ਨ ਦੈਵਂ ਪੈਤृਕਂ ਕਾਰ੍ਯਂ ਤੀਰ੍ਥਂ ਸ੍ਨਾਨਂ ਦ੍ਵਿਜਾਰ੍ਚਨਂ। ਦਾਨਂ ਗੁਰੁਜਨੇ ਮਾਨਂ ਜ੍ਞਾਨਂ ਪਰਹਿਤਂ ਸ਼ੁਭਮ੍
ਨਾ ਕੋਈ ਦਿਵਿਆ ਕੰਮ, ਨਾ ਪਿਤਰਾਂ ਦੀ ਰਸਮ, ਨਾ ਤੀਰਥ ਤੇ ਇਸ਼ਨਾਨ, ਨਾ ਦੁਜਾ ਦੀ ਪੂਜਾ, ਨਾ ਦਾਨ, ਨਾ ਵੱਡਿਆਂ ਦਾ ਆਦਰ, ਨਾ ਗਿਆਨ, ਨਾ ਹੋਰਾਂ ਲਈ ਚੰਗਾ ਕੰਮ—
ਮਨਸਾ ਨ ਕृਤਂ ਤੇਨ ਕ੍ਰਿਯਯਾ ਚ ਕਥਂ ਪੁਨਃ। ਕृਤਂ ਸਾਹਸਿਕਂ ਸ੍ਤੇਯਂ ਪਰਦਾਰਾਭਿਮਰ੍ਸ਼ਨਮ੍
ਇਹਨਾਂ ਵਿੱਚੋਂ ਕੋਈ ਵੀ ਉਸ ਨੇ ਮਨ ਵਿੱਚ ਨਹੀਂ ਕੀਤਾ, ਤਾਂ ਫਿਰ ਕਰਮਾਂ ਵਿੱਚ ਕਿਵੇਂ ਕਰ ਸਕਦਾ ਸੀ? ਉਸ ਨੇ ਤਾਂ ਹਿੰਮਤ ਨਾਲ ਚੋਰੀ ਕੀਤੀ ਤੇ ਪਰਾਈ ਵਹੁਟੀ ਨੂੰ ਛੋਹਿਆ।
ਭੂਤਮਿਥ੍ਯਾਪਵਾਦਂ ਚ ਸਾਧੁਨਿਂਦਾ ਪਰਂ ਤਥਾ। ਏਵਂ ਸ਼ਤਸਹਸ੍ਰਂ ਤੁ ਤਥਾ ਗੋਹਰਣਂ ਕृਤਮ੍
ਉਹ ਪੁਰਾਣੇ ਬਾਰੇ ਝੂਠੇ ਦੋਸ਼ ਲਗਾਉਂਦਾ, ਚੰਗੇ ਲੋਕਾਂ ਦੀ ਨਿੰਦਾ ਕਰਦਾ, ਤੇ ਇਨ੍ਹਾਂ ਹੀ ਤਰੀਕਿਆਂ ਨਾਲ ਲੱਖਾਂ ਵਾਰ ਗਾਂ ਦੀ ਚੋਰੀ ਕੀਤੀ।
ਤਤ੍ਰਾਹ ਧਰ੍ਮਰਾਜਸ੍ਤੁ ਕਾਲਾਨਲਸਮਪ੍ਰਭਃ। ਨਯਤੈਨਂ ਫਲਂ ਸ਼ੂਰਾ ਦੁਰ੍ਗਤਿਂ ਚਾਪੁਨਰ੍ਭਵਮ੍
ਉਥੇ ਧਰਮ ਦੇ ਰਾਜਾ, ਜੋ ਕਾਲ ਦੀ ਅੱਗ ਵਾਂਗ ਚਮਕਦੇ ਸਨ, ਆਖਿਆ: 'ਇਸ ਨੂੰ ਲੈ ਜਾਓ, ਸੂਰਮਿਆਂ, ਉਸ ਦੇ ਫਲ ਵੱਲ—ਦੁਖ ਤੇ ਮੁੜ ਜਨਮ ਨਾ ਹੋਵੇ।'
ਏਤਸ੍ਮਿਨ੍ਨਂਤਰੇऽਵੋਚਚ੍ਚਿਤ੍ਰਗੁਪ੍ਤੋਨੁਕਂਪਕਃ। ਅਸ੍ਤ੍ਯਸ੍ਯ ਗੋਸ਼ਿਰਃ ਪੁਣ੍ਯਂ ਕਿਚਿਨ੍ਨਾਥ ਕ੍ਸ਼ਮਾਧੁਨਾ
ਉਸ ਵੇਲੇ, ਦਇਆਲੂ ਚਿਤ੍ਰਗੁਪਤ ਨੇ ਆਖਿਆ: 'ਮਾਲਕ, ਕੀ ਇਸ ਗਾਂ ਦੇ ਸਿਰ ਲਈ ਕੋਈ ਪੁੰਨ ਹੈ? ਹੁਣ ਮਾਫ ਕਰੋ।'
ਨृਪੋ ਦ੍ਵਾਦਸ਼ਵਾਰ੍षਿਕ੍ਯਂ ਲਭੇਤ੍ਪੁਣ੍ਯੋਦਯਂ ਕ੍ਸ਼ਿਤੌ। ਤਥਾਹ ਧਰ੍ਮਰਾਜਸ੍ਤਂ ਗਚ੍ਛ ਮਰ੍ਤ੍ਯਂ ਦੁਰਾਤ੍ਮਕ
ਇਕ ਰਾਜਾ, ਬਾਰਾਂ ਸਾਲਾਂ ਬਾਅਦ, ਧਰਤੀ 'ਤੇ ਪੁੰਨ ਦੀ ਉਗਣ ਮਿਲ ਸਕਦੀ ਹੈ; ਧਰਮ ਰਾਜ ਨੇ ਉਸ ਨੂੰ ਆਖਿਆ: 'ਜਾ, ਮੰਦ ਆਤਮਾ, ਮਰਤ ਲੋਕ ਵਿੱਚ।'
ਅਕਂਟਕਂ ਚ ਰਾਜ੍ਯਂ ਚ ਭੁਂਕ੍ਸ਼੍ਵ ਦ੍ਵਾਦਸ਼ਵਤ੍ਸਰਮ੍। ਯਦ੍ਧृਤਂ ਗੋਸ਼ਿਰੋ ਮਾਰ੍ਗੇ ਮੁਕ੍ਤਸ੍ਤਸ੍ਯੈਵ ਕਾਰਣਾਤ੍
'ਬਾਰਾਂ ਸਾਲਾਂ ਲਈ ਕਾਂਟਿਆਂ ਤੋਂ ਰਹਿਤ ਰਾਜ ਭੋਗੋ; ਕਿਉਂਕਿ ਗਾਂ ਦਾ ਸਿਰ ਰਾਹ ਤੇ ਰੱਖਿਆ ਸੀ, ਉਸ ਕਰਕੇ ਉਹ ਛੁਟ ਗਿਆ।'
ਪੁਨਰਤ੍ਰ ਸਮਾਗਮ੍ਯ ਸਂਗਂਤਾ ਚਾਪੁਨਰ੍ਭਵਮ੍। ਤਤਃ ਕृਤਾਂਜਲਿਰ੍ਦੇਵਮੁਵਾਚ ਦੁਃਖਪੀਡਿਤਃ
ਫਿਰ, ਇੱਥੇ ਮੁੜ ਆ ਕੇ, ਉਹ ਮਿਲਾਪ ਪਾਵੇਗਾ ਤੇ ਮੁੜ ਜਨਮ ਨਹੀਂ ਹੋਵੇਗਾ; ਫਿਰ, ਦੁਖ ਨਾਲ ਪੀੜਤ ਹੋ ਕੇ, ਉਹ ਹੱਥ ਜੋੜ ਕੇ ਦੇਵਤਾ ਨੂੰ ਆਖਿਆ।
ਧਰ੍ਮਰਾਜਾਨੁਕਂਪਾ ਚ ਮਯ੍ਯੇਵਂ ਪਾਪਕਾਰਿਣਿ। ਕੁਰੁ ਨਾਥ ਤ੍ਵਨਾਥੇ ਚ ਜਾਨਾਮਿ ਪ੍ਰੀਤਿਪੂਰ੍ਵਕਮ੍
'ਮਾਲਕ, ਧਰਮ ਰਾਜ ਦੀ ਦਇਆ ਮੇਰੇ ਤੇ, ਪਾਪ ਕਰਨ ਵਾਲੇ ਤੇ, ਤੇ ਬੇਸਹਾਰੇ ਤੇ—ਮੈਂ ਜਾਣਦਾ ਹਾਂ ਇਹ ਸੱਚੀ ਪ੍ਰੀਤ ਨਾਲ ਹੈ।'
ਧਰ੍ਮਰਾਜਸ੍ਤੁ ਤਂ ਚਾਹ ਬਾਢਮੇਵਮਿਤੋ ਵ੍ਰਜ। ਸ੍ਮਰਿष੍ਯਸਿ ਸ੍ਵਵृਤ੍ਤਾਂਤਂ ਮਤ੍ਪ੍ਰਸਾਦਾਤ੍ਸੁਦੁਃਖਿਤਃ
ਫਿਰ ਧਰਮ ਰਾਜ ਨੇ ਉਸ ਨੂੰ ਆਖਿਆ: 'ਠੀਕ ਹੈ—ਇੱਥੋਂ ਚਲਾ ਜਾ; ਮੇਰੀ ਕਿਰਪਾ ਨਾਲ, ਤੂੰ ਆਪਣਾ ਪੁਰਾਣਾ ਹਾਲ ਯਾਦ ਕਰੇਗਾ, ਭਾਵੇਂ ਵੱਡੇ ਦੁਖ ਵਿੱਚ ਹੋਵੇ।'
ਏਤਸ੍ਮਿਨ੍ਨਂਤਰੇ ਚੈਵ ਮੋਚਿਤਃ ਕਿਂਕਰੇਣ ਹਿ। ਤਸ੍ਯ ਜਨ੍ਮਾਭਵਤ੍ਕੌ ਚ ਦੁਰ੍ਵਿਧੇ ਚਾਤਿਵਾਣਿਕੇ
ਉਸ ਵੇਲੇ, ਇਕ ਸੇਵਕ ਵਲੋਂ ਉਹ ਛੁਟ ਗਿਆ; ਉਹ ਇਕ ਮੰਦ ਤੇ ਬਹੁਤ ਲਾਲਚੀ ਵਪਾਰੀ ਦੇ ਪੁੱਤਰ ਵਜੋਂ ਜਨਮਿਆ।
ਆਜਨ੍ਮਵਿਵਿਧਂ ਦੁਃਖਂ ਭੁਕ੍ਤਂ ਪੂਰ੍ਵਵਿਕਰ੍ਮਤਃ। ਭੁਕ੍ਤ੍ਵਾ ਕ੍ਲੇਸ਼ਂ ਮਹਾਂਤਂ ਚ ਏਕਵਿਂਸ਼ਤਿਹਾਯਨਮ੍
ਜਨਮ ਤੋਂ ਹੀ, ਉਹ ਪਿਛਲੇ ਬੁਰੇ ਕਰਮਾਂ ਕਰਕੇ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਦੁਖ ਸਹਿੰਦਾ ਰਿਹਾ; ਇਕਵੀਹ ਸਾਲ ਤੱਕ ਵੱਡਾ ਕਲੇਸ਼ ਭੋਗਿਆ।
ਤਸ੍ਮਿਨ੍ਰਾष੍ਟ੍ਰੇ ਮृਤੋ ਭੂਪਃ ਸ੍ਵਕਰ੍ਮਪਰਿਪੀਡਿਤਃ। ਏਤਸ੍ਮਿਨ੍ਨਂਤਰੇऽਮਾਤ੍ਯੈਃ ਸਮਾਲੋਕ੍ਯ ਸੁਮਂਤ੍ਰਿਭਿਃ
ਉਸ ਰਾਜ ਵਿੱਚ, ਰਾਜਾ ਆਪਣੇ ਕਰਮਾਂ ਦੇ ਫਲ ਨਾਲ ਪੀੜਤ ਹੋ ਕੇ ਮਰ ਗਿਆ। ਇਸ ਦੌਰਾਨ, ਮੰਤਰੀਆਂ ਨੇ ਹੋਸ਼ਿਆਰ ਸਲਾਹਕਾਰਾਂ ਨਾਲ ਮਿਲ ਕੇ ਇਹ ਹਾਲਤ ਵੇਖੀ।
ਅਨੇਕ ਪਰਿਮਰ੍ਸ਼ੈਸ੍ਤੁ ਪृਥਿਵ੍ਯਾਂ ਭ੍ਰਮਣਂ ਕृਤਮ੍। ਤਮਾਵृਣ੍ਵਂਸ਼੍ਚ ਤੇ ਸਦ੍ਯਃ ਸਰ੍ਵੇषਾਂ ਪੁਰਤੋ ਦृਢਮ੍
ਕਈ ਵਾਰੀ ਵਿਚਾਰ-ਵਟਾਂਦਰਾ ਅਤੇ ਦੇਸ਼ ਵਿੱਚ ਘੁੰਮਣ ਤੋਂ ਬਾਅਦ, ਉਹਨਾਂ ਨੇ ਸਭ ਦੇ ਸਾਹਮਣੇ ਉਸ ਨੂੰ ਪੱਕਾ ਰਾਜਾ ਬਣਾਇਆ।
ਤਤੋ ਰਾਜ੍ਯਾਭਿषੇਕਸ਼੍ਚ ਕृਤਸ੍ਤੈਸ੍ਤੁ ਵਿਮਤ੍ਸਰੈਃ। ਸ ਚ ਰਾਜ੍ਯਂ ਚ ਸਂਸ਼੍ਰਿਤ੍ਯ ਧਰ੍ਮਰਾਜਵਰੇਣ ਚ
ਫਿਰ, ਈਰਖਾ ਤੋਂ ਰਹਿਤ ਉਹਨਾਂ ਨੇ ਉਸ ਦਾ ਰਾਜਿਆਭਿਸ਼ੇਕ ਕੀਤਾ। ਉਹ ਰਾਜ ਤੇ ਧਰਮ ਦੇ ਉੱਚ ਰਾਜਾ ਦਾ ਆਸਰਾ ਲੈ ਕੇ—
ਅਕਰੋਦਾਲਿਕਂ ਕਰ੍ਮ ਸ਼ਿਲਾਬਦ੍ਧਂ ਚ ਮृਣ੍ਮਯਮ੍। ਸਂਕ੍ਰਮਂ ਜਲਦੁਰ੍ਗੇ ਚ ਤਰਣਿਂ ਚ ਤਥਾਪਰੇ
ਉਸ ਨੇ ਉੱਚਾ ਬੰਧ, ਪੱਥਰਾਂ ਨਾਲ ਬਣਿਆ ਅਤੇ ਮਿੱਟੀ ਦਾ ਕੰਮ ਕੀਤਾ; ਪਾਣੀ ਵਾਲੇ ਕਿਲੇ ਵਿੱਚ ਰਸਤਾ ਬਣਾਇਆ, ਅਤੇ ਪਾਰ ਕਰਨ ਲਈ ਨੌਕ ਵੀ ਬਣਾਈ।
ਵਾਪੀਕੂਪਤਟਾਕਾਨਿ ਪ੍ਰਪਾਰਾਮ ਮਹੀਰੁਹਂ। ਕृਤਵਾਨ੍ਵਿਵਿਧਂ ਯਜ੍ਞਂ ਦਾਨਪੁਣ੍ਯਮਤਃ ਪਰਮ੍
ਉਸ ਨੇ ਕੂਏਂ, ਤਲਾਬ, ਸਰੋਵਰ, ਵਿਸ਼੍ਰਾਮ-ਸਥਾਨ ਬਣਾਏ ਅਤੇ ਵੱਡੇ ਰੁੱਖ ਲਗਾਏ। ਵੱਖ-ਵੱਖ ਯਜਨ, ਦਾਨ ਅਤੇ ਹੋਰ ਨੇਕ ਕੰਮ ਕੀਤੇ।
ਸ੍ਮਰਂਸ਼੍ਚ ਪੂਰ੍ਵਕਰ੍ਮ੍ਮਾਣਿ ਸਰ੍ਵਪਾਪਕ੍ਸ਼ਯਾਯ ਵੈ। ਕृਤਂ ਬਹੁਵਿਧਂ ਧਰ੍ਮਂ ਵ੍ਰਤਾਨਿ ਵਿਵਿਧਾਨਿ ਚ
ਪਿਛਲੇ ਕਰਮਾਂ ਨੂੰ ਯਾਦ ਕਰ ਕੇ, ਉਸ ਨੇ ਪਾਪਾਂ ਦੇ ਨਾਸ ਲਈ ਕਈ ਤਰ੍ਹਾਂ ਦੇ ਧਰਮਕ ਕੰਮ ਅਤੇ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਵਰਤ ਕੀਤੇ।
ਸੁਰਾਣਾਂ ਬ੍ਰਾਹ੍ਮਣਾਨਾਂ ਚ ਗੁਰੂਣਾਂ ਚੈਵ ਤਰ੍ਪਣਾਤ੍। ਪਾਪਾਤ੍ਪੂਤੋ ਯਯੌ ਗੇਹਂ ਧਰ੍ਮਰਾਜਸ੍ਯ ਧੀਮਤਃ
ਦੇਵਤਿਆਂ, ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਅਤੇ ਵੱਡਿਆਂ ਨੂੰ ਤ੍ਰਿਪਤ ਕਰ ਕੇ, ਉਹ ਪਾਪ ਤੋਂ ਪਵਿੱਤਰ ਹੋ ਗਿਆ ਅਤੇ ਧਰਮ ਦੇ ਗਿਆਨੀ ਰਾਜਾ ਦੇ ਘਰ ਚਲਾ ਗਿਆ।
ਸਯਾਨਸ੍ਥਂ ਤਤੋ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਕ੍ਰੋਧਰਕ੍ਤੇਕ੍ਸ਼ਣੋऽਭਵਤ੍। ਸ ਚ ਤਂ ਪ੍ਰਾਂਜਲਿਂ ਪ੍ਰਾਹ ਭੋ ਧਰ੍ਮ ਕੁਰੁ ਤਾਰਣਮ੍
ਉਸ ਨੂੰ ਸੌਂਦੇ ਹੋਏ ਦੇਖ ਕੇ, ਉਸ ਦੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਗੁੱਸੇ ਨਾਲ ਲਾਲ ਹੋ ਗਈਆਂ। ਰਾਜਾ ਨੇ ਹੱਥ ਜੋੜ ਕੇ ਕਿਹਾ: 'ਧਰਮ, ਮੈਨੂੰ ਤਾਰ ਦੇ।'
ਚਿਤ੍ਰਗੁਪ੍ਤੋऽਬ੍ਰਵੀਦ੍ਵਾਕ੍ਯਂ ਧਰ੍ਮਰਾਜਸਮੀਪਤਃ। ਕਰ੍ਮਣਾ ਮਨਸਾ ਪੂਤੋ ਵਿष੍ਣੁਲੋਕਂ ਸ ਗਚ੍ਛਤੁ
ਚਿਤਰਗੁਪਤ ਨੇ ਧਰਮ ਰਾਜਾ ਦੇ ਸਾਹਮਣੇ ਕਿਹਾ: 'ਕਰਮ ਅਤੇ ਮਨ ਨਾਲ ਪਵਿੱਤਰ ਹੋ ਕੇ, ਉਹ ਵਿਸ਼ਨੂ ਦੇ ਲੋਕ ਵਿੱਚ ਜਾਵੇ।'
ਸ ਤਚ੍ਛ੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਪੁਨਸ਼੍ਚਾਹ ਤਸ੍ਯ ਵਿਜ੍ਞਾਯ ਕਾਰਣਮ੍। ਸ੍ਮਿਤਃ ਪ੍ਰੀਤ੍ਯਾ ਪ੍ਰਸਨ੍ਨਾਤ੍ਮਾ ਗਚ੍ਛ ਗਚ੍ਛਾਚ੍ਯੁਤਾਲਯਮ੍
ਇਹ ਸੁਣ ਕੇ ਅਤੇ ਕਾਰਨ ਜਾਣ ਕੇ, ਉਸ ਨੇ ਮੁਸਕਰਾ ਕੇ, ਪ੍ਰਸੰਨ ਮਨ ਨਾਲ ਫਿਰ ਕਿਹਾ: 'ਜਾ, ਜਾ ਅਚ੍ਯੁਤ ਦੇ ਘਰ।'
ਵਿਮਾਨਂ ਸੁਰਲੋਕਾਚ੍ਚ ਸ੍ਵਾਗਤਂ ਵਰ੍ਣਕਰ੍ਬੁਰਮ੍। ਸਮਾਰੁਹ੍ਯ ਗਤਃ ਸ੍ਵਰ੍ਗਂ ਪੁਨਰਾਵृਤ੍ਤਿਦੁਰ੍ਲਭਮ੍
ਸੁਰ ਲੋਕ ਤੋਂ ਚਮਕਦਾਰ ਅਤੇ ਸੁੰਦਰ ਵਿਮਾਨ ਤੇ ਚੜ੍ਹ ਕੇ, ਉਹ ਸਵਰਗ ਚਲਾ ਗਿਆ—ਜਿੱਥੇ ਵਾਪਸ ਆਉਣਾ ਵੱਡਾ ਔਖਾ ਹੈ।
ਤਸ੍ਮਾਤ੍ਕਿष੍ਕੁਪ੍ਰਮਾਣਂ ਹਿ ਦਤ੍ਤਂ ਯੇਨਾਲਿਕਂ ਪੁਰਾ। ਸ ਤੁ ਰਾਜ੍ਯਾਨ੍ਵਯਂ ਸ੍ਵਰ੍ਗਂ ਮਹਾਂਤਂ ਚਾਨੁਗਚ੍ਛਤਿ
ਇਸ ਲਈ, ਜਿਸ ਨੇ ਪਹਿਲਾਂ ਹਲ ਦੀ ਮਾਪ ਦੇ ਜ਼ਮੀਨ ਦਾਨ ਕੀਤੀ, ਉਹ ਰਾਜ ਦੀ ਵਾਰਸ ਅਤੇ ਵੱਡਾ ਸਵਰਗ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰਦਾ ਹੈ।
ਤਥੈਵ ਗੋਪ੍ਰਚਾਰਂ ਤੁ ਦਤ੍ਵਾ ਸ੍ਵਰ੍ਗਾਨ੍ਨ ਹੀਯਤੇ। ਯਾ ਗਤਿਰ੍ਗੋਪ੍ਰਦਸ੍ਯੈਵ ਧ੍ਰੁਵਂ ਤਸ੍ਯ ਭਵਿष੍ਯਤਿ
ਇਸੇ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਗਾਂਵਾਂ ਲਈ ਚਰਾਗਾਹ ਦਾਨ ਕਰ ਕੇ, ਕੋਈ ਸਵਰਗ ਤੋਂ ਵੰਞਦਾ ਨਹੀਂ। ਗਾਂ ਚਰਾਗਾਹ ਦਾਨ ਕਰਨ ਵਾਲੇ ਦੀ ਮਕਸਦ ਦੀ ਮੰਜਿਲ ਪੱਕੀ ਹੈ।
ਵ੍ਯਾਮੈਕਂ ਗੋਪ੍ਰਚਾਰਂ ਤੁ ਮੁਕ੍ਤਂ ਯੇਨ ਸੁਧੀਮਤਾ। ਤਸ੍ਯ ਸ੍ਵਰ੍ਗਂ ਭਵੇਦਿष੍ਟਂ ਕਿਮਨ੍ਯੈਃ ਪੁਰੁਭਾषਿਤੈਃ
ਜੋ ਸਮਝਦਾਰ ਇੱਕ ਵਿਆਮ ਚਰਾਗਾਹ ਵੀ ਦਾਨ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਉਸ ਨੂੰ ਚਾਹਿਆ ਹੋਇਆ ਸਵਰਗ ਮਿਲਦਾ ਹੈ—ਫਿਰ ਹੋਰ ਵਧੇਰੇ ਗੱਲਾਂ ਦੀ ਲੋੜ ਨਹੀਂ।
ਗੋਪ੍ਰਚਾਰਂ ਯਥਾਸ਼ਕ੍ਤਿ ਯੋ ਵੈ ਤ੍ਯਜਤਿ ਹੇਤੁਨਾ। ਦਿਨੇਦਿਨੇ ਬ੍ਰਹ੍ਮਭੋਜ੍ਯਂ ਪੁਣ੍ਯਂ ਤਸ੍ਯ ਸ਼ਤਾਧਿਕਮ੍
ਜੋ ਆਪਣੀ ਸਮਰਥਾ ਅਨੁਸਾਰ ਗਾਂਵਾਂ ਲਈ ਚਰਾਗਾਹ ਕਿਸੇ ਕਾਰਨ ਦਾਨ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਉਸ ਦਾ ਪੁੰਨ ਦਿਨ-ਦਿਨ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਨੂੰ ਭੋਜਨ ਕਰਵਾਉਣ ਵਾਲੇ ਤੋਂ ਸੌ ਗੁਣਾ ਵੱਧ ਹੈ।
ਤਸ੍ਮਾਦ੍ਗਵਾਂ ਪ੍ਰਚਾਰਂ ਤੁ ਮੁਕ੍ਤ੍ਵਾ ਸ੍ਵਰ੍ਗਾਨ੍ਨ ਹੀਯਤੇ। ਯਸ਼੍ਛਿਨਤ੍ਤਿ ਦ੍ਰੁਮਂ ਪੁਣ੍ਯਂ ਗੋਪ੍ਰਚਾਰਂ ਛਿਨਤ੍ਯਪਿ
ਇਸ ਲਈ, ਗਾਂ ਚਰਾਗਾਹ ਦਾਨ ਕਰ ਕੇ, ਕੋਈ ਸਵਰਗ ਤੋਂ ਵੰਞਦਾ ਨਹੀਂ। ਪਰ ਜੋ ਪਵਿੱਤਰ ਰੁੱਖ ਕੱਟਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਚਰਾਗਾਹ ਵੀ ਨਸ਼ਟ ਕਰਦਾ ਹੈ।
ਤਸ੍ਯੈਕਵਿਂਸ਼ਪੁਰੁषਾਃ ਪਚ੍ਯਂਤੇ ਰੌਰਵੇषੁ ਚ। ਗੋਚਾਰਘ੍ਨਂ ਗ੍ਰਾਮਗੋਪਃ ਸ਼ਕ੍ਤੋ ਜ੍ਞਾਤ੍ਵਾ ਤੁ ਦਣ੍ਡਯੇਤ੍
ਉਸ ਦੇ ਇਕੀਹ ਪੀੜ੍ਹੀਆਂ ਰੌਰਵ ਨਰਕ ਵਿੱਚ ਸਜ਼ਾ ਭੋਗਦੀਆਂ ਹਨ। ਪਿੰਡ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਕਰਨ ਵਾਲਾ, ਇਹ ਜਾਣ ਕੇ, ਚਰਾਗਾਹ ਨਸ਼ਟ ਕਰਨ ਵਾਲੇ ਨੂੰ ਸਜ਼ਾ ਦੇਵੇ।
ਛੇਤ੍ਤਾਰਂ ਧਰ੍ਮਵृਕ੍ਸ਼ਾਣਾਂ ਵਿਸ਼ੇषਾਦ੍ਗੋਪ੍ਰਚਾਰਘਮ੍। ਤਸ੍ਯ ਦਂਡੇ ਸੁਖਂ ਤਸ੍ਯ ਤਸ੍ਮਾਤ੍ਤਂ ਦਂਡਯੇਤ੍ਤੁ ਸਃ
ਖਾਸ ਕਰਕੇ ਜੋ ਧਰਮਕ ਰੁੱਖ ਅਤੇ ਚਰਾਗਾਹ ਨਸ਼ਟ ਕਰਦਾ ਹੈ—ਉਸ ਨੂੰ ਸਜ਼ਾ ਦੇਣ ਨਾਲ ਉਸ ਲਈ ਸੁਖ ਹੁੰਦਾ ਹੈ, ਇਸ ਲਈ ਉਸ ਨੂੰ ਜ਼ਰੂਰ ਸਜ਼ਾ ਦੇਣੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ।