ਏਤਸ੍ਮਿਨ੍ਨਂਤਰੇ ਚੈਵ ਮੋਚਿਤਃ ਕਿਂਕਰੇਣ ਹਿ। ਤਸ੍ਯ ਜਨ੍ਮਾਭਵਤ੍ਕੌ ਚ ਦੁਰ੍ਵਿਧੇ ਚਾਤਿਵਾਣਿਕੇ
ਉਸ ਵੇਲੇ, ਇਕ ਸੇਵਕ ਵਲੋਂ ਉਹ ਛੁਟ ਗਿਆ; ਉਹ ਇਕ ਮੰਦ ਤੇ ਬਹੁਤ ਲਾਲਚੀ ਵਪਾਰੀ ਦੇ ਪੁੱਤਰ ਵਜੋਂ ਜਨਮਿਆ।
ਆਜਨ੍ਮਵਿਵਿਧਂ ਦੁਃਖਂ ਭੁਕ੍ਤਂ ਪੂਰ੍ਵਵਿਕਰ੍ਮਤਃ। ਭੁਕ੍ਤ੍ਵਾ ਕ੍ਲੇਸ਼ਂ ਮਹਾਂਤਂ ਚ ਏਕਵਿਂਸ਼ਤਿਹਾਯਨਮ੍
ਜਨਮ ਤੋਂ ਹੀ, ਉਹ ਪਿਛਲੇ ਬੁਰੇ ਕਰਮਾਂ ਕਰਕੇ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਦੁਖ ਸਹਿੰਦਾ ਰਿਹਾ; ਇਕਵੀਹ ਸਾਲ ਤੱਕ ਵੱਡਾ ਕਲੇਸ਼ ਭੋਗਿਆ।
ਤਸ੍ਮਿਨ੍ਰਾष੍ਟ੍ਰੇ ਮृਤੋ ਭੂਪਃ ਸ੍ਵਕਰ੍ਮਪਰਿਪੀਡਿਤਃ। ਏਤਸ੍ਮਿਨ੍ਨਂਤਰੇऽਮਾਤ੍ਯੈਃ ਸਮਾਲੋਕ੍ਯ ਸੁਮਂਤ੍ਰਿਭਿਃ
ਉਸ ਰਾਜ ਵਿੱਚ, ਰਾਜਾ ਆਪਣੇ ਕਰਮਾਂ ਦੇ ਫਲ ਨਾਲ ਪੀੜਤ ਹੋ ਕੇ ਮਰ ਗਿਆ। ਇਸ ਦੌਰਾਨ, ਮੰਤਰੀਆਂ ਨੇ ਹੋਸ਼ਿਆਰ ਸਲਾਹਕਾਰਾਂ ਨਾਲ ਮਿਲ ਕੇ ਇਹ ਹਾਲਤ ਵੇਖੀ।
ਅਨੇਕ ਪਰਿਮਰ੍ਸ਼ੈਸ੍ਤੁ ਪृਥਿਵ੍ਯਾਂ ਭ੍ਰਮਣਂ ਕृਤਮ੍। ਤਮਾਵृਣ੍ਵਂਸ਼੍ਚ ਤੇ ਸਦ੍ਯਃ ਸਰ੍ਵੇषਾਂ ਪੁਰਤੋ ਦृਢਮ੍
ਕਈ ਵਾਰੀ ਵਿਚਾਰ-ਵਟਾਂਦਰਾ ਅਤੇ ਦੇਸ਼ ਵਿੱਚ ਘੁੰਮਣ ਤੋਂ ਬਾਅਦ, ਉਹਨਾਂ ਨੇ ਸਭ ਦੇ ਸਾਹਮਣੇ ਉਸ ਨੂੰ ਪੱਕਾ ਰਾਜਾ ਬਣਾਇਆ।
ਤਤੋ ਰਾਜ੍ਯਾਭਿषੇਕਸ਼੍ਚ ਕृਤਸ੍ਤੈਸ੍ਤੁ ਵਿਮਤ੍ਸਰੈਃ। ਸ ਚ ਰਾਜ੍ਯਂ ਚ ਸਂਸ਼੍ਰਿਤ੍ਯ ਧਰ੍ਮਰਾਜਵਰੇਣ ਚ
ਫਿਰ, ਈਰਖਾ ਤੋਂ ਰਹਿਤ ਉਹਨਾਂ ਨੇ ਉਸ ਦਾ ਰਾਜਿਆਭਿਸ਼ੇਕ ਕੀਤਾ। ਉਹ ਰਾਜ ਤੇ ਧਰਮ ਦੇ ਉੱਚ ਰਾਜਾ ਦਾ ਆਸਰਾ ਲੈ ਕੇ—
ਅਕਰੋਦਾਲਿਕਂ ਕਰ੍ਮ ਸ਼ਿਲਾਬਦ੍ਧਂ ਚ ਮृਣ੍ਮਯਮ੍। ਸਂਕ੍ਰਮਂ ਜਲਦੁਰ੍ਗੇ ਚ ਤਰਣਿਂ ਚ ਤਥਾਪਰੇ
ਉਸ ਨੇ ਉੱਚਾ ਬੰਧ, ਪੱਥਰਾਂ ਨਾਲ ਬਣਿਆ ਅਤੇ ਮਿੱਟੀ ਦਾ ਕੰਮ ਕੀਤਾ; ਪਾਣੀ ਵਾਲੇ ਕਿਲੇ ਵਿੱਚ ਰਸਤਾ ਬਣਾਇਆ, ਅਤੇ ਪਾਰ ਕਰਨ ਲਈ ਨੌਕ ਵੀ ਬਣਾਈ।
ਵਾਪੀਕੂਪਤਟਾਕਾਨਿ ਪ੍ਰਪਾਰਾਮ ਮਹੀਰੁਹਂ। ਕृਤਵਾਨ੍ਵਿਵਿਧਂ ਯਜ੍ਞਂ ਦਾਨਪੁਣ੍ਯਮਤਃ ਪਰਮ੍
ਉਸ ਨੇ ਕੂਏਂ, ਤਲਾਬ, ਸਰੋਵਰ, ਵਿਸ਼੍ਰਾਮ-ਸਥਾਨ ਬਣਾਏ ਅਤੇ ਵੱਡੇ ਰੁੱਖ ਲਗਾਏ। ਵੱਖ-ਵੱਖ ਯਜਨ, ਦਾਨ ਅਤੇ ਹੋਰ ਨੇਕ ਕੰਮ ਕੀਤੇ।
ਸ੍ਮਰਂਸ਼੍ਚ ਪੂਰ੍ਵਕਰ੍ਮ੍ਮਾਣਿ ਸਰ੍ਵਪਾਪਕ੍ਸ਼ਯਾਯ ਵੈ। ਕृਤਂ ਬਹੁਵਿਧਂ ਧਰ੍ਮਂ ਵ੍ਰਤਾਨਿ ਵਿਵਿਧਾਨਿ ਚ
ਪਿਛਲੇ ਕਰਮਾਂ ਨੂੰ ਯਾਦ ਕਰ ਕੇ, ਉਸ ਨੇ ਪਾਪਾਂ ਦੇ ਨਾਸ ਲਈ ਕਈ ਤਰ੍ਹਾਂ ਦੇ ਧਰਮਕ ਕੰਮ ਅਤੇ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਵਰਤ ਕੀਤੇ।
ਸੁਰਾਣਾਂ ਬ੍ਰਾਹ੍ਮਣਾਨਾਂ ਚ ਗੁਰੂਣਾਂ ਚੈਵ ਤਰ੍ਪਣਾਤ੍। ਪਾਪਾਤ੍ਪੂਤੋ ਯਯੌ ਗੇਹਂ ਧਰ੍ਮਰਾਜਸ੍ਯ ਧੀਮਤਃ
ਦੇਵਤਿਆਂ, ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਅਤੇ ਵੱਡਿਆਂ ਨੂੰ ਤ੍ਰਿਪਤ ਕਰ ਕੇ, ਉਹ ਪਾਪ ਤੋਂ ਪਵਿੱਤਰ ਹੋ ਗਿਆ ਅਤੇ ਧਰਮ ਦੇ ਗਿਆਨੀ ਰਾਜਾ ਦੇ ਘਰ ਚਲਾ ਗਿਆ।
ਸਯਾਨਸ੍ਥਂ ਤਤੋ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਕ੍ਰੋਧਰਕ੍ਤੇਕ੍ਸ਼ਣੋऽਭਵਤ੍। ਸ ਚ ਤਂ ਪ੍ਰਾਂਜਲਿਂ ਪ੍ਰਾਹ ਭੋ ਧਰ੍ਮ ਕੁਰੁ ਤਾਰਣਮ੍
ਉਸ ਨੂੰ ਸੌਂਦੇ ਹੋਏ ਦੇਖ ਕੇ, ਉਸ ਦੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਗੁੱਸੇ ਨਾਲ ਲਾਲ ਹੋ ਗਈਆਂ। ਰਾਜਾ ਨੇ ਹੱਥ ਜੋੜ ਕੇ ਕਿਹਾ: 'ਧਰਮ, ਮੈਨੂੰ ਤਾਰ ਦੇ।'
ਚਿਤ੍ਰਗੁਪ੍ਤੋऽਬ੍ਰਵੀਦ੍ਵਾਕ੍ਯਂ ਧਰ੍ਮਰਾਜਸਮੀਪਤਃ। ਕਰ੍ਮਣਾ ਮਨਸਾ ਪੂਤੋ ਵਿष੍ਣੁਲੋਕਂ ਸ ਗਚ੍ਛਤੁ
ਚਿਤਰਗੁਪਤ ਨੇ ਧਰਮ ਰਾਜਾ ਦੇ ਸਾਹਮਣੇ ਕਿਹਾ: 'ਕਰਮ ਅਤੇ ਮਨ ਨਾਲ ਪਵਿੱਤਰ ਹੋ ਕੇ, ਉਹ ਵਿਸ਼ਨੂ ਦੇ ਲੋਕ ਵਿੱਚ ਜਾਵੇ।'
ਸ ਤਚ੍ਛ੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਪੁਨਸ਼੍ਚਾਹ ਤਸ੍ਯ ਵਿਜ੍ਞਾਯ ਕਾਰਣਮ੍। ਸ੍ਮਿਤਃ ਪ੍ਰੀਤ੍ਯਾ ਪ੍ਰਸਨ੍ਨਾਤ੍ਮਾ ਗਚ੍ਛ ਗਚ੍ਛਾਚ੍ਯੁਤਾਲਯਮ੍
ਇਹ ਸੁਣ ਕੇ ਅਤੇ ਕਾਰਨ ਜਾਣ ਕੇ, ਉਸ ਨੇ ਮੁਸਕਰਾ ਕੇ, ਪ੍ਰਸੰਨ ਮਨ ਨਾਲ ਫਿਰ ਕਿਹਾ: 'ਜਾ, ਜਾ ਅਚ੍ਯੁਤ ਦੇ ਘਰ।'
ਵਿਮਾਨਂ ਸੁਰਲੋਕਾਚ੍ਚ ਸ੍ਵਾਗਤਂ ਵਰ੍ਣਕਰ੍ਬੁਰਮ੍। ਸਮਾਰੁਹ੍ਯ ਗਤਃ ਸ੍ਵਰ੍ਗਂ ਪੁਨਰਾਵृਤ੍ਤਿਦੁਰ੍ਲਭਮ੍
ਸੁਰ ਲੋਕ ਤੋਂ ਚਮਕਦਾਰ ਅਤੇ ਸੁੰਦਰ ਵਿਮਾਨ ਤੇ ਚੜ੍ਹ ਕੇ, ਉਹ ਸਵਰਗ ਚਲਾ ਗਿਆ—ਜਿੱਥੇ ਵਾਪਸ ਆਉਣਾ ਵੱਡਾ ਔਖਾ ਹੈ।
ਤਸ੍ਮਾਤ੍ਕਿष੍ਕੁਪ੍ਰਮਾਣਂ ਹਿ ਦਤ੍ਤਂ ਯੇਨਾਲਿਕਂ ਪੁਰਾ। ਸ ਤੁ ਰਾਜ੍ਯਾਨ੍ਵਯਂ ਸ੍ਵਰ੍ਗਂ ਮਹਾਂਤਂ ਚਾਨੁਗਚ੍ਛਤਿ
ਇਸ ਲਈ, ਜਿਸ ਨੇ ਪਹਿਲਾਂ ਹਲ ਦੀ ਮਾਪ ਦੇ ਜ਼ਮੀਨ ਦਾਨ ਕੀਤੀ, ਉਹ ਰਾਜ ਦੀ ਵਾਰਸ ਅਤੇ ਵੱਡਾ ਸਵਰਗ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰਦਾ ਹੈ।
ਤਥੈਵ ਗੋਪ੍ਰਚਾਰਂ ਤੁ ਦਤ੍ਵਾ ਸ੍ਵਰ੍ਗਾਨ੍ਨ ਹੀਯਤੇ। ਯਾ ਗਤਿਰ੍ਗੋਪ੍ਰਦਸ੍ਯੈਵ ਧ੍ਰੁਵਂ ਤਸ੍ਯ ਭਵਿष੍ਯਤਿ
ਇਸੇ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਗਾਂਵਾਂ ਲਈ ਚਰਾਗਾਹ ਦਾਨ ਕਰ ਕੇ, ਕੋਈ ਸਵਰਗ ਤੋਂ ਵੰਞਦਾ ਨਹੀਂ। ਗਾਂ ਚਰਾਗਾਹ ਦਾਨ ਕਰਨ ਵਾਲੇ ਦੀ ਮਕਸਦ ਦੀ ਮੰਜਿਲ ਪੱਕੀ ਹੈ।
ਵ੍ਯਾਮੈਕਂ ਗੋਪ੍ਰਚਾਰਂ ਤੁ ਮੁਕ੍ਤਂ ਯੇਨ ਸੁਧੀਮਤਾ। ਤਸ੍ਯ ਸ੍ਵਰ੍ਗਂ ਭਵੇਦਿष੍ਟਂ ਕਿਮਨ੍ਯੈਃ ਪੁਰੁਭਾषਿਤੈਃ
ਜੋ ਸਮਝਦਾਰ ਇੱਕ ਵਿਆਮ ਚਰਾਗਾਹ ਵੀ ਦਾਨ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਉਸ ਨੂੰ ਚਾਹਿਆ ਹੋਇਆ ਸਵਰਗ ਮਿਲਦਾ ਹੈ—ਫਿਰ ਹੋਰ ਵਧੇਰੇ ਗੱਲਾਂ ਦੀ ਲੋੜ ਨਹੀਂ।
ਗੋਪ੍ਰਚਾਰਂ ਯਥਾਸ਼ਕ੍ਤਿ ਯੋ ਵੈ ਤ੍ਯਜਤਿ ਹੇਤੁਨਾ। ਦਿਨੇਦਿਨੇ ਬ੍ਰਹ੍ਮਭੋਜ੍ਯਂ ਪੁਣ੍ਯਂ ਤਸ੍ਯ ਸ਼ਤਾਧਿਕਮ੍
ਜੋ ਆਪਣੀ ਸਮਰਥਾ ਅਨੁਸਾਰ ਗਾਂਵਾਂ ਲਈ ਚਰਾਗਾਹ ਕਿਸੇ ਕਾਰਨ ਦਾਨ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਉਸ ਦਾ ਪੁੰਨ ਦਿਨ-ਦਿਨ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਨੂੰ ਭੋਜਨ ਕਰਵਾਉਣ ਵਾਲੇ ਤੋਂ ਸੌ ਗੁਣਾ ਵੱਧ ਹੈ।
ਤਸ੍ਮਾਦ੍ਗਵਾਂ ਪ੍ਰਚਾਰਂ ਤੁ ਮੁਕ੍ਤ੍ਵਾ ਸ੍ਵਰ੍ਗਾਨ੍ਨ ਹੀਯਤੇ। ਯਸ਼੍ਛਿਨਤ੍ਤਿ ਦ੍ਰੁਮਂ ਪੁਣ੍ਯਂ ਗੋਪ੍ਰਚਾਰਂ ਛਿਨਤ੍ਯਪਿ
ਇਸ ਲਈ, ਗਾਂ ਚਰਾਗਾਹ ਦਾਨ ਕਰ ਕੇ, ਕੋਈ ਸਵਰਗ ਤੋਂ ਵੰਞਦਾ ਨਹੀਂ। ਪਰ ਜੋ ਪਵਿੱਤਰ ਰੁੱਖ ਕੱਟਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਚਰਾਗਾਹ ਵੀ ਨਸ਼ਟ ਕਰਦਾ ਹੈ।
ਤਸ੍ਯੈਕਵਿਂਸ਼ਪੁਰੁषਾਃ ਪਚ੍ਯਂਤੇ ਰੌਰਵੇषੁ ਚ। ਗੋਚਾਰਘ੍ਨਂ ਗ੍ਰਾਮਗੋਪਃ ਸ਼ਕ੍ਤੋ ਜ੍ਞਾਤ੍ਵਾ ਤੁ ਦਣ੍ਡਯੇਤ੍
ਉਸ ਦੇ ਇਕੀਹ ਪੀੜ੍ਹੀਆਂ ਰੌਰਵ ਨਰਕ ਵਿੱਚ ਸਜ਼ਾ ਭੋਗਦੀਆਂ ਹਨ। ਪਿੰਡ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਕਰਨ ਵਾਲਾ, ਇਹ ਜਾਣ ਕੇ, ਚਰਾਗਾਹ ਨਸ਼ਟ ਕਰਨ ਵਾਲੇ ਨੂੰ ਸਜ਼ਾ ਦੇਵੇ।
ਛੇਤ੍ਤਾਰਂ ਧਰ੍ਮਵृਕ੍ਸ਼ਾਣਾਂ ਵਿਸ਼ੇषਾਦ੍ਗੋਪ੍ਰਚਾਰਘਮ੍। ਤਸ੍ਯ ਦਂਡੇ ਸੁਖਂ ਤਸ੍ਯ ਤਸ੍ਮਾਤ੍ਤਂ ਦਂਡਯੇਤ੍ਤੁ ਸਃ
ਖਾਸ ਕਰਕੇ ਜੋ ਧਰਮਕ ਰੁੱਖ ਅਤੇ ਚਰਾਗਾਹ ਨਸ਼ਟ ਕਰਦਾ ਹੈ—ਉਸ ਨੂੰ ਸਜ਼ਾ ਦੇਣ ਨਾਲ ਉਸ ਲਈ ਸੁਖ ਹੁੰਦਾ ਹੈ, ਇਸ ਲਈ ਉਸ ਨੂੰ ਜ਼ਰੂਰ ਸਜ਼ਾ ਦੇਣੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ।
ਪ੍ਰਾਸਾਦਂ ਕੁਰੁਤੇ ਯਸ੍ਤੁ ਵਿष੍ਣੁਲਿਂਗਸ੍ਯ ਮਾਨਵਃ। ਤ੍ਰਿਕਾਂਡਂ ਪਂਚਕਾਡਂ ਚ ਸੁਸ਼ੋਭਂ ਸੁਘਟਾਨ੍ਵਿਤਮ੍
ਜੋ ਮਨੁੱਖ ਵਿਸ਼ਨੂ ਦੇ ਲਿੰਗ ਲਈ ਤਿੰਨ ਜਾਂ ਪੰਜ ਮੰਜ਼ਿਲਾਂ ਵਾਲਾ, ਸੋਹਣਾ ਤੇ ਪੱਕਾ ਮੰਦਰ ਬਣਾਉਂਦਾ ਹੈ,
ਇਤੋऽਧਿਕਂ ਤੁ ਯੋ ਦਦ੍ਯਾਨ੍ਮृਨ੍ਮਯਂ ਵਾ ਦृषਨ੍ਮਯਮ੍। ਵਸੁਵृਤ੍ਤਿਸੁਪੂਰ੍ਣਂ ਚ ਸੁਰਮ੍ਯਂ ਦਿਵ੍ਯਭੂਤਲਮ੍
ਅਤੇ ਜੇ ਕੋਈ ਹੋਰ ਵਧੀਆ, ਮਿੱਟੀ ਜਾਂ ਪਥਰ ਦਾ, ਧਨ-ਦੌਲਤ ਨਾਲ ਭਰਿਆ, ਬਹੁਤ ਸੁਹਾਵਣਾ ਤੇ ਦਿਵਿਆ ਨੀਂਹ ਵਾਲਾ ਮੰਦਰ ਦਿੰਦਾ ਹੈ,
ਪ੍ਰਤਿष੍ਠਾਕਰ੍ਮਸਂਪਨ੍ਨਂ ਕਿਙ੍ਕਰਾਦਿਭਿਰਾਵृਤਮ੍। ਸੁਲਿਂਗਮਿष੍ਟਦੇਵਸ੍ਯ ਵਿष੍ਣੋਰੇਵ ਵਿਸ਼ੇषਤਃ
ਜਿਸ ਵਿੱਚ ਸਥਾਪਨਾ ਦੀ ਰਸਮ ਹੋ ਚੁੱਕੀ ਹੋਵੇ, ਨੌਕਰ-ਚਾਕਰ ਆਦਿ ਹਾਜ਼ਰ ਹੋਣ, ਪਸੰਦੀਦਾ ਦੇਵਤਾ ਦੇ ਲਿੰਗ ਲਈ, ਖਾਸ ਕਰਕੇ ਵਿਸ਼ਨੂ ਲਈ,
ਕृਤ੍ਵਾ ਚ ਵਿष੍ਣੁਸਾਯੁਜ੍ਯਂ ਸਮਾਪ੍ਨੋਤਿ ਨਰੋਤ੍ਤਮਃ। ਤਥੈਵ ਪ੍ਰਤਿਮਾਂ ਕृਤ੍ਵਾ ਹਰੇਰਨ੍ਯਤਰਸ੍ਯ ਚ
ਇਹ ਸਭ ਕਰਕੇ, ਵਧੀਆ ਮਨੁੱਖ ਵਿਸ਼ਨੂ ਨਾਲ ਇਕਤਾ ਪਾ ਲੈਂਦਾ ਹੈ; ਇਨ੍ਹਾਂ ਹੀ ਰੀਤਾਂ ਨਾਲ, ਹਰੀ ਜਾਂ ਕਿਸੇ ਹੋਰ ਰੂਪ ਦੀ ਮੂਰਤੀ ਬਣਾਉਣ ਤੇ ਵੀ,
ਕृਤ੍ਵਾ ਦੇਵਕੁਲਂ ਰਮ੍ਯਂ ਯਤ੍ਫਲਂ ਲਭਤੇ ਨਰਃ। ਨ ਤਨ੍ਮਖਸਹਸ੍ਰੈਸ੍ਤੁ ਦਾਨੈਰ੍ਭੁਵਿ ਵ੍ਰਤਾਦਿਭਿਃ
ਦੇਵਤਾ ਲਈ ਸੋਹਣਾ ਮੰਦਰ ਬਣਾਉਣ ਨਾਲ ਜੋ ਫਲ ਮਿਲਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਧਰਤੀ ਤੇ ਹਜ਼ਾਰ ਯੱਗਾਂ, ਦਾਨਾਂ ਜਾਂ ਵਰਤਾਂ ਨਾਲ ਨਹੀਂ ਮਿਲ ਸਕਦਾ।
ਕਲ੍ਪਕੋਟਿਸਹਸ੍ਰਾਣਿ ਕਲ੍ਪਕੋਟਿਸ਼ਤਾਨਿ ਚ। ਪ੍ਰਾਸਾਦੇ ਰਤ੍ਨਸਂਯੁਕ੍ਤੇ ਸਂਪੂਰ੍ਣਦ੍ਰਵ੍ਯਸਂਕੁਲੇ
ਕਲਪਾਂ ਦੀਆਂ ਲੱਖਾਂ-ਕਰੋੜਾਂ, ਤੇ ਹੋਰ ਲੱਖਾਂ-ਕਰੋੜਾਂ ਸਮੇਂ ਲਈ, ਰਤਨਾਂ ਨਾਲ ਸਜਿਆ ਤੇ ਹਰ ਤਰ੍ਹਾਂ ਦੀ ਦੌਲਤ ਨਾਲ ਭਰਿਆ ਮੰਦਰ ਵਿੱਚ,
ਸ ਵਸੇਤ੍ਕਾਮਗੇ ਯਾਨੇ ਸਰ੍ਵਲੋਕਮਨੋਹਰੇ। ਸ੍ਵਰ੍ਗਾਚ੍ਚ੍ਯੁਤੋ ਭਵੇਦ੍ਰਾਜਾ ਸਾਰ੍ਵਭੌਮੋ ਗੁਣੈਰ੍ਵਸ਼ੀ
ਉਹ ਆਪਣੀ ਮਰਜ਼ੀ ਦੇ ਵਾਹਨ ਵਿੱਚ ਵੱਸਦਾ ਹੈ, ਜੋ ਸਾਰੇ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਮੋਹ ਲੈਣ ਵਾਲਾ ਹੋਵੇ; ਜਦੋਂ ਉਹ ਸਵਰਗ ਤੋਂ ਡਿੱਗਦਾ ਹੈ, ਤਾਂ ਗੁਣਾਂ ਦਾ ਮਾਲਕ, ਸਭ ਉੱਤੇ ਰਾਜ ਕਰਨ ਵਾਲਾ ਰਾਜਾ ਬਣ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਸ਼ਿਵਲਿਂਗੇ ਤੁ ਪ੍ਰਾਸਾਦਂ ਕਾਰਯਿਤ੍ਵਾ ਸ੍ਵਸ਼ਕ੍ਤਿਤਃ। ਯਦੁਕ੍ਤਂ ਵਿष੍ਣੁਲਿਂਗੇ ਤੁ ਤਜ੍ਜ੍ਞੇਯਂ ਸ਼ਿਵਵੇਸ਼੍ਮਨਿ
ਜੇ ਕੋਈ ਆਪਣੇ ਯੋਗ ਅਨੁਸਾਰ ਸ਼ਿਵ ਦੇ ਲਿੰਗ ਲਈ ਮੰਦਰ ਬਣਾਉਂਦਾ ਹੈ, ਤਾਂ ਜੋ ਵਿਸ਼ਨੂ ਦੇ ਲਿੰਗ ਲਈ ਕਿਹਾ ਗਿਆ, ਉਹੀ ਸ਼ਿਵ ਦੇ ਘਰ ਲਈ ਵੀ ਸਮਝੋ।
ਭੁਂਕ੍ਤੇ ਭੋਗਂ ਮਹਾਭਾਗੋ ਮਨਃਸ਼ਰ੍ਮਕਰਂ ਪਰਮ੍। ਰਾਮਾਭਿਰਾਮਸਂਪੂਰ੍ਣਂ ਸਰ੍ਵਤਃ ਸੁਖਦਂ ਦਿਵਿ੫੦ 1.59.
ਉਹ ਮਹਾਨ ਸੁਖ ਭੋਗਦਾ ਹੈ, ਮਨ ਨੂੰ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਖੁਸ਼ੀ ਮਿਲਦੀ ਹੈ, ਰਾਮ ਦੇ ਆਨੰਦ ਨਾਲ ਭਰਿਆ, ਹਰ ਪਾਸੇ ਸਵਰਗ ਵਿੱਚ ਸੁਖ ਦਿੰਦਾ ਹੈ।
ਉਰ੍ਵ੍ਯਾਮਕ੍ਸ਼ਯਭੋਗ੍ਯਾਨਿ ਨृਪੋ ਵਾਥ ਮਹਾਧਨੀ। ਹਰਸ੍ਯ ਪ੍ਰਤਿਮਾਂ ਯਸ਼੍ਚ ਕृਤ੍ਵਾ ਦੇਵਗृਹੇ ਨਰਃ
ਧਰਤੀ ਤੇ, ਜੋ ਮਨੁੱਖ ਦੇਵ-ਮੰਦਰ ਵਿੱਚ ਹਰਾ ਦੀ ਮੂਰਤੀ ਬਣਾਉਂਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਰਾਜਾ ਜਾਂ ਮਹਾਂ-ਧਨਵਾਨ ਹੋ ਕੇ ਅਖੂਤ ਸੁਖ ਭੋਗਦਾ ਹੈ।