ਵਿष੍ਣੋਰ੍ਧਾਮ ਲਭੇਤ੍ਸੋਪਿ ਦਿਵ੍ਯਭੋਗਂ ਤਥੈਵ ਚ। ਅਨਂਤਰਂ ਨृਪੋ ਜਾਤੋ ਧਨੀ ਵਾਗੀਸ਼੍ਵਰੋ ਭਵੇਤ੍
ਉਹ ਵਿਸ਼ਨੂ ਦੇ ਘਰ ਨੂੰ ਪਾਉਂਦਾ ਹੈ ਅਤੇ ਦਿਵਿਆ ਸੁਖ ਵੀ ਮਿਲਦੇ ਹਨ; ਅਗਲੇ ਜਨਮ ਵਿਚ ਉਹ ਰਾਜਾ, ਧਨਵਾਨ ਅਤੇ ਵਧੀਆ ਬੋਲਣ ਵਾਲਾ ਬਣਦਾ ਹੈ।
ਏਵਂ ਦ੍ਵਿਸ੍ਤ੍ਰਿਸ਼੍ਚਤੁਰ੍ਵਾਪਿ ਗੁਣਤੋ ਭੋਗ੍ਯਮਿष੍ਯਤੇ। ਵਿਸ੍ਤੀਰ੍ਣੇ ਪ੍ਰਚੁਰਂ ਵਿਦ੍ਧਿ ਸਹਸ੍ਰੇਣਾਚ੍ਯੁਤੋ ਦਿਵਃ
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਦੋ, ਤਿੰਨ ਜਾਂ ਚਾਰ ਗੁਣੇ ਹੋਣ ਤੇ, ਫਲ ਵੀ ਵਧ ਜਾਂਦਾ ਹੈ; ਜੇ ਹਜ਼ਾਰ ਹੋਵੇ, ਤਾਂ ਸਭ ਤੋਂ ਉੱਚਾ ਸਵਰਗ ਮਿਲਦਾ ਹੈ।
ਸਹਸ੍ਰਾਦ੍ਦ੍ਵਿਗੁਣੇਨੈਵ ਸੁਰਪੂਜ੍ਯੋ ਭਵੇਨ੍ਨਰਃ। ਜਂਤਵਸ੍ਤਤ੍ਰ ਯੇ ਸਂਤਿ ਯਾਵਂਤੋ ਜੀਵਨਂ ਯਯੁਃ
ਦੋ ਹਜ਼ਾਰ ਹੋਣ ਤੇ, ਮਨੁੱਖ ਦੇਵਤਿਆਂ ਵੱਲੋਂ ਪੂਜਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ; ਅਤੇ ਉਥੇ ਰਹਿਣ ਵਾਲੇ ਸਾਰੇ ਜੀਵ, ਜਿੰਨਾ ਸਮਾਂ ਉਹ ਜੀਵਦੇ ਹਨ—
ਤਤ੍ਸਂਖ੍ਯਾਕਾ ਜਨਾਸ੍ਤਸ੍ਯ ਕਿਂਕਰਾਃ ਪृष੍ਟਲਗ੍ਨਕਾਃ। ਭਵਂਤਿ ਸਤਤਂ ਗੇਹੇ ਪੁਰੇ ਜਨਪਦੇषੁ ਚ
ਉਹਨਾਂ ਦੀ ਗਿਣਤੀ ਦੇ ਲੋਕ ਉਸ ਦੇ ਸੇਵਕ ਬਣ ਜਾਂਦੇ ਹਨ, ਹਮੇਸ਼ਾ ਉਸ ਦੇ ਘਰ, ਸ਼ਹਿਰ ਅਤੇ ਦੇਸ਼ ਵਿਚ ਉਸ ਨਾਲ ਜੁੜੇ ਰਹਿੰਦੇ ਹਨ।
ਵਿਹਾਯ ਪਿਤਰਂ ਭੋਗ੍ਯਾ ਧਨੇ ਕ੍ਸ਼ੀਣੇ ਯਥਾ ਵਨਮ੍। ਪਕ੍ਸ਼ਿਣਸ੍ਸੂਕਰਸ਼੍ਚੈਵ ਮਹਿषੀ ਕਰਿਣੀ ਤਥਾ
ਜਿਵੇਂ ਧਨ ਖਤਮ ਹੋ ਜਾਣ 'ਤੇ ਪੰਛੀ, ਸੂਅਰ, ਮਹਿਣੀ ਅਤੇ ਹਾਥਣ ਆਪਣੇ ਪਾਲਣਹਾਰ ਨੂੰ ਛੱਡ ਕੇ ਜੰਗਲ ਵੱਲ ਚਲੇ ਜਾਂਦੇ ਹਨ,
ਉਪਦੇष੍ਟਾ ਚ ਕਰ੍ਤ੍ਤਾ ਚ षਡੇਤੇ ਸ੍ਵਰ੍ਗਗਾਮਿਨਃ। ਦਿਵ੍ਯਂ ਚ ਪਕ੍ਸ਼ਿਣਾਂ ਚੈਵ ਸ਼ਤਂ ਸ੍ਵਰ੍ਗਂ ਵਿਨਿਰ੍ਦਿਸ਼ੇਤ੍
ਉਪਦੇਸ਼ਕ ਅਤੇ ਕਰਣ ਵਾਲਾ—ਇਹ ਛੇ ਲੋਕ ਸਵਰਗ ਵੱਲ ਲੈ ਜਾਂਦੇ ਹਨ; ਅਤੇ ਸੌ ਦੇਵਤਮਈ ਪੰਛੀਆਂ ਨੂੰ ਵੀ ਸਵਰਗ ਮਿਲਣ ਦੀ ਗੱਲ ਕੀਤੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ।
ਕ੍ਰੋਡੋ ਵਰ੍षਸਹਸ੍ਰਂ ਤੁ ਮਹਿष੍ਯਯੁਤਹਾਯਨਮ੍। ਦੇਵਰੂਪਂ ਸਮਾਸ੍ਥਾਯ ਕਰਿਣ੍ਯਾ ਲਕ੍ਸ਼ਮੁਚ੍ਯਤੇ
ਸੂਅਰ ਹਜ਼ਾਰ ਸਾਲਾਂ ਲਈ, ਮਹਿਣੀ ਦਸ ਹਜ਼ਾਰ ਸਾਲਾਂ ਲਈ, ਹਾਥਣ ਲੱਖ ਸਾਲਾਂ ਲਈ—ਦੇਵਤਮਈ ਰੂਪ ਧਾਰਨ ਕਰਕੇ—ਇਹ ਉਚਾਰਿਆ ਗਿਆ ਹੈ।
ਕੋਟ੍ਯੇਕਮੁਪਦੇष੍ਟੁਸ਼੍ਚ ਕਰ੍ਤੁਰਕ੍ਸ਼ਯਮੇਵ ਚ। ਪੁਰਾ ਧਨਿਸੁਤੇਨੈਵ ਕृਤਃ ਖ੍ਯਾਤੋ ਜਲਾਸ਼ਯਃ
ਹਰ ਕਰੋੜ ਉਪਦੇਸ਼ਕ ਅਤੇ ਕਰਣ ਵਾਲੇ ਲਈ ਅਖੂਤ ਫਲ ਹੁੰਦਾ ਹੈ; ਪਹਿਲਾਂ ਧਨ ਦੇ ਪੁੱਤਰ ਨੇ ਪ੍ਰਸਿੱਧ ਜਲਾਸ਼ਯ ਬਣਾਇਆ ਸੀ।
ਅਯੁਤਧਨਵ੍ਯਯੇਨੈਵ ਪ੍ਰਾਣੇਨੈਵ ਬਲੇਨ ਚ। ਸਰ੍ਵਸਤ੍ਵੋਪਕਾਰਾਯ ਸ਼ਿਵਸ਼੍ਰਦ੍ਧਾਯੁਤੇਨ ਚ
ਦਸ ਹਜ਼ਾਰ ਧਨ ਖਰਚ ਕੇ, ਆਪਣੀ ਜਾਨ ਅਤੇ ਤਾਕਤ ਨਾਲ, ਸਭ ਜੀਵਾਂ ਦੀ ਭਲਾਈ ਲਈ, ਅਤੇ ਸ਼ਿਵ ਭਗਤੀ ਦੇ ਦਸ ਹਜ਼ਾਰ ਗੁਣ ਨਾਲ,
ਕਾਲੇਨ ਕਿਯਤਾ ਚਾਪਿ ਕ੍ਸ਼ੀਣਵਿਤ੍ਤੋऽਭਵਤ੍ਕਿਲ। ਕਸ਼੍ਚਿਦਰ੍ਥੀ ਧਨੀ ਤਸ੍ਯ ਮੂਲ੍ਯਦਾਨਾਯ ਚੋਦ੍ਯਤਃ
ਕੁਝ ਸਮੇਂ ਬਾਅਦ ਉਸ ਦਾ ਧਨ ਖਤਮ ਹੋ ਗਿਆ; ਕੋਈ ਧਨੀ ਮਨੁੱਖ ਲਾਲਚੀ ਹੋ ਗਿਆ ਅਤੇ ਮੁੱਲ ਦੇਣ ਲਈ ਤਿਆਰ ਸੀ।
ਵਿਮृਸ਼੍ਯ ਧਨਿਨਾ ਚੋਕ੍ਤਂ ਵ੍ਯਾਹਾਰਂ ਸ਼ृਣੁਤਾਧੁਨਾ। ਦੀਨਾਰਸ੍ਯਾਯੁਤਂ ਵਾ ਤੇ ਦਾਸ੍ਯਾਮ੍ਯਸ੍ਯਾਸ਼੍ਚ ਕਾਰਣਾਤ੍
ਧਨੀ ਨੇ ਸੋਚ ਕੇ ਇਹ ਗੱਲ ਕਹੀ—ਹੁਣ ਸੁਣੋ: 'ਮੈਂ ਤੈਨੂੰ ਦਸ ਹਜ਼ਾਰ ਦਿਨਾਰ ਦੇਵਾਂਗਾ, ਇਸ ਕਾਰਨ।'
ਲਬ੍ਧਂ ਤੇ ਪੁष੍ਕਰਿਣ੍ਯਾਸ਼੍ਚ ਪੁਣ੍ਯਂ ਲਾਭਾਤ੍ਪ੍ਰਮਨ੍ਯਸੇ। ਸ਼ਕ੍ਤ੍ਯਾ ਦਤ੍ਵਾਥ ਮੂਲ੍ਯਂ ਤਾਂ ਸ੍ਵੀਯਾਂ ਕਰ੍ਤੁਂ ਵ੍ਯਵਸ੍ਥਿਤਃ
'ਤੂੰ ਸੋਚਦਾ ਹੈਂ ਕਿ ਤਲਾਬ ਲੈ ਕੇ ਤੂੰ ਪੁੰਨ ਲੈ ਲਿਆ; ਆਪਣੀ ਸਮਰਥਾ ਅਨੁਸਾਰ ਮੁੱਲ ਦੇ ਕੇ, ਤੂੰ ਇਸ ਨੂੰ ਆਪਣਾ ਬਣਾਉਣ ਦਾ ਨਿਸ਼ਚਾ ਕਰ ਲਿਆ।'
ਏਵਮੁਕ੍ਤੇ ਸ ਤਂ ਪ੍ਰਾਹ ਵਾਸਰੇਪ੍ਯਯੁਤਂ ਪੁਨਃ। ਫਲਂ ਭਵਤਿ ਵੈ ਨਿਤ੍ਯਂ ਪੁਣ੍ਯਂ ਪੁਣ੍ਯਵਿਦੋ ਵਿਦੁਃ
ਇਹ ਸੁਣ ਕੇ, ਉਸ ਨੇ ਉੱਤਰ ਦਿੱਤਾ, 'ਜੇਕਰ ਤੂੰ ਇੱਕ ਦਿਨ ਵਿੱਚ ਦਸ ਹਜ਼ਾਰ ਮੁੜ ਦੇਵੇਂ, ਫਲ ਹਮੇਸ਼ਾ ਮਿਲਦਾ ਹੈ; ਗਿਆਨੀਆਂ ਪੁੰਨ ਜਾਣਦੇ ਹਨ।'
ਏਤਸ੍ਮਿਨ੍ਨਿਰ੍ਜਲੇ ਦੇਸ਼ੇ ਸ਼ਿਵਂ ਖਾਤਂ ਕृਤਂ ਚ ਮੇ। ਸ੍ਨਾਨਪਾਨਾਦਿਕਂ ਕਰ੍ਮ ਸਰ੍ਵੇ ਕੁਰ੍ਵਂਤ੍ਯਭੀष੍ਟਤਃ
'ਇਸ ਸੁੱਕੀ ਥਾਂ 'ਤੇ ਮੈਂ ਤਲਾਬ ਖੋਦ ਕੇ ਬਣਾਇਆ; ਇੱਥੇ ਸਭ ਮਨੁੱਖ ਇੱਛਾ ਅਨੁਸਾਰ ਨ੍ਹਾਉਣ, ਪੀਣ ਅਤੇ ਹੋਰ ਕੰਮ ਕਰਦੇ ਹਨ।'
ਤਸ੍ਮਾਨ੍ਮੇਪ੍ਯਯੁਤਾਰ੍ਥਸ੍ਯ ਨੈਤ੍ਯਕਂ ਫਲਮਿष੍ਯਤੇ। ਤਤਸ੍ਤਸ੍ਯਾਭਵਦ੍ਧਾਸ੍ਯਂ ਤਥੈਵ ਚ ਸਭਾਸਦਾਮ੍
ਇਸ ਲਈ, ਮੇਰੇ ਦਸ ਹਜ਼ਾਰ ਲਈ ਸਦਾ ਦਾ ਫਲ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ; ਫਿਰ ਉਸ ਅਤੇ ਸਭਾ ਵਿੱਚ ਹਾਸਾ ਹੋਇਆ।
ਹ੍ਰਿਯਾ ਚ ਪੀਡਿਤਃ ਸੋਪਿ ਵਾਕ੍ਯਮੇਤਦੁਵਾਚ ਹ। ਸਤ੍ਯਮੇਤਦ੍ਵਚੋਸ੍ਮਾਕਂ ਪਰੀਕ੍ਸ਼ਾਂ ਕੁਰੁ ਧਰ੍ਮਤਃ
ਲੱਜਾ ਨਾਲ ਪੀੜਤ ਹੋ ਕੇ, ਉਹ ਵੀ ਕਹਿ ਉਠਿਆ: 'ਸਾਡੀ ਇਹ ਗੱਲ ਸੱਚ ਹੈ—ਧਰਮ ਅਨੁਸਾਰ ਪਰਖ ਲੈ।'
ਮਤ੍ਸਰਾਤ੍ਸ ਤੁ ਤਂ ਪ੍ਰਾਹ ਸ਼ृਣੁ ਮੇ ਵਚਨਂ ਪਿਤਃ। ਦੀਨਾਰਾਯੁਤ ਮੇ ਤਤ੍ਤੇ ਦਤ੍ਵਾ ਚਾਨੀਯ ਪ੍ਰਸ੍ਤਰਮ੍
ਇਰਖਾ ਕਰਕੇ, ਉਸ ਨੇ ਕਿਹਾ, 'ਪਿਤਾ, ਮੇਰੀ ਗੱਲ ਸੁਣੋ: ਦਸ ਹਜ਼ਾਰ ਦਿਨਾਰ ਦੇ ਕੇ, ਮੈਨੂੰ ਇੱਕ ਪੱਥਰ ਲਿਆ ਦੇ।'
ਪਾਤਯਿष੍ਯਾਮਿ ਤੇ ਖਾਤੇ ਯਥਾਯੋਗਂ ਪ੍ਰਮਜ੍ਜਤੁ। ਉਨ੍ਮਜ੍ਜਤਿ ਚ ਯਤ੍ਕਾਲੇ ਪ੍ਰਸ੍ਤਰਃ ਸਂਤਰਤ੍ਯਪਿ
'ਮੈਂ ਉਹ ਪੱਥਰ ਤਲਾਬ ਵਿੱਚ ਸੁੱਟਾਂਗਾ; ਜਿਵੇਂ ਠੀਕ ਹੋਵੇ, ਉਹ ਡੁੱਬ ਜਾਵੇ, ਅਤੇ ਜਿਸ ਵੇਲੇ ਉੱਭਰੇ, ਪੱਥਰ ਵੀ ਪਾਰ ਕਰ ਜਾਵੇ।'
ਕ੍ਸ਼ਯਂ ਯਾਸ੍ਯਤਿ ਨੋ ਵਿਤ੍ਤਂ ਨੋਚੇਨ੍ਮੇ ਧਰ੍ਮਤੋ ਹਿ ਸਾ। ਬਾਢਮੁਕ੍ਤ੍ਵਾਯੁਤਂ ਤਸ੍ਯ ਗृਹੀਤ੍ਵਾ ਸ੍ਵਗृਹਂ ਗਤਃ
'ਮੇਰਾ ਧਨ ਘਟੇਗਾ ਨਹੀਂ, ਜੇਕਰ ਧਰਮ ਅਨੁਸਾਰ ਨਾ ਹੋਵੇ; ਸਹਿਮਤ ਹੋ ਕੇ, ਉਸ ਨੇ ਦਸ ਹਜ਼ਾਰ ਲਏ ਅਤੇ ਆਪਣੇ ਘਰ ਚਲਾ ਗਿਆ।'
ਸਾਕ੍ਸ਼ਿਣਾਮਗ੍ਰਤਸ੍ਤੇਨ ਪ੍ਰਸ੍ਤਰਃ ਪਾਤਿਤਸ੍ਤਥਾ। ਪੁष੍ਕਰਿਣ੍ਯਾਂ ਮਹਤ੍ਯਾਂ ਚ ਦृष੍ਟਂ ਨਰਸੁਰਾਸੁਰੈਃ
ਗਵਾਹਾਂ ਦੇ ਸਾਹਮਣੇ, ਪੱਥਰ ਉਨ੍ਹਾਂ ਹੀ ਤਲਾਬ ਵਿੱਚ ਸੁੱਟਿਆ ਗਿਆ; ਵੱਡੀ ਤਲਾਬ ਵਿੱਚ, ਮਨੁੱਖ, ਦੇਵਤੇ ਅਤੇ ਦੈਤਾਂ ਨੇ ਵੇਖਿਆ।
ਤਤੋ ਧਰ੍ਮਤੁਲਾਯਾਂ ਤੁ ਤੁਲਿਤਂ ਧਰ੍ਮਸਾਕ੍ਸ਼ਿਣਾ। ਦੀਨਾਰਾਯੁਤਦਾਨਸ੍ਯ ਪੁष੍ਕਰਿਣ੍ਯਾ ਜਲਸ੍ਯ ਤੁ
ਫਿਰ ਧਰਮ ਦੀ ਤਕੜੀ 'ਤੇ, ਧਰਮ ਦੇ ਗਵਾਹਾਂ ਨੇ ਤੋਲਿਆ—ਦਸ ਹਜ਼ਾਰ ਦਿਨਾਰ ਦੇਣ ਅਤੇ ਤਲਾਬ ਦਾ ਪਾਣੀ।
ਨ ਸਮਂ ਤੁ ਦਿਨੈਕਂ ਤੁ ਜਲਸ੍ਯ ਧਰ੍ਮਤੋ ਭृਸ਼ਮ੍। ਧਨਿਨੋ ਮਾਨਸਂ ਦੁਃਖਂ ਮੋਘਾਰ੍ਥਂ ਚ ਪਰੇऽਹਨਿ
ਧਰਮ ਅਨੁਸਾਰ, ਪਾਣੀ ਦਾ ਪੁੰਨ ਇੱਕ ਦਿਨ ਲਈ ਵੀ ਬਰਾਬਰ ਨਹੀਂ ਸੀ; ਧਨੀ ਦਾ ਮਨ ਦੁੱਖ ਨਾਲ ਭਰ ਗਿਆ, ਅਤੇ ਦੂਜੇ ਦਿਨ ਉਸ ਦਾ ਉਦੇਸ਼ ਵਿਅਰਥ ਹੋ ਗਿਆ।
ਸ਼ਿਲੋਚ੍ਚਯੋऽਭਵਤ੍ਤੀਰ੍ਣੋ ਦ੍ਵੀਪਵਚ੍ਚ ਜਲੋਪਰਿ। ਤਤਃ ਕੋਲਾਹਲਃ ਸ਼ਬ੍ਦੋ ਜਨਾਨਾਂ ਸਮੁਪਸ੍ਥਿਤਃ
ਪਾਣੀ ਉੱਤੇ ਪੱਥਰਾਂ ਦਾ ਢੇਰ ਟਾਪੂ ਵਾਂਗ ਬਣ ਗਿਆ; ਫਿਰ ਲੋਕਾਂ ਦੀ ਭਾਰੀ ਗੂੰਜ ਉੱਠੀ।
ਤਚ੍ਛ੍ਰੁਤ੍ਵਾਦ੍ਭੁਤਵਾਕ੍ਯਂ ਚ ਮੁਦਾ ਤੌ ਚਾਗਤੌ ਤਤਃ। ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਸ਼ੈਲਂ ਤਥਾਭੂਤਂ ਕृਤਂ ਤੇਨਾਯੁਤਂ ਤਥਾ
ਉਹ ਅਜੀਬ ਘਟਨਾ ਸੁਣ ਕੇ ਦੋਵੇਂ ਖੁਸ਼ੀ-ਖੁਸ਼ੀ ਆਏ; ਜਦੋਂ ਉਹ ਪਹਾੜ ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਬਣਿਆ ਦੇਖਿਆ, ਉਸ ਨੇ ਦਸ ਹਜ਼ਾਰ ਦਾ ਦਾਨ ਦਿੱਤਾ।
ਤਤਃ ਖਾਤਾਧਿਪੇਨੈਵ ਸ਼ੈਲਂ ਦੂਰੇ ਨਿਪਾਤਿਤਮ੍। ਪੁਣ੍ਯਂ ਖਾਤਸ੍ਯ ਚੋਤ੍ਖਾਤੇ ਪ੍ਰਲੁਪ੍ਤਸ੍ਯ ਸੁਤੇਨ ਹਿ
ਫਿਰ ਖੋਦਾਈ ਦੇ ਮਾਲਕ ਨੇ ਪਹਾੜ ਨੂੰ ਦੂਰ ਸੁੱਟ ਦਿੱਤਾ; ਖੋਦਾਈ ਦਾ ਪਵਿੱਤਰ ਫਲ, ਜਦੋਂ ਖੋਦਿਆ ਹੋਇਆ ਨਸ਼ਟ ਹੋ ਗਿਆ, ਉਸ ਦੇ ਪੁੱਤਰ ਨੇ ਮੁੜ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰ ਲਿਆ।
ਸੋਪਿ ਨਾਕਂ ਸਮਾਰੁਹ੍ਯ ਜਨ੍ਮਜਨ੍ਮਸੁ ਨਿਰ੍ਵृਤਃ। ਗੋਤ੍ਰਮਾਤृਗਣਾਨਾਂ ਚ ਨृਪਾਣਾਂ ਸੁਹृਦਾਂ ਤਥਾ
ਉਹ ਵੀ ਸਵਰਗ ਚੜ੍ਹ ਗਿਆ ਤੇ ਕਈ ਜਨਮਾਂ ਵਿਚ ਸੁਖੀ ਰਿਹਾ; ਆਪਣੇ ਮਾਂ-ਪੱਖੀ ਵੰਸ਼, ਰਾਜਿਆਂ ਤੇ ਦੋਸਤਾਂ ਸਮੇਤ।
ਸਖੀਨਾਂ ਚੋਪਕਰ੍ਤॄਣਾਂ ਖਾਤਂ ਖਾਤ੍ਵਾऽਕ੍ਸ਼ਯਂ ਫਲਮ੍। ਤਪਸ੍ਵਿਨਾਮਨਾਥਾਨਾਂ ਬ੍ਰਾਹ੍ਮਣਾਨਾਂ ਵਿਸ਼ੇषਤਃ
ਸਾਥੀਆਂ ਤੇ ਉਪਕਾਰੀਆਂ ਲਈ, ਖੂਹ ਖੋਦ ਕੇ ਅਮਰ ਫਲ ਮਿਲਦਾ ਹੈ; ਖਾਸ ਕਰਕੇ ਤਪਸਵੀਆਂ, ਅਨਾਥਾਂ ਤੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਲਈ।
ਖਾਤਂ ਤੁ ਜਨਯਿਤ੍ਵਾ ਤੁ ਸ੍ਵਰ੍ਗਂ ਚਾਕ੍ਸ਼ਯਮਸ਼੍ਨੁਤੇ। ਤਸ੍ਮਾਤ੍ਖਾਤਾਦਿਕਂ ਵਿਪ੍ਰਾਃ ਸ਼ਕ੍ਤਿਤੋ ਯਃ ਕਰਿष੍ਯਤਿ
ਖੂਹ ਬਣਾਉਣ ਨਾਲ ਅਮਰ ਸਵਰਗ ਮਿਲਦਾ ਹੈ; ਇਸ ਲਈ, ਬ੍ਰਾਹਮਣੋ, ਜੋ ਵੀ ਆਪਣੀ ਸਮਰਥਾ ਅਨੁਸਾਰ ਖੂਹ ਆਦਿ ਬਣਾਏ—
ਸਰ੍ਵਪਾਪਕ੍ਸ਼ਯਾਤ੍ਪੁਣ੍ਯਂ ਮੋਕ੍ਸ਼ਂ ਯਾਯਾਨ੍ਨ ਸਂਸ਼ਯਃ। ਯ ਇਦਂ ਸ਼੍ਰਾਵਯੇਲ੍ਲੋਕੇ ਧਰ੍ਮਾਖ੍ਯਾਨਂ ਮਹੋਤ੍ਕਟਮ੍
ਉਹ ਸਭ ਪਾਪਾਂ ਤੋਂ ਮੁਕਤ ਹੋ ਕੇ ਪਵਿੱਤਰਤਾ ਤੇ ਮੁਕਤੀ ਪਾ ਲੈਂਦਾ ਹੈ—ਇਸ ਵਿਚ ਕੋਈ ਸੰਦੇਹ ਨਹੀਂ; ਤੇ ਜੋ ਇਹ ਵੱਡਾ ਤੇ ਉੱਤਮ ਧਰਮ ਦੀ ਕਥਾ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਸੁਣਾਉਂਦਾ ਹੈ—
ਸਰ੍ਵਖਾਤਪ੍ਰਦਾਨਸ੍ਯ ਫਲਮਸ਼੍ਨਾਤਿ ਧਾਰ੍ਮਿਕਃ। ਗ੍ਰਹਣੇ ਭਾਸ੍ਕਰਸ੍ਯੈਵ ਭਾਗੀਰਥ੍ਯਾਂ ਤਟੇ ਵਰੇ
ਧਾਰਮਿਕ ਮਨੁੱਖ ਸਭ ਖੂਹਾਂ ਦੇ ਦਾਨ ਦਾ ਫਲ ਪਾਉਂਦਾ ਹੈ, ਖਾਸ ਕਰਕੇ ਭਾਗੀਰਥੀ ਦੇ ਪਵਿੱਤਰ ਕੰਢੇ ਤੇ ਸੂਰਜ ਗ੍ਰਹਣ ਵੇਲੇ।