ਗਵਾਂ ਕੋਟਿਪ੍ਰਦਾਨਸ੍ਯ ਫਲਂ ਸ਼੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਲਭੇਨ੍ਨਰਃ। ਨ ਚ ਦਾਰਿਦ੍ਰਤਾਮੇਤਿ ਨ ਸ਼ੋਕਂ ਵ੍ਯਾਧਿਸਂਚਯਮ੍
ਇਹ ਸੁਣ ਕੇ ਮਨੁੱਖ ਦਸ ਮਿਲੀਅਨ ਗਾਂਵਾਂ ਦੇ ਦਾਨ ਦਾ ਫਲ ਪਾਉਂਦਾ ਹੈ; ਉਹ ਕਦੇ ਗਰੀਬ ਨਹੀਂ ਹੁੰਦਾ, ਨਾ ਹੀ ਉਸ ਨੂੰ ਦੁੱਖ ਜਾਂ ਬਿਮਾਰੀ ਮਿਲਦੀ ਹੈ।
ਅਸਂਮਾਨਂ ਮਹਦ੍ਦੁਃਖਮੁਭਯੋਰ੍ਨਾਧਿਗਚ੍ਛਤਿ। ਇਤਿ ਸ਼੍ਰੀਪਾਦ੍ਮਪੁਰਾਣੇ ਪ੍ਰਥਮੇ ਸृष੍ਟਿਖਂਡੇ ਖਾਤਾਦਿਕੀਰ੍ਤਨਂਨਾਮ ਸਪ੍ਤਪਂਚਾਸ਼ਤ੍ਤਮੋऽਧ੍ਯਾਯਃ
ਉਹ ਦੋਵਾਂ ਲਈ ਵੱਡਾ ਅਪਮਾਨ ਜਾਂ ਦੁੱਖ ਨਹੀਂ ਪਾਉਂਦਾ; ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਸ਼੍ਰੀ ਪਦਮ ਪੁਰਾਣ ਦੇ ਪਹਿਲੇ ਸ੍ਰਿਸ਼ਟੀ ਖੰਡ ਵਿਚ ਖੂਹ ਆਦਿ ਦੀ ਵਡਿਆਈ ਵਾਲਾ ਸਤਾਵਾਂ-ਪੰਜਵਾਂ ਅਧਿਆਇ ਸਮਾਪਤ ਹੋਇਆ।
ਅष੍ਟਪਞ੍ਚਾਸ਼ਤ੍ਤਮੋऽਧ੍ਯਾਯਃ। ਵ੍ਯਾਸ ਉਵਾਚ- ਸ਼ਾਖਿਨਾਮੇਵ ਸਰ੍ਵੇषਾਂ ਫਲਂ ਵਕ੍ਸ਼੍ਯਾਮਿ ਯਾਦृਸ਼ਮ੍। ਤਚ੍ਛृਣੁਧ੍ਵਂ ਮਹਾਭਾਗਾ ਰੋਪਣੇ ਚ ਪृਥਕ੍ਪृਥਕ੍
ਅਠਵਾਂ-ਪੰਜਵਾਂ ਅਧਿਆਇ— ਵਿਅਾਸ ਨੇ ਕਿਹਾ: ਮੈਂ ਹੁਣ ਸਾਰੇ ਰੁੱਖਾਂ ਦੇ ਫਲ ਬਿਆਨ ਕਰਾਂਗਾ, ਉਹ ਕਿਵੇਂ ਹਨ; ਤੁਸੀਂ, ਭਾਗ ਵਾਲੇ ਹੋ, ਰੁੱਖ ਲਗਾਉਣ ਦੇ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਫਲ ਸੁਣੋ।
ਯਸ੍ਤੁ ਰੋਪਯਤੇ ਤੀਰੇ ਪੁਣ੍ਯਵृਕ੍ਸ਼ਾਨ੍ਸਮਂਤਤਃ। ਤਸ੍ਯ ਪੁਣ੍ਯਫਲਂ ਜ੍ਞਾਤੁਂ ਕਥਿਤੁਂ ਨੈਵ ਸ਼ਕ੍ਯਤੇ
ਜੋ ਕੋਈ ਦਰਿਆ ਦੇ ਕੰਢੇ ਪਵਿੱਤਰ ਰੁੱਖ ਲਗਾਉਂਦਾ ਹੈ, ਉਸ ਦੇ ਪਵਿੱਤਰ ਫਲ ਨੂੰ ਜਾਣਣਾ ਜਾਂ ਦੱਸਣਾ ਸੰਭਵ ਨਹੀਂ।
ਅਨ੍ਯਤ੍ਰ ਰੋਪਣਂ ਕृਤ੍ਵਾ ਸ਼ਾਖਿਨਾਂ ਯਤ੍ਫਲਂ ਲਭੇਤ੍। ਤਤੋ ਜਲਸਮੀਪੇ ਤੁ ਲਕ੍ਸ਼ਕੋਟਿਗੁਣਂ ਭਵੇਤ੍
ਕਿਤੇ ਹੋਰ ਰੁੱਖ ਲਗਾ ਕੇ ਜੋ ਫਲ ਮਿਲਦਾ ਹੈ, ਪਾਣੀ ਦੇ ਨੇੜੇ ਉਹ ਲੱਖਾਂ ਗੁਣਾ ਵਧ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਸ੍ਵਯਂ ਪੁष੍ਕਰਿਣੀ ਤੀਰੇ ਤ੍ਵਨਂਤਂ ਫਲਮਸ਼੍ਨੁਤੇ। ਤਸ੍ਮਾਚ੍ਛਤਗੁਣਂ ਬ੍ਰੂਮਃ ਸ਼ਾਖਿਨਾਂ ਪੁਣ੍ਯਕਾਰਿਣਾਮ੍
ਕੰਢੇ ਤੇ ਕਮਲ-ਝੀਲ ਦੇ ਨੇੜੇ ਰੁੱਖ ਲਗਾ ਕੇ ਅੰਤਹੀਨ ਫਲ ਮਿਲਦਾ ਹੈ; ਇਸ ਲਈ, ਅਸੀਂ ਕਹਿੰਦੇ ਹਾਂ ਕਿ ਰੁੱਖ ਲਗਾਉਣ ਵਾਲਿਆਂ ਦਾ ਫਲ ਸੌ ਗੁਣਾ ਵਧ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਅਸ਼੍ਵਤ੍ਥਰੋਪਣਂ ਕृਤ੍ਵਾ ਜਲਾਸ਼ਯਸਮੀਪਤਃ। ਯਤ੍ਫਲਂ ਲਭਤੇ ਮਰ੍ਤ੍ਯੋ ਨ ਤਤ੍ਕ੍ਰਤੁਸ਼ਤੈਰਪਿ
ਅਸ਼ਵੱਥ ਰੁੱਖ ਪਾਣੀ ਦੇ ਜਲਾਸਯ ਦੇ ਨੇੜੇ ਲਗਾ ਕੇ ਜੋ ਫਲ ਮਿਲਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਸੌ ਯਜਨਾਂ ਨਾਲ ਵੀ ਨਹੀਂ ਮਿਲ ਸਕਦਾ।
ਪਤਂਤਿ ਯਾਨਿ ਪਤ੍ਰਾਣਿ ਜਲੇ ਪਰ੍ਵਣਿ ਪਰ੍ਵਣਿ। ਤਾਨਿ ਪਿਂਡਸਮਾਨੀਹ ਪਿਤॄਣਾਮਕ੍ਸ਼ਯਂ ਯਯੁਃ
ਹਰ ਤਿਉਹਾਰ ਤੇ ਜੋ ਪੱਤੇ ਪਾਣੀ ਵਿਚ ਡਿੱਗਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਪਿਤਰਾਂ ਲਈ ਇੱਥੇ ਅਮਰ ਪਿੰਡ-ਦਾਨ ਬਣ ਜਾਂਦੇ ਹਨ।
ਖਾਦਂਤਿ ਪਤਗਾਸ੍ਤਤ੍ਰ ਫਲਾਨਿ ਕਾਮਤੋ ਧ੍ਰੁਵਮ੍। ਬ੍ਰਹ੍ਮਭਕ੍ਸ਼੍ਯਸਮਂ ਤਸ੍ਯ ਪੁਣ੍ਯਂ ਭਵਤਿ ਚਾਕ੍ਸ਼ਯਮ੍
ਉਥੇ ਪੰਛੀ ਆਪਣੀ ਇੱਛਾ ਅਨੁਸਾਰ ਫਲ ਖਾਂਦੇ ਹਨ; ਉਸ ਦਾ ਪਵਿੱਤਰ ਫਲ ਬ੍ਰਹਮਾ ਨੂੰ ਭੋਜਨ ਦੇਣ ਦੇ ਬਰਾਬਰ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਤੇ ਉਹ ਕਦੇ ਖਤਮ ਨਹੀਂ ਹੁੰਦਾ।
ਅਸ਼੍ਵਤ੍ਥੇਨੈਵ ਭਕ੍ਸ਼੍ਯੇਣ ਰੋਪਣੇਨੈਵ ਯਤ੍ਫਲਮ੍। ਤਦ੍ਵੈ ਕ੍ਰਤੁਸ਼ਤੈਰ੍ਨੈਵ ਪੁਤ੍ਰੈਰੇਵ ਸ਼ਤੈਰਪਿ
ਅਸ਼ਵੱਥ ਦੇ ਫਲ ਤੇ ਲਗਾਉਣ ਨਾਲ ਜੋ ਫਲ ਮਿਲਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਨਾ ਤਾਂ ਸੌ ਯਜਨਾਂ ਨਾਲ, ਨਾ ਹੀ ਸੌ ਪੁੱਤਰਾਂ ਨਾਲ ਮਿਲ ਸਕਦਾ।
ਉष੍ਣੇਚ੍ਛਾਯਾਂ ਪ੍ਰਗृਹ੍ਣਂਤਿ ਗਾਵੋ ਦੇਵਦ੍ਵਿਜਾਤਯਃ। ਕਰ੍ਤੁਃ ਪਿਤृਗਣਾਨਾਂ ਚ ਸ੍ਵਰ੍ਗੋ ਭਵਤਿ ਚਾਕ੍ਸ਼ਯਃ
ਇਸ ਦੀ ਛਾਂ ਅਤੇ ਗਰਮੀ ਵਿੱਚ ਗਾਂਵਾਂ, ਦੇਵਤੇ ਅਤੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਆਰਾਮ ਪਾਉਂਦੇ ਹਨ। ਜੋ ਇਸ ਨੂੰ ਲਗਾਉਂਦਾ ਹੈ, ਉਸ ਅਤੇ ਉਸ ਦੇ ਪਿਤਰਾਂ ਲਈ ਅਸਮਾਪਤ ਸੁਰਗ ਮਿਲਦਾ ਹੈ।
ਕਰ੍ਤੁਂ ਸ੍ਵਸ੍ਥਸ੍ਯ ਵੈ ਵਿਘ੍ਨਮਕ੍ਸ਼ਯਤ੍ਵਾਨ੍ਨ ਸ਼ਕ੍ਯਤੇ। ਤਸ੍ਮਾਤ੍ਸਰ੍ਵਪ੍ਰਯਤ੍ਨੇਨ ਰੋਪਯੇਦ੍ਵृਕ੍ਸ਼ਮਾਧਵਮ੍
ਜੋ ਮਨੁੱਖ ਸਿਹਤਮੰਦ ਹੋ ਕੇ ਰੁੱਖ ਲਗਾਉਂਦਾ ਹੈ, ਉਸ ਦੀ ਨੇਕੀ ਨੂੰ ਕੋਈ ਰੁਕਾਵਟ ਨਹੀਂ ਆ ਸਕਦੀ, ਕਿਉਂਕਿ ਇਸ ਦਾ ਫਲ ਕਦੇ ਖਤਮ ਨਹੀਂ ਹੁੰਦਾ। ਇਸ ਲਈ, ਹਰ ਕਿਸਮ ਦੀ ਕੋਸ਼ਿਸ਼ ਕਰਕੇ ਚੰਗਾ ਰੁੱਖ ਲਗਾਉਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ।
ਏਕਂ ਵृਕ੍ਸ਼ਂ ਸਮਾਰੋਪ੍ਯ ਨਰਃ ਸ੍ਵਰ੍ਗਾਨ੍ਨ ਹੀਯਤੇ। ਤਸ੍ਮਾਦੇਵ ਮਹਾਵृਕ੍ਸ਼ਂ ਰੋਪਯਧ੍ਵਂ ਦ੍ਵਿਜੋਤ੍ਤਮਾਃ
ਇੱਕ ਰੁੱਖ ਲਗਾ ਕੇ ਮਨੁੱਖ ਸੁਰਗ ਤੋਂ ਵੰਜਿਆ ਨਹੀਂ ਰਹਿੰਦਾ। ਇਸ ਲਈ, ਹੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣੋ, ਵੱਡੇ ਰੁੱਖ ਲਗਾਓ।
ਜਲਾਨਾਂ ਨਿਕਟੇ ਰਮ੍ਯੇ ਰਸਾਨਾਂ ਕ੍ਰਯਵਿਕ੍ਰਯੇ। ਮਾਰ੍ਗੇ ਜਲਾਸ਼ਯੇ ਵृਕ੍ਸ਼ਾਨ੍ਰੋਪਯੇਦ੍ਯੋ ਮਹਾਸ਼ਯਃ
ਜੋ ਮਨੁੱਖ ਪਾਣੀ ਦੇ ਨੇੜੇ, ਸੁਹਣੀਆਂ ਥਾਵਾਂ 'ਤੇ, ਰਸਾਂ ਦੇ ਵਪਾਰ ਵਾਲੀ ਥਾਂ 'ਤੇ ਜਾਂ ਰਸਤੇ ਦੇ ਪਾਸ ਪਾਣੀ ਦੇ ਝੀਲ ਦੇ ਕੋਲ ਰੁੱਖ ਲਗਾਉਂਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਸੱਚਮੁੱਚ ਉੱਚਾ ਹੈ।
ਅਸ਼੍ਵਤ੍ਥਾਦੀਨ੍ਸਮਾਰੋਪ੍ਯ ਸ੍ਵਰ੍ਗਂ ਯਾਤਿ ਮਨੋਰਮਮ੍। ਅਰ੍ਚਯਿਤ੍ਵਾ ਤੁ ਯਤ੍ਪੁਣ੍ਯਂ ਪ੍ਰਵਕ੍ਸ਼੍ਯਾਮਿ ਦ੍ਵਿਜਾਤਯਃ
ਅਸ਼ਵੱਥ ਆਦਿ ਰੁੱਖ ਲਗਾ ਕੇ ਮਨੁੱਖ ਸੁਹਾਵਣਾ ਸੁਰਗ ਪਾ ਲੈਂਦਾ ਹੈ। ਹੁਣ ਮੈਂ ਅਸ਼ਵੱਥ ਦੀ ਪੂਜਾ ਦਾ ਫਲ ਦੱਸਦਾ ਹਾਂ, ਹੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣੋ।
ਸ੍ਨਾਤ੍ਵਾਸ਼੍ਵਤ੍ਥਂ ਸ੍ਪृਸ਼ੇਦ੍ਯਸ੍ਤੁ ਸਰ੍ਵਪਾਪੈਃ ਪ੍ਰਮੁਚ੍ਯਤੇ। ਅਸ੍ਨਾਤੋ ਯਃ ਸ੍ਪृਸ਼ੇਨ੍ਮਰ੍ਤ੍ਯੋ ਲਭਤੇ ਸ੍ਨਾਨਜਂ ਫਲਮ੍
ਜੋ ਮਨੁੱਖ ਨ੍ਹਾ ਕੇ ਅਸ਼ਵੱਥ ਨੂੰ ਛੁਹਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਸਾਰੇ ਪਾਪਾਂ ਤੋਂ ਮੁਕਤ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਜੋ ਬਿਨਾ ਨ੍ਹਾਏ ਛੁਹਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਨ੍ਹਾਉਣ ਵਾਲਾ ਫਲ ਪਾ ਲੈਂਦਾ ਹੈ।
ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਚ ਨਾਸ਼ਯੇਤ੍ਪਾਪਂ ਸ੍ਪृष੍ਟ੍ਵਾ ਲਕ੍ਸ਼੍ਮੀਂ ਪ੍ਰਪਦ੍ਯਤੇ। ਪ੍ਰਦਕ੍ਸ਼ਿਣੇ ਭਵੇਦਾਯੁਃ ਸਦਾਸ਼੍ਵਤ੍ਥ ਨਮੋਸ੍ਤੁ ਤੇ
ਇਸ ਨੂੰ ਵੇਖ ਕੇ ਪਾਪ ਨਾਸ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ, ਛੁਹ ਕੇ ਲਕਸ਼ਮੀ ਮਿਲ ਜਾਂਦੀ ਹੈ, ਅਤੇ ਪਰਿਕ੍ਰਮਾ ਕਰਕੇ ਲੰਮੀ ਉਮਰ ਮਿਲਦੀ ਹੈ। ਹੇ ਅਸ਼ਵੱਥ, ਮੈਂ ਤੈਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ ਕਰਦਾ ਹਾਂ।
ਚਲਦ੍ਦਲਾਯ ਵृਕ੍ਸ਼ਾਯ ਸਦਾ ਵਿष੍ਣੁਸ੍ਥਿਤਾਯ ਚ। ਬੋਧਿਸਤ੍ਵਾਯ ਯੋਗ੍ਯਾਯ ਸਦਾਸ਼੍ਵਤ੍ਥ ਨਮੋਸ੍ਤੁ ਤੇ
ਹੇ ਹਮੇਸ਼ਾ ਹਿਲਦੇ ਪੱਤਿਆਂ ਵਾਲੇ ਰੁੱਖ, ਜਿਸ ਵਿੱਚ ਵਿਸ਼ਨੂ ਵੱਸਦਾ ਹੈ, ਜੋ ਬੋਧੀ ਲਈ ਯੋਗ ਹੈ, ਹਮੇਸ਼ਾ ਅਸ਼ਵੱਥ, ਮੈਂ ਤੈਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ ਕਰਦਾ ਹਾਂ।
ਅਸ਼੍ਵਤ੍ਥਾਯ ਤੁ ਹਵ੍ਯਂ ਤੁ ਪਯੋ ਨੈਵੇਦ੍ਯਮੇਵ ਚ। ਪੁष੍ਪਂ ਧੂਪਂ ਦੀਪਕਂ ਚ ਦਤ੍ਵਾ ਸ੍ਵਰ੍ਗਾਨ੍ਨ ਹੀਯਤੇ
ਅਸ਼ਵੱਥ ਨੂੰ ਹਵਨ, ਦੁੱਧ, ਭੋਜਨ, ਫੁੱਲ, ਧੂਪ ਅਤੇ ਦੀਵਾ ਚੜ੍ਹਾ ਕੇ ਮਨੁੱਖ ਸੁਰਗ ਤੋਂ ਵੰਜਿਆ ਨਹੀਂ ਰਹਿੰਦਾ।
ਸਪੁਤ੍ਰਂ ਚਾਕ੍ਸ਼ਯਂ ਵਿਦ੍ਧਿ ਧਨਵृਦ੍ਧਿਯਸ਼ਸ੍ਕਰਮ੍। ਵਿਜਯਂ ਮਾਨਦਂ ਭਦ੍ਰਮਸ਼੍ਵਤ੍ਥਸ੍ਯ ਪ੍ਰਪੂਜਨਮ੍
ਅਸ਼ਵੱਥ ਦੀ ਪੂਜਾ ਨਾਲ ਅਮਰ ਪੁੱਤਰ, ਵਧੀਆ ਦੌਲਤ, ਨਾਮ, ਜਿੱਤ, ਇਜ਼ਤ ਅਤੇ ਭਲਾਈ ਮਿਲਦੀ ਹੈ।
ਯਜ੍ਜਪ੍ਤਂ ਚ ਹੁਤਂ ਸ੍ਤੋਤ੍ਰਂ ਯਨ੍ਤ੍ਰਮਂਤ੍ਰਾਦਿਕਂ ਚ ਯਤ੍। ਸਰ੍ਵਂ ਕੋਟਿਗੁਣਂ ਪ੍ਰੋਕ੍ਤਂ ਮੂਲੇ ਚਲਦਲਸ੍ਯ ਚ
ਜੋ ਕੁਝ ਜਪਿਆ ਜਾਂ ਚੜ੍ਹਾਇਆ ਜਾਂ ਸਤਕਿਆ ਜਾਂ ਮੰਤ੍ਰ-ਯੰਤਰ ਆਦਿ ਕੀਤਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਹਿਲਦੇ ਪੱਤਿਆਂ ਵਾਲੇ ਰੁੱਖ ਦੇ ਪੈਰਾਂ ਹੇਠਾਂ ਉਹ ਸਭ ਕੁਝ ਦਸ ਮਿਲੀਅਨ ਗੁਣਾ ਫਲ ਦਿੰਦਾ ਹੈ।
ਯਸ੍ਯ ਮੂਲੇ ਸ੍ਥਿਤੋ ਵਿष੍ਣੁਰ੍ਮਧ੍ਯੇ ਤਿष੍ਠਤਿ ਸ਼ਂਕਰਃ। ਅਗ੍ਰਭਾਗੇ ਸ੍ਥਿਤੋ ਬ੍ਰਹ੍ਮਾ ਕਸ੍ਤਂ ਜਗਤਿ ਨਾਰ੍ਚਯੇਤ੍
ਇਸ ਦੇ ਪੈਰਾਂ ਹੇਠਾਂ ਵਿਸ਼ਨੂ, ਵਿਚਕਾਰ ਸ਼ਿਵ ਅਤੇ ਚੋਟੀ 'ਤੇ ਬ੍ਰਹਮਾ ਵੱਸਦੇ ਹਨ। ਦੁਨੀਆ ਵਿੱਚ ਕੌਣ ਹੈ ਜੋ ਐਸਾ ਰੁੱਖ ਪੂਜ ਨਾ ਕਰੇ?
ਸੋਮਵਾਰੇ ਤ੍ਵਮਾਯਾਂ ਚ ਸ੍ਨਾਨਂ ਯਨ੍ਮੌਨਿਨਾ ਕृਤਮ੍। ਦਾਨਸ੍ਯ ਗੋਸਹਸ੍ਰਸ੍ਯ ਫਲਂ ਚਾਸ਼੍ਵਤ੍ਥਵਂਦਨੇ
ਸੋਮਵਾਰ ਨੂੰ, ਜਿੱਥੇ ਮੌਨ ਰਹਿਣ ਵਾਲਾ ਨ੍ਹਾਉਂਦਾ ਹੈ ਅਤੇ ਅਸ਼ਵੱਥ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਉਸ ਨੂੰ ਹਜ਼ਾਰ ਗਾਂਵਾਂ ਦੇ ਦਾਨ ਦਾ ਫਲ ਮਿਲਦਾ ਹੈ।
ਸਪ੍ਤਪ੍ਰਦਕ੍ਸ਼ਿਣੇਨੈਵ ਗਵਾਮਯੁਤਜਂ ਫਲਮ੍। ਪ੍ਰਚੁਰਾਲ੍ਲਕ੍ਸ਼ਕੋਟਿਸ਼੍ਚ ਤਸ੍ਮਾਤ੍ਕਾਰ੍ਯਾ ਹਿ ਸਾ ਸਦਾ
ਸੱਤ ਪਰਿਕ੍ਰਮਾ ਕਰਕੇ ਦਸ ਹਜ਼ਾਰ ਗਾਂਵਾਂ ਦਾ ਫਲ ਮਿਲਦਾ ਹੈ, ਅਤੇ ਹੋਰ ਵਧੇਰੇ ਕਰਕੇ ਲੱਖਾਂ-ਕਰੋੜਾਂ ਦਾ। ਇਸ ਲਈ ਇਹ ਹਮੇਸ਼ਾ ਕਰਨੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ।
ਯਤ੍ਕਿਂਚਿਦ੍ਦੀਯਤੇ ਤਤ੍ਰ ਫਲਮੂਲਜਲਾਦਿਕਮ੍। ਸਰ੍ਵਂ ਤਚ੍ਚਾਕ੍ਸ਼ਯਫਲਂ ਜਨ੍ਮਜਨ੍ਮਸੁ ਜਾਯਤੇ
ਜੋ ਕੁਝ ਵੀ ਉਥੇ ਦਿੱਤਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ—ਜੜ, ਫਲ, ਪਾਣੀ ਜਾਂ ਹੋਰ ਕੁਝ—ਉਹ ਸਭ ਅਸਮਾਪਤ ਫਲ ਦਿੰਦਾ ਹੈ, ਹਰ ਜਨਮ ਵਿੱਚ।
ਅਹੋਸ਼੍ਵਤ੍ਥਸਮੋ ਨਾਸ੍ਤਿ ਵृਕ੍ਸ਼ਰੂਪੀ ਹਰਿਰ੍ਭੁਵਿ। ਯਥਾ ਪੂਜ੍ਯੋ ਦ੍ਵਿਜੋ ਲੋਕੇ ਯਥਾ ਗਾਵੋ ਯਥਾਮਰਾਃ
ਧਰਤੀ 'ਤੇ ਅਸ਼ਵੱਥ ਵਰਗਾ ਕੋਈ ਰੁੱਖ ਨਹੀਂ, ਜੋ ਰੁੱਖ-ਰੂਪ ਵਿੱਚ ਹਰਿ ਹੈ। ਜਿਵੇਂ ਦੁਨੀਆ ਵਿੱਚ ਬ੍ਰਾਹਮਣ, ਗਾਂਵਾਂ ਅਤੇ ਦੇਵਤੇ ਪੂਜਣਯੋਗ ਹਨ,
ਤਥਾਸ਼੍ਵਤ੍ਥਵृਕ੍ਸ਼ਰੂਪੀ ਦੇਵਃ ਪੂਜ੍ਯਤਮਃ ਸ੍ਮृਤਃ। ਰੋਪਣੇ ਰਕ੍ਸ਼ਣੇ ਸ੍ਪਰ੍ਸ਼ੇ ਪੂਜਾਕਰ੍ਮਣਿ ਵੈ ਸਦਾ
ਉਸੇ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਅਸ਼ਵੱਥ ਰੁੱਖ-ਰੂਪ ਵਿੱਚ ਦੇਵਤਾ ਸਭ ਤੋਂ ਪੂਜਣਯੋਗ ਮੰਨੇ ਜਾਂਦੇ ਹਨ—ਰੁੱਖ ਲਗਾਉਣ, ਸੰਭਾਲਣ, ਛੁਹਣ ਅਤੇ ਪੂਜਾ ਕਰਮ ਵਿੱਚ ਹਮੇਸ਼ਾ।
ਦਦਾਤਿ ਵਿਤ੍ਤਂ ਪੁਤ੍ਰਾਂਸ਼੍ਚ ਸ੍ਵਰ੍ਗਂ ਮੋਕ੍ਸ਼ਂ ਪੁਨਃ ਕ੍ਰਮਾਤ੍। ਕਿਂਚਿਚ੍ਛੇਦਂ ਤੁ ਯਃ ਕੁਰ੍ਯਾਦਸ਼੍ਵਤ੍ਥਸ੍ਯ ਤਨੌ ਨਰਃ
ਉਹ ਦੌਲਤ, ਪੁੱਤਰ, ਸੁਰਗ ਅਤੇ ਮੁਕਤੀ ਵਾਰੀ ਵਾਰੀ ਦਿੰਦਾ ਹੈ। ਪਰ ਜੋ ਮਨੁੱਖ ਅਸ਼ਵੱਥ ਦੇ ਸਰੀਰ ਵਿੱਚ ਥੋੜ੍ਹਾ ਜਿਹਾ ਵੀ ਕੱਟ ਕਰਦਾ ਹੈ—
ਕਲ੍ਪੈਕਂ ਨਿਰਯਂ ਭੁਕ੍ਤ੍ਵਾ ਚਾਂਡਾਲਾਦੌ ਪ੍ਰਜਾਯਤੇ। ਮੂਲਚ੍ਛੇਦੇਨ ਤਸ੍ਯੈਵ ਸ ਚ ਯਾਤ੍ਯਪੁਨਰ੍ਭਵਮ੍
ਨਰਕ ਵਿੱਚ ਇੱਕ ਕਲਪ ਭੋਗਣ ਤੋਂ ਬਾਅਦ, ਮਨੁੱਖ ਚਾਂਡਾਲ ਆਦਿ ਨੀਚ ਜਾਤ ਵਿੱਚ ਜਨਮ ਲੈਂਦਾ ਹੈ। ਜਦੋਂ ਉਸ ਦੇ ਪਾਪ ਦਾ ਮੂਲ ਹੀ ਉਖਾੜ ਦਿੱਤਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਤਾਂ ਉਹ ਮੁੜ ਜਨਮ ਨਹੀਂ ਲੈਂਦਾ।
ਪੁਰੁषਾਸ੍ਤਸ੍ਯ ਤਿष੍ਠਂਤਿ ਰੌਰਵੇ ਘੋਰਦਰ੍ਸ਼ਨੇ। ਅਸ਼੍ਵਤ੍ਥਸ੍ਯੈਕਵृਕ੍ਸ਼ਸ੍ਯ ਰੋਪਣੇ ਯਤ੍ਫਲਂ ਭਵੇਤ੍
ਉਹ ਮਨੁੱਖ ਭਿਆਨਕ ਰੌਰਵ ਨਰਕ ਵਿੱਚ ਰਹਿੰਦੇ ਹਨ। ਇਕ ਅਸ਼ਵੱਥ (ਪੀਪਲ) ਦਾ ਰੁੱਖ ਲਗਾਉਣ ਨਾਲ ਜੋ ਫਲ ਮਿਲਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਹੈ।