ਆਸਨਂ ਚੈਵ ਤਾਂਬੂਲਂ ਦਤ੍ਵਾ ਸ੍ਵਰ੍ਗਾਨ੍ਨ ਹੀਯਤੇ। ਏਵਂ ਵਰ੍षਤ੍ਰਯੇਣੈਵ ਪੁष੍ਕਰਿਣ੍ਯਾਃ ਫਲਂ ਲਭੇਤ੍
ਆਸਨ ਅਤੇ ਪਾਨ ਦੇ ਪੱਤੇ ਦੇਣ ਨਾਲ ਸਵਰਗ ਨਹੀਂ ਘਟਦਾ; ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਤਿੰਨ ਸਾਲਾਂ ਵਿੱਚ ਕਮਲਾਂ ਵਾਲੇ ਪੋਖੇ ਦਾ ਫਲ ਮਿਲ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਸ੍ਵਰ੍ਗਾਚ੍ਚੈਵਾਚ੍ਯੁਤੋ ਮਰ੍ਤ੍ਯੋ ਦੇਵੈਰਪਿ ਪ੍ਰਪੂਜ੍ਯਤੇ। ਮਾਸਮੇਕਂ ਤੁ ਯੋ ਦਦ੍ਯਾਤ੍ਪ੍ਰਪਾਂ ਗ੍ਰੀष੍ਮੇਥ ਨਿਰ੍ਜਲੇ੫੦ 1.58.
ਸਵਰਗ ਤੋਂ ਮਨੁੱਖ ਕਦੇ ਵੀ ਹਟਾਇਆ ਨਹੀਂ ਜਾਂਦਾ ਤੇ ਦੇਵਤੇ ਵੀ ਉਸ ਦੀ ਇਜ਼ਤ ਕਰਦੇ ਹਨ; ਜੇ ਕੋਈ ਗਰਮੀ ਵਿੱਚ, ਜਿੱਥੇ ਪਾਣੀ ਨਹੀਂ ਹੁੰਦਾ, ਇੱਕ ਮਹੀਨੇ ਲਈ ਪਾਣੀ ਪਿਲਾਉਣ ਵਾਲਾ ਸਥਾਨ ਬਣਾਏ, ਉਹ ਇਹ ਫਲ ਪਾ ਲੈਂਦਾ ਹੈ।
ਕਲ੍ਪੈਕਂ ਤੁ ਵਸੇਤ੍ਸ੍ਵਰ੍ਗੇ ਸ੍ਵਰ੍ਗਾਦ੍ਭ੍ਰष੍ਟੋ ਮਹੀਯਤੇ। ਪ੍ਰਪਾਦਾਸ੍ਤਤ੍ਰ ਤਿष੍ਠਂਤਿ ਯਤ੍ਰ ਪੁष੍ਕਰਿਣੀਪ੍ਰਦਾਃ
ਉਹ ਇੱਕ ਯੁਗ ਲਈ ਸਵਰਗ ਵਿੱਚ ਵੱਸਦਾ ਹੈ; ਜਦੋਂ ਸਵਰਗ ਤੋਂ ਥੱਲੇ ਆਉਂਦਾ ਹੈ, ਧਰਤੀ ਤੇ ਵੀ ਇਜ਼ਤ ਮਿਲਦੀ ਹੈ। ਜਿੱਥੇ ਕਮਲਾਂ ਵਾਲੇ ਪੋਖੇ ਦਿੱਤੇ ਜਾਂਦੇ ਹਨ, ਉੱਥੇ ਪਾਣੀ ਪਿਲਾਉਣ ਵਾਲੇ ਸਥਾਨ ਸਦਾ ਰਹਿੰਦੇ ਹਨ।
ਨੋਚੇਦ੍ਧਰ੍ਮਘਟੋ ਦੇਯਃ ਪੁਣ੍ਯਃ ਪਾਪਕ੍ਸ਼ਯਾਯ ਚ। ਏष ਧਰ੍ਮਘਟੋ ਜ੍ਞੇਯੋ ਬ੍ਰਹ੍ਮਵਿष੍ਣੁਸ਼ਿਵਾਤ੍ਮਕਃ
ਜੇ ਨਹੀਂ ਤਾਂ ਧਰਮ ਦਾ ਘੜਾ ਦਾਨ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ, ਜੋ ਨੇਕ ਕੰਮਾਂ ਅਤੇ ਪਾਪ ਨਾਸ ਲਈ ਹੈ; ਇਹ ਧਰਮ ਦਾ ਘੜਾ ਬ੍ਰਹਮਾ, ਵਿਸ਼ਨੂ ਤੇ ਸ਼ਿਵ ਦਾ ਰੂਪ ਹੈ।
ਤਵਪ੍ਰਸਾਦਾਤ੍ਸਫਲਾਃ ਮਮ ਸਂਤੁ ਮਨੋਰਥਾਃ। ਸ੍ਵਰ੍ਣਮਾषਂ ਚਤੁਰ੍ਭਾਗਂ ਦਕ੍ਸ਼ਿਣਾਰ੍ਥਂ ਘਟਸ੍ਯ ਚ
ਤੇਰੇ ਕਿਰਪਾ ਨਾਲ ਮੇਰੇ ਮਨ-ਚਾਹੇ ਸੁਪਨੇ ਪੂਰੇ ਹੋਣ; ਘੜੇ ਦੀ ਦਕਸ਼ਣਾ ਵਜੋਂ ਚੌਥਾ ਹਿੱਸਾ ਸੋਨੇ ਦਾ ਦਾਨ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ।
ਏਵਂ ਵਰ੍षਤ੍ਰਯੇਣੈਵ ਪ੍ਰਪਾਦਾਨਫਲਂ ਲਭੇਤ੍। ਯਃ ਪਠੇਚ੍ਛ੍ਰਾਵਯੇਦ੍ਵਾਪਿ ਪੁष੍ਕਰਿਣ੍ਯਾਦਿਜਂ ਫਲਮ੍
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਤਿੰਨ ਸਾਲਾਂ ਵਿੱਚ ਪਾਣੀ ਪਿਲਾਉਣ ਵਾਲੇ ਸਥਾਨ ਦੇਣ ਦਾ ਫਲ ਮਿਲ ਜਾਂਦਾ ਹੈ; ਜੋ ਕਮਲਾਂ ਵਾਲੇ ਪੋਖੇ ਤੋਂ ਮਿਲਣ ਵਾਲਾ ਫਲ ਪੜ੍ਹਦਾ ਜਾਂ ਸੁਣਾਉਂਦਾ ਹੈ,
ਸਾਕ੍ਸ਼ਾਤ੍ਪਾਪਾਦ੍ਭਵੇਨ੍ਮੁਕ੍ਤਸ੍ਤਤ੍ਪ੍ਰਸਾਦਾਤ੍ਤੁ ਸਦ੍ਗਤਿਃ। ਜਨੇषੁ ਸ਼੍ਰਾਵਯੇਦ੍ਯਸ੍ਤੁ ਪੁਣ੍ਯਾਖ੍ਯਾਨਮਿਦਂ ਸ਼ੁਭਮ੍
ਉਹ ਸਿੱਧਾ ਪਾਪ ਤੋਂ ਮੁਕਤ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ ਤੇ ਉਸ ਕਿਰਪਾ ਨਾਲ ਚੰਗੀ ਗਤੀ ਪਾ ਲੈਂਦਾ ਹੈ; ਜੋ ਇਹ ਨੇਕ ਕੰਮ ਦੀ ਪਵਿੱਤਰ ਕਥਾ ਲੋਕਾਂ ਵਿੱਚ ਸੁਣਾਉਂਦਾ ਹੈ,
ਕਲ੍ਪਕੋਟਿਸਹਸ੍ਰਾਣਿ ਸੁਰਲੋਕੇ ਸ ਤਿष੍ਠਤਿ
ਉਹ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਲੋਕ ਵਿੱਚ ਲੱਖਾਂ-ਕਰੋੜਾਂ ਯੁਗਾਂ ਲਈ ਵੱਸਦਾ ਹੈ।
ਇਤਿ ਸ਼੍ਰੀਪਾਦ੍ਮਪੁਰਾਣੇ ਪ੍ਰਥਮੇ ਸृष੍ਟਿਖਂਡੇ ਪੁष੍ਕਰਿਣ੍ਯਾਦਿਧਰ੍ਮਕੀਰ੍ਤਨਂਨਾਮਾष੍ਟਪਂਚਾਸ਼ਤ੍ਤਮੋ। ऽਧ੍ਯਾਯਃ
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਸ਼੍ਰੀ ਪਦਮ ਪੁਰਾਣ ਦੇ ਪਹਿਲੇ ਸ੍ਰਿਸ਼ਟੀ ਖੰਡ ਵਿੱਚ 'ਕਮਲਾਂ ਵਾਲੇ ਪੋਖੇ ਤੋਂ ਉਪਜੀ ਧਰਮ ਦੀ ਵਡਿਆਈ' ਨਾਮਕ ਅਠਵਾਂ-ਪੰਜਵਾਂ ਅਧਿਆਇ ਮੁਕੰਮਲ ਹੋਇਆ।
ਏਕੋਨषष੍ਠਿਤ੍ਤਮੋऽਧ੍ਯਾਯਃ। । ਵ੍ਯਾਸ ਉਵਾਚ- ਅਤਃ ਪਰਂ ਪ੍ਰਵਕ੍ਸ਼੍ਯਾਮਿ ਕੀਰ੍ਤ੍ਤਿਧਰ੍ਮਂ ਪਰਂ ਸ਼ੁਭਮ੍। ਸੇਤੁਬਂਧਫਲਂ ਪੁਣ੍ਯਂ ਬ੍ਰਹ੍ਮਣਾ ਭਾषਿਤਂ ਯਥਾ
ਉਣਾਹਠਵਾਂ ਅਧਿਆਇ। ਵਿਆਸ ਜੀ ਨੇ ਕਿਹਾ: ਹੁਣ ਮੈਂ ਵਡਿਆਈ ਵਾਲੇ ਨੇਕ ਕੰਮ, ਪੁਲ ਬਣਾਉਣ ਦੇ ਫਲ, ਜੋ ਬ੍ਰਹਮਾ ਜੀ ਨੇ ਦੱਸਿਆ, ਉਹ ਪਵਿੱਤਰ ਤੇ ਉੱਚ ਧਰਮ ਬਿਆਨ ਕਰਾਂਗਾ।
ਕਾਂਤਾਰੇ ਦੁਸ੍ਤਰੇ ਪਂਕੇ ਪੁਰੁਸ਼ਂਕੁਸਮਾਕੁਲਂ। ਆਲਿਂ ਕृਤ੍ਵਾ ਭਵੇਤ੍ਪੂਤੋ ਦੇਵਤ੍ਵਂ ਯਾਤਿ ਮਾਨਵਃ
ਕਠਿਨ ਜੰਗਲ, ਡੂੰਘੀ ਚੀਕੜ, ਤੇ ਮਨੁੱਖਾਂ ਲਈ ਰੁਕਾਵਟਾਂ ਵਾਲੀ ਥਾਂ 'ਤੇ ਪੁਲ ਬਣਾਉਣ ਨਾਲ ਮਨੁੱਖ ਪਵਿੱਤਰ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ ਤੇ ਦੇਵਤਾ ਬਣ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਵਿਤਸ੍ਤੌ ਤੁ ਲਭੇਤ੍ਸ੍ਵਰ੍ਗਂ ਦਿਵ੍ਯਂ ਵਰ੍षਸ਼ਤਂ ਸਮਮ੍। ਏਵਂ ਸਂਖ੍ਯਾਵਿਧਾਨੇਨ ਨਰਃ ਸ੍ਵਰ੍ਗਾਨ੍ਨ ਹੀਯਤੇ
ਹਰ ਵਿਤਸਤ (ਪੁਲ ਦਾ ਹਿੱਸਾ) ਲਈ, ਮਨੁੱਖ ਨੂੰ ਸੌ ਸਵਰਗੀ ਸਾਲਾਂ ਲਈ ਸਵਰਗ ਮਿਲਦਾ ਹੈ; ਇਸ ਗਿਣਤੀ ਦੇ ਅਨੁਸਾਰ, ਮਨੁੱਖ ਸਵਰਗ ਤੋਂ ਕਦੇ ਵੀ ਵੰਝਾ ਨਹੀਂ ਰਹਿੰਦਾ।
ਕਦਾਚਿਤ੍ਪਂਕਯੋਗਾਚ੍ਚ ਸ੍ਵਰ੍ਗਾਦ੍ਭੁਵਿ ਵਿਜਾਯਤੇ। ਤਦਾ ਭਟ੍ਟਾਰਕਃ ਸ਼੍ਰੀਮਾਨ੍ਰੋਗਸ਼ੋਕਵਿਵਰ੍ਜਿਤਃ
ਕਦੇ-ਕਦੇ ਚੀਕੜ ਨਾਲ ਸੰਬੰਧ ਹੋਣ ਕਰਕੇ, ਮਨੁੱਖ ਸਵਰਗ ਤੋਂ ਧਰਤੀ 'ਤੇ ਜਨਮ ਲੈਂਦਾ ਹੈ; ਉਹ ਸਮੇਂ, ਭਾਗਾਂ ਵਾਲਾ, ਰੋਗ ਤੇ ਦੁੱਖ ਤੋਂ ਰਹਿਤ ਹੁੰਦਾ ਹੈ।
ਪਂਕਾਦੌ ਸਂਕ੍ਰਮਾਂਸ਼੍ਚੈਵ ਕृਤ੍ਵਾ ਸ੍ਵਰ੍ਗਾਨ੍ਨ ਹੀਯਤੇ। ਸਰ੍ਵਪਾਪਂ ਕ੍ਸ਼ਯਂ ਤਸ੍ਯ ਸਂਪ੍ਰਯਾਤਿ ਦਿਨੇਦਿਨੇ
ਚੀਕੜ ਦੀ ਸ਼ੁਰੂਆਤ 'ਤੇ ਰਾਹ ਬਣਾਉਣ ਨਾਲ ਮਨੁੱਖ ਸਵਰਗ ਤੋਂ ਵੰਝਾ ਨਹੀਂ ਰਹਿੰਦਾ; ਉਸ ਦੇ ਸਭ ਪਾਪ ਦਿਨ-ਦਿਨ ਨਾਸ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ।
ਤਥਾਲਿਸਂਕ੍ਰਮਾਣਾਂ ਚ ਫਲਂ ਤੁਲ੍ਯਂ ਪ੍ਰਕੀਰ੍ਤਿਤਮ੍। ਧਨਪ੍ਰਾਣਾਵ੍ਯਯੇਨੈਵ ਧੀਮਤਾ ਕ੍ਰਿਯਤੇ ਸਦਾ
ਇਸੇ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਪੁੰਨ ਦਾਨ ਕਰਨ ਦਾ ਫਲ ਵੀ ਇਕੋ ਜਿਹਾ ਦੱਸਿਆ ਗਿਆ ਹੈ। ਸਮਝਦਾਰ ਲੋਕ ਹਮੇਸ਼ਾ ਆਪਣਾ ਧਨ ਜਾਂ ਜਿੰਦਗੀ ਖਰਚ ਕੇ ਇਹ ਕਰਦੇ ਹਨ।
ਸ਼੍ਰੂਯਤਾਂ ਯਤ੍ਪੁਰਾਵृਤ੍ਤਮਾਖ੍ਯਾਨਂ ਵृਦ੍ਧਸਂਮਤਂ। ਕਸ਼੍ਚਿਚ੍ਚੋਰੋ ਮਹਾਭੀष੍ਮੇ ਸ੍ਤੇਯਕਰ੍ਮਣਿ ਚੋਦ੍ਯਤਃ
ਹੁਣ ਪੁਰਾਣਾ, ਵੱਡਿਆਂ ਵਲੋਂ ਮਨਜ਼ੂਰ ਕੀਤਾ ਇਕ ਕਹਾਣੀ ਸੁਣੋ: ਇੱਕ ਚੋਰ ਸੀ, ਜੋ ਬਹੁਤ ਡਰਾਉਣਾ ਸੀ ਤੇ ਚੋਰੀ ਕਰਨ ਲਈ ਤਿਆਰ ਸੀ।
ਕਾਂਤਾਰੇ ਗੋਸ਼ਿਰਃ ਸ੍ਥਾਪ੍ਯ ਕ੍ਰਾਂਤ੍ਵਾ ਸ੍ਤੇਯਂ ਗਤੋ ਹ੍ਯਸੌ। ਧਨਾਪਹਰਣਂ ਕृਤ੍ਵਾ ਗृਹਸ੍ਥਸ੍ਯ ਚ ਤੇਨ ਹਿ
ਉਹ ਜੰਗਲ ਵਿੱਚ ਗਾਂ ਦਾ ਸਿਰ ਰੱਖ ਕੇ, ਚੋਰੀ ਕਰਕੇ ਚਲਾ ਗਿਆ। ਉਸ ਨੇ ਇਕ ਘਰ ਵਾਲੇ ਦਾ ਧਨ ਲੈ ਕੇ ਇਹ ਕੰਮ ਕੀਤਾ।
ਗਤਃ ਸ੍ਵਮਂਦਿਰਂ ਤਤ੍ਰ ਜਨਾ ਗਚ੍ਛਂਤਿ ਵਰ੍ਤ੍ਮਨਿ। ਸਰ੍ਵੇषਾਮੇਕਪਾਦਸ੍ਯ ਸੁਖਂ ਭਵਤਿ ਨਿਸ਼੍ਚਿਤਂ
ਉਹ ਆਪਣੇ ਘਰ ਚਲਾ ਗਿਆ, ਜਦ ਲੋਕ ਰਾਹ ਤੇ ਜਾ ਰਹੇ ਸਨ। ਉਹਨਾਂ ਸਭ ਲਈ ਇਕ ਪੈਰ ਤੇ ਚੱਲਣ ਦੀ ਆਸਾਨੀ ਪੱਕੀ ਹੋ ਗਈ।
ਏਕਪਾਦੇ ਹ੍ਰਦੇ ਦੁਰ੍ਗੇ ਤਾਰਕਂ ਗੋਸ਼ਿਰਃ ਪਰਮ੍। ਚਾਂਦ੍ਰਾਯਣਂ ਚ ਤਤ੍ਤਸ੍ਯ ਕਾਂਤਾਰੇ ਸਂਸ੍ਥਿਤਂ ਸ਼ਿਰਃ
ਇਕ ਪੈਰ ਤੇ, ਜਲ ਵਿੱਚ ਜਾਂ ਕਿਲ੍ਹੇ ਵਿੱਚ, ਗਾਂ ਦਾ ਸਿਰ ਇਕ ਜਹਾਜ਼ ਵਾਂਗ ਹੈ। ਤੇ ਚਾਂਦ੍ਰਾਯਣ ਵਰਤ ਉਹ ਸਿਰ ਜੰਗਲ ਵਿੱਚ ਰੱਖਿਆ ਹੋਇਆ ਹੈ।
ਤਤਸ਼੍ਚੋਰਸ੍ਯ ਨਿਧਨੇ ਚਿਤ੍ਰਗੁਪ੍ਤਪ੍ਰਣੀਤਕੇ। ਧਰ੍ਮਸ੍ਯ ਫਲਮਾਤ੍ਰਂ ਤੁ ਏਤਸ੍ਯ ਚ ਨ ਵਿਦ੍ਯਤੇ
ਫਿਰ, ਚੋਰ ਦੀ ਮੌਤ ਹੋਣ 'ਤੇ, ਚਿਤ੍ਰਗੁਪਤ ਦੀ ਅਗਵਾਈ ਵਿੱਚ, ਉਸ ਦੇ ਕਰਮਾਂ ਦਾ ਹੀ ਫਲ ਮਿਲਿਆ; ਉਸ ਲਈ ਹੋਰ ਕੁਝ ਨਹੀਂ ਬਚਿਆ।
ਨ ਦੈਵਂ ਪੈਤृਕਂ ਕਾਰ੍ਯਂ ਤੀਰ੍ਥਂ ਸ੍ਨਾਨਂ ਦ੍ਵਿਜਾਰ੍ਚਨਂ। ਦਾਨਂ ਗੁਰੁਜਨੇ ਮਾਨਂ ਜ੍ਞਾਨਂ ਪਰਹਿਤਂ ਸ਼ੁਭਮ੍
ਨਾ ਕੋਈ ਦਿਵਿਆ ਕੰਮ, ਨਾ ਪਿਤਰਾਂ ਦੀ ਰਸਮ, ਨਾ ਤੀਰਥ ਤੇ ਇਸ਼ਨਾਨ, ਨਾ ਦੁਜਾ ਦੀ ਪੂਜਾ, ਨਾ ਦਾਨ, ਨਾ ਵੱਡਿਆਂ ਦਾ ਆਦਰ, ਨਾ ਗਿਆਨ, ਨਾ ਹੋਰਾਂ ਲਈ ਚੰਗਾ ਕੰਮ—
ਮਨਸਾ ਨ ਕृਤਂ ਤੇਨ ਕ੍ਰਿਯਯਾ ਚ ਕਥਂ ਪੁਨਃ। ਕृਤਂ ਸਾਹਸਿਕਂ ਸ੍ਤੇਯਂ ਪਰਦਾਰਾਭਿਮਰ੍ਸ਼ਨਮ੍
ਇਹਨਾਂ ਵਿੱਚੋਂ ਕੋਈ ਵੀ ਉਸ ਨੇ ਮਨ ਵਿੱਚ ਨਹੀਂ ਕੀਤਾ, ਤਾਂ ਫਿਰ ਕਰਮਾਂ ਵਿੱਚ ਕਿਵੇਂ ਕਰ ਸਕਦਾ ਸੀ? ਉਸ ਨੇ ਤਾਂ ਹਿੰਮਤ ਨਾਲ ਚੋਰੀ ਕੀਤੀ ਤੇ ਪਰਾਈ ਵਹੁਟੀ ਨੂੰ ਛੋਹਿਆ।
ਭੂਤਮਿਥ੍ਯਾਪਵਾਦਂ ਚ ਸਾਧੁਨਿਂਦਾ ਪਰਂ ਤਥਾ। ਏਵਂ ਸ਼ਤਸਹਸ੍ਰਂ ਤੁ ਤਥਾ ਗੋਹਰਣਂ ਕृਤਮ੍
ਉਹ ਪੁਰਾਣੇ ਬਾਰੇ ਝੂਠੇ ਦੋਸ਼ ਲਗਾਉਂਦਾ, ਚੰਗੇ ਲੋਕਾਂ ਦੀ ਨਿੰਦਾ ਕਰਦਾ, ਤੇ ਇਨ੍ਹਾਂ ਹੀ ਤਰੀਕਿਆਂ ਨਾਲ ਲੱਖਾਂ ਵਾਰ ਗਾਂ ਦੀ ਚੋਰੀ ਕੀਤੀ।
ਤਤ੍ਰਾਹ ਧਰ੍ਮਰਾਜਸ੍ਤੁ ਕਾਲਾਨਲਸਮਪ੍ਰਭਃ। ਨਯਤੈਨਂ ਫਲਂ ਸ਼ੂਰਾ ਦੁਰ੍ਗਤਿਂ ਚਾਪੁਨਰ੍ਭਵਮ੍
ਉਥੇ ਧਰਮ ਦੇ ਰਾਜਾ, ਜੋ ਕਾਲ ਦੀ ਅੱਗ ਵਾਂਗ ਚਮਕਦੇ ਸਨ, ਆਖਿਆ: 'ਇਸ ਨੂੰ ਲੈ ਜਾਓ, ਸੂਰਮਿਆਂ, ਉਸ ਦੇ ਫਲ ਵੱਲ—ਦੁਖ ਤੇ ਮੁੜ ਜਨਮ ਨਾ ਹੋਵੇ।'
ਏਤਸ੍ਮਿਨ੍ਨਂਤਰੇऽਵੋਚਚ੍ਚਿਤ੍ਰਗੁਪ੍ਤੋਨੁਕਂਪਕਃ। ਅਸ੍ਤ੍ਯਸ੍ਯ ਗੋਸ਼ਿਰਃ ਪੁਣ੍ਯਂ ਕਿਚਿਨ੍ਨਾਥ ਕ੍ਸ਼ਮਾਧੁਨਾ
ਉਸ ਵੇਲੇ, ਦਇਆਲੂ ਚਿਤ੍ਰਗੁਪਤ ਨੇ ਆਖਿਆ: 'ਮਾਲਕ, ਕੀ ਇਸ ਗਾਂ ਦੇ ਸਿਰ ਲਈ ਕੋਈ ਪੁੰਨ ਹੈ? ਹੁਣ ਮਾਫ ਕਰੋ।'
ਨृਪੋ ਦ੍ਵਾਦਸ਼ਵਾਰ੍षਿਕ੍ਯਂ ਲਭੇਤ੍ਪੁਣ੍ਯੋਦਯਂ ਕ੍ਸ਼ਿਤੌ। ਤਥਾਹ ਧਰ੍ਮਰਾਜਸ੍ਤਂ ਗਚ੍ਛ ਮਰ੍ਤ੍ਯਂ ਦੁਰਾਤ੍ਮਕ
ਇਕ ਰਾਜਾ, ਬਾਰਾਂ ਸਾਲਾਂ ਬਾਅਦ, ਧਰਤੀ 'ਤੇ ਪੁੰਨ ਦੀ ਉਗਣ ਮਿਲ ਸਕਦੀ ਹੈ; ਧਰਮ ਰਾਜ ਨੇ ਉਸ ਨੂੰ ਆਖਿਆ: 'ਜਾ, ਮੰਦ ਆਤਮਾ, ਮਰਤ ਲੋਕ ਵਿੱਚ।'
ਅਕਂਟਕਂ ਚ ਰਾਜ੍ਯਂ ਚ ਭੁਂਕ੍ਸ਼੍ਵ ਦ੍ਵਾਦਸ਼ਵਤ੍ਸਰਮ੍। ਯਦ੍ਧृਤਂ ਗੋਸ਼ਿਰੋ ਮਾਰ੍ਗੇ ਮੁਕ੍ਤਸ੍ਤਸ੍ਯੈਵ ਕਾਰਣਾਤ੍
'ਬਾਰਾਂ ਸਾਲਾਂ ਲਈ ਕਾਂਟਿਆਂ ਤੋਂ ਰਹਿਤ ਰਾਜ ਭੋਗੋ; ਕਿਉਂਕਿ ਗਾਂ ਦਾ ਸਿਰ ਰਾਹ ਤੇ ਰੱਖਿਆ ਸੀ, ਉਸ ਕਰਕੇ ਉਹ ਛੁਟ ਗਿਆ।'
ਪੁਨਰਤ੍ਰ ਸਮਾਗਮ੍ਯ ਸਂਗਂਤਾ ਚਾਪੁਨਰ੍ਭਵਮ੍। ਤਤਃ ਕृਤਾਂਜਲਿਰ੍ਦੇਵਮੁਵਾਚ ਦੁਃਖਪੀਡਿਤਃ
ਫਿਰ, ਇੱਥੇ ਮੁੜ ਆ ਕੇ, ਉਹ ਮਿਲਾਪ ਪਾਵੇਗਾ ਤੇ ਮੁੜ ਜਨਮ ਨਹੀਂ ਹੋਵੇਗਾ; ਫਿਰ, ਦੁਖ ਨਾਲ ਪੀੜਤ ਹੋ ਕੇ, ਉਹ ਹੱਥ ਜੋੜ ਕੇ ਦੇਵਤਾ ਨੂੰ ਆਖਿਆ।
ਧਰ੍ਮਰਾਜਾਨੁਕਂਪਾ ਚ ਮਯ੍ਯੇਵਂ ਪਾਪਕਾਰਿਣਿ। ਕੁਰੁ ਨਾਥ ਤ੍ਵਨਾਥੇ ਚ ਜਾਨਾਮਿ ਪ੍ਰੀਤਿਪੂਰ੍ਵਕਮ੍
'ਮਾਲਕ, ਧਰਮ ਰਾਜ ਦੀ ਦਇਆ ਮੇਰੇ ਤੇ, ਪਾਪ ਕਰਨ ਵਾਲੇ ਤੇ, ਤੇ ਬੇਸਹਾਰੇ ਤੇ—ਮੈਂ ਜਾਣਦਾ ਹਾਂ ਇਹ ਸੱਚੀ ਪ੍ਰੀਤ ਨਾਲ ਹੈ।'
ਧਰ੍ਮਰਾਜਸ੍ਤੁ ਤਂ ਚਾਹ ਬਾਢਮੇਵਮਿਤੋ ਵ੍ਰਜ। ਸ੍ਮਰਿष੍ਯਸਿ ਸ੍ਵਵृਤ੍ਤਾਂਤਂ ਮਤ੍ਪ੍ਰਸਾਦਾਤ੍ਸੁਦੁਃਖਿਤਃ
ਫਿਰ ਧਰਮ ਰਾਜ ਨੇ ਉਸ ਨੂੰ ਆਖਿਆ: 'ਠੀਕ ਹੈ—ਇੱਥੋਂ ਚਲਾ ਜਾ; ਮੇਰੀ ਕਿਰਪਾ ਨਾਲ, ਤੂੰ ਆਪਣਾ ਪੁਰਾਣਾ ਹਾਲ ਯਾਦ ਕਰੇਗਾ, ਭਾਵੇਂ ਵੱਡੇ ਦੁਖ ਵਿੱਚ ਹੋਵੇ।'