ਤੋਯੈਰਨ੍ਨਾਦਿਪਾਕੈਸ਼੍ਚ ਪ੍ਰਸਨ੍ਨੋ ਮਾਨਵੋ ਭਵੇਤ੍। ਪ੍ਰਾਣਾਨਾਂ ਚ ਵਿਨਾਨ੍ਨੈਸ਼੍ਚ ਧਾਰਣਨ੍ਨੈਵ ਜਾਯਤੇ
ਪਾਣੀ ਅਤੇ ਖਾਣਾ-ਪਕਾਉਣ ਵਾਲੀਆਂ ਚੀਜ਼ਾਂ ਨਾਲ ਮਨੁੱਖ ਖੁਸ਼ ਹੁੰਦਾ ਹੈ; ਖਾਣਾ ਨਾ ਹੋਵੇ ਤਾਂ ਜੀਵਨ ਚੱਲ ਨਹੀਂ ਸਕਦਾ।
ਪਿਤॄਣਾਂ ਤਰ੍ਪਣਂ ਸ਼ੌਚਂ ਰੂਪਂ ਵੈ ਗਂਧ੍ਯਨਾਸ਼ਨਮ੍। ਬੀਜਂ ਤ੍ਵਿਹਾਰ੍ਜਿਤਂ ਸਰ੍ਵਂ ਸਰ੍ਵਂ ਤੋਯੇ ਪ੍ਰਤਿष੍ਠਿਤਮ੍
ਪਿਤਰਾਂ ਦੀ ਤ੍ਰਿਪਤੀ, ਪਵਿੱਤਰਤਾ, ਸੋਹਣਾਪਣ ਅਤੇ ਗੰਦੀ ਵਾਸ਼ ਦਾ ਨਾਸ—ਇਹ ਸਾਰੇ ਬੀਜ, ਜੋ ਇੱਥੇ ਮਿਲਦੇ ਹਨ, ਪਾਣੀ ਵਿੱਚ ਹੀ ਵੱਸਦੇ ਹਨ।
ਵਸ੍ਤ੍ਰਸ੍ਯ ਧਾਵਨਂ ਰੁਚ੍ਯਂ ਭਾਜਨਾਨਾਂ ਤਥੈਵ ਚ। ਤੇਨੈਵ ਸਰ੍ਵਕਾਰ੍ਯਂ ਚ ਪਾਨੀਯਂ ਮੇਧ੍ਯਮੇਵ ਚ
ਕੱਪੜਿਆਂ ਦੀ ਧੋਤਾਈ, ਭਾਂਡਿਆਂ ਦੀ ਸਫਾਈ ਅਤੇ ਹੋਰ ਸਾਰੇ ਕੰਮ—ਇਹ ਸਭ ਪਾਣੀ ਨਾਲ ਹੀ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ, ਅਤੇ ਪੀਣ ਵਾਲਾ ਪਾਣੀ ਪਵਿੱਤਰ ਹੁੰਦਾ ਹੈ।
ਤਸ੍ਮਾਤ੍ਸਰ੍ਵਪ੍ਰਯਤ੍ਨੇਨ ਵਾਪੀਕੂਪਤਟਾਕਕਮ੍। ਕਾਰਯੇਚ੍ਚ ਬਲੈਃ ਸਰ੍ਵੈਸ੍ਤਥਾ ਸਰ੍ਵਧਨੇਨ ਚ
ਇਸ ਲਈ, ਹਰ ਤਰ੍ਹਾਂ ਦੀ ਕੋਸ਼ਿਸ਼ ਨਾਲ, ਖੂਹ, ਤਲਾਬ ਅਤੇ ਝੀਲ ਬਣਾਉਣੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ, ਆਪਣੀ ਪੂਰੀ ਤਾਕਤ ਅਤੇ ਧਨ ਨਾਲ।
ਤਤੋ ਵਿਨਿਰ੍ਜਲੇ ਦੇਸ਼ੋ(ਦੇਸ਼ੇ?) ਯੋ ਦਦਾਤਿ ਜਲਾਸ਼ਯਮ੍। ਵਾਸਰੇ ਵਾਸਰੇ ਤਸ੍ਯ ਕਲ੍ਪਂ ਸ੍ਵਰ੍ਗਂ ਵਿਨਿਰ੍ਦਿਸ਼ੇਤ੍
ਜਿੱਥੇ ਪਾਣੀ ਨਹੀਂ ਹੁੰਦਾ, ਜੇ ਕੋਈ ਉਥੇ ਪਾਣੀ ਦਾ ਸਰੋਤ ਬਣਾਉਂਦਾ ਹੈ, ਉਸ ਨੂੰ ਹਰ ਦਿਨ, ਇੱਕ ਯੁਗ ਲਈ, ਸਵਰਗ ਮਿਲਦਾ ਹੈ।
ਤ੍ਰਿਵਿष੍ਟਪਾਚ੍ਚ੍ਯੁਤੋ ਵਿਪ੍ਰੋ ਵੇਦਸ਼ਾਸ੍ਤ੍ਰਾਰ੍ਥਪਾਰਗਃ। ਲੋਕਬਂਧੁਃ ਸ ਧਰ੍ਮਾਤ੍ਮਾ ਤਪਸ੍ਤਪ੍ਤ੍ਵਾ ਦਿਵਂ ਵ੍ਰਜੇਤ੍
ਜੋ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਸਵਰਗ ਤੋਂ ਡਿੱਗ ਗਿਆ, ਪਰ ਵੇਦ ਅਤੇ ਸ਼ਾਸਤਰਾਂ ਦੀ ਸਮਝ ਰੱਖਦਾ ਹੈ, ਸਭ ਦਾ ਮਿੱਤਰ, ਧਰਮਵਾਨ ਤੇ ਤਪ ਕਰ ਚੁੱਕਾ ਹੈ, ਉਹ ਦੁਬਾਰਾ ਸਵਰਗ ਨੂੰ ਪਹੁੰਚ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਏਵਂ ਜਨ੍ਮਾष੍ਟਕਂ ਪ੍ਰਾਪ੍ਯ ਏਕਸ੍ਯਾਕ੍ਸ਼ਯਮਿष੍ਯਤੇ। ਕ੍ਸ਼ਤ੍ਤ੍ਰਿਯਾਣਾਂ ਕੁਲੇ ਜਾਤਃ ਸਾਰ੍ਵਭੌਮੋ ਭਵੇਨ੍ਨृਪਃ
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਅੱਠ ਜਨਮਾਂ ਮਿਲਣ ਤੋਂ ਬਾਅਦ, ਉਹ ਅਖੁੱਤ ਮੰਨਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ; ਜੇ ਕਿਸੇ ਕਸ਼ਤਰੀ ਪਰਿਵਾਰ 'ਚ ਜਨਮ ਲੈਂਦਾ ਹੈ, ਤਾਂ ਉਹ ਸਭ ਦਾ ਰਾਜਾ ਬਣ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਵਿਸ਼ੋऽਕ੍ਸ਼ਯਂ ਧਨਂ ਵਿਦ੍ਯਾਜ੍ਜਨ੍ਮਜਨ੍ਮਸੁ ਯਤ੍ਪ੍ਰਿਯਮ੍। ਸ਼ੂਦ੍ਰਾਦਯੋਨ੍ਤ੍ਯਜਾਸ਼੍ਚਾਨ੍ਯੇ ਲਭਂਤੇ ਸ੍ਵਰ੍ਗਤਿਂ ਮੁਹੁਃ
ਵੈਸ਼ਾਂ ਵਿਚ, ਉਹ ਅਖੁੱਤ ਧਨ ਪਾਉਂਦਾ ਹੈ, ਹਰ ਜਨਮ ਵਿਚ ਜੋ ਪਿਆਰਾ ਹੈ, ਉਹ ਮਿਲਦਾ ਹੈ; ਸ਼ੂਦਰ ਅਤੇ ਹੋਰ ਨੀਚ ਜਾਤੀਆਂ ਵੀ ਵਾਰ-ਵਾਰ ਸਵਰਗ ਨੂੰ ਪਹੁੰਚ ਜਾਂਦੇ ਹਨ।
ਚਤੁਰ੍ਹਸ੍ਤਪ੍ਰਮਾਣਂ ਤੁ ਕੂਪਂ ਖਨਤਿ ਯਃ ਪੁਮਾਨ੍। ਪਰੋਪਕਾਰਕਂ ਨਿਤ੍ਯਂ ਕਲ੍ਪਂ ਸ੍ਵਰ੍ਗਂ ਤੁ ਹਾਯਨੇ
ਜੋ ਮਨੁੱਖ ਚਾਰ ਹੱਥ ਵੱਡਾ ਖੂਹ ਖੋਦਦਾ ਹੈ, ਹਮੇਸ਼ਾ ਪਰਉਪਕਾਰ ਲਈ, ਉਹ ਹਰ ਸਾਲ ਇੱਕ ਯੁਗ ਲਈ ਸਵਰਗ ਪਾਉਂਦਾ ਹੈ।
ਦ੍ਵਿਗੁਣੇ ਦ੍ਵਿਗੁਣਂ ਵਿਦ੍ਯਾਚ੍ਛਤਂ ਚੈਵ ਚਤੁਰ੍ਗੁਣੇ। ਵਿਂਸ਼ਤ੍ਕਿष੍ਕੁਪ੍ਰਮਾਣਾਂ ਤੁ ਦਦ੍ਯਾਤ੍ਪੁष੍ਕਰਿਣੀਂ ਤੁ ਯਃ
ਜੇ ਖੂਹ ਦੋ ਗੁਣਾ ਹੋਵੇ, ਫਲ ਵੀ ਦੋ ਗੁਣਾ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ; ਚਾਰ ਗੁਣਾ ਹੋਵੇ ਤਾਂ ਸੌ ਗੁਣਾ ਫਲ ਮਿਲਦਾ ਹੈ। ਜੋ ਵੀ ਮਨੁੱਖ ਵੀਹ ਹੱਥ ਵੱਡਾ ਤਲਾਬ ਦਿੰਦਾ ਹੈ—
ਵਿष੍ਣੋਰ੍ਧਾਮ ਲਭੇਤ੍ਸੋਪਿ ਦਿਵ੍ਯਭੋਗਂ ਤਥੈਵ ਚ। ਅਨਂਤਰਂ ਨृਪੋ ਜਾਤੋ ਧਨੀ ਵਾਗੀਸ਼੍ਵਰੋ ਭਵੇਤ੍
ਉਹ ਵਿਸ਼ਨੂ ਦੇ ਘਰ ਨੂੰ ਪਾਉਂਦਾ ਹੈ ਅਤੇ ਦਿਵਿਆ ਸੁਖ ਵੀ ਮਿਲਦੇ ਹਨ; ਅਗਲੇ ਜਨਮ ਵਿਚ ਉਹ ਰਾਜਾ, ਧਨਵਾਨ ਅਤੇ ਵਧੀਆ ਬੋਲਣ ਵਾਲਾ ਬਣਦਾ ਹੈ।
ਏਵਂ ਦ੍ਵਿਸ੍ਤ੍ਰਿਸ਼੍ਚਤੁਰ੍ਵਾਪਿ ਗੁਣਤੋ ਭੋਗ੍ਯਮਿष੍ਯਤੇ। ਵਿਸ੍ਤੀਰ੍ਣੇ ਪ੍ਰਚੁਰਂ ਵਿਦ੍ਧਿ ਸਹਸ੍ਰੇਣਾਚ੍ਯੁਤੋ ਦਿਵਃ
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਦੋ, ਤਿੰਨ ਜਾਂ ਚਾਰ ਗੁਣੇ ਹੋਣ ਤੇ, ਫਲ ਵੀ ਵਧ ਜਾਂਦਾ ਹੈ; ਜੇ ਹਜ਼ਾਰ ਹੋਵੇ, ਤਾਂ ਸਭ ਤੋਂ ਉੱਚਾ ਸਵਰਗ ਮਿਲਦਾ ਹੈ।
ਸਹਸ੍ਰਾਦ੍ਦ੍ਵਿਗੁਣੇਨੈਵ ਸੁਰਪੂਜ੍ਯੋ ਭਵੇਨ੍ਨਰਃ। ਜਂਤਵਸ੍ਤਤ੍ਰ ਯੇ ਸਂਤਿ ਯਾਵਂਤੋ ਜੀਵਨਂ ਯਯੁਃ
ਦੋ ਹਜ਼ਾਰ ਹੋਣ ਤੇ, ਮਨੁੱਖ ਦੇਵਤਿਆਂ ਵੱਲੋਂ ਪੂਜਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ; ਅਤੇ ਉਥੇ ਰਹਿਣ ਵਾਲੇ ਸਾਰੇ ਜੀਵ, ਜਿੰਨਾ ਸਮਾਂ ਉਹ ਜੀਵਦੇ ਹਨ—
ਤਤ੍ਸਂਖ੍ਯਾਕਾ ਜਨਾਸ੍ਤਸ੍ਯ ਕਿਂਕਰਾਃ ਪृष੍ਟਲਗ੍ਨਕਾਃ। ਭਵਂਤਿ ਸਤਤਂ ਗੇਹੇ ਪੁਰੇ ਜਨਪਦੇषੁ ਚ
ਉਹਨਾਂ ਦੀ ਗਿਣਤੀ ਦੇ ਲੋਕ ਉਸ ਦੇ ਸੇਵਕ ਬਣ ਜਾਂਦੇ ਹਨ, ਹਮੇਸ਼ਾ ਉਸ ਦੇ ਘਰ, ਸ਼ਹਿਰ ਅਤੇ ਦੇਸ਼ ਵਿਚ ਉਸ ਨਾਲ ਜੁੜੇ ਰਹਿੰਦੇ ਹਨ।
ਵਿਹਾਯ ਪਿਤਰਂ ਭੋਗ੍ਯਾ ਧਨੇ ਕ੍ਸ਼ੀਣੇ ਯਥਾ ਵਨਮ੍। ਪਕ੍ਸ਼ਿਣਸ੍ਸੂਕਰਸ਼੍ਚੈਵ ਮਹਿषੀ ਕਰਿਣੀ ਤਥਾ
ਜਿਵੇਂ ਧਨ ਖਤਮ ਹੋ ਜਾਣ 'ਤੇ ਪੰਛੀ, ਸੂਅਰ, ਮਹਿਣੀ ਅਤੇ ਹਾਥਣ ਆਪਣੇ ਪਾਲਣਹਾਰ ਨੂੰ ਛੱਡ ਕੇ ਜੰਗਲ ਵੱਲ ਚਲੇ ਜਾਂਦੇ ਹਨ,
ਉਪਦੇष੍ਟਾ ਚ ਕਰ੍ਤ੍ਤਾ ਚ षਡੇਤੇ ਸ੍ਵਰ੍ਗਗਾਮਿਨਃ। ਦਿਵ੍ਯਂ ਚ ਪਕ੍ਸ਼ਿਣਾਂ ਚੈਵ ਸ਼ਤਂ ਸ੍ਵਰ੍ਗਂ ਵਿਨਿਰ੍ਦਿਸ਼ੇਤ੍
ਉਪਦੇਸ਼ਕ ਅਤੇ ਕਰਣ ਵਾਲਾ—ਇਹ ਛੇ ਲੋਕ ਸਵਰਗ ਵੱਲ ਲੈ ਜਾਂਦੇ ਹਨ; ਅਤੇ ਸੌ ਦੇਵਤਮਈ ਪੰਛੀਆਂ ਨੂੰ ਵੀ ਸਵਰਗ ਮਿਲਣ ਦੀ ਗੱਲ ਕੀਤੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ।
ਕ੍ਰੋਡੋ ਵਰ੍षਸਹਸ੍ਰਂ ਤੁ ਮਹਿष੍ਯਯੁਤਹਾਯਨਮ੍। ਦੇਵਰੂਪਂ ਸਮਾਸ੍ਥਾਯ ਕਰਿਣ੍ਯਾ ਲਕ੍ਸ਼ਮੁਚ੍ਯਤੇ
ਸੂਅਰ ਹਜ਼ਾਰ ਸਾਲਾਂ ਲਈ, ਮਹਿਣੀ ਦਸ ਹਜ਼ਾਰ ਸਾਲਾਂ ਲਈ, ਹਾਥਣ ਲੱਖ ਸਾਲਾਂ ਲਈ—ਦੇਵਤਮਈ ਰੂਪ ਧਾਰਨ ਕਰਕੇ—ਇਹ ਉਚਾਰਿਆ ਗਿਆ ਹੈ।
ਕੋਟ੍ਯੇਕਮੁਪਦੇष੍ਟੁਸ਼੍ਚ ਕਰ੍ਤੁਰਕ੍ਸ਼ਯਮੇਵ ਚ। ਪੁਰਾ ਧਨਿਸੁਤੇਨੈਵ ਕृਤਃ ਖ੍ਯਾਤੋ ਜਲਾਸ਼ਯਃ
ਹਰ ਕਰੋੜ ਉਪਦੇਸ਼ਕ ਅਤੇ ਕਰਣ ਵਾਲੇ ਲਈ ਅਖੂਤ ਫਲ ਹੁੰਦਾ ਹੈ; ਪਹਿਲਾਂ ਧਨ ਦੇ ਪੁੱਤਰ ਨੇ ਪ੍ਰਸਿੱਧ ਜਲਾਸ਼ਯ ਬਣਾਇਆ ਸੀ।
ਅਯੁਤਧਨਵ੍ਯਯੇਨੈਵ ਪ੍ਰਾਣੇਨੈਵ ਬਲੇਨ ਚ। ਸਰ੍ਵਸਤ੍ਵੋਪਕਾਰਾਯ ਸ਼ਿਵਸ਼੍ਰਦ੍ਧਾਯੁਤੇਨ ਚ
ਦਸ ਹਜ਼ਾਰ ਧਨ ਖਰਚ ਕੇ, ਆਪਣੀ ਜਾਨ ਅਤੇ ਤਾਕਤ ਨਾਲ, ਸਭ ਜੀਵਾਂ ਦੀ ਭਲਾਈ ਲਈ, ਅਤੇ ਸ਼ਿਵ ਭਗਤੀ ਦੇ ਦਸ ਹਜ਼ਾਰ ਗੁਣ ਨਾਲ,
ਕਾਲੇਨ ਕਿਯਤਾ ਚਾਪਿ ਕ੍ਸ਼ੀਣਵਿਤ੍ਤੋऽਭਵਤ੍ਕਿਲ। ਕਸ਼੍ਚਿਦਰ੍ਥੀ ਧਨੀ ਤਸ੍ਯ ਮੂਲ੍ਯਦਾਨਾਯ ਚੋਦ੍ਯਤਃ
ਕੁਝ ਸਮੇਂ ਬਾਅਦ ਉਸ ਦਾ ਧਨ ਖਤਮ ਹੋ ਗਿਆ; ਕੋਈ ਧਨੀ ਮਨੁੱਖ ਲਾਲਚੀ ਹੋ ਗਿਆ ਅਤੇ ਮੁੱਲ ਦੇਣ ਲਈ ਤਿਆਰ ਸੀ।
ਵਿਮृਸ਼੍ਯ ਧਨਿਨਾ ਚੋਕ੍ਤਂ ਵ੍ਯਾਹਾਰਂ ਸ਼ृਣੁਤਾਧੁਨਾ। ਦੀਨਾਰਸ੍ਯਾਯੁਤਂ ਵਾ ਤੇ ਦਾਸ੍ਯਾਮ੍ਯਸ੍ਯਾਸ਼੍ਚ ਕਾਰਣਾਤ੍
ਧਨੀ ਨੇ ਸੋਚ ਕੇ ਇਹ ਗੱਲ ਕਹੀ—ਹੁਣ ਸੁਣੋ: 'ਮੈਂ ਤੈਨੂੰ ਦਸ ਹਜ਼ਾਰ ਦਿਨਾਰ ਦੇਵਾਂਗਾ, ਇਸ ਕਾਰਨ।'
ਲਬ੍ਧਂ ਤੇ ਪੁष੍ਕਰਿਣ੍ਯਾਸ਼੍ਚ ਪੁਣ੍ਯਂ ਲਾਭਾਤ੍ਪ੍ਰਮਨ੍ਯਸੇ। ਸ਼ਕ੍ਤ੍ਯਾ ਦਤ੍ਵਾਥ ਮੂਲ੍ਯਂ ਤਾਂ ਸ੍ਵੀਯਾਂ ਕਰ੍ਤੁਂ ਵ੍ਯਵਸ੍ਥਿਤਃ
'ਤੂੰ ਸੋਚਦਾ ਹੈਂ ਕਿ ਤਲਾਬ ਲੈ ਕੇ ਤੂੰ ਪੁੰਨ ਲੈ ਲਿਆ; ਆਪਣੀ ਸਮਰਥਾ ਅਨੁਸਾਰ ਮੁੱਲ ਦੇ ਕੇ, ਤੂੰ ਇਸ ਨੂੰ ਆਪਣਾ ਬਣਾਉਣ ਦਾ ਨਿਸ਼ਚਾ ਕਰ ਲਿਆ।'
ਏਵਮੁਕ੍ਤੇ ਸ ਤਂ ਪ੍ਰਾਹ ਵਾਸਰੇਪ੍ਯਯੁਤਂ ਪੁਨਃ। ਫਲਂ ਭਵਤਿ ਵੈ ਨਿਤ੍ਯਂ ਪੁਣ੍ਯਂ ਪੁਣ੍ਯਵਿਦੋ ਵਿਦੁਃ
ਇਹ ਸੁਣ ਕੇ, ਉਸ ਨੇ ਉੱਤਰ ਦਿੱਤਾ, 'ਜੇਕਰ ਤੂੰ ਇੱਕ ਦਿਨ ਵਿੱਚ ਦਸ ਹਜ਼ਾਰ ਮੁੜ ਦੇਵੇਂ, ਫਲ ਹਮੇਸ਼ਾ ਮਿਲਦਾ ਹੈ; ਗਿਆਨੀਆਂ ਪੁੰਨ ਜਾਣਦੇ ਹਨ।'
ਏਤਸ੍ਮਿਨ੍ਨਿਰ੍ਜਲੇ ਦੇਸ਼ੇ ਸ਼ਿਵਂ ਖਾਤਂ ਕृਤਂ ਚ ਮੇ। ਸ੍ਨਾਨਪਾਨਾਦਿਕਂ ਕਰ੍ਮ ਸਰ੍ਵੇ ਕੁਰ੍ਵਂਤ੍ਯਭੀष੍ਟਤਃ
'ਇਸ ਸੁੱਕੀ ਥਾਂ 'ਤੇ ਮੈਂ ਤਲਾਬ ਖੋਦ ਕੇ ਬਣਾਇਆ; ਇੱਥੇ ਸਭ ਮਨੁੱਖ ਇੱਛਾ ਅਨੁਸਾਰ ਨ੍ਹਾਉਣ, ਪੀਣ ਅਤੇ ਹੋਰ ਕੰਮ ਕਰਦੇ ਹਨ।'
ਤਸ੍ਮਾਨ੍ਮੇਪ੍ਯਯੁਤਾਰ੍ਥਸ੍ਯ ਨੈਤ੍ਯਕਂ ਫਲਮਿष੍ਯਤੇ। ਤਤਸ੍ਤਸ੍ਯਾਭਵਦ੍ਧਾਸ੍ਯਂ ਤਥੈਵ ਚ ਸਭਾਸਦਾਮ੍
ਇਸ ਲਈ, ਮੇਰੇ ਦਸ ਹਜ਼ਾਰ ਲਈ ਸਦਾ ਦਾ ਫਲ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ; ਫਿਰ ਉਸ ਅਤੇ ਸਭਾ ਵਿੱਚ ਹਾਸਾ ਹੋਇਆ।
ਹ੍ਰਿਯਾ ਚ ਪੀਡਿਤਃ ਸੋਪਿ ਵਾਕ੍ਯਮੇਤਦੁਵਾਚ ਹ। ਸਤ੍ਯਮੇਤਦ੍ਵਚੋਸ੍ਮਾਕਂ ਪਰੀਕ੍ਸ਼ਾਂ ਕੁਰੁ ਧਰ੍ਮਤਃ
ਲੱਜਾ ਨਾਲ ਪੀੜਤ ਹੋ ਕੇ, ਉਹ ਵੀ ਕਹਿ ਉਠਿਆ: 'ਸਾਡੀ ਇਹ ਗੱਲ ਸੱਚ ਹੈ—ਧਰਮ ਅਨੁਸਾਰ ਪਰਖ ਲੈ।'
ਮਤ੍ਸਰਾਤ੍ਸ ਤੁ ਤਂ ਪ੍ਰਾਹ ਸ਼ृਣੁ ਮੇ ਵਚਨਂ ਪਿਤਃ। ਦੀਨਾਰਾਯੁਤ ਮੇ ਤਤ੍ਤੇ ਦਤ੍ਵਾ ਚਾਨੀਯ ਪ੍ਰਸ੍ਤਰਮ੍
ਇਰਖਾ ਕਰਕੇ, ਉਸ ਨੇ ਕਿਹਾ, 'ਪਿਤਾ, ਮੇਰੀ ਗੱਲ ਸੁਣੋ: ਦਸ ਹਜ਼ਾਰ ਦਿਨਾਰ ਦੇ ਕੇ, ਮੈਨੂੰ ਇੱਕ ਪੱਥਰ ਲਿਆ ਦੇ।'
ਪਾਤਯਿष੍ਯਾਮਿ ਤੇ ਖਾਤੇ ਯਥਾਯੋਗਂ ਪ੍ਰਮਜ੍ਜਤੁ। ਉਨ੍ਮਜ੍ਜਤਿ ਚ ਯਤ੍ਕਾਲੇ ਪ੍ਰਸ੍ਤਰਃ ਸਂਤਰਤ੍ਯਪਿ
'ਮੈਂ ਉਹ ਪੱਥਰ ਤਲਾਬ ਵਿੱਚ ਸੁੱਟਾਂਗਾ; ਜਿਵੇਂ ਠੀਕ ਹੋਵੇ, ਉਹ ਡੁੱਬ ਜਾਵੇ, ਅਤੇ ਜਿਸ ਵੇਲੇ ਉੱਭਰੇ, ਪੱਥਰ ਵੀ ਪਾਰ ਕਰ ਜਾਵੇ।'
ਕ੍ਸ਼ਯਂ ਯਾਸ੍ਯਤਿ ਨੋ ਵਿਤ੍ਤਂ ਨੋਚੇਨ੍ਮੇ ਧਰ੍ਮਤੋ ਹਿ ਸਾ। ਬਾਢਮੁਕ੍ਤ੍ਵਾਯੁਤਂ ਤਸ੍ਯ ਗृਹੀਤ੍ਵਾ ਸ੍ਵਗृਹਂ ਗਤਃ
'ਮੇਰਾ ਧਨ ਘਟੇਗਾ ਨਹੀਂ, ਜੇਕਰ ਧਰਮ ਅਨੁਸਾਰ ਨਾ ਹੋਵੇ; ਸਹਿਮਤ ਹੋ ਕੇ, ਉਸ ਨੇ ਦਸ ਹਜ਼ਾਰ ਲਏ ਅਤੇ ਆਪਣੇ ਘਰ ਚਲਾ ਗਿਆ।'
ਸਾਕ੍ਸ਼ਿਣਾਮਗ੍ਰਤਸ੍ਤੇਨ ਪ੍ਰਸ੍ਤਰਃ ਪਾਤਿਤਸ੍ਤਥਾ। ਪੁष੍ਕਰਿਣ੍ਯਾਂ ਮਹਤ੍ਯਾਂ ਚ ਦृष੍ਟਂ ਨਰਸੁਰਾਸੁਰੈਃ
ਗਵਾਹਾਂ ਦੇ ਸਾਹਮਣੇ, ਪੱਥਰ ਉਨ੍ਹਾਂ ਹੀ ਤਲਾਬ ਵਿੱਚ ਸੁੱਟਿਆ ਗਿਆ; ਵੱਡੀ ਤਲਾਬ ਵਿੱਚ, ਮਨੁੱਖ, ਦੇਵਤੇ ਅਤੇ ਦੈਤਾਂ ਨੇ ਵੇਖਿਆ।