ਯਃ ਪਠੇਚ੍ਛृਣੁਯਾਦ੍ਵਾਪਿ ਤਸ੍ਯ ਨਾਸ੍ਤੀਹ ਦੁਰ੍ਗਤਿਃ। ਬ੍ਰਹ੍ਮਹਤ੍ਯਾਦਿਭਿਃ ਪਾਪੈਰ੍ਨ ਲਿਪ੍ਯੇਤ ਕਦਾਚਨ
ਜੋ ਇਸ ਨੂੰ ਪੜ੍ਹਦਾ ਜਾਂ ਸੁਣਦਾ ਹੈ, ਉਸ ਦੀ ਇੱਥੇ ਕਦੇ ਮੰਦਭਾਗ ਨਹੀਂ ਹੁੰਦੀ; ਉਹ ਕਦੇ ਵੀ ਬ੍ਰਾਹਮਣ-ਹੱਤਿਆ ਆਦਿ ਪਾਪਾਂ ਨਾਲ ਨਹੀਂ ਲੱਗਦਾ।
ਗਵਾਂ ਕੋਟਿਪ੍ਰਦਾਨੇਨ ਯਤ੍ਫਲਂ ਲਭਤੇ ਨਰਃ। ਤਤ੍ਫਲਂ ਸਮਵਾਪ੍ਨੋਤਿ ਪਂਚਾਖ੍ਯਾਨਾਵਗਾਹਨਾਤ੍
ਇੱਕ ਮਨੁੱਖ ਜੋ ਗਾਂ ਦੀਆਂ ਕਰੋੜਾਂ ਦਾਨ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਜੋ ਫਲ ਮਿਲਦਾ ਹੈ, ਉਹੀ ਫਲ ਪੰਜਾਂ ਦੀ ਕਥਾ ਵਿਚ ਲੀਨ ਹੋਣ ਨਾਲ ਮਿਲ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਸ੍ਨਾਨੇਨ ਪੁष੍ਕਰੇ ਨਿਤ੍ਯਂ ਭਾਗੀਰਥ੍ਯਾਂ ਚ ਸਰ੍ਵਦਾ। ਯਤ੍ਫਲਂ ਤਦਵਾਪ੍ਨੋਤਿ ਸਕृਚ੍ਛ੍ਰਵਣਗੋਚਰਾਤ੍
ਪੁਸ਼ਕਰ ਜਾਂ ਭਾਗੀਰਥੀ ਵਿੱਚ ਹਰ ਰੋਜ਼ ਨ੍ਹਾਉਣ ਨਾਲ ਜੋ ਫਲ ਮਿਲਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਫਲ ਇਹ ਕਥਾ ਇੱਕ ਵਾਰੀ ਸੁਣਨ ਨਾਲ ਹੀ ਮਿਲ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਦੁਃਸ੍ਵਪ੍ਨਂ ਨਾਸ਼ਯੇਤ੍ਕ੍ਸ਼ਿਪ੍ਰਂ ਤਥਾਰੋਗ੍ਯਂ ਪ੍ਰਯਚ੍ਛਤਿ। ਲਕ੍ਸ਼੍ਮ੍ਯਾਰੋਗ੍ਯਕਰਂ ਚੈਵ ਤਸ੍ਮਾਚ੍ਛ੍ਰੋਤਵ੍ਯਮੇਵ ਹਿ
ਇਹ ਮੰਦੇ ਸੁਪਨੇ ਤੁਰੰਤ ਮਿਟਾ ਦਿੰਦਾ ਹੈ ਤੇ ਤੰਦਰੁਸਤੀ ਦਿੰਦਾ ਹੈ; ਲਕਸ਼ਮੀ ਦੀ ਕਿਰਪਾ ਤੇ ਆਰੋਗਤਾ ਵੀ ਮਿਲਦੀ ਹੈ, ਇਸ ਲਈ ਇਹ ਜਰੂਰ ਸੁਣਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ।
ਇਤਿ ਸ਼੍ਰੀਪਾਦ੍ਮਪੁਰਾਣੇ ਪ੍ਰਥਮੇ ਸृष੍ਟਿਖਂਡੇ ਪਂਚਾਖ੍ਯਾਨਂਨਾਮ षਟ੍ਪਂਚਾਸ਼ਤ੍ਤਮੋऽਧ੍ਯਾਯਃ
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਸ਼੍ਰੀ ਪਦਮ ਪੁਰਾਣ ਦੇ ਪਹਿਲੇ ਸ੍ਰਿਸ਼ਟੀ ਖੰਡ ਵਿੱਚ, ਪੰਜਾਂ ਦੀ ਕਥਾ ਨਾਮਕ ਛਪੰਜਵਾਂ ਅਧਿਆਇ ਮੁਕੰਮਲ ਹੋਇਆ।
ਸਪ੍ਤਪਞ੍ਚਾਸ਼ਤ੍ਤਮੋऽਧ੍ਯਾਯਃ। ਦ੍ਵਿਜਾ ਊਚੁਃ- ਕੀਰ੍ਤਿਰ੍ਧਰ੍ਮੋਥ ਲੋਕੇषੁ ਸਰ੍ਵਾਣਿ ਪ੍ਰਵਰਾਣਿ ਚ। ਵਦ ਨੋ ਮੁਨਿਸ਼ਾਰ੍ਦੂਲ ਯਦਿ ਨੋऽਸ੍ਤਿ ਤ੍ਵਨੁਗ੍ਰਹਃ
ਸਤਪੰਜਵਾਂ ਅਧਿਆਇ। ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਨੇ ਕਿਹਾ: ਲੋਕਾਂ ਵਿੱਚ ਕੀਰਤੀ, ਧਰਮ ਅਤੇ ਸਾਰੇ ਵਧੀਆ ਗੁਣ—ਸਾਨੂੰ ਦੱਸੋ, ਮুনি ਸ਼੍ਰੇਸ਼ਠ, ਜੇਕਰ ਤੁਸੀਂ ਸਾਡੇ ਉੱਤੇ ਕਿਰਪਾ ਕਰਦੇ ਹੋ।
ਵ੍ਯਾਸ ਉਵਾਚ- ਯਸ੍ਯ ਖਾਤੇ ਵਨੇ ਗਾਵਸ੍ਤृਪ੍ਯਂਤਿ ਮਾਸਮੇਵ ਚ। ਯਦ੍ਵਾ ਸਪ੍ਤਦਿਨਾਤ੍ਪੂਤਃ ਸਰ੍ਵਦੇਵੈਃ ਸ ਪੂਜਿਤਃ
ਵਿਆਸ ਨੇ ਕਿਹਾ—ਜਿਸ ਦੇ ਜੰਗਲ ਵਿਚਲੇ ਖੂਹ ਜਾਂ ਤਲਾਬ 'ਚ ਗਾਂਵਾਂ ਇੱਕ ਮਹੀਨੇ ਲਈ ਤ੍ਰਿਪਤ ਹੋ ਜਾਂਦੀਆਂ ਹਨ, ਜਾਂ ਜੋ ਸੱਤ ਦਿਨਾਂ ਵਿੱਚ ਉਸ ਨੂੰ ਪਵਿੱਤਰ ਕਰ ਦਿੰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਮਨੁੱਖ ਸਾਰੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਵੱਲੋਂ ਪੂਜਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਪੁष੍ਕਰਿਣ੍ਯਾ ਵਿਸ਼ੇषੇਣ ਪੂਤਾ ਯਾ ਯਜ੍ਞਕਰ੍ਮਣਾ। ਯਤ੍ਫਲਂ ਜਲਦਾਨੇਨ ਸਰ੍ਵਮਤ੍ਰਾਸ੍ਯਿ(?) ਤਚ੍ਛृਣੁ
ਖਾਸ ਕਰਕੇ, ਜੇ ਕੋਈ ਤਲਾਬ ਯਜਨ ਦੇ ਕੰਮਾਂ ਰਾਹੀਂ ਪਵਿੱਤਰ ਹੋਵੇ—ਇੱਥੇ ਪਾਣੀ ਦੇਣ ਦਾ ਜੋ ਫਲ ਹੈ, ਉਹ ਸਾਰੇ ਦਾਨਾਂ ਦੇ ਫਲ ਦੇ ਬਰਾਬਰ ਹੈ; ਇਹ ਸਾਰਾ ਸੁਣ।
ਹਾਯਨੇ ਹਾਯਨੇ ਚੈਵ ਕਲ੍ਪਂ ਕਲ੍ਪਂ ਵਿਧੀਯਤੇ। ਦਾਨਾਤ੍ਸ੍ਵਰ੍ਗਮਵਾਪ੍ਨੋਤਿ ਤੋਯਦਃ ਸਰ੍ਵਦੋ ਭੁਵਿ
ਹਰ ਸਾਲ, ਹਰ ਯੁਗ ਵਿੱਚ ਇਹ ਹੀ ਹੁਕਮ ਹੈ: ਪਾਣੀ ਦੇਣ ਵਾਲਾ ਮਨੁੱਖ ਸਵਰਗ ਨੂੰ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰਦਾ ਹੈ ਅਤੇ ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ ਸਭ ਦਾ ਭਲਾ ਕਰਦਾ ਹੈ।
ਮੇਘੇ ਵਰ੍षਤਿ ਖਾਤੇ ਚ ਜਾਯਂਤੇ ਯੇ ਤੁ ਸ਼ੀਕਰਾਃ। ਤਾਵਦ੍ਵਰ੍षਸਹਸ੍ਰਾਣਿ ਦਿਵਮਸ਼੍ਨਾਤਿ ਮਾਨਵਃ
ਜਦੋਂ ਬਦਲ ਖੂਹ ਜਾਂ ਤਲਾਬ 'ਚ ਵਰਸਦਾ ਹੈ, ਜਿੰਨੀ ਬੂੰਦਾਂ ਬਣਦੀਆਂ ਹਨ, ਉਤਨੇ ਹਜ਼ਾਰਾਂ ਸਾਲ ਮਨੁੱਖ ਸਵਰਗ ਦਾ ਆਨੰਦ ਲੈਂਦਾ ਹੈ।
ਤੋਯੈਰਨ੍ਨਾਦਿਪਾਕੈਸ਼੍ਚ ਪ੍ਰਸਨ੍ਨੋ ਮਾਨਵੋ ਭਵੇਤ੍। ਪ੍ਰਾਣਾਨਾਂ ਚ ਵਿਨਾਨ੍ਨੈਸ਼੍ਚ ਧਾਰਣਨ੍ਨੈਵ ਜਾਯਤੇ
ਪਾਣੀ ਅਤੇ ਖਾਣਾ-ਪਕਾਉਣ ਵਾਲੀਆਂ ਚੀਜ਼ਾਂ ਨਾਲ ਮਨੁੱਖ ਖੁਸ਼ ਹੁੰਦਾ ਹੈ; ਖਾਣਾ ਨਾ ਹੋਵੇ ਤਾਂ ਜੀਵਨ ਚੱਲ ਨਹੀਂ ਸਕਦਾ।
ਪਿਤॄਣਾਂ ਤਰ੍ਪਣਂ ਸ਼ੌਚਂ ਰੂਪਂ ਵੈ ਗਂਧ੍ਯਨਾਸ਼ਨਮ੍। ਬੀਜਂ ਤ੍ਵਿਹਾਰ੍ਜਿਤਂ ਸਰ੍ਵਂ ਸਰ੍ਵਂ ਤੋਯੇ ਪ੍ਰਤਿष੍ਠਿਤਮ੍
ਪਿਤਰਾਂ ਦੀ ਤ੍ਰਿਪਤੀ, ਪਵਿੱਤਰਤਾ, ਸੋਹਣਾਪਣ ਅਤੇ ਗੰਦੀ ਵਾਸ਼ ਦਾ ਨਾਸ—ਇਹ ਸਾਰੇ ਬੀਜ, ਜੋ ਇੱਥੇ ਮਿਲਦੇ ਹਨ, ਪਾਣੀ ਵਿੱਚ ਹੀ ਵੱਸਦੇ ਹਨ।
ਵਸ੍ਤ੍ਰਸ੍ਯ ਧਾਵਨਂ ਰੁਚ੍ਯਂ ਭਾਜਨਾਨਾਂ ਤਥੈਵ ਚ। ਤੇਨੈਵ ਸਰ੍ਵਕਾਰ੍ਯਂ ਚ ਪਾਨੀਯਂ ਮੇਧ੍ਯਮੇਵ ਚ
ਕੱਪੜਿਆਂ ਦੀ ਧੋਤਾਈ, ਭਾਂਡਿਆਂ ਦੀ ਸਫਾਈ ਅਤੇ ਹੋਰ ਸਾਰੇ ਕੰਮ—ਇਹ ਸਭ ਪਾਣੀ ਨਾਲ ਹੀ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ, ਅਤੇ ਪੀਣ ਵਾਲਾ ਪਾਣੀ ਪਵਿੱਤਰ ਹੁੰਦਾ ਹੈ।
ਤਸ੍ਮਾਤ੍ਸਰ੍ਵਪ੍ਰਯਤ੍ਨੇਨ ਵਾਪੀਕੂਪਤਟਾਕਕਮ੍। ਕਾਰਯੇਚ੍ਚ ਬਲੈਃ ਸਰ੍ਵੈਸ੍ਤਥਾ ਸਰ੍ਵਧਨੇਨ ਚ
ਇਸ ਲਈ, ਹਰ ਤਰ੍ਹਾਂ ਦੀ ਕੋਸ਼ਿਸ਼ ਨਾਲ, ਖੂਹ, ਤਲਾਬ ਅਤੇ ਝੀਲ ਬਣਾਉਣੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ, ਆਪਣੀ ਪੂਰੀ ਤਾਕਤ ਅਤੇ ਧਨ ਨਾਲ।
ਤਤੋ ਵਿਨਿਰ੍ਜਲੇ ਦੇਸ਼ੋ(ਦੇਸ਼ੇ?) ਯੋ ਦਦਾਤਿ ਜਲਾਸ਼ਯਮ੍। ਵਾਸਰੇ ਵਾਸਰੇ ਤਸ੍ਯ ਕਲ੍ਪਂ ਸ੍ਵਰ੍ਗਂ ਵਿਨਿਰ੍ਦਿਸ਼ੇਤ੍
ਜਿੱਥੇ ਪਾਣੀ ਨਹੀਂ ਹੁੰਦਾ, ਜੇ ਕੋਈ ਉਥੇ ਪਾਣੀ ਦਾ ਸਰੋਤ ਬਣਾਉਂਦਾ ਹੈ, ਉਸ ਨੂੰ ਹਰ ਦਿਨ, ਇੱਕ ਯੁਗ ਲਈ, ਸਵਰਗ ਮਿਲਦਾ ਹੈ।
ਤ੍ਰਿਵਿष੍ਟਪਾਚ੍ਚ੍ਯੁਤੋ ਵਿਪ੍ਰੋ ਵੇਦਸ਼ਾਸ੍ਤ੍ਰਾਰ੍ਥਪਾਰਗਃ। ਲੋਕਬਂਧੁਃ ਸ ਧਰ੍ਮਾਤ੍ਮਾ ਤਪਸ੍ਤਪ੍ਤ੍ਵਾ ਦਿਵਂ ਵ੍ਰਜੇਤ੍
ਜੋ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਸਵਰਗ ਤੋਂ ਡਿੱਗ ਗਿਆ, ਪਰ ਵੇਦ ਅਤੇ ਸ਼ਾਸਤਰਾਂ ਦੀ ਸਮਝ ਰੱਖਦਾ ਹੈ, ਸਭ ਦਾ ਮਿੱਤਰ, ਧਰਮਵਾਨ ਤੇ ਤਪ ਕਰ ਚੁੱਕਾ ਹੈ, ਉਹ ਦੁਬਾਰਾ ਸਵਰਗ ਨੂੰ ਪਹੁੰਚ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਏਵਂ ਜਨ੍ਮਾष੍ਟਕਂ ਪ੍ਰਾਪ੍ਯ ਏਕਸ੍ਯਾਕ੍ਸ਼ਯਮਿष੍ਯਤੇ। ਕ੍ਸ਼ਤ੍ਤ੍ਰਿਯਾਣਾਂ ਕੁਲੇ ਜਾਤਃ ਸਾਰ੍ਵਭੌਮੋ ਭਵੇਨ੍ਨृਪਃ
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਅੱਠ ਜਨਮਾਂ ਮਿਲਣ ਤੋਂ ਬਾਅਦ, ਉਹ ਅਖੁੱਤ ਮੰਨਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ; ਜੇ ਕਿਸੇ ਕਸ਼ਤਰੀ ਪਰਿਵਾਰ 'ਚ ਜਨਮ ਲੈਂਦਾ ਹੈ, ਤਾਂ ਉਹ ਸਭ ਦਾ ਰਾਜਾ ਬਣ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਵਿਸ਼ੋऽਕ੍ਸ਼ਯਂ ਧਨਂ ਵਿਦ੍ਯਾਜ੍ਜਨ੍ਮਜਨ੍ਮਸੁ ਯਤ੍ਪ੍ਰਿਯਮ੍। ਸ਼ੂਦ੍ਰਾਦਯੋਨ੍ਤ੍ਯਜਾਸ਼੍ਚਾਨ੍ਯੇ ਲਭਂਤੇ ਸ੍ਵਰ੍ਗਤਿਂ ਮੁਹੁਃ
ਵੈਸ਼ਾਂ ਵਿਚ, ਉਹ ਅਖੁੱਤ ਧਨ ਪਾਉਂਦਾ ਹੈ, ਹਰ ਜਨਮ ਵਿਚ ਜੋ ਪਿਆਰਾ ਹੈ, ਉਹ ਮਿਲਦਾ ਹੈ; ਸ਼ੂਦਰ ਅਤੇ ਹੋਰ ਨੀਚ ਜਾਤੀਆਂ ਵੀ ਵਾਰ-ਵਾਰ ਸਵਰਗ ਨੂੰ ਪਹੁੰਚ ਜਾਂਦੇ ਹਨ।
ਚਤੁਰ੍ਹਸ੍ਤਪ੍ਰਮਾਣਂ ਤੁ ਕੂਪਂ ਖਨਤਿ ਯਃ ਪੁਮਾਨ੍। ਪਰੋਪਕਾਰਕਂ ਨਿਤ੍ਯਂ ਕਲ੍ਪਂ ਸ੍ਵਰ੍ਗਂ ਤੁ ਹਾਯਨੇ
ਜੋ ਮਨੁੱਖ ਚਾਰ ਹੱਥ ਵੱਡਾ ਖੂਹ ਖੋਦਦਾ ਹੈ, ਹਮੇਸ਼ਾ ਪਰਉਪਕਾਰ ਲਈ, ਉਹ ਹਰ ਸਾਲ ਇੱਕ ਯੁਗ ਲਈ ਸਵਰਗ ਪਾਉਂਦਾ ਹੈ।
ਦ੍ਵਿਗੁਣੇ ਦ੍ਵਿਗੁਣਂ ਵਿਦ੍ਯਾਚ੍ਛਤਂ ਚੈਵ ਚਤੁਰ੍ਗੁਣੇ। ਵਿਂਸ਼ਤ੍ਕਿष੍ਕੁਪ੍ਰਮਾਣਾਂ ਤੁ ਦਦ੍ਯਾਤ੍ਪੁष੍ਕਰਿਣੀਂ ਤੁ ਯਃ
ਜੇ ਖੂਹ ਦੋ ਗੁਣਾ ਹੋਵੇ, ਫਲ ਵੀ ਦੋ ਗੁਣਾ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ; ਚਾਰ ਗੁਣਾ ਹੋਵੇ ਤਾਂ ਸੌ ਗੁਣਾ ਫਲ ਮਿਲਦਾ ਹੈ। ਜੋ ਵੀ ਮਨੁੱਖ ਵੀਹ ਹੱਥ ਵੱਡਾ ਤਲਾਬ ਦਿੰਦਾ ਹੈ—
ਵਿष੍ਣੋਰ੍ਧਾਮ ਲਭੇਤ੍ਸੋਪਿ ਦਿਵ੍ਯਭੋਗਂ ਤਥੈਵ ਚ। ਅਨਂਤਰਂ ਨृਪੋ ਜਾਤੋ ਧਨੀ ਵਾਗੀਸ਼੍ਵਰੋ ਭਵੇਤ੍
ਉਹ ਵਿਸ਼ਨੂ ਦੇ ਘਰ ਨੂੰ ਪਾਉਂਦਾ ਹੈ ਅਤੇ ਦਿਵਿਆ ਸੁਖ ਵੀ ਮਿਲਦੇ ਹਨ; ਅਗਲੇ ਜਨਮ ਵਿਚ ਉਹ ਰਾਜਾ, ਧਨਵਾਨ ਅਤੇ ਵਧੀਆ ਬੋਲਣ ਵਾਲਾ ਬਣਦਾ ਹੈ।
ਏਵਂ ਦ੍ਵਿਸ੍ਤ੍ਰਿਸ਼੍ਚਤੁਰ੍ਵਾਪਿ ਗੁਣਤੋ ਭੋਗ੍ਯਮਿष੍ਯਤੇ। ਵਿਸ੍ਤੀਰ੍ਣੇ ਪ੍ਰਚੁਰਂ ਵਿਦ੍ਧਿ ਸਹਸ੍ਰੇਣਾਚ੍ਯੁਤੋ ਦਿਵਃ
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਦੋ, ਤਿੰਨ ਜਾਂ ਚਾਰ ਗੁਣੇ ਹੋਣ ਤੇ, ਫਲ ਵੀ ਵਧ ਜਾਂਦਾ ਹੈ; ਜੇ ਹਜ਼ਾਰ ਹੋਵੇ, ਤਾਂ ਸਭ ਤੋਂ ਉੱਚਾ ਸਵਰਗ ਮਿਲਦਾ ਹੈ।
ਸਹਸ੍ਰਾਦ੍ਦ੍ਵਿਗੁਣੇਨੈਵ ਸੁਰਪੂਜ੍ਯੋ ਭਵੇਨ੍ਨਰਃ। ਜਂਤਵਸ੍ਤਤ੍ਰ ਯੇ ਸਂਤਿ ਯਾਵਂਤੋ ਜੀਵਨਂ ਯਯੁਃ
ਦੋ ਹਜ਼ਾਰ ਹੋਣ ਤੇ, ਮਨੁੱਖ ਦੇਵਤਿਆਂ ਵੱਲੋਂ ਪੂਜਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ; ਅਤੇ ਉਥੇ ਰਹਿਣ ਵਾਲੇ ਸਾਰੇ ਜੀਵ, ਜਿੰਨਾ ਸਮਾਂ ਉਹ ਜੀਵਦੇ ਹਨ—
ਤਤ੍ਸਂਖ੍ਯਾਕਾ ਜਨਾਸ੍ਤਸ੍ਯ ਕਿਂਕਰਾਃ ਪृष੍ਟਲਗ੍ਨਕਾਃ। ਭਵਂਤਿ ਸਤਤਂ ਗੇਹੇ ਪੁਰੇ ਜਨਪਦੇषੁ ਚ
ਉਹਨਾਂ ਦੀ ਗਿਣਤੀ ਦੇ ਲੋਕ ਉਸ ਦੇ ਸੇਵਕ ਬਣ ਜਾਂਦੇ ਹਨ, ਹਮੇਸ਼ਾ ਉਸ ਦੇ ਘਰ, ਸ਼ਹਿਰ ਅਤੇ ਦੇਸ਼ ਵਿਚ ਉਸ ਨਾਲ ਜੁੜੇ ਰਹਿੰਦੇ ਹਨ।
ਵਿਹਾਯ ਪਿਤਰਂ ਭੋਗ੍ਯਾ ਧਨੇ ਕ੍ਸ਼ੀਣੇ ਯਥਾ ਵਨਮ੍। ਪਕ੍ਸ਼ਿਣਸ੍ਸੂਕਰਸ਼੍ਚੈਵ ਮਹਿषੀ ਕਰਿਣੀ ਤਥਾ
ਜਿਵੇਂ ਧਨ ਖਤਮ ਹੋ ਜਾਣ 'ਤੇ ਪੰਛੀ, ਸੂਅਰ, ਮਹਿਣੀ ਅਤੇ ਹਾਥਣ ਆਪਣੇ ਪਾਲਣਹਾਰ ਨੂੰ ਛੱਡ ਕੇ ਜੰਗਲ ਵੱਲ ਚਲੇ ਜਾਂਦੇ ਹਨ,
ਉਪਦੇष੍ਟਾ ਚ ਕਰ੍ਤ੍ਤਾ ਚ षਡੇਤੇ ਸ੍ਵਰ੍ਗਗਾਮਿਨਃ। ਦਿਵ੍ਯਂ ਚ ਪਕ੍ਸ਼ਿਣਾਂ ਚੈਵ ਸ਼ਤਂ ਸ੍ਵਰ੍ਗਂ ਵਿਨਿਰ੍ਦਿਸ਼ੇਤ੍
ਉਪਦੇਸ਼ਕ ਅਤੇ ਕਰਣ ਵਾਲਾ—ਇਹ ਛੇ ਲੋਕ ਸਵਰਗ ਵੱਲ ਲੈ ਜਾਂਦੇ ਹਨ; ਅਤੇ ਸੌ ਦੇਵਤਮਈ ਪੰਛੀਆਂ ਨੂੰ ਵੀ ਸਵਰਗ ਮਿਲਣ ਦੀ ਗੱਲ ਕੀਤੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ।
ਕ੍ਰੋਡੋ ਵਰ੍षਸਹਸ੍ਰਂ ਤੁ ਮਹਿष੍ਯਯੁਤਹਾਯਨਮ੍। ਦੇਵਰੂਪਂ ਸਮਾਸ੍ਥਾਯ ਕਰਿਣ੍ਯਾ ਲਕ੍ਸ਼ਮੁਚ੍ਯਤੇ
ਸੂਅਰ ਹਜ਼ਾਰ ਸਾਲਾਂ ਲਈ, ਮਹਿਣੀ ਦਸ ਹਜ਼ਾਰ ਸਾਲਾਂ ਲਈ, ਹਾਥਣ ਲੱਖ ਸਾਲਾਂ ਲਈ—ਦੇਵਤਮਈ ਰੂਪ ਧਾਰਨ ਕਰਕੇ—ਇਹ ਉਚਾਰਿਆ ਗਿਆ ਹੈ।
ਕੋਟ੍ਯੇਕਮੁਪਦੇष੍ਟੁਸ਼੍ਚ ਕਰ੍ਤੁਰਕ੍ਸ਼ਯਮੇਵ ਚ। ਪੁਰਾ ਧਨਿਸੁਤੇਨੈਵ ਕृਤਃ ਖ੍ਯਾਤੋ ਜਲਾਸ਼ਯਃ
ਹਰ ਕਰੋੜ ਉਪਦੇਸ਼ਕ ਅਤੇ ਕਰਣ ਵਾਲੇ ਲਈ ਅਖੂਤ ਫਲ ਹੁੰਦਾ ਹੈ; ਪਹਿਲਾਂ ਧਨ ਦੇ ਪੁੱਤਰ ਨੇ ਪ੍ਰਸਿੱਧ ਜਲਾਸ਼ਯ ਬਣਾਇਆ ਸੀ।
ਅਯੁਤਧਨਵ੍ਯਯੇਨੈਵ ਪ੍ਰਾਣੇਨੈਵ ਬਲੇਨ ਚ। ਸਰ੍ਵਸਤ੍ਵੋਪਕਾਰਾਯ ਸ਼ਿਵਸ਼੍ਰਦ੍ਧਾਯੁਤੇਨ ਚ
ਦਸ ਹਜ਼ਾਰ ਧਨ ਖਰਚ ਕੇ, ਆਪਣੀ ਜਾਨ ਅਤੇ ਤਾਕਤ ਨਾਲ, ਸਭ ਜੀਵਾਂ ਦੀ ਭਲਾਈ ਲਈ, ਅਤੇ ਸ਼ਿਵ ਭਗਤੀ ਦੇ ਦਸ ਹਜ਼ਾਰ ਗੁਣ ਨਾਲ,
ਕਾਲੇਨ ਕਿਯਤਾ ਚਾਪਿ ਕ੍ਸ਼ੀਣਵਿਤ੍ਤੋऽਭਵਤ੍ਕਿਲ। ਕਸ਼੍ਚਿਦਰ੍ਥੀ ਧਨੀ ਤਸ੍ਯ ਮੂਲ੍ਯਦਾਨਾਯ ਚੋਦ੍ਯਤਃ
ਕੁਝ ਸਮੇਂ ਬਾਅਦ ਉਸ ਦਾ ਧਨ ਖਤਮ ਹੋ ਗਿਆ; ਕੋਈ ਧਨੀ ਮਨੁੱਖ ਲਾਲਚੀ ਹੋ ਗਿਆ ਅਤੇ ਮੁੱਲ ਦੇਣ ਲਈ ਤਿਆਰ ਸੀ।