ਯਜ੍ਜਪ੍ਤਂ ਚ ਹੁਤਂ ਸ੍ਤੋਤ੍ਰਂ ਯਨ੍ਤ੍ਰਮਂਤ੍ਰਾਦਿਕਂ ਚ ਯਤ੍। ਸਰ੍ਵਂ ਕੋਟਿਗੁਣਂ ਪ੍ਰੋਕ੍ਤਂ ਮੂਲੇ ਚਲਦਲਸ੍ਯ ਚ
ਜੋ ਕੁਝ ਜਪਿਆ ਜਾਂ ਚੜ੍ਹਾਇਆ ਜਾਂ ਸਤਕਿਆ ਜਾਂ ਮੰਤ੍ਰ-ਯੰਤਰ ਆਦਿ ਕੀਤਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਹਿਲਦੇ ਪੱਤਿਆਂ ਵਾਲੇ ਰੁੱਖ ਦੇ ਪੈਰਾਂ ਹੇਠਾਂ ਉਹ ਸਭ ਕੁਝ ਦਸ ਮਿਲੀਅਨ ਗੁਣਾ ਫਲ ਦਿੰਦਾ ਹੈ।
ਯਸ੍ਯ ਮੂਲੇ ਸ੍ਥਿਤੋ ਵਿष੍ਣੁਰ੍ਮਧ੍ਯੇ ਤਿष੍ਠਤਿ ਸ਼ਂਕਰਃ। ਅਗ੍ਰਭਾਗੇ ਸ੍ਥਿਤੋ ਬ੍ਰਹ੍ਮਾ ਕਸ੍ਤਂ ਜਗਤਿ ਨਾਰ੍ਚਯੇਤ੍
ਇਸ ਦੇ ਪੈਰਾਂ ਹੇਠਾਂ ਵਿਸ਼ਨੂ, ਵਿਚਕਾਰ ਸ਼ਿਵ ਅਤੇ ਚੋਟੀ 'ਤੇ ਬ੍ਰਹਮਾ ਵੱਸਦੇ ਹਨ। ਦੁਨੀਆ ਵਿੱਚ ਕੌਣ ਹੈ ਜੋ ਐਸਾ ਰੁੱਖ ਪੂਜ ਨਾ ਕਰੇ?
ਸੋਮਵਾਰੇ ਤ੍ਵਮਾਯਾਂ ਚ ਸ੍ਨਾਨਂ ਯਨ੍ਮੌਨਿਨਾ ਕृਤਮ੍। ਦਾਨਸ੍ਯ ਗੋਸਹਸ੍ਰਸ੍ਯ ਫਲਂ ਚਾਸ਼੍ਵਤ੍ਥਵਂਦਨੇ
ਸੋਮਵਾਰ ਨੂੰ, ਜਿੱਥੇ ਮੌਨ ਰਹਿਣ ਵਾਲਾ ਨ੍ਹਾਉਂਦਾ ਹੈ ਅਤੇ ਅਸ਼ਵੱਥ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਉਸ ਨੂੰ ਹਜ਼ਾਰ ਗਾਂਵਾਂ ਦੇ ਦਾਨ ਦਾ ਫਲ ਮਿਲਦਾ ਹੈ।
ਸਪ੍ਤਪ੍ਰਦਕ੍ਸ਼ਿਣੇਨੈਵ ਗਵਾਮਯੁਤਜਂ ਫਲਮ੍। ਪ੍ਰਚੁਰਾਲ੍ਲਕ੍ਸ਼ਕੋਟਿਸ਼੍ਚ ਤਸ੍ਮਾਤ੍ਕਾਰ੍ਯਾ ਹਿ ਸਾ ਸਦਾ
ਸੱਤ ਪਰਿਕ੍ਰਮਾ ਕਰਕੇ ਦਸ ਹਜ਼ਾਰ ਗਾਂਵਾਂ ਦਾ ਫਲ ਮਿਲਦਾ ਹੈ, ਅਤੇ ਹੋਰ ਵਧੇਰੇ ਕਰਕੇ ਲੱਖਾਂ-ਕਰੋੜਾਂ ਦਾ। ਇਸ ਲਈ ਇਹ ਹਮੇਸ਼ਾ ਕਰਨੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ।
ਯਤ੍ਕਿਂਚਿਦ੍ਦੀਯਤੇ ਤਤ੍ਰ ਫਲਮੂਲਜਲਾਦਿਕਮ੍। ਸਰ੍ਵਂ ਤਚ੍ਚਾਕ੍ਸ਼ਯਫਲਂ ਜਨ੍ਮਜਨ੍ਮਸੁ ਜਾਯਤੇ
ਜੋ ਕੁਝ ਵੀ ਉਥੇ ਦਿੱਤਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ—ਜੜ, ਫਲ, ਪਾਣੀ ਜਾਂ ਹੋਰ ਕੁਝ—ਉਹ ਸਭ ਅਸਮਾਪਤ ਫਲ ਦਿੰਦਾ ਹੈ, ਹਰ ਜਨਮ ਵਿੱਚ।
ਅਹੋਸ਼੍ਵਤ੍ਥਸਮੋ ਨਾਸ੍ਤਿ ਵृਕ੍ਸ਼ਰੂਪੀ ਹਰਿਰ੍ਭੁਵਿ। ਯਥਾ ਪੂਜ੍ਯੋ ਦ੍ਵਿਜੋ ਲੋਕੇ ਯਥਾ ਗਾਵੋ ਯਥਾਮਰਾਃ
ਧਰਤੀ 'ਤੇ ਅਸ਼ਵੱਥ ਵਰਗਾ ਕੋਈ ਰੁੱਖ ਨਹੀਂ, ਜੋ ਰੁੱਖ-ਰੂਪ ਵਿੱਚ ਹਰਿ ਹੈ। ਜਿਵੇਂ ਦੁਨੀਆ ਵਿੱਚ ਬ੍ਰਾਹਮਣ, ਗਾਂਵਾਂ ਅਤੇ ਦੇਵਤੇ ਪੂਜਣਯੋਗ ਹਨ,
ਤਥਾਸ਼੍ਵਤ੍ਥਵृਕ੍ਸ਼ਰੂਪੀ ਦੇਵਃ ਪੂਜ੍ਯਤਮਃ ਸ੍ਮृਤਃ। ਰੋਪਣੇ ਰਕ੍ਸ਼ਣੇ ਸ੍ਪਰ੍ਸ਼ੇ ਪੂਜਾਕਰ੍ਮਣਿ ਵੈ ਸਦਾ
ਉਸੇ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਅਸ਼ਵੱਥ ਰੁੱਖ-ਰੂਪ ਵਿੱਚ ਦੇਵਤਾ ਸਭ ਤੋਂ ਪੂਜਣਯੋਗ ਮੰਨੇ ਜਾਂਦੇ ਹਨ—ਰੁੱਖ ਲਗਾਉਣ, ਸੰਭਾਲਣ, ਛੁਹਣ ਅਤੇ ਪੂਜਾ ਕਰਮ ਵਿੱਚ ਹਮੇਸ਼ਾ।
ਦਦਾਤਿ ਵਿਤ੍ਤਂ ਪੁਤ੍ਰਾਂਸ਼੍ਚ ਸ੍ਵਰ੍ਗਂ ਮੋਕ੍ਸ਼ਂ ਪੁਨਃ ਕ੍ਰਮਾਤ੍। ਕਿਂਚਿਚ੍ਛੇਦਂ ਤੁ ਯਃ ਕੁਰ੍ਯਾਦਸ਼੍ਵਤ੍ਥਸ੍ਯ ਤਨੌ ਨਰਃ
ਉਹ ਦੌਲਤ, ਪੁੱਤਰ, ਸੁਰਗ ਅਤੇ ਮੁਕਤੀ ਵਾਰੀ ਵਾਰੀ ਦਿੰਦਾ ਹੈ। ਪਰ ਜੋ ਮਨੁੱਖ ਅਸ਼ਵੱਥ ਦੇ ਸਰੀਰ ਵਿੱਚ ਥੋੜ੍ਹਾ ਜਿਹਾ ਵੀ ਕੱਟ ਕਰਦਾ ਹੈ—
ਕਲ੍ਪੈਕਂ ਨਿਰਯਂ ਭੁਕ੍ਤ੍ਵਾ ਚਾਂਡਾਲਾਦੌ ਪ੍ਰਜਾਯਤੇ। ਮੂਲਚ੍ਛੇਦੇਨ ਤਸ੍ਯੈਵ ਸ ਚ ਯਾਤ੍ਯਪੁਨਰ੍ਭਵਮ੍
ਨਰਕ ਵਿੱਚ ਇੱਕ ਕਲਪ ਭੋਗਣ ਤੋਂ ਬਾਅਦ, ਮਨੁੱਖ ਚਾਂਡਾਲ ਆਦਿ ਨੀਚ ਜਾਤ ਵਿੱਚ ਜਨਮ ਲੈਂਦਾ ਹੈ। ਜਦੋਂ ਉਸ ਦੇ ਪਾਪ ਦਾ ਮੂਲ ਹੀ ਉਖਾੜ ਦਿੱਤਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਤਾਂ ਉਹ ਮੁੜ ਜਨਮ ਨਹੀਂ ਲੈਂਦਾ।
ਪੁਰੁषਾਸ੍ਤਸ੍ਯ ਤਿष੍ਠਂਤਿ ਰੌਰਵੇ ਘੋਰਦਰ੍ਸ਼ਨੇ। ਅਸ਼੍ਵਤ੍ਥਸ੍ਯੈਕਵृਕ੍ਸ਼ਸ੍ਯ ਰੋਪਣੇ ਯਤ੍ਫਲਂ ਭਵੇਤ੍
ਉਹ ਮਨੁੱਖ ਭਿਆਨਕ ਰੌਰਵ ਨਰਕ ਵਿੱਚ ਰਹਿੰਦੇ ਹਨ। ਇਕ ਅਸ਼ਵੱਥ (ਪੀਪਲ) ਦਾ ਰੁੱਖ ਲਗਾਉਣ ਨਾਲ ਜੋ ਫਲ ਮਿਲਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਹੈ।
ਤਥੈਵ ਚਂਪਕੇਰ੍ਕੇ ਚ ਤ੍ਰਯਾਣਾਂ ਰੋਪਣੇਪਿ ਚ। ਅष੍ਟੌ ਬਿਲ੍ਵਸ੍ਯ ਵृਕ੍ਸ਼ਾਸ਼੍ਚ ਨ੍ਯਗ੍ਰੋਧਾਸ਼੍ਚੈਵ ਸਪ੍ਤ ਚ
ਇਸੇ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਚੰਪਾ ਜਾਂ ਅਰਕ ਦਾ ਰੁੱਖ ਲਗਾਉਣ, ਜਾਂ ਤਿੰਨ ਰੁੱਖ ਲਗਾਉਣ; ਅਠ ਬੇਲ ਦੇ ਰੁੱਖ, ਅਤੇ ਸੱਤ ਵਟ (ਬਰਗਦ) ਦੇ ਰੁੱਖ—
ਨਿਂਬਸ੍ਯ ਦਸ਼ਵृਕ੍ਸ਼ਾਸ਼੍ਚ ਫਲਂ ਚੈषਾਂ ਸਮਂ ਭਵੇਤ੍। ਏਕੈਕਸ੍ਯ ਫਲਂ ਚੋਕ੍ਤਂ ਵृਕ੍ਸ਼ਾਣਾਂ ਰੋਪਣੇ ਦ੍ਵਿਜਾਃ
ਦਸ ਨੀਂਮ ਦੇ ਰੁੱਖ—ਇਨ੍ਹਾਂ ਸਭ ਦਾ ਫਲ ਇੱਕੋ ਜਿਹਾ ਹੁੰਦਾ ਹੈ। ਹਰ ਰੁੱਖ ਲਗਾਉਣ ਦਾ ਫਲ ਵੀ ਦੱਸਿਆ ਗਿਆ ਹੈ, ਹੇ ਦੋ ਵਾਰੀ ਜਨਮ ਲੈਣ ਵਾਲੇ।
ਏਵਂ ਬੁਧ੍ਵਾ ਤੁ ਧਰ੍ਮਾਤ੍ਮਾ ਯਃ ਕੁਰ੍ਯਾਤ੍ਕृਤ੍ਰਿਮਂ ਵਨਮ੍। ਕਲ੍ਪਕੋਟਿਸਹਸ੍ਰਾਣਿ ਕਲ੍ਪਕੋਟਿਸ਼ਤਾਨਿ ਚ
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਸਮਝ ਕੇ, ਜੋ ਧਰਮ ਵਾਲਾ ਮਨੁੱਖ ਕ੍ਰਿਤ੍ਰਿਮ ਬਾਗ ਬਣਾਉਂਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਕਲਪਾਂ ਦੇ ਕੋਟੀਆਂ, ਹਜ਼ਾਰਾਂ ਤੇ ਲੱਖਾਂ ਕਲਪਾਂ ਦਾ ਫਲ ਪਾਉਂਦਾ ਹੈ।
ਨਾਕਮੇਤਿ ਸ ਚੂਤਸ੍ਯ ਸਮਾਰੋਪ੍ਯ ਸਹਸ੍ਰਕਮ੍। ਤਤੋ ਦ੍ਵਿਤ੍ਰਿਗੁਣੇਨੈਵ ਨ੍ਯੂਨੇ ਵਾ ਪ੍ਰਚੁਰੇਪਿ ਵਾ
ਉਹ ਹਜ਼ਾਰ ਅੰਬ ਦੇ ਰੁੱਖ ਲਗਾ ਕੇ ਸਵਰਗ ਨੂੰ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰਦਾ ਹੈ। ਜੇ ਰੁੱਖ ਘੱਟ ਜਾਂ ਵੱਧ ਲਗਾਏ ਜਾਣ, ਤਾਂ ਫਲ ਦੋ ਜਾਂ ਤਿੰਨ ਗੁਣਾ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਭੁਂਕ੍ਤੇ ਭੁਕ੍ਤ੍ਵਾ ਪੁਨਃ ਕੁਰ੍ਯਾਨ੍ਨृਪੋ ਵਾਥ ਸਦੀਸ਼੍ਵਰਃ। ਸ੍ਵਰ੍ਗਂ ਭੋਗ੍ਯਂ ਤਤੋ ਰਾਜ੍ਯਂ ਕਲ੍ਯਾਣਂ ਮਂਗਲਂ ਸ਼ੁਭਮ੍
ਭੋਗ ਭੋਗ ਕੇ, ਉਹ ਮੁੜ ਇਹ ਕੰਮ ਕਰ ਸਕਦਾ ਹੈ, ਚਾਹੇ ਰਾਜਾ ਹੋਵੇ ਜਾਂ ਵੱਡਾ ਇਸ਼ਵਰ। ਫਿਰ ਉਹ ਸਵਰਗ ਦਾ ਸੁਖ ਪਾਉਂਦਾ ਹੈ, ਤੇ ਬਾਅਦ ਵਿੱਚ ਸੁਖਮਈ, ਮੰਗਲਮਈ ਤੇ ਸ਼ੁਭ ਰਾਜ ਮਿਲਦਾ ਹੈ।
ਆਰੋਗ੍ਯਂ ਸ਼ੌਰ੍ਯਸਂਪਨ੍ਨਮਾਰਾਮਾਦੇਵ ਜਾਯਤੇ। ਫਲਾਨਿ ਯਸ੍ਯ ਖਾਦਂਤਿ ਜਂਤਵੋਥ ਸਹਸ੍ਰਸ਼ਃ
ਉਹ ਬਾਗ ਤੋਂ ਹੀ ਤੰਦਰੁਸਤ ਤੇ ਸ਼ੂਰੀ ਹੋ ਕੇ ਜਨਮ ਲੈਂਦਾ ਹੈ। ਜਿਸ ਦੇ ਫਲ ਹਜ਼ਾਰਾਂ ਜੀਵ ਖਾਂਦੇ ਹਨ।
ਆਸ਼੍ਰਿਤਾ ਵਿਹਗਾਃ ਕੀਟਾਃ ਪਤਗਾਃ ਸ਼ਲਭਾਦਯਃ। ਛਾਯਾਸ਼੍ਰਿਤਾਸ਼੍ਚ ਯੇ ਸਤ੍ਵਾਸ੍ਤਤ੍ਸਂਖ੍ਯਾਤਾਃ ਪृਥਗ੍ਜਨਾਃ
ਉਸ ਬਾਗ ਵਿੱਚ ਆਸਰਾ ਲੈਣ ਵਾਲੇ ਪੰਛੀ, ਕੀੜੇ, ਉੱਡਣ ਵਾਲੇ ਜੀਵ, ਤਿਤਲੀ ਆਦਿ; ਅਤੇ ਛਾਂ ਵਿੱਚ ਰਹਿਣ ਵਾਲੇ ਸਾਰੇ ਜੀਵ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਗਿਣਤੀ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਹੈ—
ਤਸ੍ਯ ਕਿਂਕਰਤਾਂ ਯਾਂਤਿ ਸ਼ਤਸ਼ੋ ਦੇਵਤਾਰ੍ਚਿਤਾਃ। ਯੇ ਚ ਵृਕ੍ਸ਼ਾ ਮਹਾਸਤ੍ਵਾਸ੍ਸਰ੍ਵੇ ਤੇ ਦੇਵਰੂਪਿਣਃ
ਉਹ ਸਭ ਉਸ ਦੇ ਸੈਂਕੜਿਆਂ ਸੇਵਕ ਬਣ ਜਾਂਦੇ ਹਨ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਦੇਵਤੇ ਸਨਮਾਨ ਦਿੰਦੇ ਹਨ। ਅਤੇ ਉਹ ਵੱਡੇ ਰੁੱਖ ਸਭ ਦੇਵ-ਸਰੂਪ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ।
ਤਦਰ੍ਚਾ ਪਿਤृਵਤ੍ਕਾਰ੍ਯਾ ਸ਼ੁਸ਼੍ਰੂषਾਂ ਜਲਪਿਂਡਕਮ੍। ਮਰ੍ਤ੍ਯਲੋਕੇ ਚ ਤੇ ਪੁਤ੍ਰਾਸ੍ਤਸ੍ਯ ਜਨ੍ਮਨਿ ਜਨ੍ਮਨਿ
ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਪੂਜਾ ਪਿਤਰਾਂ ਵਾਂਗ ਕਰਨੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ, ਸੇਵਾ ਤੇ ਪਾਣੀ ਦੀ ਭੇਟ ਦੇ ਕੇ। ਮਰਤਭੂਮੀ ਵਿੱਚ, ਉਹ ਰੁੱਖ ਹਰ ਜਨਮ ਵਿੱਚ ਉਸ ਦੇ ਪੁੱਤਰ ਬਣ ਜਾਂਦੇ ਹਨ।
ਸੁਰੂਪਾਃ ਸੁਵਿਨੀਤਾਸ਼੍ਚ ਸਦਾਪੁਣ੍ਯਕ੍ਰਿਯਾ ਸ਼ੁਭਾਃ। ਏਵਂ ਗਣੇਸ਼ਤਾਂ ਯਾਂਤਿ ਜਂਤਵਸ਼੍ਚੂਤਲਗ੍ਨਕਾਃ
ਉਹ ਸੁੰਦਰ, ਸੁਭਾਵ ਵਾਲੇ, ਹਮੇਸ਼ਾ ਪਵਿੱਤਰ ਕੰਮ ਕਰਨ ਵਾਲੇ ਹੁੰਦੇ ਹਨ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਅੰਬ ਦੇ ਰੁੱਖ ਨਾਲ ਜੁੜੇ ਜੀਵ ਗਣਾਂ ਦੇ ਮੁਖੀ ਬਣ ਜਾਂਦੇ ਹਨ।
ਧਾਤ੍ਰੀ ਹਰੀਤਕੀ ਚਾਨ੍ਯੇ ਕਟੁਤਿਕ੍ਤਾਮ੍ਲਸਂਭਵਾਃ। ਸਰ੍ਵੇ ਚਾਰਾਮਤਃ ਸ਼ੁਦ੍ਧਾਃ ਫਲਦਾਃ ਸ਼ਿਵਦਾਃ ਸਦਾ
ਆੰਵਲਾ, ਹਰੜ ਤੇ ਹੋਰ, ਜੋ ਤਿੱਖੇ, ਕੜਵੇ ਜਾਂ ਖੱਟੇ ਸੁਭਾਵ ਦੇ ਹਨ—ਇਹ ਸਭ ਬਾਗ ਦੇ ਹੋਣ ਕਰਕੇ ਪਵਿੱਤਰ, ਹਮੇਸ਼ਾ ਫਲਦਾਇਕ ਤੇ ਸ਼ੁਭਤਾ ਦੇਣ ਵਾਲੇ ਹਨ।
ਪ੍ਰਾਸਾਦਾ ਯਤ੍ਰ ਸੌਵਰ੍ਣਾਃ ਸਰ੍ਵਰਤ੍ਨਵਿਭੂषਿਤਾਃ। ਸਰ੍ਵਾਭਰਣਸਂਯੁਕ੍ਤਾ ਵਿਮਾਨਾਸ਼੍ਚਾਨਿਲੋਪਮਾਃ
ਉਥੇ ਸੋਨੇ ਦੇ ਮਹਲ ਹਨ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਹਰ ਕਿਸਮ ਦੇ ਰਤਨਾਂ ਨਾਲ ਸਜਾਇਆ ਗਿਆ ਹੈ। ਹਰ ਗਹਨੇ ਨਾਲ ਸਜੀਆਂ ਵਿਮਾਨ ਹਨ, ਜੋ ਹਵਾ ਵਾਂਗ ਤੇਜ਼ ਹਨ।
ਸ਼ਾਤਕੁਂਭਮਯਾ ਵृਕ੍ਸ਼ਾਃ ਸਦੈਵ ਸਰ੍ਵਦਾਯਿਨਃ। ਸਰ੍ਵਰ੍ਤੁਸੁਖਦਾਃ ਸੌਮ੍ਯਕਨ੍ਯਕਾ ਅਪ੍ਸਰਸ੍ਸਮਾਃ
ਉਥੇ ਸੋਨੇ ਦੇ ਰੁੱਖ ਹਨ, ਜੋ ਹਮੇਸ਼ਾ ਸਭ ਕੁਝ ਦਿੰਦੇ ਹਨ। ਹਰ ਰੁੱਤ ਵਿੱਚ ਸੁਖ ਦੇਣ ਵਾਲੇ, ਨਰਮ ਕੁੜੀਆਂ ਜੋ ਅਪਸਰਾ ਵਾਂਗ ਹਨ।
ਗੀਤਨृਤ੍ਯਪਰਾਧੀਰਾਸ੍ਤਤ੍ਰ ਤਿष੍ਠਂਤਿ ਵृਕ੍ਸ਼ਦਾਃ। ਪੁष੍ਕਰਿਣ੍ਯੋ ਵਿਸ਼ੇषੇਣ ਖਾਤਾਨ੍ਯਨ੍ਯਾਨਿ ਯਾਨਿ ਚ
ਉਥੇ ਰੁੱਖ-ਦਾਤਾ ਗੀਤ ਤੇ ਨ੍ਰਿਤ ਵਿੱਚ ਲੀਨ ਰਹਿੰਦੇ ਹਨ। ਉਥੇ ਖਾਸ ਕਮਲਾਂ ਵਾਲੀਆਂ ਝੀਲਾਂ ਹਨ, ਤੇ ਹੋਰ ਖੋਦੀਆਂ ਹੋਈਆਂ ਥਾਂਵਾਂ ਵੀ ਹਨ।
ਸ਼ੁਦ੍ਧੋਪਲਾਂਤਰਚਿਤਾ ਨਦ੍ਯਃ ਪਾਯਸਕਰ੍ਦ੍ਦਮਾਃ। ਪੁਨਰ੍ਦੁਗ੍ਧਸਫੇਨਾਸ਼੍ਚ ਅਨ੍ਨਾਦਿषਡ੍ਰਸਾਨ੍ਵਿਤਾਃ
ਉਥੇ ਨਦੀਆਂ ਹਨ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਵਿੱਚ ਪਵਿੱਤਰ ਪਥਰ ਹਨ, ਤੇ ਕੰਢੇ ਦੁੱਧ ਤੇ ਦਹੀਂ ਦੇ ਹਨ। ਫਿਰ ਦੁੱਧ ਦੇ ਝਾਗ ਤੇ ਛੇ ਰਸਾਂ ਵਾਲਾ ਭੋਜਨ ਵੀ ਉਥੇ ਹੈ।
ਮਰ੍ਤ੍ਯਲੋਕੇ ਯਥਾ ਭੋਗ੍ਯਂ ਪੁਨਃ ਸ੍ਵਰ੍ਗੇ ਪੁਨਰ੍ਭੁਵਿ। ਪੁਨਰੇਵ ਤਦਭ੍ਯਾਸਾਤ੍ਖਾਤਮਾਰਾਮਕਂ ਪੁਨਃ
ਜਿਵੇਂ ਮਰਤਭੂਮੀ ਵਿੱਚ ਸੁਖ ਮਿਲਦਾ ਹੈ, ਉਸੇ ਤਰ੍ਹਾਂ ਸਵਰਗ ਤੇ ਧਰਤੀ 'ਤੇ ਵੀ। ਮੁੜ ਮੁੜ ਅਭਿਆਸ ਕਰਕੇ, ਬਾਗ ਦੀ ਖੋਦਾਈ ਫਿਰ ਹੋ ਜਾਂਦੀ ਹੈ।
ਯਥਾ ਪੁਣ੍ਯਾਦਿਕਂ ਕृਤ੍ਵਾ ਸ੍ਵਰ੍ਗਮਰ੍ਤ੍ਯਾਧਿਪਃ ਪੁਮਾਨ੍। ਅਸ਼ਕ੍ਤਸ੍ਤੁ ਪ੍ਰਪਾਂ ਕृਤ੍ਵਾ ਪੁष੍ਕਰਿਣ੍ਯਾਃ ਫਲਂ ਲਭੇਤ੍
ਜਿਵੇਂ ਨੇਕ ਕੰਮ ਕਰਕੇ ਮਨੁੱਖ ਨੂੰ ਸਵਰਗ ਅਤੇ ਲੋਕਾਂ ਵਿੱਚ ਰਾਜ ਮਿਲਦਾ ਹੈ, ਤਿਵੇਂ ਜੋ ਕਮਲਾਂ ਵਾਲਾ ਪੋਖਾ ਬਣਾਉਣ ਦੀ ਸਮਰਥਾ ਨਹੀਂ ਰੱਖਦਾ, ਪਰ ਪਾਣੀ ਪਿਲਾਉਣ ਵਾਲਾ ਸਥਾਨ ਬਣਾਉਂਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਵੀ ਕਮਲਾਂ ਵਾਲੇ ਪੋਖੇ ਦਾ ਫਲ ਪਾ ਲੈਂਦਾ ਹੈ।
ਪ੍ਰਪਾਯਾ ਲਕ੍ਸ਼ਣਂ ਚਾਤ੍ਰ ਸਰ੍ਵਪਾਪਹਰਂ ਪਰਂ। ਸਰ੍ਵਭੋਗਪ੍ਰਦਂ ਸ਼ੁਦ੍ਧਂ ਸ੍ਵਰ੍ਗਾਪਵਰ੍ਗਦਂ ਸ੍ਥਿਰਂ
ਇੱਥੇ ਪਾਣੀ ਪਿਲਾਉਣ ਵਾਲੇ ਸਥਾਨ ਦੇ ਗੁਣ ਦੱਸੇ ਗਏ ਹਨ, ਜੋ ਸਭ ਪਾਪਾਂ ਨੂੰ ਦੂਰ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਹਰ ਤਰ੍ਹਾਂ ਦੀਆਂ ਸੁਖ-ਸੁਵਿਧਾਵਾਂ ਦਿੰਦੇ ਹਨ, ਪਵਿੱਤਰ ਹਨ, ਸਵਰਗ ਅਤੇ ਮੁਕਤੀ ਦਿੰਦੇ ਹਨ, ਤੇ ਸਦਾ ਟਿਕੇ ਰਹਿੰਦੇ ਹਨ।
ਲਕ੍ਸ਼ਣਂ ਚ ਪ੍ਰਵਕ੍ਸ਼੍ਯਾਮਿ ਪ੍ਰਪਾਯਾਃ ਕੀਰ੍ਤਿਵਰ੍ਧਨਮ੍। ਨਿਰ੍ਜਲੇऽਧ੍ਵਨਿ ਪृਕ੍ਤੇ ਚ ਸ੍ਥਾਨੇ ਕृਤ੍ਵਾ ਚ ਮਂਡਪਮ੍
ਹੁਣ ਮੈਂ ਪਾਣੀ ਪਿਲਾਉਣ ਵਾਲੇ ਸਥਾਨ ਦੇ ਉਹ ਗੁਣ ਦੱਸਾਂਗਾ ਜੋ ਇਜ਼ਤ ਵਧਾਉਂਦੇ ਹਨ: ਇਹ ਉਹ ਥਾਂ ਬਣਾਇਆ ਜਾਵੇ ਜਿੱਥੇ ਪਾਣੀ ਨਹੀਂ ਹੁੰਦਾ, ਰਾਹ ਦੇ ਕੰਢੇ ਤੇ, ਤੇ ਮੰਡਪ ਵੀ ਬਣਾਇਆ ਜਾਵੇ।
ਬਹੁਪਾਨ੍ਥੇ ਸਮਾਯਾਤੇ ਗ੍ਰੀष੍ਮਵਰ੍षਾਸ਼ਰਤ੍ਸ੍ਵਪਿ। ਅਗਰੁਕਾਦਿ ਸੌਗਂਧ੍ਯਂ ਜਲਂ ਪੂਗਂ ਸਚਂਦ੍ਰਕਮ੍
ਜਦੋਂ ਕਈ ਯਾਤਰੀ ਇਕੱਠੇ ਹੋਣ, ਚਾਹੇ ਗਰਮੀ, ਮੀਂਹ ਜਾਂ ਸਰਦੀਆਂ ਵਿੱਚ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਅਗਰੂ ਅਤੇ ਹੋਰ ਖੁਸ਼ਬੂਆਂ ਵਾਲਾ ਪਾਣੀ, ਸੁਪਾਰੀ ਤੇ ਚੰਦਨ ਪੜ੍ਹਾ ਪਾਣੀ ਦਿੱਤਾ ਜਾਵੇ।