ਉਪਦੇਸ਼ਂ ਚ ਦੇਵੇਸ਼ ਬ੍ਰੂਹਿ ਮੇ ਮਧੁਸੂਦਨ। ਸ਼੍ਰੀਭਗਵਾਨੁਵਾਚ- ਗਚ੍ਛ ਸ੍ਵਪਿਤਰੌ ਤਾਤ ਸ਼ੋਕਵਿਕ੍ਲਵਮਾਨਸੌ
ਦੇਵਾਂ ਦੇ ਸਿਰਤਾਜ, ਮੈਨੂੰ ਉਪਦੇਸ਼ ਦਿਓ, ਮਧੁਸੂਦਨ। ਸ਼੍ਰੀ ਭਗਵਾਨ ਨੇ فرمایا: 'ਪੁੱਤਰ, ਆਪਣੇ ਮਾਂ-ਪਿਓ ਕੋਲ ਜਾ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਮਨ ਦੁੱਖ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ ਹਨ।'
ਸਮਾਰਾਧ੍ਯ ਪ੍ਰਯਤ੍ਨੇਨ ਮਦ੍ਗृਹਂ ਪ੍ਰਾਪ੍ਸ੍ਯਸੇऽਚਿਰਾਤ੍। ਪਿਤृਮਾਤृਸਮਾ ਦੇਵਾ ਨ ਤਿष੍ਠਂਤਿ ਸੁਰਾਲਯੇ
ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਸਚੇ ਦਿਲੋਂ ਸੇਵਾ ਕਰ ਕੇ, ਤੂੰ ਜਲਦੀ ਹੀ ਮੇਰੇ ਘਰ ਪਹੁੰਚ ਜਾਵੇਗਾ; ਮਾਂ-ਪਿਓ ਦੇ ਦਰਜੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਨਾਲੋਂ ਵੱਧ ਹਨ, ਉਹ ਸੁਰਗ ਵਿੱਚ ਨਹੀਂ ਰਹਿੰਦੇ।
ਯਾਭ੍ਯਾਂ ਸੁਗਰ੍ਹਿਤਂ ਦੇਹਂ ਸ਼ਿਸ਼ੁਤ੍ਵੇ ਪਾਲਿਤਂ ਸਦਾ। ਅਜ੍ਞਾਨਦੋषਸਹਿਤਂ ਪ੍ਰਪੁष੍ਟਂ ਚਾਪਿ ਵਰ੍ਧਿਤਮ੍
ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਇਹ ਸਰੀਰ, ਜੋ ਹਮੇਸ਼ਾ ਨਿੰਦਾ ਯੋਗ ਹੈ, ਬਚਪਨ ਵਿੱਚ ਸੰਭਾਲਿਆ, ਅਗਿਆਨ ਤੇ ਦੋਸ਼ਾਂ ਨਾਲ ਭਰਿਆ ਹੋਇਆ, ਪਾਲਿਆ ਤੇ ਵਧਾਇਆ।
ਯਾਭ੍ਯਾਂ ਤਯੋਸ੍ਸਮਂ ਨਾਸ੍ਤਿ ਤ੍ਰੈਲੋਕ੍ਯੇ ਸਚਰਾਚਰੇ। ਤਤੋ ਦੇਵਗਣਾਸ੍ਸਰ੍ਵੇ ਪਂਚਭਿਸ੍ਤੈਰ੍ਮੁਦਾਨ੍ਵਿਤਾਃ
ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੋਨਾਂ ਦੇ ਬਰਾਬਰ ਤਿੰਨ ਲੋਕਾਂ ਵਿੱਚ ਕੋਈ ਨਹੀਂ, ਚਾਹੇ ਚਲਦੇ-ਫਿਰਦੇ ਹੋਣ ਜਾਂ ਅਚਲ; ਇਸ ਕਰਕੇ, ਉਹ ਪੰਜ ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਨਾਲ ਸਾਰੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਦਲ ਖੁਸ਼ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ,
ਮਾਧਵਂ ਸਂਸ੍ਤੁਵਂਤਸ਼੍ਚ ਗਤਾਸ੍ਤੇ ਹਰਿਮਂਦਿਰਮ੍। ਖਚਿਤਾਂ ਚ ਪੁਰੀਂ ਰਮ੍ਯਾਂ ਵਿਸ਼੍ਵਕਰ੍ਮਵਿਨਿਰ੍ਮਿਤਾਮ੍
ਮਾਧਵ ਦੀ ਸਤਕਾਰੀ ਕਰਦੇ ਹੋਏ, ਉਹ ਹਰੀ ਦੇ ਮੰਦਰ ਵੱਲ ਚਲੇ ਗਏ, ਵਿਸ਼ਵਕਰਮਾ ਦੁਆਰਾ ਬਣਾਈ ਹੋਈ ਸੋਹਣੀ, ਗਹਿਣਿਆਂ ਨਾਲ ਸਜੀ ਸ਼ਹਿਰ।
ਰਤ੍ਨਾਢ੍ਯਾਮਿष੍ਟਸਂਪੂਰ੍ਣਾਂ ਕਲ੍ਪਵृਕ੍ਸ਼ਾਦਿਭਿਰ੍ਯੁਤਾਮ੍। ਸ਼ਾਤਕੁਮ੍ਭਮਯੈਰ੍ਗੇਹੈਸ੍ਸਰ੍ਵਰਤ੍ਨੈਸ੍ਸਕਰ੍ਬੁਰਾਮ੍
ਜਵੇਰਾਤਾਂ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ, ਮਨਚਾਹੀ ਚੀਜ਼ਾਂ ਨਾਲ ਪੂਰੀ, ਕਲਪਵ੍ਰੱਖ ਆਦਿ ਨਾਲ ਭਰਿਆ ਹੋਇਆ, ਸੋਨੇ ਦੇ ਘਰ, ਹਰ ਕਿਸਮ ਦੇ ਰਤਨਾਂ ਨਾਲ ਸਜਿਆ।
ਵਜ੍ਰਵੈਡੂਰ੍ਯਸੋਪਾਨਾਂ ਸ੍ਵਰ੍ਣਦੀਤੋਯਸਂਯੁਤਾਮ੍। ਗੀਤਵਾਦ੍ਯਾਦਿਸਂਪੂਰ੍ਣਾਂ ਸਰ੍ਵਦੁਰ੍ਗਸਮਾਕੁਲਾਮ੍
ਹੀਰੇ ਤੇ ਨੀਲਮ ਦੀਆਂ ਸੀੜੀਆਂ, ਸੋਨੇ ਦੇ ਪਾਣੀ ਵਾਲੀਆਂ ਨਦੀਆਂ ਨਾਲ ਮਿਲੀਆਂ, ਗੀਤ-ਸੰਗੀਤ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ, ਚੌਂਕੀਆਂ ਨਾਲ ਘਿਰਿਆ ਹੋਇਆ।
ਕੋਕਿਲਾਲਾਪਬਹੁਲਾਂ ਸਿਦ੍ਧਗਂਧਰ੍ਵਸੇਵਿਤਾਮ੍। ਰੂਪਾਢ੍ਯੈਃ ਸੁਜਨੈਃ ਪੂਰ੍ਣਾਂ ਪ੍ਰਯਾਂਤੀਮਿਵ ਖੇ ਪੁਰੀਮ੍
ਕੋਇਲਾਂ ਦੀਆਂ ਆਵਾਜ਼ਾਂ ਨਾਲ ਭਰਿਆ, ਸਿਧਾਂ ਤੇ ਗੰਧਰਵਾਂ ਦੀ ਸੇਵਾ ਵਿੱਚ, ਸੋਹਣੇ ਤੇ ਨੇਕ ਲੋਕਾਂ ਨਾਲ ਪੂਰੀ, ਸ਼ਹਿਰ ਅਸਮਾਨ ਵਿੱਚ ਤੁਰਦੀ ਹੋਈ ਲੱਗਦੀ ਸੀ।
ਤਤਃ ਸ੍ਥਿਤ੍ਵਾऽਚ੍ਯੁਤਾਃ ਸਰ੍ਵੇ ਸਰ੍ਵਲੋਕੋਰ੍ਧ੍ਵਤੋ ਭृਸ਼ਮ੍। ਦ੍ਵਿਜੋਪਿ ਪਿਤਰੌ ਗਤ੍ਵਾ ਸਮਾਰਾਧ੍ਯ ਪ੍ਰਯਤ੍ਨਤਃ
ਫਿਰ ਸਾਰੇ ਅਚ੍ਯੁਤ ਲੋਕਾਂ ਤੋਂ ਉੱਤੇ ਖੜੇ ਹੋ ਗਏ; ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਆਪਣੇ ਮਾਂ-ਪਿਓ ਕੋਲ ਗਿਆ ਤੇ ਵੱਡੀ ਮਿਹਨਤ ਨਾਲ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਸੇਵਾ ਕੀਤੀ।
ਅਚਿਰੇਣੈਵ ਕਾਲੇਨ ਸਕੁਟੁਂਬੋ ਹਰਿਂ ਯਯੌ। ਪਂਚਾਖ੍ਯਾਨਮਿਦਂ ਪੁਣ੍ਯਂ ਮਯਾ ਤੇ ਸਮੁਦਾਹृਤਮ੍
ਥੋੜੇ ਸਮੇਂ ਵਿੱਚ, ਆਪਣੇ ਪਰਿਵਾਰ ਸਮੇਤ, ਉਹ ਹਰੀ ਕੋਲ ਚਲਾ ਗਿਆ; ਇਹ ਪੰਜਾਂ ਦੀ ਪਵਿੱਤਰ ਕਥਾ ਮੈਂ ਤੈਨੂੰ ਸੁਣਾਈ ਹੈ।
ਯਃ ਪਠੇਚ੍ਛृਣੁਯਾਦ੍ਵਾਪਿ ਤਸ੍ਯ ਨਾਸ੍ਤੀਹ ਦੁਰ੍ਗਤਿਃ। ਬ੍ਰਹ੍ਮਹਤ੍ਯਾਦਿਭਿਃ ਪਾਪੈਰ੍ਨ ਲਿਪ੍ਯੇਤ ਕਦਾਚਨ
ਜੋ ਇਸ ਨੂੰ ਪੜ੍ਹਦਾ ਜਾਂ ਸੁਣਦਾ ਹੈ, ਉਸ ਦੀ ਇੱਥੇ ਕਦੇ ਮੰਦਭਾਗ ਨਹੀਂ ਹੁੰਦੀ; ਉਹ ਕਦੇ ਵੀ ਬ੍ਰਾਹਮਣ-ਹੱਤਿਆ ਆਦਿ ਪਾਪਾਂ ਨਾਲ ਨਹੀਂ ਲੱਗਦਾ।
ਗਵਾਂ ਕੋਟਿਪ੍ਰਦਾਨੇਨ ਯਤ੍ਫਲਂ ਲਭਤੇ ਨਰਃ। ਤਤ੍ਫਲਂ ਸਮਵਾਪ੍ਨੋਤਿ ਪਂਚਾਖ੍ਯਾਨਾਵਗਾਹਨਾਤ੍
ਇੱਕ ਮਨੁੱਖ ਜੋ ਗਾਂ ਦੀਆਂ ਕਰੋੜਾਂ ਦਾਨ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਜੋ ਫਲ ਮਿਲਦਾ ਹੈ, ਉਹੀ ਫਲ ਪੰਜਾਂ ਦੀ ਕਥਾ ਵਿਚ ਲੀਨ ਹੋਣ ਨਾਲ ਮਿਲ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਸ੍ਨਾਨੇਨ ਪੁष੍ਕਰੇ ਨਿਤ੍ਯਂ ਭਾਗੀਰਥ੍ਯਾਂ ਚ ਸਰ੍ਵਦਾ। ਯਤ੍ਫਲਂ ਤਦਵਾਪ੍ਨੋਤਿ ਸਕृਚ੍ਛ੍ਰਵਣਗੋਚਰਾਤ੍
ਪੁਸ਼ਕਰ ਜਾਂ ਭਾਗੀਰਥੀ ਵਿੱਚ ਹਰ ਰੋਜ਼ ਨ੍ਹਾਉਣ ਨਾਲ ਜੋ ਫਲ ਮਿਲਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਫਲ ਇਹ ਕਥਾ ਇੱਕ ਵਾਰੀ ਸੁਣਨ ਨਾਲ ਹੀ ਮਿਲ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਦੁਃਸ੍ਵਪ੍ਨਂ ਨਾਸ਼ਯੇਤ੍ਕ੍ਸ਼ਿਪ੍ਰਂ ਤਥਾਰੋਗ੍ਯਂ ਪ੍ਰਯਚ੍ਛਤਿ। ਲਕ੍ਸ਼੍ਮ੍ਯਾਰੋਗ੍ਯਕਰਂ ਚੈਵ ਤਸ੍ਮਾਚ੍ਛ੍ਰੋਤਵ੍ਯਮੇਵ ਹਿ
ਇਹ ਮੰਦੇ ਸੁਪਨੇ ਤੁਰੰਤ ਮਿਟਾ ਦਿੰਦਾ ਹੈ ਤੇ ਤੰਦਰੁਸਤੀ ਦਿੰਦਾ ਹੈ; ਲਕਸ਼ਮੀ ਦੀ ਕਿਰਪਾ ਤੇ ਆਰੋਗਤਾ ਵੀ ਮਿਲਦੀ ਹੈ, ਇਸ ਲਈ ਇਹ ਜਰੂਰ ਸੁਣਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ।
ਇਤਿ ਸ਼੍ਰੀਪਾਦ੍ਮਪੁਰਾਣੇ ਪ੍ਰਥਮੇ ਸृष੍ਟਿਖਂਡੇ ਪਂਚਾਖ੍ਯਾਨਂਨਾਮ षਟ੍ਪਂਚਾਸ਼ਤ੍ਤਮੋऽਧ੍ਯਾਯਃ
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਸ਼੍ਰੀ ਪਦਮ ਪੁਰਾਣ ਦੇ ਪਹਿਲੇ ਸ੍ਰਿਸ਼ਟੀ ਖੰਡ ਵਿੱਚ, ਪੰਜਾਂ ਦੀ ਕਥਾ ਨਾਮਕ ਛਪੰਜਵਾਂ ਅਧਿਆਇ ਮੁਕੰਮਲ ਹੋਇਆ।
ਸਪ੍ਤਪਞ੍ਚਾਸ਼ਤ੍ਤਮੋऽਧ੍ਯਾਯਃ। ਦ੍ਵਿਜਾ ਊਚੁਃ- ਕੀਰ੍ਤਿਰ੍ਧਰ੍ਮੋਥ ਲੋਕੇषੁ ਸਰ੍ਵਾਣਿ ਪ੍ਰਵਰਾਣਿ ਚ। ਵਦ ਨੋ ਮੁਨਿਸ਼ਾਰ੍ਦੂਲ ਯਦਿ ਨੋऽਸ੍ਤਿ ਤ੍ਵਨੁਗ੍ਰਹਃ
ਸਤਪੰਜਵਾਂ ਅਧਿਆਇ। ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਨੇ ਕਿਹਾ: ਲੋਕਾਂ ਵਿੱਚ ਕੀਰਤੀ, ਧਰਮ ਅਤੇ ਸਾਰੇ ਵਧੀਆ ਗੁਣ—ਸਾਨੂੰ ਦੱਸੋ, ਮুনি ਸ਼੍ਰੇਸ਼ਠ, ਜੇਕਰ ਤੁਸੀਂ ਸਾਡੇ ਉੱਤੇ ਕਿਰਪਾ ਕਰਦੇ ਹੋ।
ਵ੍ਯਾਸ ਉਵਾਚ- ਯਸ੍ਯ ਖਾਤੇ ਵਨੇ ਗਾਵਸ੍ਤृਪ੍ਯਂਤਿ ਮਾਸਮੇਵ ਚ। ਯਦ੍ਵਾ ਸਪ੍ਤਦਿਨਾਤ੍ਪੂਤਃ ਸਰ੍ਵਦੇਵੈਃ ਸ ਪੂਜਿਤਃ
ਵਿਆਸ ਨੇ ਕਿਹਾ—ਜਿਸ ਦੇ ਜੰਗਲ ਵਿਚਲੇ ਖੂਹ ਜਾਂ ਤਲਾਬ 'ਚ ਗਾਂਵਾਂ ਇੱਕ ਮਹੀਨੇ ਲਈ ਤ੍ਰਿਪਤ ਹੋ ਜਾਂਦੀਆਂ ਹਨ, ਜਾਂ ਜੋ ਸੱਤ ਦਿਨਾਂ ਵਿੱਚ ਉਸ ਨੂੰ ਪਵਿੱਤਰ ਕਰ ਦਿੰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਮਨੁੱਖ ਸਾਰੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਵੱਲੋਂ ਪੂਜਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਪੁष੍ਕਰਿਣ੍ਯਾ ਵਿਸ਼ੇषੇਣ ਪੂਤਾ ਯਾ ਯਜ੍ਞਕਰ੍ਮਣਾ। ਯਤ੍ਫਲਂ ਜਲਦਾਨੇਨ ਸਰ੍ਵਮਤ੍ਰਾਸ੍ਯਿ(?) ਤਚ੍ਛृਣੁ
ਖਾਸ ਕਰਕੇ, ਜੇ ਕੋਈ ਤਲਾਬ ਯਜਨ ਦੇ ਕੰਮਾਂ ਰਾਹੀਂ ਪਵਿੱਤਰ ਹੋਵੇ—ਇੱਥੇ ਪਾਣੀ ਦੇਣ ਦਾ ਜੋ ਫਲ ਹੈ, ਉਹ ਸਾਰੇ ਦਾਨਾਂ ਦੇ ਫਲ ਦੇ ਬਰਾਬਰ ਹੈ; ਇਹ ਸਾਰਾ ਸੁਣ।
ਹਾਯਨੇ ਹਾਯਨੇ ਚੈਵ ਕਲ੍ਪਂ ਕਲ੍ਪਂ ਵਿਧੀਯਤੇ। ਦਾਨਾਤ੍ਸ੍ਵਰ੍ਗਮਵਾਪ੍ਨੋਤਿ ਤੋਯਦਃ ਸਰ੍ਵਦੋ ਭੁਵਿ
ਹਰ ਸਾਲ, ਹਰ ਯੁਗ ਵਿੱਚ ਇਹ ਹੀ ਹੁਕਮ ਹੈ: ਪਾਣੀ ਦੇਣ ਵਾਲਾ ਮਨੁੱਖ ਸਵਰਗ ਨੂੰ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰਦਾ ਹੈ ਅਤੇ ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ ਸਭ ਦਾ ਭਲਾ ਕਰਦਾ ਹੈ।
ਮੇਘੇ ਵਰ੍षਤਿ ਖਾਤੇ ਚ ਜਾਯਂਤੇ ਯੇ ਤੁ ਸ਼ੀਕਰਾਃ। ਤਾਵਦ੍ਵਰ੍षਸਹਸ੍ਰਾਣਿ ਦਿਵਮਸ਼੍ਨਾਤਿ ਮਾਨਵਃ
ਜਦੋਂ ਬਦਲ ਖੂਹ ਜਾਂ ਤਲਾਬ 'ਚ ਵਰਸਦਾ ਹੈ, ਜਿੰਨੀ ਬੂੰਦਾਂ ਬਣਦੀਆਂ ਹਨ, ਉਤਨੇ ਹਜ਼ਾਰਾਂ ਸਾਲ ਮਨੁੱਖ ਸਵਰਗ ਦਾ ਆਨੰਦ ਲੈਂਦਾ ਹੈ।
ਤੋਯੈਰਨ੍ਨਾਦਿਪਾਕੈਸ਼੍ਚ ਪ੍ਰਸਨ੍ਨੋ ਮਾਨਵੋ ਭਵੇਤ੍। ਪ੍ਰਾਣਾਨਾਂ ਚ ਵਿਨਾਨ੍ਨੈਸ਼੍ਚ ਧਾਰਣਨ੍ਨੈਵ ਜਾਯਤੇ
ਪਾਣੀ ਅਤੇ ਖਾਣਾ-ਪਕਾਉਣ ਵਾਲੀਆਂ ਚੀਜ਼ਾਂ ਨਾਲ ਮਨੁੱਖ ਖੁਸ਼ ਹੁੰਦਾ ਹੈ; ਖਾਣਾ ਨਾ ਹੋਵੇ ਤਾਂ ਜੀਵਨ ਚੱਲ ਨਹੀਂ ਸਕਦਾ।
ਪਿਤॄਣਾਂ ਤਰ੍ਪਣਂ ਸ਼ੌਚਂ ਰੂਪਂ ਵੈ ਗਂਧ੍ਯਨਾਸ਼ਨਮ੍। ਬੀਜਂ ਤ੍ਵਿਹਾਰ੍ਜਿਤਂ ਸਰ੍ਵਂ ਸਰ੍ਵਂ ਤੋਯੇ ਪ੍ਰਤਿष੍ਠਿਤਮ੍
ਪਿਤਰਾਂ ਦੀ ਤ੍ਰਿਪਤੀ, ਪਵਿੱਤਰਤਾ, ਸੋਹਣਾਪਣ ਅਤੇ ਗੰਦੀ ਵਾਸ਼ ਦਾ ਨਾਸ—ਇਹ ਸਾਰੇ ਬੀਜ, ਜੋ ਇੱਥੇ ਮਿਲਦੇ ਹਨ, ਪਾਣੀ ਵਿੱਚ ਹੀ ਵੱਸਦੇ ਹਨ।
ਵਸ੍ਤ੍ਰਸ੍ਯ ਧਾਵਨਂ ਰੁਚ੍ਯਂ ਭਾਜਨਾਨਾਂ ਤਥੈਵ ਚ। ਤੇਨੈਵ ਸਰ੍ਵਕਾਰ੍ਯਂ ਚ ਪਾਨੀਯਂ ਮੇਧ੍ਯਮੇਵ ਚ
ਕੱਪੜਿਆਂ ਦੀ ਧੋਤਾਈ, ਭਾਂਡਿਆਂ ਦੀ ਸਫਾਈ ਅਤੇ ਹੋਰ ਸਾਰੇ ਕੰਮ—ਇਹ ਸਭ ਪਾਣੀ ਨਾਲ ਹੀ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ, ਅਤੇ ਪੀਣ ਵਾਲਾ ਪਾਣੀ ਪਵਿੱਤਰ ਹੁੰਦਾ ਹੈ।
ਤਸ੍ਮਾਤ੍ਸਰ੍ਵਪ੍ਰਯਤ੍ਨੇਨ ਵਾਪੀਕੂਪਤਟਾਕਕਮ੍। ਕਾਰਯੇਚ੍ਚ ਬਲੈਃ ਸਰ੍ਵੈਸ੍ਤਥਾ ਸਰ੍ਵਧਨੇਨ ਚ
ਇਸ ਲਈ, ਹਰ ਤਰ੍ਹਾਂ ਦੀ ਕੋਸ਼ਿਸ਼ ਨਾਲ, ਖੂਹ, ਤਲਾਬ ਅਤੇ ਝੀਲ ਬਣਾਉਣੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ, ਆਪਣੀ ਪੂਰੀ ਤਾਕਤ ਅਤੇ ਧਨ ਨਾਲ।
ਤਤੋ ਵਿਨਿਰ੍ਜਲੇ ਦੇਸ਼ੋ(ਦੇਸ਼ੇ?) ਯੋ ਦਦਾਤਿ ਜਲਾਸ਼ਯਮ੍। ਵਾਸਰੇ ਵਾਸਰੇ ਤਸ੍ਯ ਕਲ੍ਪਂ ਸ੍ਵਰ੍ਗਂ ਵਿਨਿਰ੍ਦਿਸ਼ੇਤ੍
ਜਿੱਥੇ ਪਾਣੀ ਨਹੀਂ ਹੁੰਦਾ, ਜੇ ਕੋਈ ਉਥੇ ਪਾਣੀ ਦਾ ਸਰੋਤ ਬਣਾਉਂਦਾ ਹੈ, ਉਸ ਨੂੰ ਹਰ ਦਿਨ, ਇੱਕ ਯੁਗ ਲਈ, ਸਵਰਗ ਮਿਲਦਾ ਹੈ।
ਤ੍ਰਿਵਿष੍ਟਪਾਚ੍ਚ੍ਯੁਤੋ ਵਿਪ੍ਰੋ ਵੇਦਸ਼ਾਸ੍ਤ੍ਰਾਰ੍ਥਪਾਰਗਃ। ਲੋਕਬਂਧੁਃ ਸ ਧਰ੍ਮਾਤ੍ਮਾ ਤਪਸ੍ਤਪ੍ਤ੍ਵਾ ਦਿਵਂ ਵ੍ਰਜੇਤ੍
ਜੋ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਸਵਰਗ ਤੋਂ ਡਿੱਗ ਗਿਆ, ਪਰ ਵੇਦ ਅਤੇ ਸ਼ਾਸਤਰਾਂ ਦੀ ਸਮਝ ਰੱਖਦਾ ਹੈ, ਸਭ ਦਾ ਮਿੱਤਰ, ਧਰਮਵਾਨ ਤੇ ਤਪ ਕਰ ਚੁੱਕਾ ਹੈ, ਉਹ ਦੁਬਾਰਾ ਸਵਰਗ ਨੂੰ ਪਹੁੰਚ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਏਵਂ ਜਨ੍ਮਾष੍ਟਕਂ ਪ੍ਰਾਪ੍ਯ ਏਕਸ੍ਯਾਕ੍ਸ਼ਯਮਿष੍ਯਤੇ। ਕ੍ਸ਼ਤ੍ਤ੍ਰਿਯਾਣਾਂ ਕੁਲੇ ਜਾਤਃ ਸਾਰ੍ਵਭੌਮੋ ਭਵੇਨ੍ਨृਪਃ
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਅੱਠ ਜਨਮਾਂ ਮਿਲਣ ਤੋਂ ਬਾਅਦ, ਉਹ ਅਖੁੱਤ ਮੰਨਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ; ਜੇ ਕਿਸੇ ਕਸ਼ਤਰੀ ਪਰਿਵਾਰ 'ਚ ਜਨਮ ਲੈਂਦਾ ਹੈ, ਤਾਂ ਉਹ ਸਭ ਦਾ ਰਾਜਾ ਬਣ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਵਿਸ਼ੋऽਕ੍ਸ਼ਯਂ ਧਨਂ ਵਿਦ੍ਯਾਜ੍ਜਨ੍ਮਜਨ੍ਮਸੁ ਯਤ੍ਪ੍ਰਿਯਮ੍। ਸ਼ੂਦ੍ਰਾਦਯੋਨ੍ਤ੍ਯਜਾਸ਼੍ਚਾਨ੍ਯੇ ਲਭਂਤੇ ਸ੍ਵਰ੍ਗਤਿਂ ਮੁਹੁਃ
ਵੈਸ਼ਾਂ ਵਿਚ, ਉਹ ਅਖੁੱਤ ਧਨ ਪਾਉਂਦਾ ਹੈ, ਹਰ ਜਨਮ ਵਿਚ ਜੋ ਪਿਆਰਾ ਹੈ, ਉਹ ਮਿਲਦਾ ਹੈ; ਸ਼ੂਦਰ ਅਤੇ ਹੋਰ ਨੀਚ ਜਾਤੀਆਂ ਵੀ ਵਾਰ-ਵਾਰ ਸਵਰਗ ਨੂੰ ਪਹੁੰਚ ਜਾਂਦੇ ਹਨ।
ਚਤੁਰ੍ਹਸ੍ਤਪ੍ਰਮਾਣਂ ਤੁ ਕੂਪਂ ਖਨਤਿ ਯਃ ਪੁਮਾਨ੍। ਪਰੋਪਕਾਰਕਂ ਨਿਤ੍ਯਂ ਕਲ੍ਪਂ ਸ੍ਵਰ੍ਗਂ ਤੁ ਹਾਯਨੇ
ਜੋ ਮਨੁੱਖ ਚਾਰ ਹੱਥ ਵੱਡਾ ਖੂਹ ਖੋਦਦਾ ਹੈ, ਹਮੇਸ਼ਾ ਪਰਉਪਕਾਰ ਲਈ, ਉਹ ਹਰ ਸਾਲ ਇੱਕ ਯੁਗ ਲਈ ਸਵਰਗ ਪਾਉਂਦਾ ਹੈ।
ਦ੍ਵਿਗੁਣੇ ਦ੍ਵਿਗੁਣਂ ਵਿਦ੍ਯਾਚ੍ਛਤਂ ਚੈਵ ਚਤੁਰ੍ਗੁਣੇ। ਵਿਂਸ਼ਤ੍ਕਿष੍ਕੁਪ੍ਰਮਾਣਾਂ ਤੁ ਦਦ੍ਯਾਤ੍ਪੁष੍ਕਰਿਣੀਂ ਤੁ ਯਃ
ਜੇ ਖੂਹ ਦੋ ਗੁਣਾ ਹੋਵੇ, ਫਲ ਵੀ ਦੋ ਗੁਣਾ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ; ਚਾਰ ਗੁਣਾ ਹੋਵੇ ਤਾਂ ਸੌ ਗੁਣਾ ਫਲ ਮਿਲਦਾ ਹੈ। ਜੋ ਵੀ ਮਨੁੱਖ ਵੀਹ ਹੱਥ ਵੱਡਾ ਤਲਾਬ ਦਿੰਦਾ ਹੈ—