ਕਾਂਤਾਰੇ ਦੁਸ੍ਤਰੇ ਪਂਕੇ ਪੁਰੁਸ਼ਂਕੁਸਮਾਕੁਲਂ। ਆਲਿਂ ਕृਤ੍ਵਾ ਭਵੇਤ੍ਪੂਤੋ ਦੇਵਤ੍ਵਂ ਯਾਤਿ ਮਾਨਵਃ
ਕਠਿਨ ਜੰਗਲ, ਡੂੰਘੀ ਚੀਕੜ, ਤੇ ਮਨੁੱਖਾਂ ਲਈ ਰੁਕਾਵਟਾਂ ਵਾਲੀ ਥਾਂ 'ਤੇ ਪੁਲ ਬਣਾਉਣ ਨਾਲ ਮਨੁੱਖ ਪਵਿੱਤਰ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ ਤੇ ਦੇਵਤਾ ਬਣ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਵਿਤਸ੍ਤੌ ਤੁ ਲਭੇਤ੍ਸ੍ਵਰ੍ਗਂ ਦਿਵ੍ਯਂ ਵਰ੍षਸ਼ਤਂ ਸਮਮ੍। ਏਵਂ ਸਂਖ੍ਯਾਵਿਧਾਨੇਨ ਨਰਃ ਸ੍ਵਰ੍ਗਾਨ੍ਨ ਹੀਯਤੇ
ਹਰ ਵਿਤਸਤ (ਪੁਲ ਦਾ ਹਿੱਸਾ) ਲਈ, ਮਨੁੱਖ ਨੂੰ ਸੌ ਸਵਰਗੀ ਸਾਲਾਂ ਲਈ ਸਵਰਗ ਮਿਲਦਾ ਹੈ; ਇਸ ਗਿਣਤੀ ਦੇ ਅਨੁਸਾਰ, ਮਨੁੱਖ ਸਵਰਗ ਤੋਂ ਕਦੇ ਵੀ ਵੰਝਾ ਨਹੀਂ ਰਹਿੰਦਾ।
ਕਦਾਚਿਤ੍ਪਂਕਯੋਗਾਚ੍ਚ ਸ੍ਵਰ੍ਗਾਦ੍ਭੁਵਿ ਵਿਜਾਯਤੇ। ਤਦਾ ਭਟ੍ਟਾਰਕਃ ਸ਼੍ਰੀਮਾਨ੍ਰੋਗਸ਼ੋਕਵਿਵਰ੍ਜਿਤਃ
ਕਦੇ-ਕਦੇ ਚੀਕੜ ਨਾਲ ਸੰਬੰਧ ਹੋਣ ਕਰਕੇ, ਮਨੁੱਖ ਸਵਰਗ ਤੋਂ ਧਰਤੀ 'ਤੇ ਜਨਮ ਲੈਂਦਾ ਹੈ; ਉਹ ਸਮੇਂ, ਭਾਗਾਂ ਵਾਲਾ, ਰੋਗ ਤੇ ਦੁੱਖ ਤੋਂ ਰਹਿਤ ਹੁੰਦਾ ਹੈ।
ਪਂਕਾਦੌ ਸਂਕ੍ਰਮਾਂਸ਼੍ਚੈਵ ਕृਤ੍ਵਾ ਸ੍ਵਰ੍ਗਾਨ੍ਨ ਹੀਯਤੇ। ਸਰ੍ਵਪਾਪਂ ਕ੍ਸ਼ਯਂ ਤਸ੍ਯ ਸਂਪ੍ਰਯਾਤਿ ਦਿਨੇਦਿਨੇ
ਚੀਕੜ ਦੀ ਸ਼ੁਰੂਆਤ 'ਤੇ ਰਾਹ ਬਣਾਉਣ ਨਾਲ ਮਨੁੱਖ ਸਵਰਗ ਤੋਂ ਵੰਝਾ ਨਹੀਂ ਰਹਿੰਦਾ; ਉਸ ਦੇ ਸਭ ਪਾਪ ਦਿਨ-ਦਿਨ ਨਾਸ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ।
ਤਥਾਲਿਸਂਕ੍ਰਮਾਣਾਂ ਚ ਫਲਂ ਤੁਲ੍ਯਂ ਪ੍ਰਕੀਰ੍ਤਿਤਮ੍। ਧਨਪ੍ਰਾਣਾਵ੍ਯਯੇਨੈਵ ਧੀਮਤਾ ਕ੍ਰਿਯਤੇ ਸਦਾ
ਇਸੇ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਪੁੰਨ ਦਾਨ ਕਰਨ ਦਾ ਫਲ ਵੀ ਇਕੋ ਜਿਹਾ ਦੱਸਿਆ ਗਿਆ ਹੈ। ਸਮਝਦਾਰ ਲੋਕ ਹਮੇਸ਼ਾ ਆਪਣਾ ਧਨ ਜਾਂ ਜਿੰਦਗੀ ਖਰਚ ਕੇ ਇਹ ਕਰਦੇ ਹਨ।
ਸ਼੍ਰੂਯਤਾਂ ਯਤ੍ਪੁਰਾਵृਤ੍ਤਮਾਖ੍ਯਾਨਂ ਵृਦ੍ਧਸਂਮਤਂ। ਕਸ਼੍ਚਿਚ੍ਚੋਰੋ ਮਹਾਭੀष੍ਮੇ ਸ੍ਤੇਯਕਰ੍ਮਣਿ ਚੋਦ੍ਯਤਃ
ਹੁਣ ਪੁਰਾਣਾ, ਵੱਡਿਆਂ ਵਲੋਂ ਮਨਜ਼ੂਰ ਕੀਤਾ ਇਕ ਕਹਾਣੀ ਸੁਣੋ: ਇੱਕ ਚੋਰ ਸੀ, ਜੋ ਬਹੁਤ ਡਰਾਉਣਾ ਸੀ ਤੇ ਚੋਰੀ ਕਰਨ ਲਈ ਤਿਆਰ ਸੀ।
ਕਾਂਤਾਰੇ ਗੋਸ਼ਿਰਃ ਸ੍ਥਾਪ੍ਯ ਕ੍ਰਾਂਤ੍ਵਾ ਸ੍ਤੇਯਂ ਗਤੋ ਹ੍ਯਸੌ। ਧਨਾਪਹਰਣਂ ਕृਤ੍ਵਾ ਗृਹਸ੍ਥਸ੍ਯ ਚ ਤੇਨ ਹਿ
ਉਹ ਜੰਗਲ ਵਿੱਚ ਗਾਂ ਦਾ ਸਿਰ ਰੱਖ ਕੇ, ਚੋਰੀ ਕਰਕੇ ਚਲਾ ਗਿਆ। ਉਸ ਨੇ ਇਕ ਘਰ ਵਾਲੇ ਦਾ ਧਨ ਲੈ ਕੇ ਇਹ ਕੰਮ ਕੀਤਾ।
ਗਤਃ ਸ੍ਵਮਂਦਿਰਂ ਤਤ੍ਰ ਜਨਾ ਗਚ੍ਛਂਤਿ ਵਰ੍ਤ੍ਮਨਿ। ਸਰ੍ਵੇषਾਮੇਕਪਾਦਸ੍ਯ ਸੁਖਂ ਭਵਤਿ ਨਿਸ਼੍ਚਿਤਂ
ਉਹ ਆਪਣੇ ਘਰ ਚਲਾ ਗਿਆ, ਜਦ ਲੋਕ ਰਾਹ ਤੇ ਜਾ ਰਹੇ ਸਨ। ਉਹਨਾਂ ਸਭ ਲਈ ਇਕ ਪੈਰ ਤੇ ਚੱਲਣ ਦੀ ਆਸਾਨੀ ਪੱਕੀ ਹੋ ਗਈ।
ਏਕਪਾਦੇ ਹ੍ਰਦੇ ਦੁਰ੍ਗੇ ਤਾਰਕਂ ਗੋਸ਼ਿਰਃ ਪਰਮ੍। ਚਾਂਦ੍ਰਾਯਣਂ ਚ ਤਤ੍ਤਸ੍ਯ ਕਾਂਤਾਰੇ ਸਂਸ੍ਥਿਤਂ ਸ਼ਿਰਃ
ਇਕ ਪੈਰ ਤੇ, ਜਲ ਵਿੱਚ ਜਾਂ ਕਿਲ੍ਹੇ ਵਿੱਚ, ਗਾਂ ਦਾ ਸਿਰ ਇਕ ਜਹਾਜ਼ ਵਾਂਗ ਹੈ। ਤੇ ਚਾਂਦ੍ਰਾਯਣ ਵਰਤ ਉਹ ਸਿਰ ਜੰਗਲ ਵਿੱਚ ਰੱਖਿਆ ਹੋਇਆ ਹੈ।
ਤਤਸ਼੍ਚੋਰਸ੍ਯ ਨਿਧਨੇ ਚਿਤ੍ਰਗੁਪ੍ਤਪ੍ਰਣੀਤਕੇ। ਧਰ੍ਮਸ੍ਯ ਫਲਮਾਤ੍ਰਂ ਤੁ ਏਤਸ੍ਯ ਚ ਨ ਵਿਦ੍ਯਤੇ
ਫਿਰ, ਚੋਰ ਦੀ ਮੌਤ ਹੋਣ 'ਤੇ, ਚਿਤ੍ਰਗੁਪਤ ਦੀ ਅਗਵਾਈ ਵਿੱਚ, ਉਸ ਦੇ ਕਰਮਾਂ ਦਾ ਹੀ ਫਲ ਮਿਲਿਆ; ਉਸ ਲਈ ਹੋਰ ਕੁਝ ਨਹੀਂ ਬਚਿਆ।
ਨ ਦੈਵਂ ਪੈਤृਕਂ ਕਾਰ੍ਯਂ ਤੀਰ੍ਥਂ ਸ੍ਨਾਨਂ ਦ੍ਵਿਜਾਰ੍ਚਨਂ। ਦਾਨਂ ਗੁਰੁਜਨੇ ਮਾਨਂ ਜ੍ਞਾਨਂ ਪਰਹਿਤਂ ਸ਼ੁਭਮ੍
ਨਾ ਕੋਈ ਦਿਵਿਆ ਕੰਮ, ਨਾ ਪਿਤਰਾਂ ਦੀ ਰਸਮ, ਨਾ ਤੀਰਥ ਤੇ ਇਸ਼ਨਾਨ, ਨਾ ਦੁਜਾ ਦੀ ਪੂਜਾ, ਨਾ ਦਾਨ, ਨਾ ਵੱਡਿਆਂ ਦਾ ਆਦਰ, ਨਾ ਗਿਆਨ, ਨਾ ਹੋਰਾਂ ਲਈ ਚੰਗਾ ਕੰਮ—
ਮਨਸਾ ਨ ਕृਤਂ ਤੇਨ ਕ੍ਰਿਯਯਾ ਚ ਕਥਂ ਪੁਨਃ। ਕृਤਂ ਸਾਹਸਿਕਂ ਸ੍ਤੇਯਂ ਪਰਦਾਰਾਭਿਮਰ੍ਸ਼ਨਮ੍
ਇਹਨਾਂ ਵਿੱਚੋਂ ਕੋਈ ਵੀ ਉਸ ਨੇ ਮਨ ਵਿੱਚ ਨਹੀਂ ਕੀਤਾ, ਤਾਂ ਫਿਰ ਕਰਮਾਂ ਵਿੱਚ ਕਿਵੇਂ ਕਰ ਸਕਦਾ ਸੀ? ਉਸ ਨੇ ਤਾਂ ਹਿੰਮਤ ਨਾਲ ਚੋਰੀ ਕੀਤੀ ਤੇ ਪਰਾਈ ਵਹੁਟੀ ਨੂੰ ਛੋਹਿਆ।
ਭੂਤਮਿਥ੍ਯਾਪਵਾਦਂ ਚ ਸਾਧੁਨਿਂਦਾ ਪਰਂ ਤਥਾ। ਏਵਂ ਸ਼ਤਸਹਸ੍ਰਂ ਤੁ ਤਥਾ ਗੋਹਰਣਂ ਕृਤਮ੍
ਉਹ ਪੁਰਾਣੇ ਬਾਰੇ ਝੂਠੇ ਦੋਸ਼ ਲਗਾਉਂਦਾ, ਚੰਗੇ ਲੋਕਾਂ ਦੀ ਨਿੰਦਾ ਕਰਦਾ, ਤੇ ਇਨ੍ਹਾਂ ਹੀ ਤਰੀਕਿਆਂ ਨਾਲ ਲੱਖਾਂ ਵਾਰ ਗਾਂ ਦੀ ਚੋਰੀ ਕੀਤੀ।
ਤਤ੍ਰਾਹ ਧਰ੍ਮਰਾਜਸ੍ਤੁ ਕਾਲਾਨਲਸਮਪ੍ਰਭਃ। ਨਯਤੈਨਂ ਫਲਂ ਸ਼ੂਰਾ ਦੁਰ੍ਗਤਿਂ ਚਾਪੁਨਰ੍ਭਵਮ੍
ਉਥੇ ਧਰਮ ਦੇ ਰਾਜਾ, ਜੋ ਕਾਲ ਦੀ ਅੱਗ ਵਾਂਗ ਚਮਕਦੇ ਸਨ, ਆਖਿਆ: 'ਇਸ ਨੂੰ ਲੈ ਜਾਓ, ਸੂਰਮਿਆਂ, ਉਸ ਦੇ ਫਲ ਵੱਲ—ਦੁਖ ਤੇ ਮੁੜ ਜਨਮ ਨਾ ਹੋਵੇ।'
ਏਤਸ੍ਮਿਨ੍ਨਂਤਰੇऽਵੋਚਚ੍ਚਿਤ੍ਰਗੁਪ੍ਤੋਨੁਕਂਪਕਃ। ਅਸ੍ਤ੍ਯਸ੍ਯ ਗੋਸ਼ਿਰਃ ਪੁਣ੍ਯਂ ਕਿਚਿਨ੍ਨਾਥ ਕ੍ਸ਼ਮਾਧੁਨਾ
ਉਸ ਵੇਲੇ, ਦਇਆਲੂ ਚਿਤ੍ਰਗੁਪਤ ਨੇ ਆਖਿਆ: 'ਮਾਲਕ, ਕੀ ਇਸ ਗਾਂ ਦੇ ਸਿਰ ਲਈ ਕੋਈ ਪੁੰਨ ਹੈ? ਹੁਣ ਮਾਫ ਕਰੋ।'
ਨृਪੋ ਦ੍ਵਾਦਸ਼ਵਾਰ੍षਿਕ੍ਯਂ ਲਭੇਤ੍ਪੁਣ੍ਯੋਦਯਂ ਕ੍ਸ਼ਿਤੌ। ਤਥਾਹ ਧਰ੍ਮਰਾਜਸ੍ਤਂ ਗਚ੍ਛ ਮਰ੍ਤ੍ਯਂ ਦੁਰਾਤ੍ਮਕ
ਇਕ ਰਾਜਾ, ਬਾਰਾਂ ਸਾਲਾਂ ਬਾਅਦ, ਧਰਤੀ 'ਤੇ ਪੁੰਨ ਦੀ ਉਗਣ ਮਿਲ ਸਕਦੀ ਹੈ; ਧਰਮ ਰਾਜ ਨੇ ਉਸ ਨੂੰ ਆਖਿਆ: 'ਜਾ, ਮੰਦ ਆਤਮਾ, ਮਰਤ ਲੋਕ ਵਿੱਚ।'
ਅਕਂਟਕਂ ਚ ਰਾਜ੍ਯਂ ਚ ਭੁਂਕ੍ਸ਼੍ਵ ਦ੍ਵਾਦਸ਼ਵਤ੍ਸਰਮ੍। ਯਦ੍ਧृਤਂ ਗੋਸ਼ਿਰੋ ਮਾਰ੍ਗੇ ਮੁਕ੍ਤਸ੍ਤਸ੍ਯੈਵ ਕਾਰਣਾਤ੍
'ਬਾਰਾਂ ਸਾਲਾਂ ਲਈ ਕਾਂਟਿਆਂ ਤੋਂ ਰਹਿਤ ਰਾਜ ਭੋਗੋ; ਕਿਉਂਕਿ ਗਾਂ ਦਾ ਸਿਰ ਰਾਹ ਤੇ ਰੱਖਿਆ ਸੀ, ਉਸ ਕਰਕੇ ਉਹ ਛੁਟ ਗਿਆ।'
ਪੁਨਰਤ੍ਰ ਸਮਾਗਮ੍ਯ ਸਂਗਂਤਾ ਚਾਪੁਨਰ੍ਭਵਮ੍। ਤਤਃ ਕृਤਾਂਜਲਿਰ੍ਦੇਵਮੁਵਾਚ ਦੁਃਖਪੀਡਿਤਃ
ਫਿਰ, ਇੱਥੇ ਮੁੜ ਆ ਕੇ, ਉਹ ਮਿਲਾਪ ਪਾਵੇਗਾ ਤੇ ਮੁੜ ਜਨਮ ਨਹੀਂ ਹੋਵੇਗਾ; ਫਿਰ, ਦੁਖ ਨਾਲ ਪੀੜਤ ਹੋ ਕੇ, ਉਹ ਹੱਥ ਜੋੜ ਕੇ ਦੇਵਤਾ ਨੂੰ ਆਖਿਆ।
ਧਰ੍ਮਰਾਜਾਨੁਕਂਪਾ ਚ ਮਯ੍ਯੇਵਂ ਪਾਪਕਾਰਿਣਿ। ਕੁਰੁ ਨਾਥ ਤ੍ਵਨਾਥੇ ਚ ਜਾਨਾਮਿ ਪ੍ਰੀਤਿਪੂਰ੍ਵਕਮ੍
'ਮਾਲਕ, ਧਰਮ ਰਾਜ ਦੀ ਦਇਆ ਮੇਰੇ ਤੇ, ਪਾਪ ਕਰਨ ਵਾਲੇ ਤੇ, ਤੇ ਬੇਸਹਾਰੇ ਤੇ—ਮੈਂ ਜਾਣਦਾ ਹਾਂ ਇਹ ਸੱਚੀ ਪ੍ਰੀਤ ਨਾਲ ਹੈ।'
ਧਰ੍ਮਰਾਜਸ੍ਤੁ ਤਂ ਚਾਹ ਬਾਢਮੇਵਮਿਤੋ ਵ੍ਰਜ। ਸ੍ਮਰਿष੍ਯਸਿ ਸ੍ਵਵृਤ੍ਤਾਂਤਂ ਮਤ੍ਪ੍ਰਸਾਦਾਤ੍ਸੁਦੁਃਖਿਤਃ
ਫਿਰ ਧਰਮ ਰਾਜ ਨੇ ਉਸ ਨੂੰ ਆਖਿਆ: 'ਠੀਕ ਹੈ—ਇੱਥੋਂ ਚਲਾ ਜਾ; ਮੇਰੀ ਕਿਰਪਾ ਨਾਲ, ਤੂੰ ਆਪਣਾ ਪੁਰਾਣਾ ਹਾਲ ਯਾਦ ਕਰੇਗਾ, ਭਾਵੇਂ ਵੱਡੇ ਦੁਖ ਵਿੱਚ ਹੋਵੇ।'
ਏਤਸ੍ਮਿਨ੍ਨਂਤਰੇ ਚੈਵ ਮੋਚਿਤਃ ਕਿਂਕਰੇਣ ਹਿ। ਤਸ੍ਯ ਜਨ੍ਮਾਭਵਤ੍ਕੌ ਚ ਦੁਰ੍ਵਿਧੇ ਚਾਤਿਵਾਣਿਕੇ
ਉਸ ਵੇਲੇ, ਇਕ ਸੇਵਕ ਵਲੋਂ ਉਹ ਛੁਟ ਗਿਆ; ਉਹ ਇਕ ਮੰਦ ਤੇ ਬਹੁਤ ਲਾਲਚੀ ਵਪਾਰੀ ਦੇ ਪੁੱਤਰ ਵਜੋਂ ਜਨਮਿਆ।
ਆਜਨ੍ਮਵਿਵਿਧਂ ਦੁਃਖਂ ਭੁਕ੍ਤਂ ਪੂਰ੍ਵਵਿਕਰ੍ਮਤਃ। ਭੁਕ੍ਤ੍ਵਾ ਕ੍ਲੇਸ਼ਂ ਮਹਾਂਤਂ ਚ ਏਕਵਿਂਸ਼ਤਿਹਾਯਨਮ੍
ਜਨਮ ਤੋਂ ਹੀ, ਉਹ ਪਿਛਲੇ ਬੁਰੇ ਕਰਮਾਂ ਕਰਕੇ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਦੁਖ ਸਹਿੰਦਾ ਰਿਹਾ; ਇਕਵੀਹ ਸਾਲ ਤੱਕ ਵੱਡਾ ਕਲੇਸ਼ ਭੋਗਿਆ।
ਤਸ੍ਮਿਨ੍ਰਾष੍ਟ੍ਰੇ ਮृਤੋ ਭੂਪਃ ਸ੍ਵਕਰ੍ਮਪਰਿਪੀਡਿਤਃ। ਏਤਸ੍ਮਿਨ੍ਨਂਤਰੇऽਮਾਤ੍ਯੈਃ ਸਮਾਲੋਕ੍ਯ ਸੁਮਂਤ੍ਰਿਭਿਃ
ਉਸ ਰਾਜ ਵਿੱਚ, ਰਾਜਾ ਆਪਣੇ ਕਰਮਾਂ ਦੇ ਫਲ ਨਾਲ ਪੀੜਤ ਹੋ ਕੇ ਮਰ ਗਿਆ। ਇਸ ਦੌਰਾਨ, ਮੰਤਰੀਆਂ ਨੇ ਹੋਸ਼ਿਆਰ ਸਲਾਹਕਾਰਾਂ ਨਾਲ ਮਿਲ ਕੇ ਇਹ ਹਾਲਤ ਵੇਖੀ।
ਅਨੇਕ ਪਰਿਮਰ੍ਸ਼ੈਸ੍ਤੁ ਪृਥਿਵ੍ਯਾਂ ਭ੍ਰਮਣਂ ਕृਤਮ੍। ਤਮਾਵृਣ੍ਵਂਸ਼੍ਚ ਤੇ ਸਦ੍ਯਃ ਸਰ੍ਵੇषਾਂ ਪੁਰਤੋ ਦृਢਮ੍
ਕਈ ਵਾਰੀ ਵਿਚਾਰ-ਵਟਾਂਦਰਾ ਅਤੇ ਦੇਸ਼ ਵਿੱਚ ਘੁੰਮਣ ਤੋਂ ਬਾਅਦ, ਉਹਨਾਂ ਨੇ ਸਭ ਦੇ ਸਾਹਮਣੇ ਉਸ ਨੂੰ ਪੱਕਾ ਰਾਜਾ ਬਣਾਇਆ।
ਤਤੋ ਰਾਜ੍ਯਾਭਿषੇਕਸ਼੍ਚ ਕृਤਸ੍ਤੈਸ੍ਤੁ ਵਿਮਤ੍ਸਰੈਃ। ਸ ਚ ਰਾਜ੍ਯਂ ਚ ਸਂਸ਼੍ਰਿਤ੍ਯ ਧਰ੍ਮਰਾਜਵਰੇਣ ਚ
ਫਿਰ, ਈਰਖਾ ਤੋਂ ਰਹਿਤ ਉਹਨਾਂ ਨੇ ਉਸ ਦਾ ਰਾਜਿਆਭਿਸ਼ੇਕ ਕੀਤਾ। ਉਹ ਰਾਜ ਤੇ ਧਰਮ ਦੇ ਉੱਚ ਰਾਜਾ ਦਾ ਆਸਰਾ ਲੈ ਕੇ—
ਅਕਰੋਦਾਲਿਕਂ ਕਰ੍ਮ ਸ਼ਿਲਾਬਦ੍ਧਂ ਚ ਮृਣ੍ਮਯਮ੍। ਸਂਕ੍ਰਮਂ ਜਲਦੁਰ੍ਗੇ ਚ ਤਰਣਿਂ ਚ ਤਥਾਪਰੇ
ਉਸ ਨੇ ਉੱਚਾ ਬੰਧ, ਪੱਥਰਾਂ ਨਾਲ ਬਣਿਆ ਅਤੇ ਮਿੱਟੀ ਦਾ ਕੰਮ ਕੀਤਾ; ਪਾਣੀ ਵਾਲੇ ਕਿਲੇ ਵਿੱਚ ਰਸਤਾ ਬਣਾਇਆ, ਅਤੇ ਪਾਰ ਕਰਨ ਲਈ ਨੌਕ ਵੀ ਬਣਾਈ।
ਵਾਪੀਕੂਪਤਟਾਕਾਨਿ ਪ੍ਰਪਾਰਾਮ ਮਹੀਰੁਹਂ। ਕृਤਵਾਨ੍ਵਿਵਿਧਂ ਯਜ੍ਞਂ ਦਾਨਪੁਣ੍ਯਮਤਃ ਪਰਮ੍
ਉਸ ਨੇ ਕੂਏਂ, ਤਲਾਬ, ਸਰੋਵਰ, ਵਿਸ਼੍ਰਾਮ-ਸਥਾਨ ਬਣਾਏ ਅਤੇ ਵੱਡੇ ਰੁੱਖ ਲਗਾਏ। ਵੱਖ-ਵੱਖ ਯਜਨ, ਦਾਨ ਅਤੇ ਹੋਰ ਨੇਕ ਕੰਮ ਕੀਤੇ।
ਸ੍ਮਰਂਸ਼੍ਚ ਪੂਰ੍ਵਕਰ੍ਮ੍ਮਾਣਿ ਸਰ੍ਵਪਾਪਕ੍ਸ਼ਯਾਯ ਵੈ। ਕृਤਂ ਬਹੁਵਿਧਂ ਧਰ੍ਮਂ ਵ੍ਰਤਾਨਿ ਵਿਵਿਧਾਨਿ ਚ
ਪਿਛਲੇ ਕਰਮਾਂ ਨੂੰ ਯਾਦ ਕਰ ਕੇ, ਉਸ ਨੇ ਪਾਪਾਂ ਦੇ ਨਾਸ ਲਈ ਕਈ ਤਰ੍ਹਾਂ ਦੇ ਧਰਮਕ ਕੰਮ ਅਤੇ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਵਰਤ ਕੀਤੇ।
ਸੁਰਾਣਾਂ ਬ੍ਰਾਹ੍ਮਣਾਨਾਂ ਚ ਗੁਰੂਣਾਂ ਚੈਵ ਤਰ੍ਪਣਾਤ੍। ਪਾਪਾਤ੍ਪੂਤੋ ਯਯੌ ਗੇਹਂ ਧਰ੍ਮਰਾਜਸ੍ਯ ਧੀਮਤਃ
ਦੇਵਤਿਆਂ, ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਅਤੇ ਵੱਡਿਆਂ ਨੂੰ ਤ੍ਰਿਪਤ ਕਰ ਕੇ, ਉਹ ਪਾਪ ਤੋਂ ਪਵਿੱਤਰ ਹੋ ਗਿਆ ਅਤੇ ਧਰਮ ਦੇ ਗਿਆਨੀ ਰਾਜਾ ਦੇ ਘਰ ਚਲਾ ਗਿਆ।
ਸਯਾਨਸ੍ਥਂ ਤਤੋ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਕ੍ਰੋਧਰਕ੍ਤੇਕ੍ਸ਼ਣੋऽਭਵਤ੍। ਸ ਚ ਤਂ ਪ੍ਰਾਂਜਲਿਂ ਪ੍ਰਾਹ ਭੋ ਧਰ੍ਮ ਕੁਰੁ ਤਾਰਣਮ੍
ਉਸ ਨੂੰ ਸੌਂਦੇ ਹੋਏ ਦੇਖ ਕੇ, ਉਸ ਦੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਗੁੱਸੇ ਨਾਲ ਲਾਲ ਹੋ ਗਈਆਂ। ਰਾਜਾ ਨੇ ਹੱਥ ਜੋੜ ਕੇ ਕਿਹਾ: 'ਧਰਮ, ਮੈਨੂੰ ਤਾਰ ਦੇ।'