮੇਤਿ ਮਾਨਵਃ
ਇਸੇ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਜੇ ਕੋਈ ਦੇਵੀ ਦੀ ਮੂਰਤੀ ਲਈ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਮੰਦਰ ਬਣਾਉਂਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਲੱਖਾਂ-ਕਰੋੜਾਂ ਕਲਪਾਂ ਲਈ ਸਵਰਗ ਲੋਕ ਪਾ ਲੈਂਦਾ ਹੈ।
ਸ੍ਵਰ੍ਗਾਦ੍ਭ੍ਰष੍ਟੋ ਭਵੇਦ੍ਭੂਪੋ ਦੇਵੀਭਕ੍ਤਿਪਰਾਯਣਃ। ਏਵਂ ਚ ਜਨ੍ਮਸਾਹਸ੍ਰਂ ਸ੍ਮਰ ਏਵ ਭਵੇਦ੍ਭੁਵਿ
ਜੇ ਉਹ ਸਵਰਗ ਤੋਂ ਡਿੱਗਦਾ ਹੈ, ਤਾਂ ਦੇਵੀ-ਭਗਤੀ ਵਿੱਚ ਲੱਗਾ ਰਾਜਾ ਬਣ ਜਾਂਦਾ ਹੈ; ਤੇ ਹਜ਼ਾਰ ਜਨਮਾਂ ਲਈ ਧਰਤੀ ਤੇ ਯਾਦ ਕੀਤਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਪ੍ਰਾਸਾਦਂ ਗਾਣਪਤ੍ਯਂ ਚ ਦੇਵ੍ਯਾ ਵਾ ਪ੍ਰੀਤਿਮਾਨ੍ਨਰਃ। ਕृਤ੍ਵਾ ਸੁਰਗਣਾਨਾਂ ਚ ਪੂਜਿਤੋ ਦਿਵਿ ਜਾਯਤੇ
ਜੋ ਮਨੁੱਖ ਭਾਵਨਾ ਨਾਲ ਗਣਪਤੀ ਜਾਂ ਦੇਵੀ, ਜਾਂ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਸਮੂਹ ਲਈ ਮੰਦਰ ਬਣਾਉਂਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਸਵਰਗ ਵਿੱਚ ਪੂਜਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਤਥੈਵ ਰਾਜਤਾਮੇਤਿ ਭੋਗ੍ਯਾਨ੍ਦੇਵੀਪੁਰੇ ਤਥਾ। ਅਵਿਘ੍ਨਂ ਸਰ੍ਵਕਾਰ੍ਯੇषੁ ਸਦੈਵ ਗਣਪੋ ਯਥਾ
ਇਸੇ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਉਹ ਦੇਵੀਆਂ ਦੇ ਸ਼ਹਿਰ ਵਿੱਚ ਰਾਜ ਮਿਲਦਾ ਹੈ ਤੇ ਸਾਰੇ ਸੁਖ ਭੋਗਦੀ ਹੈ। ਉਸਦੇ ਕੰਮਾਂ ਵਿੱਚ ਕਦੇ ਰੁਕਾਵਟ ਨਹੀਂ ਆਉਂਦੀ, ਜਿਵੇਂ ਗਣਾਂ ਦੇ ਮੁਖੀ ਨੂੰ ਹੁੰਦੀ ਹੈ।
ਆਜ੍ਞਾਨਸ੍ਖਲਿਤਾ ਤਸ੍ਯ ਸੁਰਾਸੁਰਨਰੇषੁ ਚ। ਤਥੈਵ ਸੌਰਪ੍ਰਾਸਾਦੇ ਫਲਮੇਤਿ ਨਰੋਤ੍ਤਮਃ
ਜੇ ਉਸਦੀ ਆਗਿਆ ਭੁੱਲਕੜੀ ਕਰਕੇ ਦੇਵਤੇ, ਦੈਤ ਜਾਂ ਮਨੁੱਖਾਂ ਵਿਚ ਉਲੰਘੀ ਜਾਵੇ, ਤਾਂ ਵੀ, ਸੂਰਜ ਮਹਿਲ ਵਿੱਚ, ਵਧੀਆ ਮਨੁੱਖ ਫਲ ਪਾ ਲੈਂਦਾ ਹੈ।