ਵਿਮृਸ਼੍ਯ ਧਨਿਨਾ ਚੋਕ੍ਤਂ ਵ੍ਯਾਹਾਰਂ ਸ਼ृਣੁਤਾਧੁਨਾ। ਦੀਨਾਰਸ੍ਯਾਯੁਤਂ ਵਾ ਤੇ ਦਾਸ੍ਯਾਮ੍ਯਸ੍ਯਾਸ਼੍ਚ ਕਾਰਣਾਤ੍
ਧਨੀ ਨੇ ਸੋਚ ਕੇ ਇਹ ਗੱਲ ਕਹੀ—ਹੁਣ ਸੁਣੋ: 'ਮੈਂ ਤੈਨੂੰ ਦਸ ਹਜ਼ਾਰ ਦਿਨਾਰ ਦੇਵਾਂਗਾ, ਇਸ ਕਾਰਨ।'
ਲਬ੍ਧਂ ਤੇ ਪੁष੍ਕਰਿਣ੍ਯਾਸ਼੍ਚ ਪੁਣ੍ਯਂ ਲਾਭਾਤ੍ਪ੍ਰਮਨ੍ਯਸੇ। ਸ਼ਕ੍ਤ੍ਯਾ ਦਤ੍ਵਾਥ ਮੂਲ੍ਯਂ ਤਾਂ ਸ੍ਵੀਯਾਂ ਕਰ੍ਤੁਂ ਵ੍ਯਵਸ੍ਥਿਤਃ
'ਤੂੰ ਸੋਚਦਾ ਹੈਂ ਕਿ ਤਲਾਬ ਲੈ ਕੇ ਤੂੰ ਪੁੰਨ ਲੈ ਲਿਆ; ਆਪਣੀ ਸਮਰਥਾ ਅਨੁਸਾਰ ਮੁੱਲ ਦੇ ਕੇ, ਤੂੰ ਇਸ ਨੂੰ ਆਪਣਾ ਬਣਾਉਣ ਦਾ ਨਿਸ਼ਚਾ ਕਰ ਲਿਆ।'
ਏਵਮੁਕ੍ਤੇ ਸ ਤਂ ਪ੍ਰਾਹ ਵਾਸਰੇਪ੍ਯਯੁਤਂ ਪੁਨਃ। ਫਲਂ ਭਵਤਿ ਵੈ ਨਿਤ੍ਯਂ ਪੁਣ੍ਯਂ ਪੁਣ੍ਯਵਿਦੋ ਵਿਦੁਃ
ਇਹ ਸੁਣ ਕੇ, ਉਸ ਨੇ ਉੱਤਰ ਦਿੱਤਾ, 'ਜੇਕਰ ਤੂੰ ਇੱਕ ਦਿਨ ਵਿੱਚ ਦਸ ਹਜ਼ਾਰ ਮੁੜ ਦੇਵੇਂ, ਫਲ ਹਮੇਸ਼ਾ ਮਿਲਦਾ ਹੈ; ਗਿਆਨੀਆਂ ਪੁੰਨ ਜਾਣਦੇ ਹਨ।'
ਏਤਸ੍ਮਿਨ੍ਨਿਰ੍ਜਲੇ ਦੇਸ਼ੇ ਸ਼ਿਵਂ ਖਾਤਂ ਕृਤਂ ਚ ਮੇ। ਸ੍ਨਾਨਪਾਨਾਦਿਕਂ ਕਰ੍ਮ ਸਰ੍ਵੇ ਕੁਰ੍ਵਂਤ੍ਯਭੀष੍ਟਤਃ
'ਇਸ ਸੁੱਕੀ ਥਾਂ 'ਤੇ ਮੈਂ ਤਲਾਬ ਖੋਦ ਕੇ ਬਣਾਇਆ; ਇੱਥੇ ਸਭ ਮਨੁੱਖ ਇੱਛਾ ਅਨੁਸਾਰ ਨ੍ਹਾਉਣ, ਪੀਣ ਅਤੇ ਹੋਰ ਕੰਮ ਕਰਦੇ ਹਨ।'
ਤਸ੍ਮਾਨ੍ਮੇਪ੍ਯਯੁਤਾਰ੍ਥਸ੍ਯ ਨੈਤ੍ਯਕਂ ਫਲਮਿष੍ਯਤੇ। ਤਤਸ੍ਤਸ੍ਯਾਭਵਦ੍ਧਾਸ੍ਯਂ ਤਥੈਵ ਚ ਸਭਾਸਦਾਮ੍
ਇਸ ਲਈ, ਮੇਰੇ ਦਸ ਹਜ਼ਾਰ ਲਈ ਸਦਾ ਦਾ ਫਲ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ; ਫਿਰ ਉਸ ਅਤੇ ਸਭਾ ਵਿੱਚ ਹਾਸਾ ਹੋਇਆ।
ਹ੍ਰਿਯਾ ਚ ਪੀਡਿਤਃ ਸੋਪਿ ਵਾਕ੍ਯਮੇਤਦੁਵਾਚ ਹ। ਸਤ੍ਯਮੇਤਦ੍ਵਚੋਸ੍ਮਾਕਂ ਪਰੀਕ੍ਸ਼ਾਂ ਕੁਰੁ ਧਰ੍ਮਤਃ
ਲੱਜਾ ਨਾਲ ਪੀੜਤ ਹੋ ਕੇ, ਉਹ ਵੀ ਕਹਿ ਉਠਿਆ: 'ਸਾਡੀ ਇਹ ਗੱਲ ਸੱਚ ਹੈ—ਧਰਮ ਅਨੁਸਾਰ ਪਰਖ ਲੈ।'
ਮਤ੍ਸਰਾਤ੍ਸ ਤੁ ਤਂ ਪ੍ਰਾਹ ਸ਼ृਣੁ ਮੇ ਵਚਨਂ ਪਿਤਃ। ਦੀਨਾਰਾਯੁਤ ਮੇ ਤਤ੍ਤੇ ਦਤ੍ਵਾ ਚਾਨੀਯ ਪ੍ਰਸ੍ਤਰਮ੍
ਇਰਖਾ ਕਰਕੇ, ਉਸ ਨੇ ਕਿਹਾ, 'ਪਿਤਾ, ਮੇਰੀ ਗੱਲ ਸੁਣੋ: ਦਸ ਹਜ਼ਾਰ ਦਿਨਾਰ ਦੇ ਕੇ, ਮੈਨੂੰ ਇੱਕ ਪੱਥਰ ਲਿਆ ਦੇ।'
ਪਾਤਯਿष੍ਯਾਮਿ ਤੇ ਖਾਤੇ ਯਥਾਯੋਗਂ ਪ੍ਰਮਜ੍ਜਤੁ। ਉਨ੍ਮਜ੍ਜਤਿ ਚ ਯਤ੍ਕਾਲੇ ਪ੍ਰਸ੍ਤਰਃ ਸਂਤਰਤ੍ਯਪਿ
'ਮੈਂ ਉਹ ਪੱਥਰ ਤਲਾਬ ਵਿੱਚ ਸੁੱਟਾਂਗਾ; ਜਿਵੇਂ ਠੀਕ ਹੋਵੇ, ਉਹ ਡੁੱਬ ਜਾਵੇ, ਅਤੇ ਜਿਸ ਵੇਲੇ ਉੱਭਰੇ, ਪੱਥਰ ਵੀ ਪਾਰ ਕਰ ਜਾਵੇ।'
ਕ੍ਸ਼ਯਂ ਯਾਸ੍ਯਤਿ ਨੋ ਵਿਤ੍ਤਂ ਨੋਚੇਨ੍ਮੇ ਧਰ੍ਮਤੋ ਹਿ ਸਾ। ਬਾਢਮੁਕ੍ਤ੍ਵਾਯੁਤਂ ਤਸ੍ਯ ਗृਹੀਤ੍ਵਾ ਸ੍ਵਗृਹਂ ਗਤਃ
'ਮੇਰਾ ਧਨ ਘਟੇਗਾ ਨਹੀਂ, ਜੇਕਰ ਧਰਮ ਅਨੁਸਾਰ ਨਾ ਹੋਵੇ; ਸਹਿਮਤ ਹੋ ਕੇ, ਉਸ ਨੇ ਦਸ ਹਜ਼ਾਰ ਲਏ ਅਤੇ ਆਪਣੇ ਘਰ ਚਲਾ ਗਿਆ।'
ਸਾਕ੍ਸ਼ਿਣਾਮਗ੍ਰਤਸ੍ਤੇਨ ਪ੍ਰਸ੍ਤਰਃ ਪਾਤਿਤਸ੍ਤਥਾ। ਪੁष੍ਕਰਿਣ੍ਯਾਂ ਮਹਤ੍ਯਾਂ ਚ ਦृष੍ਟਂ ਨਰਸੁਰਾਸੁਰੈਃ
ਗਵਾਹਾਂ ਦੇ ਸਾਹਮਣੇ, ਪੱਥਰ ਉਨ੍ਹਾਂ ਹੀ ਤਲਾਬ ਵਿੱਚ ਸੁੱਟਿਆ ਗਿਆ; ਵੱਡੀ ਤਲਾਬ ਵਿੱਚ, ਮਨੁੱਖ, ਦੇਵਤੇ ਅਤੇ ਦੈਤਾਂ ਨੇ ਵੇਖਿਆ।
ਤਤੋ ਧਰ੍ਮਤੁਲਾਯਾਂ ਤੁ ਤੁਲਿਤਂ ਧਰ੍ਮਸਾਕ੍ਸ਼ਿਣਾ। ਦੀਨਾਰਾਯੁਤਦਾਨਸ੍ਯ ਪੁष੍ਕਰਿਣ੍ਯਾ ਜਲਸ੍ਯ ਤੁ
ਫਿਰ ਧਰਮ ਦੀ ਤਕੜੀ 'ਤੇ, ਧਰਮ ਦੇ ਗਵਾਹਾਂ ਨੇ ਤੋਲਿਆ—ਦਸ ਹਜ਼ਾਰ ਦਿਨਾਰ ਦੇਣ ਅਤੇ ਤਲਾਬ ਦਾ ਪਾਣੀ।
ਨ ਸਮਂ ਤੁ ਦਿਨੈਕਂ ਤੁ ਜਲਸ੍ਯ ਧਰ੍ਮਤੋ ਭृਸ਼ਮ੍। ਧਨਿਨੋ ਮਾਨਸਂ ਦੁਃਖਂ ਮੋਘਾਰ੍ਥਂ ਚ ਪਰੇऽਹਨਿ
ਧਰਮ ਅਨੁਸਾਰ, ਪਾਣੀ ਦਾ ਪੁੰਨ ਇੱਕ ਦਿਨ ਲਈ ਵੀ ਬਰਾਬਰ ਨਹੀਂ ਸੀ; ਧਨੀ ਦਾ ਮਨ ਦੁੱਖ ਨਾਲ ਭਰ ਗਿਆ, ਅਤੇ ਦੂਜੇ ਦਿਨ ਉਸ ਦਾ ਉਦੇਸ਼ ਵਿਅਰਥ ਹੋ ਗਿਆ।
ਸ਼ਿਲੋਚ੍ਚਯੋऽਭਵਤ੍ਤੀਰ੍ਣੋ ਦ੍ਵੀਪਵਚ੍ਚ ਜਲੋਪਰਿ। ਤਤਃ ਕੋਲਾਹਲਃ ਸ਼ਬ੍ਦੋ ਜਨਾਨਾਂ ਸਮੁਪਸ੍ਥਿਤਃ
ਪਾਣੀ ਉੱਤੇ ਪੱਥਰਾਂ ਦਾ ਢੇਰ ਟਾਪੂ ਵਾਂਗ ਬਣ ਗਿਆ; ਫਿਰ ਲੋਕਾਂ ਦੀ ਭਾਰੀ ਗੂੰਜ ਉੱਠੀ।
ਤਚ੍ਛ੍ਰੁਤ੍ਵਾਦ੍ਭੁਤਵਾਕ੍ਯਂ ਚ ਮੁਦਾ ਤੌ ਚਾਗਤੌ ਤਤਃ। ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਸ਼ੈਲਂ ਤਥਾਭੂਤਂ ਕृਤਂ ਤੇਨਾਯੁਤਂ ਤਥਾ
ਉਹ ਅਜੀਬ ਘਟਨਾ ਸੁਣ ਕੇ ਦੋਵੇਂ ਖੁਸ਼ੀ-ਖੁਸ਼ੀ ਆਏ; ਜਦੋਂ ਉਹ ਪਹਾੜ ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਬਣਿਆ ਦੇਖਿਆ, ਉਸ ਨੇ ਦਸ ਹਜ਼ਾਰ ਦਾ ਦਾਨ ਦਿੱਤਾ।
ਤਤਃ ਖਾਤਾਧਿਪੇਨੈਵ ਸ਼ੈਲਂ ਦੂਰੇ ਨਿਪਾਤਿਤਮ੍। ਪੁਣ੍ਯਂ ਖਾਤਸ੍ਯ ਚੋਤ੍ਖਾਤੇ ਪ੍ਰਲੁਪ੍ਤਸ੍ਯ ਸੁਤੇਨ ਹਿ
ਫਿਰ ਖੋਦਾਈ ਦੇ ਮਾਲਕ ਨੇ ਪਹਾੜ ਨੂੰ ਦੂਰ ਸੁੱਟ ਦਿੱਤਾ; ਖੋਦਾਈ ਦਾ ਪਵਿੱਤਰ ਫਲ, ਜਦੋਂ ਖੋਦਿਆ ਹੋਇਆ ਨਸ਼ਟ ਹੋ ਗਿਆ, ਉਸ ਦੇ ਪੁੱਤਰ ਨੇ ਮੁੜ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰ ਲਿਆ।
ਸੋਪਿ ਨਾਕਂ ਸਮਾਰੁਹ੍ਯ ਜਨ੍ਮਜਨ੍ਮਸੁ ਨਿਰ੍ਵृਤਃ। ਗੋਤ੍ਰਮਾਤृਗਣਾਨਾਂ ਚ ਨृਪਾਣਾਂ ਸੁਹृਦਾਂ ਤਥਾ
ਉਹ ਵੀ ਸਵਰਗ ਚੜ੍ਹ ਗਿਆ ਤੇ ਕਈ ਜਨਮਾਂ ਵਿਚ ਸੁਖੀ ਰਿਹਾ; ਆਪਣੇ ਮਾਂ-ਪੱਖੀ ਵੰਸ਼, ਰਾਜਿਆਂ ਤੇ ਦੋਸਤਾਂ ਸਮੇਤ।
ਸਖੀਨਾਂ ਚੋਪਕਰ੍ਤॄਣਾਂ ਖਾਤਂ ਖਾਤ੍ਵਾऽਕ੍ਸ਼ਯਂ ਫਲਮ੍। ਤਪਸ੍ਵਿਨਾਮਨਾਥਾਨਾਂ ਬ੍ਰਾਹ੍ਮਣਾਨਾਂ ਵਿਸ਼ੇषਤਃ
ਸਾਥੀਆਂ ਤੇ ਉਪਕਾਰੀਆਂ ਲਈ, ਖੂਹ ਖੋਦ ਕੇ ਅਮਰ ਫਲ ਮਿਲਦਾ ਹੈ; ਖਾਸ ਕਰਕੇ ਤਪਸਵੀਆਂ, ਅਨਾਥਾਂ ਤੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਲਈ।
ਖਾਤਂ ਤੁ ਜਨਯਿਤ੍ਵਾ ਤੁ ਸ੍ਵਰ੍ਗਂ ਚਾਕ੍ਸ਼ਯਮਸ਼੍ਨੁਤੇ। ਤਸ੍ਮਾਤ੍ਖਾਤਾਦਿਕਂ ਵਿਪ੍ਰਾਃ ਸ਼ਕ੍ਤਿਤੋ ਯਃ ਕਰਿष੍ਯਤਿ
ਖੂਹ ਬਣਾਉਣ ਨਾਲ ਅਮਰ ਸਵਰਗ ਮਿਲਦਾ ਹੈ; ਇਸ ਲਈ, ਬ੍ਰਾਹਮਣੋ, ਜੋ ਵੀ ਆਪਣੀ ਸਮਰਥਾ ਅਨੁਸਾਰ ਖੂਹ ਆਦਿ ਬਣਾਏ—
ਸਰ੍ਵਪਾਪਕ੍ਸ਼ਯਾਤ੍ਪੁਣ੍ਯਂ ਮੋਕ੍ਸ਼ਂ ਯਾਯਾਨ੍ਨ ਸਂਸ਼ਯਃ। ਯ ਇਦਂ ਸ਼੍ਰਾਵਯੇਲ੍ਲੋਕੇ ਧਰ੍ਮਾਖ੍ਯਾਨਂ ਮਹੋਤ੍ਕਟਮ੍
ਉਹ ਸਭ ਪਾਪਾਂ ਤੋਂ ਮੁਕਤ ਹੋ ਕੇ ਪਵਿੱਤਰਤਾ ਤੇ ਮੁਕਤੀ ਪਾ ਲੈਂਦਾ ਹੈ—ਇਸ ਵਿਚ ਕੋਈ ਸੰਦੇਹ ਨਹੀਂ; ਤੇ ਜੋ ਇਹ ਵੱਡਾ ਤੇ ਉੱਤਮ ਧਰਮ ਦੀ ਕਥਾ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਸੁਣਾਉਂਦਾ ਹੈ—
ਸਰ੍ਵਖਾਤਪ੍ਰਦਾਨਸ੍ਯ ਫਲਮਸ਼੍ਨਾਤਿ ਧਾਰ੍ਮਿਕਃ। ਗ੍ਰਹਣੇ ਭਾਸ੍ਕਰਸ੍ਯੈਵ ਭਾਗੀਰਥ੍ਯਾਂ ਤਟੇ ਵਰੇ
ਧਾਰਮਿਕ ਮਨੁੱਖ ਸਭ ਖੂਹਾਂ ਦੇ ਦਾਨ ਦਾ ਫਲ ਪਾਉਂਦਾ ਹੈ, ਖਾਸ ਕਰਕੇ ਭਾਗੀਰਥੀ ਦੇ ਪਵਿੱਤਰ ਕੰਢੇ ਤੇ ਸੂਰਜ ਗ੍ਰਹਣ ਵੇਲੇ।
ਗਵਾਂ ਕੋਟਿਪ੍ਰਦਾਨਸ੍ਯ ਫਲਂ ਸ਼੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਲਭੇਨ੍ਨਰਃ। ਨ ਚ ਦਾਰਿਦ੍ਰਤਾਮੇਤਿ ਨ ਸ਼ੋਕਂ ਵ੍ਯਾਧਿਸਂਚਯਮ੍
ਇਹ ਸੁਣ ਕੇ ਮਨੁੱਖ ਦਸ ਮਿਲੀਅਨ ਗਾਂਵਾਂ ਦੇ ਦਾਨ ਦਾ ਫਲ ਪਾਉਂਦਾ ਹੈ; ਉਹ ਕਦੇ ਗਰੀਬ ਨਹੀਂ ਹੁੰਦਾ, ਨਾ ਹੀ ਉਸ ਨੂੰ ਦੁੱਖ ਜਾਂ ਬਿਮਾਰੀ ਮਿਲਦੀ ਹੈ।
ਅਸਂਮਾਨਂ ਮਹਦ੍ਦੁਃਖਮੁਭਯੋਰ੍ਨਾਧਿਗਚ੍ਛਤਿ। ਇਤਿ ਸ਼੍ਰੀਪਾਦ੍ਮਪੁਰਾਣੇ ਪ੍ਰਥਮੇ ਸृष੍ਟਿਖਂਡੇ ਖਾਤਾਦਿਕੀਰ੍ਤਨਂਨਾਮ ਸਪ੍ਤਪਂਚਾਸ਼ਤ੍ਤਮੋऽਧ੍ਯਾਯਃ
ਉਹ ਦੋਵਾਂ ਲਈ ਵੱਡਾ ਅਪਮਾਨ ਜਾਂ ਦੁੱਖ ਨਹੀਂ ਪਾਉਂਦਾ; ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਸ਼੍ਰੀ ਪਦਮ ਪੁਰਾਣ ਦੇ ਪਹਿਲੇ ਸ੍ਰਿਸ਼ਟੀ ਖੰਡ ਵਿਚ ਖੂਹ ਆਦਿ ਦੀ ਵਡਿਆਈ ਵਾਲਾ ਸਤਾਵਾਂ-ਪੰਜਵਾਂ ਅਧਿਆਇ ਸਮਾਪਤ ਹੋਇਆ।
ਅष੍ਟਪਞ੍ਚਾਸ਼ਤ੍ਤਮੋऽਧ੍ਯਾਯਃ। ਵ੍ਯਾਸ ਉਵਾਚ- ਸ਼ਾਖਿਨਾਮੇਵ ਸਰ੍ਵੇषਾਂ ਫਲਂ ਵਕ੍ਸ਼੍ਯਾਮਿ ਯਾਦृਸ਼ਮ੍। ਤਚ੍ਛृਣੁਧ੍ਵਂ ਮਹਾਭਾਗਾ ਰੋਪਣੇ ਚ ਪृਥਕ੍ਪृਥਕ੍
ਅਠਵਾਂ-ਪੰਜਵਾਂ ਅਧਿਆਇ— ਵਿਅਾਸ ਨੇ ਕਿਹਾ: ਮੈਂ ਹੁਣ ਸਾਰੇ ਰੁੱਖਾਂ ਦੇ ਫਲ ਬਿਆਨ ਕਰਾਂਗਾ, ਉਹ ਕਿਵੇਂ ਹਨ; ਤੁਸੀਂ, ਭਾਗ ਵਾਲੇ ਹੋ, ਰੁੱਖ ਲਗਾਉਣ ਦੇ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਫਲ ਸੁਣੋ।
ਯਸ੍ਤੁ ਰੋਪਯਤੇ ਤੀਰੇ ਪੁਣ੍ਯਵृਕ੍ਸ਼ਾਨ੍ਸਮਂਤਤਃ। ਤਸ੍ਯ ਪੁਣ੍ਯਫਲਂ ਜ੍ਞਾਤੁਂ ਕਥਿਤੁਂ ਨੈਵ ਸ਼ਕ੍ਯਤੇ
ਜੋ ਕੋਈ ਦਰਿਆ ਦੇ ਕੰਢੇ ਪਵਿੱਤਰ ਰੁੱਖ ਲਗਾਉਂਦਾ ਹੈ, ਉਸ ਦੇ ਪਵਿੱਤਰ ਫਲ ਨੂੰ ਜਾਣਣਾ ਜਾਂ ਦੱਸਣਾ ਸੰਭਵ ਨਹੀਂ।
ਅਨ੍ਯਤ੍ਰ ਰੋਪਣਂ ਕृਤ੍ਵਾ ਸ਼ਾਖਿਨਾਂ ਯਤ੍ਫਲਂ ਲਭੇਤ੍। ਤਤੋ ਜਲਸਮੀਪੇ ਤੁ ਲਕ੍ਸ਼ਕੋਟਿਗੁਣਂ ਭਵੇਤ੍
ਕਿਤੇ ਹੋਰ ਰੁੱਖ ਲਗਾ ਕੇ ਜੋ ਫਲ ਮਿਲਦਾ ਹੈ, ਪਾਣੀ ਦੇ ਨੇੜੇ ਉਹ ਲੱਖਾਂ ਗੁਣਾ ਵਧ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਸ੍ਵਯਂ ਪੁष੍ਕਰਿਣੀ ਤੀਰੇ ਤ੍ਵਨਂਤਂ ਫਲਮਸ਼੍ਨੁਤੇ। ਤਸ੍ਮਾਚ੍ਛਤਗੁਣਂ ਬ੍ਰੂਮਃ ਸ਼ਾਖਿਨਾਂ ਪੁਣ੍ਯਕਾਰਿਣਾਮ੍
ਕੰਢੇ ਤੇ ਕਮਲ-ਝੀਲ ਦੇ ਨੇੜੇ ਰੁੱਖ ਲਗਾ ਕੇ ਅੰਤਹੀਨ ਫਲ ਮਿਲਦਾ ਹੈ; ਇਸ ਲਈ, ਅਸੀਂ ਕਹਿੰਦੇ ਹਾਂ ਕਿ ਰੁੱਖ ਲਗਾਉਣ ਵਾਲਿਆਂ ਦਾ ਫਲ ਸੌ ਗੁਣਾ ਵਧ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਅਸ਼੍ਵਤ੍ਥਰੋਪਣਂ ਕृਤ੍ਵਾ ਜਲਾਸ਼ਯਸਮੀਪਤਃ। ਯਤ੍ਫਲਂ ਲਭਤੇ ਮਰ੍ਤ੍ਯੋ ਨ ਤਤ੍ਕ੍ਰਤੁਸ਼ਤੈਰਪਿ
ਅਸ਼ਵੱਥ ਰੁੱਖ ਪਾਣੀ ਦੇ ਜਲਾਸਯ ਦੇ ਨੇੜੇ ਲਗਾ ਕੇ ਜੋ ਫਲ ਮਿਲਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਸੌ ਯਜਨਾਂ ਨਾਲ ਵੀ ਨਹੀਂ ਮਿਲ ਸਕਦਾ।
ਪਤਂਤਿ ਯਾਨਿ ਪਤ੍ਰਾਣਿ ਜਲੇ ਪਰ੍ਵਣਿ ਪਰ੍ਵਣਿ। ਤਾਨਿ ਪਿਂਡਸਮਾਨੀਹ ਪਿਤॄਣਾਮਕ੍ਸ਼ਯਂ ਯਯੁਃ
ਹਰ ਤਿਉਹਾਰ ਤੇ ਜੋ ਪੱਤੇ ਪਾਣੀ ਵਿਚ ਡਿੱਗਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਪਿਤਰਾਂ ਲਈ ਇੱਥੇ ਅਮਰ ਪਿੰਡ-ਦਾਨ ਬਣ ਜਾਂਦੇ ਹਨ।
ਖਾਦਂਤਿ ਪਤਗਾਸ੍ਤਤ੍ਰ ਫਲਾਨਿ ਕਾਮਤੋ ਧ੍ਰੁਵਮ੍। ਬ੍ਰਹ੍ਮਭਕ੍ਸ਼੍ਯਸਮਂ ਤਸ੍ਯ ਪੁਣ੍ਯਂ ਭਵਤਿ ਚਾਕ੍ਸ਼ਯਮ੍
ਉਥੇ ਪੰਛੀ ਆਪਣੀ ਇੱਛਾ ਅਨੁਸਾਰ ਫਲ ਖਾਂਦੇ ਹਨ; ਉਸ ਦਾ ਪਵਿੱਤਰ ਫਲ ਬ੍ਰਹਮਾ ਨੂੰ ਭੋਜਨ ਦੇਣ ਦੇ ਬਰਾਬਰ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਤੇ ਉਹ ਕਦੇ ਖਤਮ ਨਹੀਂ ਹੁੰਦਾ।
ਅਸ਼੍ਵਤ੍ਥੇਨੈਵ ਭਕ੍ਸ਼੍ਯੇਣ ਰੋਪਣੇਨੈਵ ਯਤ੍ਫਲਮ੍। ਤਦ੍ਵੈ ਕ੍ਰਤੁਸ਼ਤੈਰ੍ਨੈਵ ਪੁਤ੍ਰੈਰੇਵ ਸ਼ਤੈਰਪਿ
ਅਸ਼ਵੱਥ ਦੇ ਫਲ ਤੇ ਲਗਾਉਣ ਨਾਲ ਜੋ ਫਲ ਮਿਲਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਨਾ ਤਾਂ ਸੌ ਯਜਨਾਂ ਨਾਲ, ਨਾ ਹੀ ਸੌ ਪੁੱਤਰਾਂ ਨਾਲ ਮਿਲ ਸਕਦਾ।