ਤਤੋ ਧਰ੍ਮਤੁਲਾਯਾਂ ਤੁ ਤੁਲਿਤਂ ਧਰ੍ਮਸਾਕ੍ਸ਼ਿਣਾ। ਦੀਨਾਰਾਯੁਤਦਾਨਸ੍ਯ ਪੁष੍ਕਰਿਣ੍ਯਾ ਜਲਸ੍ਯ ਤੁ
ਫਿਰ ਧਰਮ ਦੀ ਤਕੜੀ 'ਤੇ, ਧਰਮ ਦੇ ਗਵਾਹਾਂ ਨੇ ਤੋਲਿਆ—ਦਸ ਹਜ਼ਾਰ ਦਿਨਾਰ ਦੇਣ ਅਤੇ ਤਲਾਬ ਦਾ ਪਾਣੀ।
ਨ ਸਮਂ ਤੁ ਦਿਨੈਕਂ ਤੁ ਜਲਸ੍ਯ ਧਰ੍ਮਤੋ ਭृਸ਼ਮ੍। ਧਨਿਨੋ ਮਾਨਸਂ ਦੁਃਖਂ ਮੋਘਾਰ੍ਥਂ ਚ ਪਰੇऽਹਨਿ
ਧਰਮ ਅਨੁਸਾਰ, ਪਾਣੀ ਦਾ ਪੁੰਨ ਇੱਕ ਦਿਨ ਲਈ ਵੀ ਬਰਾਬਰ ਨਹੀਂ ਸੀ; ਧਨੀ ਦਾ ਮਨ ਦੁੱਖ ਨਾਲ ਭਰ ਗਿਆ, ਅਤੇ ਦੂਜੇ ਦਿਨ ਉਸ ਦਾ ਉਦੇਸ਼ ਵਿਅਰਥ ਹੋ ਗਿਆ।
ਸ਼ਿਲੋਚ੍ਚਯੋऽਭਵਤ੍ਤੀਰ੍ਣੋ ਦ੍ਵੀਪਵਚ੍ਚ ਜਲੋਪਰਿ। ਤਤਃ ਕੋਲਾਹਲਃ ਸ਼ਬ੍ਦੋ ਜਨਾਨਾਂ ਸਮੁਪਸ੍ਥਿਤਃ
ਪਾਣੀ ਉੱਤੇ ਪੱਥਰਾਂ ਦਾ ਢੇਰ ਟਾਪੂ ਵਾਂਗ ਬਣ ਗਿਆ; ਫਿਰ ਲੋਕਾਂ ਦੀ ਭਾਰੀ ਗੂੰਜ ਉੱਠੀ।
ਤਚ੍ਛ੍ਰੁਤ੍ਵਾਦ੍ਭੁਤਵਾਕ੍ਯਂ ਚ ਮੁਦਾ ਤੌ ਚਾਗਤੌ ਤਤਃ। ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਸ਼ੈਲਂ ਤਥਾਭੂਤਂ ਕृਤਂ ਤੇਨਾਯੁਤਂ ਤਥਾ
ਉਹ ਅਜੀਬ ਘਟਨਾ ਸੁਣ ਕੇ ਦੋਵੇਂ ਖੁਸ਼ੀ-ਖੁਸ਼ੀ ਆਏ; ਜਦੋਂ ਉਹ ਪਹਾੜ ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਬਣਿਆ ਦੇਖਿਆ, ਉਸ ਨੇ ਦਸ ਹਜ਼ਾਰ ਦਾ ਦਾਨ ਦਿੱਤਾ।
ਤਤਃ ਖਾਤਾਧਿਪੇਨੈਵ ਸ਼ੈਲਂ ਦੂਰੇ ਨਿਪਾਤਿਤਮ੍। ਪੁਣ੍ਯਂ ਖਾਤਸ੍ਯ ਚੋਤ੍ਖਾਤੇ ਪ੍ਰਲੁਪ੍ਤਸ੍ਯ ਸੁਤੇਨ ਹਿ
ਫਿਰ ਖੋਦਾਈ ਦੇ ਮਾਲਕ ਨੇ ਪਹਾੜ ਨੂੰ ਦੂਰ ਸੁੱਟ ਦਿੱਤਾ; ਖੋਦਾਈ ਦਾ ਪਵਿੱਤਰ ਫਲ, ਜਦੋਂ ਖੋਦਿਆ ਹੋਇਆ ਨਸ਼ਟ ਹੋ ਗਿਆ, ਉਸ ਦੇ ਪੁੱਤਰ ਨੇ ਮੁੜ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰ ਲਿਆ।
ਸੋਪਿ ਨਾਕਂ ਸਮਾਰੁਹ੍ਯ ਜਨ੍ਮਜਨ੍ਮਸੁ ਨਿਰ੍ਵृਤਃ। ਗੋਤ੍ਰਮਾਤृਗਣਾਨਾਂ ਚ ਨृਪਾਣਾਂ ਸੁਹृਦਾਂ ਤਥਾ
ਉਹ ਵੀ ਸਵਰਗ ਚੜ੍ਹ ਗਿਆ ਤੇ ਕਈ ਜਨਮਾਂ ਵਿਚ ਸੁਖੀ ਰਿਹਾ; ਆਪਣੇ ਮਾਂ-ਪੱਖੀ ਵੰਸ਼, ਰਾਜਿਆਂ ਤੇ ਦੋਸਤਾਂ ਸਮੇਤ।
ਸਖੀਨਾਂ ਚੋਪਕਰ੍ਤॄਣਾਂ ਖਾਤਂ ਖਾਤ੍ਵਾऽਕ੍ਸ਼ਯਂ ਫਲਮ੍। ਤਪਸ੍ਵਿਨਾਮਨਾਥਾਨਾਂ ਬ੍ਰਾਹ੍ਮਣਾਨਾਂ ਵਿਸ਼ੇषਤਃ
ਸਾਥੀਆਂ ਤੇ ਉਪਕਾਰੀਆਂ ਲਈ, ਖੂਹ ਖੋਦ ਕੇ ਅਮਰ ਫਲ ਮਿਲਦਾ ਹੈ; ਖਾਸ ਕਰਕੇ ਤਪਸਵੀਆਂ, ਅਨਾਥਾਂ ਤੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਲਈ।
ਖਾਤਂ ਤੁ ਜਨਯਿਤ੍ਵਾ ਤੁ ਸ੍ਵਰ੍ਗਂ ਚਾਕ੍ਸ਼ਯਮਸ਼੍ਨੁਤੇ। ਤਸ੍ਮਾਤ੍ਖਾਤਾਦਿਕਂ ਵਿਪ੍ਰਾਃ ਸ਼ਕ੍ਤਿਤੋ ਯਃ ਕਰਿष੍ਯਤਿ
ਖੂਹ ਬਣਾਉਣ ਨਾਲ ਅਮਰ ਸਵਰਗ ਮਿਲਦਾ ਹੈ; ਇਸ ਲਈ, ਬ੍ਰਾਹਮਣੋ, ਜੋ ਵੀ ਆਪਣੀ ਸਮਰਥਾ ਅਨੁਸਾਰ ਖੂਹ ਆਦਿ ਬਣਾਏ—
ਸਰ੍ਵਪਾਪਕ੍ਸ਼ਯਾਤ੍ਪੁਣ੍ਯਂ ਮੋਕ੍ਸ਼ਂ ਯਾਯਾਨ੍ਨ ਸਂਸ਼ਯਃ। ਯ ਇਦਂ ਸ਼੍ਰਾਵਯੇਲ੍ਲੋਕੇ ਧਰ੍ਮਾਖ੍ਯਾਨਂ ਮਹੋਤ੍ਕਟਮ੍
ਉਹ ਸਭ ਪਾਪਾਂ ਤੋਂ ਮੁਕਤ ਹੋ ਕੇ ਪਵਿੱਤਰਤਾ ਤੇ ਮੁਕਤੀ ਪਾ ਲੈਂਦਾ ਹੈ—ਇਸ ਵਿਚ ਕੋਈ ਸੰਦੇਹ ਨਹੀਂ; ਤੇ ਜੋ ਇਹ ਵੱਡਾ ਤੇ ਉੱਤਮ ਧਰਮ ਦੀ ਕਥਾ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਸੁਣਾਉਂਦਾ ਹੈ—
ਸਰ੍ਵਖਾਤਪ੍ਰਦਾਨਸ੍ਯ ਫਲਮਸ਼੍ਨਾਤਿ ਧਾਰ੍ਮਿਕਃ। ਗ੍ਰਹਣੇ ਭਾਸ੍ਕਰਸ੍ਯੈਵ ਭਾਗੀਰਥ੍ਯਾਂ ਤਟੇ ਵਰੇ
ਧਾਰਮਿਕ ਮਨੁੱਖ ਸਭ ਖੂਹਾਂ ਦੇ ਦਾਨ ਦਾ ਫਲ ਪਾਉਂਦਾ ਹੈ, ਖਾਸ ਕਰਕੇ ਭਾਗੀਰਥੀ ਦੇ ਪਵਿੱਤਰ ਕੰਢੇ ਤੇ ਸੂਰਜ ਗ੍ਰਹਣ ਵੇਲੇ।
ਗਵਾਂ ਕੋਟਿਪ੍ਰਦਾਨਸ੍ਯ ਫਲਂ ਸ਼੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਲਭੇਨ੍ਨਰਃ। ਨ ਚ ਦਾਰਿਦ੍ਰਤਾਮੇਤਿ ਨ ਸ਼ੋਕਂ ਵ੍ਯਾਧਿਸਂਚਯਮ੍
ਇਹ ਸੁਣ ਕੇ ਮਨੁੱਖ ਦਸ ਮਿਲੀਅਨ ਗਾਂਵਾਂ ਦੇ ਦਾਨ ਦਾ ਫਲ ਪਾਉਂਦਾ ਹੈ; ਉਹ ਕਦੇ ਗਰੀਬ ਨਹੀਂ ਹੁੰਦਾ, ਨਾ ਹੀ ਉਸ ਨੂੰ ਦੁੱਖ ਜਾਂ ਬਿਮਾਰੀ ਮਿਲਦੀ ਹੈ।
ਅਸਂਮਾਨਂ ਮਹਦ੍ਦੁਃਖਮੁਭਯੋਰ੍ਨਾਧਿਗਚ੍ਛਤਿ। ਇਤਿ ਸ਼੍ਰੀਪਾਦ੍ਮਪੁਰਾਣੇ ਪ੍ਰਥਮੇ ਸृष੍ਟਿਖਂਡੇ ਖਾਤਾਦਿਕੀਰ੍ਤਨਂਨਾਮ ਸਪ੍ਤਪਂਚਾਸ਼ਤ੍ਤਮੋऽਧ੍ਯਾਯਃ
ਉਹ ਦੋਵਾਂ ਲਈ ਵੱਡਾ ਅਪਮਾਨ ਜਾਂ ਦੁੱਖ ਨਹੀਂ ਪਾਉਂਦਾ; ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਸ਼੍ਰੀ ਪਦਮ ਪੁਰਾਣ ਦੇ ਪਹਿਲੇ ਸ੍ਰਿਸ਼ਟੀ ਖੰਡ ਵਿਚ ਖੂਹ ਆਦਿ ਦੀ ਵਡਿਆਈ ਵਾਲਾ ਸਤਾਵਾਂ-ਪੰਜਵਾਂ ਅਧਿਆਇ ਸਮਾਪਤ ਹੋਇਆ।
ਅष੍ਟਪਞ੍ਚਾਸ਼ਤ੍ਤਮੋऽਧ੍ਯਾਯਃ। ਵ੍ਯਾਸ ਉਵਾਚ- ਸ਼ਾਖਿਨਾਮੇਵ ਸਰ੍ਵੇषਾਂ ਫਲਂ ਵਕ੍ਸ਼੍ਯਾਮਿ ਯਾਦृਸ਼ਮ੍। ਤਚ੍ਛृਣੁਧ੍ਵਂ ਮਹਾਭਾਗਾ ਰੋਪਣੇ ਚ ਪृਥਕ੍ਪृਥਕ੍
ਅਠਵਾਂ-ਪੰਜਵਾਂ ਅਧਿਆਇ— ਵਿਅਾਸ ਨੇ ਕਿਹਾ: ਮੈਂ ਹੁਣ ਸਾਰੇ ਰੁੱਖਾਂ ਦੇ ਫਲ ਬਿਆਨ ਕਰਾਂਗਾ, ਉਹ ਕਿਵੇਂ ਹਨ; ਤੁਸੀਂ, ਭਾਗ ਵਾਲੇ ਹੋ, ਰੁੱਖ ਲਗਾਉਣ ਦੇ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਫਲ ਸੁਣੋ।
ਯਸ੍ਤੁ ਰੋਪਯਤੇ ਤੀਰੇ ਪੁਣ੍ਯਵृਕ੍ਸ਼ਾਨ੍ਸਮਂਤਤਃ। ਤਸ੍ਯ ਪੁਣ੍ਯਫਲਂ ਜ੍ਞਾਤੁਂ ਕਥਿਤੁਂ ਨੈਵ ਸ਼ਕ੍ਯਤੇ
ਜੋ ਕੋਈ ਦਰਿਆ ਦੇ ਕੰਢੇ ਪਵਿੱਤਰ ਰੁੱਖ ਲਗਾਉਂਦਾ ਹੈ, ਉਸ ਦੇ ਪਵਿੱਤਰ ਫਲ ਨੂੰ ਜਾਣਣਾ ਜਾਂ ਦੱਸਣਾ ਸੰਭਵ ਨਹੀਂ।
ਅਨ੍ਯਤ੍ਰ ਰੋਪਣਂ ਕृਤ੍ਵਾ ਸ਼ਾਖਿਨਾਂ ਯਤ੍ਫਲਂ ਲਭੇਤ੍। ਤਤੋ ਜਲਸਮੀਪੇ ਤੁ ਲਕ੍ਸ਼ਕੋਟਿਗੁਣਂ ਭਵੇਤ੍
ਕਿਤੇ ਹੋਰ ਰੁੱਖ ਲਗਾ ਕੇ ਜੋ ਫਲ ਮਿਲਦਾ ਹੈ, ਪਾਣੀ ਦੇ ਨੇੜੇ ਉਹ ਲੱਖਾਂ ਗੁਣਾ ਵਧ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਸ੍ਵਯਂ ਪੁष੍ਕਰਿਣੀ ਤੀਰੇ ਤ੍ਵਨਂਤਂ ਫਲਮਸ਼੍ਨੁਤੇ। ਤਸ੍ਮਾਚ੍ਛਤਗੁਣਂ ਬ੍ਰੂਮਃ ਸ਼ਾਖਿਨਾਂ ਪੁਣ੍ਯਕਾਰਿਣਾਮ੍
ਕੰਢੇ ਤੇ ਕਮਲ-ਝੀਲ ਦੇ ਨੇੜੇ ਰੁੱਖ ਲਗਾ ਕੇ ਅੰਤਹੀਨ ਫਲ ਮਿਲਦਾ ਹੈ; ਇਸ ਲਈ, ਅਸੀਂ ਕਹਿੰਦੇ ਹਾਂ ਕਿ ਰੁੱਖ ਲਗਾਉਣ ਵਾਲਿਆਂ ਦਾ ਫਲ ਸੌ ਗੁਣਾ ਵਧ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਅਸ਼੍ਵਤ੍ਥਰੋਪਣਂ ਕृਤ੍ਵਾ ਜਲਾਸ਼ਯਸਮੀਪਤਃ। ਯਤ੍ਫਲਂ ਲਭਤੇ ਮਰ੍ਤ੍ਯੋ ਨ ਤਤ੍ਕ੍ਰਤੁਸ਼ਤੈਰਪਿ
ਅਸ਼ਵੱਥ ਰੁੱਖ ਪਾਣੀ ਦੇ ਜਲਾਸਯ ਦੇ ਨੇੜੇ ਲਗਾ ਕੇ ਜੋ ਫਲ ਮਿਲਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਸੌ ਯਜਨਾਂ ਨਾਲ ਵੀ ਨਹੀਂ ਮਿਲ ਸਕਦਾ।
ਪਤਂਤਿ ਯਾਨਿ ਪਤ੍ਰਾਣਿ ਜਲੇ ਪਰ੍ਵਣਿ ਪਰ੍ਵਣਿ। ਤਾਨਿ ਪਿਂਡਸਮਾਨੀਹ ਪਿਤॄਣਾਮਕ੍ਸ਼ਯਂ ਯਯੁਃ
ਹਰ ਤਿਉਹਾਰ ਤੇ ਜੋ ਪੱਤੇ ਪਾਣੀ ਵਿਚ ਡਿੱਗਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਪਿਤਰਾਂ ਲਈ ਇੱਥੇ ਅਮਰ ਪਿੰਡ-ਦਾਨ ਬਣ ਜਾਂਦੇ ਹਨ।
ਖਾਦਂਤਿ ਪਤਗਾਸ੍ਤਤ੍ਰ ਫਲਾਨਿ ਕਾਮਤੋ ਧ੍ਰੁਵਮ੍। ਬ੍ਰਹ੍ਮਭਕ੍ਸ਼੍ਯਸਮਂ ਤਸ੍ਯ ਪੁਣ੍ਯਂ ਭਵਤਿ ਚਾਕ੍ਸ਼ਯਮ੍
ਉਥੇ ਪੰਛੀ ਆਪਣੀ ਇੱਛਾ ਅਨੁਸਾਰ ਫਲ ਖਾਂਦੇ ਹਨ; ਉਸ ਦਾ ਪਵਿੱਤਰ ਫਲ ਬ੍ਰਹਮਾ ਨੂੰ ਭੋਜਨ ਦੇਣ ਦੇ ਬਰਾਬਰ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਤੇ ਉਹ ਕਦੇ ਖਤਮ ਨਹੀਂ ਹੁੰਦਾ।
ਅਸ਼੍ਵਤ੍ਥੇਨੈਵ ਭਕ੍ਸ਼੍ਯੇਣ ਰੋਪਣੇਨੈਵ ਯਤ੍ਫਲਮ੍। ਤਦ੍ਵੈ ਕ੍ਰਤੁਸ਼ਤੈਰ੍ਨੈਵ ਪੁਤ੍ਰੈਰੇਵ ਸ਼ਤੈਰਪਿ
ਅਸ਼ਵੱਥ ਦੇ ਫਲ ਤੇ ਲਗਾਉਣ ਨਾਲ ਜੋ ਫਲ ਮਿਲਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਨਾ ਤਾਂ ਸੌ ਯਜਨਾਂ ਨਾਲ, ਨਾ ਹੀ ਸੌ ਪੁੱਤਰਾਂ ਨਾਲ ਮਿਲ ਸਕਦਾ।
ਉष੍ਣੇਚ੍ਛਾਯਾਂ ਪ੍ਰਗृਹ੍ਣਂਤਿ ਗਾਵੋ ਦੇਵਦ੍ਵਿਜਾਤਯਃ। ਕਰ੍ਤੁਃ ਪਿਤृਗਣਾਨਾਂ ਚ ਸ੍ਵਰ੍ਗੋ ਭਵਤਿ ਚਾਕ੍ਸ਼ਯਃ
ਇਸ ਦੀ ਛਾਂ ਅਤੇ ਗਰਮੀ ਵਿੱਚ ਗਾਂਵਾਂ, ਦੇਵਤੇ ਅਤੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਆਰਾਮ ਪਾਉਂਦੇ ਹਨ। ਜੋ ਇਸ ਨੂੰ ਲਗਾਉਂਦਾ ਹੈ, ਉਸ ਅਤੇ ਉਸ ਦੇ ਪਿਤਰਾਂ ਲਈ ਅਸਮਾਪਤ ਸੁਰਗ ਮਿਲਦਾ ਹੈ।
ਕਰ੍ਤੁਂ ਸ੍ਵਸ੍ਥਸ੍ਯ ਵੈ ਵਿਘ੍ਨਮਕ੍ਸ਼ਯਤ੍ਵਾਨ੍ਨ ਸ਼ਕ੍ਯਤੇ। ਤਸ੍ਮਾਤ੍ਸਰ੍ਵਪ੍ਰਯਤ੍ਨੇਨ ਰੋਪਯੇਦ੍ਵृਕ੍ਸ਼ਮਾਧਵਮ੍
ਜੋ ਮਨੁੱਖ ਸਿਹਤਮੰਦ ਹੋ ਕੇ ਰੁੱਖ ਲਗਾਉਂਦਾ ਹੈ, ਉਸ ਦੀ ਨੇਕੀ ਨੂੰ ਕੋਈ ਰੁਕਾਵਟ ਨਹੀਂ ਆ ਸਕਦੀ, ਕਿਉਂਕਿ ਇਸ ਦਾ ਫਲ ਕਦੇ ਖਤਮ ਨਹੀਂ ਹੁੰਦਾ। ਇਸ ਲਈ, ਹਰ ਕਿਸਮ ਦੀ ਕੋਸ਼ਿਸ਼ ਕਰਕੇ ਚੰਗਾ ਰੁੱਖ ਲਗਾਉਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ।
ਏਕਂ ਵृਕ੍ਸ਼ਂ ਸਮਾਰੋਪ੍ਯ ਨਰਃ ਸ੍ਵਰ੍ਗਾਨ੍ਨ ਹੀਯਤੇ। ਤਸ੍ਮਾਦੇਵ ਮਹਾਵृਕ੍ਸ਼ਂ ਰੋਪਯਧ੍ਵਂ ਦ੍ਵਿਜੋਤ੍ਤਮਾਃ
ਇੱਕ ਰੁੱਖ ਲਗਾ ਕੇ ਮਨੁੱਖ ਸੁਰਗ ਤੋਂ ਵੰਜਿਆ ਨਹੀਂ ਰਹਿੰਦਾ। ਇਸ ਲਈ, ਹੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣੋ, ਵੱਡੇ ਰੁੱਖ ਲਗਾਓ।
ਜਲਾਨਾਂ ਨਿਕਟੇ ਰਮ੍ਯੇ ਰਸਾਨਾਂ ਕ੍ਰਯਵਿਕ੍ਰਯੇ। ਮਾਰ੍ਗੇ ਜਲਾਸ਼ਯੇ ਵृਕ੍ਸ਼ਾਨ੍ਰੋਪਯੇਦ੍ਯੋ ਮਹਾਸ਼ਯਃ
ਜੋ ਮਨੁੱਖ ਪਾਣੀ ਦੇ ਨੇੜੇ, ਸੁਹਣੀਆਂ ਥਾਵਾਂ 'ਤੇ, ਰਸਾਂ ਦੇ ਵਪਾਰ ਵਾਲੀ ਥਾਂ 'ਤੇ ਜਾਂ ਰਸਤੇ ਦੇ ਪਾਸ ਪਾਣੀ ਦੇ ਝੀਲ ਦੇ ਕੋਲ ਰੁੱਖ ਲਗਾਉਂਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਸੱਚਮੁੱਚ ਉੱਚਾ ਹੈ।
ਅਸ਼੍ਵਤ੍ਥਾਦੀਨ੍ਸਮਾਰੋਪ੍ਯ ਸ੍ਵਰ੍ਗਂ ਯਾਤਿ ਮਨੋਰਮਮ੍। ਅਰ੍ਚਯਿਤ੍ਵਾ ਤੁ ਯਤ੍ਪੁਣ੍ਯਂ ਪ੍ਰਵਕ੍ਸ਼੍ਯਾਮਿ ਦ੍ਵਿਜਾਤਯਃ
ਅਸ਼ਵੱਥ ਆਦਿ ਰੁੱਖ ਲਗਾ ਕੇ ਮਨੁੱਖ ਸੁਹਾਵਣਾ ਸੁਰਗ ਪਾ ਲੈਂਦਾ ਹੈ। ਹੁਣ ਮੈਂ ਅਸ਼ਵੱਥ ਦੀ ਪੂਜਾ ਦਾ ਫਲ ਦੱਸਦਾ ਹਾਂ, ਹੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣੋ।
ਸ੍ਨਾਤ੍ਵਾਸ਼੍ਵਤ੍ਥਂ ਸ੍ਪृਸ਼ੇਦ੍ਯਸ੍ਤੁ ਸਰ੍ਵਪਾਪੈਃ ਪ੍ਰਮੁਚ੍ਯਤੇ। ਅਸ੍ਨਾਤੋ ਯਃ ਸ੍ਪृਸ਼ੇਨ੍ਮਰ੍ਤ੍ਯੋ ਲਭਤੇ ਸ੍ਨਾਨਜਂ ਫਲਮ੍
ਜੋ ਮਨੁੱਖ ਨ੍ਹਾ ਕੇ ਅਸ਼ਵੱਥ ਨੂੰ ਛੁਹਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਸਾਰੇ ਪਾਪਾਂ ਤੋਂ ਮੁਕਤ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਜੋ ਬਿਨਾ ਨ੍ਹਾਏ ਛੁਹਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਨ੍ਹਾਉਣ ਵਾਲਾ ਫਲ ਪਾ ਲੈਂਦਾ ਹੈ।
ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਚ ਨਾਸ਼ਯੇਤ੍ਪਾਪਂ ਸ੍ਪृष੍ਟ੍ਵਾ ਲਕ੍ਸ਼੍ਮੀਂ ਪ੍ਰਪਦ੍ਯਤੇ। ਪ੍ਰਦਕ੍ਸ਼ਿਣੇ ਭਵੇਦਾਯੁਃ ਸਦਾਸ਼੍ਵਤ੍ਥ ਨਮੋਸ੍ਤੁ ਤੇ
ਇਸ ਨੂੰ ਵੇਖ ਕੇ ਪਾਪ ਨਾਸ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ, ਛੁਹ ਕੇ ਲਕਸ਼ਮੀ ਮਿਲ ਜਾਂਦੀ ਹੈ, ਅਤੇ ਪਰਿਕ੍ਰਮਾ ਕਰਕੇ ਲੰਮੀ ਉਮਰ ਮਿਲਦੀ ਹੈ। ਹੇ ਅਸ਼ਵੱਥ, ਮੈਂ ਤੈਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ ਕਰਦਾ ਹਾਂ।
ਚਲਦ੍ਦਲਾਯ ਵृਕ੍ਸ਼ਾਯ ਸਦਾ ਵਿष੍ਣੁਸ੍ਥਿਤਾਯ ਚ। ਬੋਧਿਸਤ੍ਵਾਯ ਯੋਗ੍ਯਾਯ ਸਦਾਸ਼੍ਵਤ੍ਥ ਨਮੋਸ੍ਤੁ ਤੇ
ਹੇ ਹਮੇਸ਼ਾ ਹਿਲਦੇ ਪੱਤਿਆਂ ਵਾਲੇ ਰੁੱਖ, ਜਿਸ ਵਿੱਚ ਵਿਸ਼ਨੂ ਵੱਸਦਾ ਹੈ, ਜੋ ਬੋਧੀ ਲਈ ਯੋਗ ਹੈ, ਹਮੇਸ਼ਾ ਅਸ਼ਵੱਥ, ਮੈਂ ਤੈਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ ਕਰਦਾ ਹਾਂ।
ਅਸ਼੍ਵਤ੍ਥਾਯ ਤੁ ਹਵ੍ਯਂ ਤੁ ਪਯੋ ਨੈਵੇਦ੍ਯਮੇਵ ਚ। ਪੁष੍ਪਂ ਧੂਪਂ ਦੀਪਕਂ ਚ ਦਤ੍ਵਾ ਸ੍ਵਰ੍ਗਾਨ੍ਨ ਹੀਯਤੇ
ਅਸ਼ਵੱਥ ਨੂੰ ਹਵਨ, ਦੁੱਧ, ਭੋਜਨ, ਫੁੱਲ, ਧੂਪ ਅਤੇ ਦੀਵਾ ਚੜ੍ਹਾ ਕੇ ਮਨੁੱਖ ਸੁਰਗ ਤੋਂ ਵੰਜਿਆ ਨਹੀਂ ਰਹਿੰਦਾ।
ਸਪੁਤ੍ਰਂ ਚਾਕ੍ਸ਼ਯਂ ਵਿਦ੍ਧਿ ਧਨਵृਦ੍ਧਿਯਸ਼ਸ੍ਕਰਮ੍। ਵਿਜਯਂ ਮਾਨਦਂ ਭਦ੍ਰਮਸ਼੍ਵਤ੍ਥਸ੍ਯ ਪ੍ਰਪੂਜਨਮ੍
ਅਸ਼ਵੱਥ ਦੀ ਪੂਜਾ ਨਾਲ ਅਮਰ ਪੁੱਤਰ, ਵਧੀਆ ਦੌਲਤ, ਨਾਮ, ਜਿੱਤ, ਇਜ਼ਤ ਅਤੇ ਭਲਾਈ ਮਿਲਦੀ ਹੈ।