ਤਥੈਵ ਚਂਪਕੇਰ੍ਕੇ ਚ ਤ੍ਰਯਾਣਾਂ ਰੋਪਣੇਪਿ ਚ। ਅष੍ਟੌ ਬਿਲ੍ਵਸ੍ਯ ਵृਕ੍ਸ਼ਾਸ਼੍ਚ ਨ੍ਯਗ੍ਰੋਧਾਸ਼੍ਚੈਵ ਸਪ੍ਤ ਚ
ਇਸੇ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਚੰਪਾ ਜਾਂ ਅਰਕ ਦਾ ਰੁੱਖ ਲਗਾਉਣ, ਜਾਂ ਤਿੰਨ ਰੁੱਖ ਲਗਾਉਣ; ਅਠ ਬੇਲ ਦੇ ਰੁੱਖ, ਅਤੇ ਸੱਤ ਵਟ (ਬਰਗਦ) ਦੇ ਰੁੱਖ—
ਨਿਂਬਸ੍ਯ ਦਸ਼ਵृਕ੍ਸ਼ਾਸ਼੍ਚ ਫਲਂ ਚੈषਾਂ ਸਮਂ ਭਵੇਤ੍। ਏਕੈਕਸ੍ਯ ਫਲਂ ਚੋਕ੍ਤਂ ਵृਕ੍ਸ਼ਾਣਾਂ ਰੋਪਣੇ ਦ੍ਵਿਜਾਃ
ਦਸ ਨੀਂਮ ਦੇ ਰੁੱਖ—ਇਨ੍ਹਾਂ ਸਭ ਦਾ ਫਲ ਇੱਕੋ ਜਿਹਾ ਹੁੰਦਾ ਹੈ। ਹਰ ਰੁੱਖ ਲਗਾਉਣ ਦਾ ਫਲ ਵੀ ਦੱਸਿਆ ਗਿਆ ਹੈ, ਹੇ ਦੋ ਵਾਰੀ ਜਨਮ ਲੈਣ ਵਾਲੇ।
ਏਵਂ ਬੁਧ੍ਵਾ ਤੁ ਧਰ੍ਮਾਤ੍ਮਾ ਯਃ ਕੁਰ੍ਯਾਤ੍ਕृਤ੍ਰਿਮਂ ਵਨਮ੍। ਕਲ੍ਪਕੋਟਿਸਹਸ੍ਰਾਣਿ ਕਲ੍ਪਕੋਟਿਸ਼ਤਾਨਿ ਚ
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਸਮਝ ਕੇ, ਜੋ ਧਰਮ ਵਾਲਾ ਮਨੁੱਖ ਕ੍ਰਿਤ੍ਰਿਮ ਬਾਗ ਬਣਾਉਂਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਕਲਪਾਂ ਦੇ ਕੋਟੀਆਂ, ਹਜ਼ਾਰਾਂ ਤੇ ਲੱਖਾਂ ਕਲਪਾਂ ਦਾ ਫਲ ਪਾਉਂਦਾ ਹੈ।
ਨਾਕਮੇਤਿ ਸ ਚੂਤਸ੍ਯ ਸਮਾਰੋਪ੍ਯ ਸਹਸ੍ਰਕਮ੍। ਤਤੋ ਦ੍ਵਿਤ੍ਰਿਗੁਣੇਨੈਵ ਨ੍ਯੂਨੇ ਵਾ ਪ੍ਰਚੁਰੇਪਿ ਵਾ
ਉਹ ਹਜ਼ਾਰ ਅੰਬ ਦੇ ਰੁੱਖ ਲਗਾ ਕੇ ਸਵਰਗ ਨੂੰ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰਦਾ ਹੈ। ਜੇ ਰੁੱਖ ਘੱਟ ਜਾਂ ਵੱਧ ਲਗਾਏ ਜਾਣ, ਤਾਂ ਫਲ ਦੋ ਜਾਂ ਤਿੰਨ ਗੁਣਾ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਭੁਂਕ੍ਤੇ ਭੁਕ੍ਤ੍ਵਾ ਪੁਨਃ ਕੁਰ੍ਯਾਨ੍ਨृਪੋ ਵਾਥ ਸਦੀਸ਼੍ਵਰਃ। ਸ੍ਵਰ੍ਗਂ ਭੋਗ੍ਯਂ ਤਤੋ ਰਾਜ੍ਯਂ ਕਲ੍ਯਾਣਂ ਮਂਗਲਂ ਸ਼ੁਭਮ੍
ਭੋਗ ਭੋਗ ਕੇ, ਉਹ ਮੁੜ ਇਹ ਕੰਮ ਕਰ ਸਕਦਾ ਹੈ, ਚਾਹੇ ਰਾਜਾ ਹੋਵੇ ਜਾਂ ਵੱਡਾ ਇਸ਼ਵਰ। ਫਿਰ ਉਹ ਸਵਰਗ ਦਾ ਸੁਖ ਪਾਉਂਦਾ ਹੈ, ਤੇ ਬਾਅਦ ਵਿੱਚ ਸੁਖਮਈ, ਮੰਗਲਮਈ ਤੇ ਸ਼ੁਭ ਰਾਜ ਮਿਲਦਾ ਹੈ।
ਆਰੋਗ੍ਯਂ ਸ਼ੌਰ੍ਯਸਂਪਨ੍ਨਮਾਰਾਮਾਦੇਵ ਜਾਯਤੇ। ਫਲਾਨਿ ਯਸ੍ਯ ਖਾਦਂਤਿ ਜਂਤਵੋਥ ਸਹਸ੍ਰਸ਼ਃ
ਉਹ ਬਾਗ ਤੋਂ ਹੀ ਤੰਦਰੁਸਤ ਤੇ ਸ਼ੂਰੀ ਹੋ ਕੇ ਜਨਮ ਲੈਂਦਾ ਹੈ। ਜਿਸ ਦੇ ਫਲ ਹਜ਼ਾਰਾਂ ਜੀਵ ਖਾਂਦੇ ਹਨ।
ਆਸ਼੍ਰਿਤਾ ਵਿਹਗਾਃ ਕੀਟਾਃ ਪਤਗਾਃ ਸ਼ਲਭਾਦਯਃ। ਛਾਯਾਸ਼੍ਰਿਤਾਸ਼੍ਚ ਯੇ ਸਤ੍ਵਾਸ੍ਤਤ੍ਸਂਖ੍ਯਾਤਾਃ ਪृਥਗ੍ਜਨਾਃ
ਉਸ ਬਾਗ ਵਿੱਚ ਆਸਰਾ ਲੈਣ ਵਾਲੇ ਪੰਛੀ, ਕੀੜੇ, ਉੱਡਣ ਵਾਲੇ ਜੀਵ, ਤਿਤਲੀ ਆਦਿ; ਅਤੇ ਛਾਂ ਵਿੱਚ ਰਹਿਣ ਵਾਲੇ ਸਾਰੇ ਜੀਵ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਗਿਣਤੀ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਹੈ—
ਤਸ੍ਯ ਕਿਂਕਰਤਾਂ ਯਾਂਤਿ ਸ਼ਤਸ਼ੋ ਦੇਵਤਾਰ੍ਚਿਤਾਃ। ਯੇ ਚ ਵृਕ੍ਸ਼ਾ ਮਹਾਸਤ੍ਵਾਸ੍ਸਰ੍ਵੇ ਤੇ ਦੇਵਰੂਪਿਣਃ
ਉਹ ਸਭ ਉਸ ਦੇ ਸੈਂਕੜਿਆਂ ਸੇਵਕ ਬਣ ਜਾਂਦੇ ਹਨ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਦੇਵਤੇ ਸਨਮਾਨ ਦਿੰਦੇ ਹਨ। ਅਤੇ ਉਹ ਵੱਡੇ ਰੁੱਖ ਸਭ ਦੇਵ-ਸਰੂਪ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ।
ਤਦਰ੍ਚਾ ਪਿਤृਵਤ੍ਕਾਰ੍ਯਾ ਸ਼ੁਸ਼੍ਰੂषਾਂ ਜਲਪਿਂਡਕਮ੍। ਮਰ੍ਤ੍ਯਲੋਕੇ ਚ ਤੇ ਪੁਤ੍ਰਾਸ੍ਤਸ੍ਯ ਜਨ੍ਮਨਿ ਜਨ੍ਮਨਿ
ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਪੂਜਾ ਪਿਤਰਾਂ ਵਾਂਗ ਕਰਨੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ, ਸੇਵਾ ਤੇ ਪਾਣੀ ਦੀ ਭੇਟ ਦੇ ਕੇ। ਮਰਤਭੂਮੀ ਵਿੱਚ, ਉਹ ਰੁੱਖ ਹਰ ਜਨਮ ਵਿੱਚ ਉਸ ਦੇ ਪੁੱਤਰ ਬਣ ਜਾਂਦੇ ਹਨ।
ਸੁਰੂਪਾਃ ਸੁਵਿਨੀਤਾਸ਼੍ਚ ਸਦਾਪੁਣ੍ਯਕ੍ਰਿਯਾ ਸ਼ੁਭਾਃ। ਏਵਂ ਗਣੇਸ਼ਤਾਂ ਯਾਂਤਿ ਜਂਤਵਸ਼੍ਚੂਤਲਗ੍ਨਕਾਃ
ਉਹ ਸੁੰਦਰ, ਸੁਭਾਵ ਵਾਲੇ, ਹਮੇਸ਼ਾ ਪਵਿੱਤਰ ਕੰਮ ਕਰਨ ਵਾਲੇ ਹੁੰਦੇ ਹਨ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਅੰਬ ਦੇ ਰੁੱਖ ਨਾਲ ਜੁੜੇ ਜੀਵ ਗਣਾਂ ਦੇ ਮੁਖੀ ਬਣ ਜਾਂਦੇ ਹਨ।
ਧਾਤ੍ਰੀ ਹਰੀਤਕੀ ਚਾਨ੍ਯੇ ਕਟੁਤਿਕ੍ਤਾਮ੍ਲਸਂਭਵਾਃ। ਸਰ੍ਵੇ ਚਾਰਾਮਤਃ ਸ਼ੁਦ੍ਧਾਃ ਫਲਦਾਃ ਸ਼ਿਵਦਾਃ ਸਦਾ
ਆੰਵਲਾ, ਹਰੜ ਤੇ ਹੋਰ, ਜੋ ਤਿੱਖੇ, ਕੜਵੇ ਜਾਂ ਖੱਟੇ ਸੁਭਾਵ ਦੇ ਹਨ—ਇਹ ਸਭ ਬਾਗ ਦੇ ਹੋਣ ਕਰਕੇ ਪਵਿੱਤਰ, ਹਮੇਸ਼ਾ ਫਲਦਾਇਕ ਤੇ ਸ਼ੁਭਤਾ ਦੇਣ ਵਾਲੇ ਹਨ।
ਪ੍ਰਾਸਾਦਾ ਯਤ੍ਰ ਸੌਵਰ੍ਣਾਃ ਸਰ੍ਵਰਤ੍ਨਵਿਭੂषਿਤਾਃ। ਸਰ੍ਵਾਭਰਣਸਂਯੁਕ੍ਤਾ ਵਿਮਾਨਾਸ਼੍ਚਾਨਿਲੋਪਮਾਃ
ਉਥੇ ਸੋਨੇ ਦੇ ਮਹਲ ਹਨ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਹਰ ਕਿਸਮ ਦੇ ਰਤਨਾਂ ਨਾਲ ਸਜਾਇਆ ਗਿਆ ਹੈ। ਹਰ ਗਹਨੇ ਨਾਲ ਸਜੀਆਂ ਵਿਮਾਨ ਹਨ, ਜੋ ਹਵਾ ਵਾਂਗ ਤੇਜ਼ ਹਨ।
ਸ਼ਾਤਕੁਂਭਮਯਾ ਵृਕ੍ਸ਼ਾਃ ਸਦੈਵ ਸਰ੍ਵਦਾਯਿਨਃ। ਸਰ੍ਵਰ੍ਤੁਸੁਖਦਾਃ ਸੌਮ੍ਯਕਨ੍ਯਕਾ ਅਪ੍ਸਰਸ੍ਸਮਾਃ
ਉਥੇ ਸੋਨੇ ਦੇ ਰੁੱਖ ਹਨ, ਜੋ ਹਮੇਸ਼ਾ ਸਭ ਕੁਝ ਦਿੰਦੇ ਹਨ। ਹਰ ਰੁੱਤ ਵਿੱਚ ਸੁਖ ਦੇਣ ਵਾਲੇ, ਨਰਮ ਕੁੜੀਆਂ ਜੋ ਅਪਸਰਾ ਵਾਂਗ ਹਨ।
ਗੀਤਨृਤ੍ਯਪਰਾਧੀਰਾਸ੍ਤਤ੍ਰ ਤਿष੍ਠਂਤਿ ਵृਕ੍ਸ਼ਦਾਃ। ਪੁष੍ਕਰਿਣ੍ਯੋ ਵਿਸ਼ੇषੇਣ ਖਾਤਾਨ੍ਯਨ੍ਯਾਨਿ ਯਾਨਿ ਚ
ਉਥੇ ਰੁੱਖ-ਦਾਤਾ ਗੀਤ ਤੇ ਨ੍ਰਿਤ ਵਿੱਚ ਲੀਨ ਰਹਿੰਦੇ ਹਨ। ਉਥੇ ਖਾਸ ਕਮਲਾਂ ਵਾਲੀਆਂ ਝੀਲਾਂ ਹਨ, ਤੇ ਹੋਰ ਖੋਦੀਆਂ ਹੋਈਆਂ ਥਾਂਵਾਂ ਵੀ ਹਨ।
ਸ਼ੁਦ੍ਧੋਪਲਾਂਤਰਚਿਤਾ ਨਦ੍ਯਃ ਪਾਯਸਕਰ੍ਦ੍ਦਮਾਃ। ਪੁਨਰ੍ਦੁਗ੍ਧਸਫੇਨਾਸ਼੍ਚ ਅਨ੍ਨਾਦਿषਡ੍ਰਸਾਨ੍ਵਿਤਾਃ
ਉਥੇ ਨਦੀਆਂ ਹਨ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਵਿੱਚ ਪਵਿੱਤਰ ਪਥਰ ਹਨ, ਤੇ ਕੰਢੇ ਦੁੱਧ ਤੇ ਦਹੀਂ ਦੇ ਹਨ। ਫਿਰ ਦੁੱਧ ਦੇ ਝਾਗ ਤੇ ਛੇ ਰਸਾਂ ਵਾਲਾ ਭੋਜਨ ਵੀ ਉਥੇ ਹੈ।
ਮਰ੍ਤ੍ਯਲੋਕੇ ਯਥਾ ਭੋਗ੍ਯਂ ਪੁਨਃ ਸ੍ਵਰ੍ਗੇ ਪੁਨਰ੍ਭੁਵਿ। ਪੁਨਰੇਵ ਤਦਭ੍ਯਾਸਾਤ੍ਖਾਤਮਾਰਾਮਕਂ ਪੁਨਃ
ਜਿਵੇਂ ਮਰਤਭੂਮੀ ਵਿੱਚ ਸੁਖ ਮਿਲਦਾ ਹੈ, ਉਸੇ ਤਰ੍ਹਾਂ ਸਵਰਗ ਤੇ ਧਰਤੀ 'ਤੇ ਵੀ। ਮੁੜ ਮੁੜ ਅਭਿਆਸ ਕਰਕੇ, ਬਾਗ ਦੀ ਖੋਦਾਈ ਫਿਰ ਹੋ ਜਾਂਦੀ ਹੈ।
ਯਥਾ ਪੁਣ੍ਯਾਦਿਕਂ ਕृਤ੍ਵਾ ਸ੍ਵਰ੍ਗਮਰ੍ਤ੍ਯਾਧਿਪਃ ਪੁਮਾਨ੍। ਅਸ਼ਕ੍ਤਸ੍ਤੁ ਪ੍ਰਪਾਂ ਕृਤ੍ਵਾ ਪੁष੍ਕਰਿਣ੍ਯਾਃ ਫਲਂ ਲਭੇਤ੍
ਜਿਵੇਂ ਨੇਕ ਕੰਮ ਕਰਕੇ ਮਨੁੱਖ ਨੂੰ ਸਵਰਗ ਅਤੇ ਲੋਕਾਂ ਵਿੱਚ ਰਾਜ ਮਿਲਦਾ ਹੈ, ਤਿਵੇਂ ਜੋ ਕਮਲਾਂ ਵਾਲਾ ਪੋਖਾ ਬਣਾਉਣ ਦੀ ਸਮਰਥਾ ਨਹੀਂ ਰੱਖਦਾ, ਪਰ ਪਾਣੀ ਪਿਲਾਉਣ ਵਾਲਾ ਸਥਾਨ ਬਣਾਉਂਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਵੀ ਕਮਲਾਂ ਵਾਲੇ ਪੋਖੇ ਦਾ ਫਲ ਪਾ ਲੈਂਦਾ ਹੈ।
ਪ੍ਰਪਾਯਾ ਲਕ੍ਸ਼ਣਂ ਚਾਤ੍ਰ ਸਰ੍ਵਪਾਪਹਰਂ ਪਰਂ। ਸਰ੍ਵਭੋਗਪ੍ਰਦਂ ਸ਼ੁਦ੍ਧਂ ਸ੍ਵਰ੍ਗਾਪਵਰ੍ਗਦਂ ਸ੍ਥਿਰਂ
ਇੱਥੇ ਪਾਣੀ ਪਿਲਾਉਣ ਵਾਲੇ ਸਥਾਨ ਦੇ ਗੁਣ ਦੱਸੇ ਗਏ ਹਨ, ਜੋ ਸਭ ਪਾਪਾਂ ਨੂੰ ਦੂਰ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਹਰ ਤਰ੍ਹਾਂ ਦੀਆਂ ਸੁਖ-ਸੁਵਿਧਾਵਾਂ ਦਿੰਦੇ ਹਨ, ਪਵਿੱਤਰ ਹਨ, ਸਵਰਗ ਅਤੇ ਮੁਕਤੀ ਦਿੰਦੇ ਹਨ, ਤੇ ਸਦਾ ਟਿਕੇ ਰਹਿੰਦੇ ਹਨ।
ਲਕ੍ਸ਼ਣਂ ਚ ਪ੍ਰਵਕ੍ਸ਼੍ਯਾਮਿ ਪ੍ਰਪਾਯਾਃ ਕੀਰ੍ਤਿਵਰ੍ਧਨਮ੍। ਨਿਰ੍ਜਲੇऽਧ੍ਵਨਿ ਪृਕ੍ਤੇ ਚ ਸ੍ਥਾਨੇ ਕृਤ੍ਵਾ ਚ ਮਂਡਪਮ੍
ਹੁਣ ਮੈਂ ਪਾਣੀ ਪਿਲਾਉਣ ਵਾਲੇ ਸਥਾਨ ਦੇ ਉਹ ਗੁਣ ਦੱਸਾਂਗਾ ਜੋ ਇਜ਼ਤ ਵਧਾਉਂਦੇ ਹਨ: ਇਹ ਉਹ ਥਾਂ ਬਣਾਇਆ ਜਾਵੇ ਜਿੱਥੇ ਪਾਣੀ ਨਹੀਂ ਹੁੰਦਾ, ਰਾਹ ਦੇ ਕੰਢੇ ਤੇ, ਤੇ ਮੰਡਪ ਵੀ ਬਣਾਇਆ ਜਾਵੇ।
ਬਹੁਪਾਨ੍ਥੇ ਸਮਾਯਾਤੇ ਗ੍ਰੀष੍ਮਵਰ੍षਾਸ਼ਰਤ੍ਸ੍ਵਪਿ। ਅਗਰੁਕਾਦਿ ਸੌਗਂਧ੍ਯਂ ਜਲਂ ਪੂਗਂ ਸਚਂਦ੍ਰਕਮ੍
ਜਦੋਂ ਕਈ ਯਾਤਰੀ ਇਕੱਠੇ ਹੋਣ, ਚਾਹੇ ਗਰਮੀ, ਮੀਂਹ ਜਾਂ ਸਰਦੀਆਂ ਵਿੱਚ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਅਗਰੂ ਅਤੇ ਹੋਰ ਖੁਸ਼ਬੂਆਂ ਵਾਲਾ ਪਾਣੀ, ਸੁਪਾਰੀ ਤੇ ਚੰਦਨ ਪੜ੍ਹਾ ਪਾਣੀ ਦਿੱਤਾ ਜਾਵੇ।
ਆਸਨਂ ਚੈਵ ਤਾਂਬੂਲਂ ਦਤ੍ਵਾ ਸ੍ਵਰ੍ਗਾਨ੍ਨ ਹੀਯਤੇ। ਏਵਂ ਵਰ੍षਤ੍ਰਯੇਣੈਵ ਪੁष੍ਕਰਿਣ੍ਯਾਃ ਫਲਂ ਲਭੇਤ੍
ਆਸਨ ਅਤੇ ਪਾਨ ਦੇ ਪੱਤੇ ਦੇਣ ਨਾਲ ਸਵਰਗ ਨਹੀਂ ਘਟਦਾ; ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਤਿੰਨ ਸਾਲਾਂ ਵਿੱਚ ਕਮਲਾਂ ਵਾਲੇ ਪੋਖੇ ਦਾ ਫਲ ਮਿਲ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਸ੍ਵਰ੍ਗਾਚ੍ਚੈਵਾਚ੍ਯੁਤੋ ਮਰ੍ਤ੍ਯੋ ਦੇਵੈਰਪਿ ਪ੍ਰਪੂਜ੍ਯਤੇ। ਮਾਸਮੇਕਂ ਤੁ ਯੋ ਦਦ੍ਯਾਤ੍ਪ੍ਰਪਾਂ ਗ੍ਰੀष੍ਮੇਥ ਨਿਰ੍ਜਲੇ੫੦ 1.58.
ਸਵਰਗ ਤੋਂ ਮਨੁੱਖ ਕਦੇ ਵੀ ਹਟਾਇਆ ਨਹੀਂ ਜਾਂਦਾ ਤੇ ਦੇਵਤੇ ਵੀ ਉਸ ਦੀ ਇਜ਼ਤ ਕਰਦੇ ਹਨ; ਜੇ ਕੋਈ ਗਰਮੀ ਵਿੱਚ, ਜਿੱਥੇ ਪਾਣੀ ਨਹੀਂ ਹੁੰਦਾ, ਇੱਕ ਮਹੀਨੇ ਲਈ ਪਾਣੀ ਪਿਲਾਉਣ ਵਾਲਾ ਸਥਾਨ ਬਣਾਏ, ਉਹ ਇਹ ਫਲ ਪਾ ਲੈਂਦਾ ਹੈ।
ਕਲ੍ਪੈਕਂ ਤੁ ਵਸੇਤ੍ਸ੍ਵਰ੍ਗੇ ਸ੍ਵਰ੍ਗਾਦ੍ਭ੍ਰष੍ਟੋ ਮਹੀਯਤੇ। ਪ੍ਰਪਾਦਾਸ੍ਤਤ੍ਰ ਤਿष੍ਠਂਤਿ ਯਤ੍ਰ ਪੁष੍ਕਰਿਣੀਪ੍ਰਦਾਃ
ਉਹ ਇੱਕ ਯੁਗ ਲਈ ਸਵਰਗ ਵਿੱਚ ਵੱਸਦਾ ਹੈ; ਜਦੋਂ ਸਵਰਗ ਤੋਂ ਥੱਲੇ ਆਉਂਦਾ ਹੈ, ਧਰਤੀ ਤੇ ਵੀ ਇਜ਼ਤ ਮਿਲਦੀ ਹੈ। ਜਿੱਥੇ ਕਮਲਾਂ ਵਾਲੇ ਪੋਖੇ ਦਿੱਤੇ ਜਾਂਦੇ ਹਨ, ਉੱਥੇ ਪਾਣੀ ਪਿਲਾਉਣ ਵਾਲੇ ਸਥਾਨ ਸਦਾ ਰਹਿੰਦੇ ਹਨ।
ਨੋਚੇਦ੍ਧਰ੍ਮਘਟੋ ਦੇਯਃ ਪੁਣ੍ਯਃ ਪਾਪਕ੍ਸ਼ਯਾਯ ਚ। ਏष ਧਰ੍ਮਘਟੋ ਜ੍ਞੇਯੋ ਬ੍ਰਹ੍ਮਵਿष੍ਣੁਸ਼ਿਵਾਤ੍ਮਕਃ
ਜੇ ਨਹੀਂ ਤਾਂ ਧਰਮ ਦਾ ਘੜਾ ਦਾਨ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ, ਜੋ ਨੇਕ ਕੰਮਾਂ ਅਤੇ ਪਾਪ ਨਾਸ ਲਈ ਹੈ; ਇਹ ਧਰਮ ਦਾ ਘੜਾ ਬ੍ਰਹਮਾ, ਵਿਸ਼ਨੂ ਤੇ ਸ਼ਿਵ ਦਾ ਰੂਪ ਹੈ।
ਤਵਪ੍ਰਸਾਦਾਤ੍ਸਫਲਾਃ ਮਮ ਸਂਤੁ ਮਨੋਰਥਾਃ। ਸ੍ਵਰ੍ਣਮਾषਂ ਚਤੁਰ੍ਭਾਗਂ ਦਕ੍ਸ਼ਿਣਾਰ੍ਥਂ ਘਟਸ੍ਯ ਚ
ਤੇਰੇ ਕਿਰਪਾ ਨਾਲ ਮੇਰੇ ਮਨ-ਚਾਹੇ ਸੁਪਨੇ ਪੂਰੇ ਹੋਣ; ਘੜੇ ਦੀ ਦਕਸ਼ਣਾ ਵਜੋਂ ਚੌਥਾ ਹਿੱਸਾ ਸੋਨੇ ਦਾ ਦਾਨ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ।
ਏਵਂ ਵਰ੍षਤ੍ਰਯੇਣੈਵ ਪ੍ਰਪਾਦਾਨਫਲਂ ਲਭੇਤ੍। ਯਃ ਪਠੇਚ੍ਛ੍ਰਾਵਯੇਦ੍ਵਾਪਿ ਪੁष੍ਕਰਿਣ੍ਯਾਦਿਜਂ ਫਲਮ੍
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਤਿੰਨ ਸਾਲਾਂ ਵਿੱਚ ਪਾਣੀ ਪਿਲਾਉਣ ਵਾਲੇ ਸਥਾਨ ਦੇਣ ਦਾ ਫਲ ਮਿਲ ਜਾਂਦਾ ਹੈ; ਜੋ ਕਮਲਾਂ ਵਾਲੇ ਪੋਖੇ ਤੋਂ ਮਿਲਣ ਵਾਲਾ ਫਲ ਪੜ੍ਹਦਾ ਜਾਂ ਸੁਣਾਉਂਦਾ ਹੈ,
ਸਾਕ੍ਸ਼ਾਤ੍ਪਾਪਾਦ੍ਭਵੇਨ੍ਮੁਕ੍ਤਸ੍ਤਤ੍ਪ੍ਰਸਾਦਾਤ੍ਤੁ ਸਦ੍ਗਤਿਃ। ਜਨੇषੁ ਸ਼੍ਰਾਵਯੇਦ੍ਯਸ੍ਤੁ ਪੁਣ੍ਯਾਖ੍ਯਾਨਮਿਦਂ ਸ਼ੁਭਮ੍
ਉਹ ਸਿੱਧਾ ਪਾਪ ਤੋਂ ਮੁਕਤ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ ਤੇ ਉਸ ਕਿਰਪਾ ਨਾਲ ਚੰਗੀ ਗਤੀ ਪਾ ਲੈਂਦਾ ਹੈ; ਜੋ ਇਹ ਨੇਕ ਕੰਮ ਦੀ ਪਵਿੱਤਰ ਕਥਾ ਲੋਕਾਂ ਵਿੱਚ ਸੁਣਾਉਂਦਾ ਹੈ,
ਕਲ੍ਪਕੋਟਿਸਹਸ੍ਰਾਣਿ ਸੁਰਲੋਕੇ ਸ ਤਿष੍ਠਤਿ
ਉਹ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਲੋਕ ਵਿੱਚ ਲੱਖਾਂ-ਕਰੋੜਾਂ ਯੁਗਾਂ ਲਈ ਵੱਸਦਾ ਹੈ।
ਇਤਿ ਸ਼੍ਰੀਪਾਦ੍ਮਪੁਰਾਣੇ ਪ੍ਰਥਮੇ ਸृष੍ਟਿਖਂਡੇ ਪੁष੍ਕਰਿਣ੍ਯਾਦਿਧਰ੍ਮਕੀਰ੍ਤਨਂਨਾਮਾष੍ਟਪਂਚਾਸ਼ਤ੍ਤਮੋ। ऽਧ੍ਯਾਯਃ
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਸ਼੍ਰੀ ਪਦਮ ਪੁਰਾਣ ਦੇ ਪਹਿਲੇ ਸ੍ਰਿਸ਼ਟੀ ਖੰਡ ਵਿੱਚ 'ਕਮਲਾਂ ਵਾਲੇ ਪੋਖੇ ਤੋਂ ਉਪਜੀ ਧਰਮ ਦੀ ਵਡਿਆਈ' ਨਾਮਕ ਅਠਵਾਂ-ਪੰਜਵਾਂ ਅਧਿਆਇ ਮੁਕੰਮਲ ਹੋਇਆ।
ਏਕੋਨषष੍ਠਿਤ੍ਤਮੋऽਧ੍ਯਾਯਃ। । ਵ੍ਯਾਸ ਉਵਾਚ- ਅਤਃ ਪਰਂ ਪ੍ਰਵਕ੍ਸ਼੍ਯਾਮਿ ਕੀਰ੍ਤ੍ਤਿਧਰ੍ਮਂ ਪਰਂ ਸ਼ੁਭਮ੍। ਸੇਤੁਬਂਧਫਲਂ ਪੁਣ੍ਯਂ ਬ੍ਰਹ੍ਮਣਾ ਭਾषਿਤਂ ਯਥਾ
ਉਣਾਹਠਵਾਂ ਅਧਿਆਇ। ਵਿਆਸ ਜੀ ਨੇ ਕਿਹਾ: ਹੁਣ ਮੈਂ ਵਡਿਆਈ ਵਾਲੇ ਨੇਕ ਕੰਮ, ਪੁਲ ਬਣਾਉਣ ਦੇ ਫਲ, ਜੋ ਬ੍ਰਹਮਾ ਜੀ ਨੇ ਦੱਸਿਆ, ਉਹ ਪਵਿੱਤਰ ਤੇ ਉੱਚ ਧਰਮ ਬਿਆਨ ਕਰਾਂਗਾ।