ਯਤ੍ਰ ਤੀਰ੍ਥੇ ਕੁਠਾਰਂ ਤੇ ਨਿਰ੍ਮਲਂ ਚ ਭਵੇਦਿਹ। ਤਤ੍ਰ ਤੇ ਸਰ੍ਵਪਾਪਾਨਾਂ ਜਾਤਾਨਾਂ ਚ ਕ੍ਸ਼ਯੋ ਭਵੇਤ੍
'ਜਿੱਥੇ ਤੇਰਾ ਕੁਠਾਰ ਪਵਿੱਤਰ ਹੋ ਜਾਵੇ, ਉਥੇ ਤੇਰੇ ਸਾਰੇ ਪਾਪਾਂ ਦਾ ਨਾਸ ਹੋ ਜਾਵੇਗਾ।'
ਜਨਾਨਾਂ ਤਤ੍ਰ ਸਰ੍ਵੇषਾਂ ਹਿਤਾਰ੍ਥਂ ਤਿष੍ਠ ਮਾਨਦ। ਚਪਲਂ ਗਚ੍ਛ ਤੀਰ੍ਥਾਨਿ ਸਰ੍ਵਾਣਿ ਸੁਮਹਾਂਤਿ ਚ
'ਸਭ ਲੋਕਾਂ ਦੀ ਭਲਾਈ ਲਈ, ਮਾਣ ਦੇਣ ਵਾਲੇ, ਉਥੇ ਹੀ ਰਹੋ; ਵੱਡੇ ਤੇ ਪ੍ਰਸਿੱਧ ਤੀਰਥਾਂ 'ਤੇ ਜਾਓ।'
ਤੇषਾਂ ਮਧ੍ਯੇ ਮਹਾਤੀਰ੍ਥੇ ਪਰ੍ਸ਼ੁਃ ਸ਼ੁਦ੍ਧੋ ਭਵੇਦ੍ਯਦਿ। ਤਂ ਚ ਜਾਨੀਹਿ ਤੀਰ੍ਥੇषੁ ਮੁਕ੍ਤਿਦਂ ਪਰਿਕੀਰ੍ਤਿਤਮ੍
'ਉਹਨਾਂ ਵਿਚੋਂ, ਵੱਡੇ ਤੀਰਥ 'ਤੇ ਜੇ ਤੇਰਾ ਕੁਠਾਰ ਪਵਿੱਤਰ ਹੋ ਜਾਵੇ, ਤਾਂ ਉਸ ਥਾਂ ਨੂੰ ਤੀਰਥਾਂ ਵਿਚੋਂ ਮੁਕਤੀ ਦੇਣ ਵਾਲਾ ਸਮਝੋ।'
ਤਚ੍ਛ੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਜਾਮਦਗ੍ਨ੍ਯਸ੍ਤੁ ਤੀਰ੍ਥਾਨਿ ਪ੍ਰਯਯੌ ਤਦਾ। ਗਂਗਾਂ ਸਰਸ੍ਵਤੀਂ ਸ਼ੁਭ੍ਰਾਂ ਕਾਵੇਰੀਂ ਸਰਯੂਂ ਤਥਾ
ਇਹ ਸੁਣ ਕੇ, ਜਾਮਦਗਨਯਾ ਤੀਰਥਾਂ 'ਤੇ ਗਿਆ: ਗੰਗਾ, ਪਵਿੱਤਰ ਸਰਸਵਤੀ, ਕਾਵੇਰੀ ਅਤੇ ਸਰਯੂ।
ਗੋਦਾਵਰੀਂ ਚ ਯਮੁਨਾਂ ਕਦ੍ਰੂਂ ਚ ਵਸੁਦਾਂ ਤਥਾ। ਅਨ੍ਯਾਂ ਚ ਪੁਣ੍ਯਦਾਂ ਰਮ੍ਯਾਂ ਗੌਰੀਂ ਪੂਰ੍ਵਾਂ ਸ੍ਥਿਤਾਂ ਸ਼ੁਭਾਮ੍
ਗੋਦਾਵਰੀ, ਯਮੁਨਾ, ਕਦਰੂ, ਵਸੁਦਾ ਅਤੇ ਇੱਕ ਹੋਰ ਸੋਹਣੀ, ਪਵਿੱਤਰ, ਸੁਖਦਾਈ, ਪੂਰਬ ਵਿੱਚ ਟਿਕੀ ਹੋਈ ਗੌਰੀ।
ਗਚ੍ਛਤਸ੍ਤਸ੍ਯ ਧੀਰਸ੍ਯ ਸਦਾਗਤਿਸਮਸ੍ਯ ਚ। ਕ੍ਸ਼ਾਲਿਤਃ ਸਰ੍ਵਤੀਰ੍ਥੇषੁ ਨ ਪੁਨਰ੍ਨਿਰ੍ਮਲੋऽਭਵਤ੍
ਉਹ ਧੀਰਜ ਵਾਲਾ, ਸਦਾ ਮੁਕਤ ਦੇ ਸਮਾਨ, ਸਾਰੇ ਤੀਰਥਾਂ 'ਤੇ ਗਿਆ; ਹਰ ਥਾਂ ਧੋਣ 'ਤੇ ਵੀ, ਉਸ ਦਾ ਕੁਠਾਰ ਮੁੜ ਪਵਿੱਤਰ ਨਹੀਂ ਹੋਇਆ।
ਤਤੋ ਗਿਰਿਗੁਹਾਂ ਦੁਰ੍ਗਾਂ ਮਹਾਰਣ੍ਯਂ ਚ ਪਰ੍ਵਤਮ੍। ਗਿਰਿਕੂਟਂ ਚ ਦੁਰ੍ਲਭ੍ਯਂ ਯਯੌ ਤੀਰ੍ਥਮਸੌ ਹਰਿਃ
ਫਿਰ ਉਹ ਪਹਾੜ ਦੀ ਗੁਫਾ, ਔਖਾ ਜੰਗਲ, ਤੇ ਪਹਾੜ ਦੀ ਚੋਟੀ, ਜੋ ਪਹੁੰਚਣ ਵਿੱਚ ਔਖੀ ਸੀ, ਉਥੇ ਗਿਆ; ਉਹ ਹਰੀ ਤੀਰਥ 'ਤੇ ਗਿਆ।
ਨ ਚ ਨਿਰ੍ਮਲਤਾਮੇਤਿ ਕੁਠਾਰਸ੍ਤਸ੍ਯ ਤੇਨ ਚ। ਵਿषਾਦਮਗਮਤ੍ਤਤ੍ਰ ਰਾਮਃ ਪਰਪੁਰਂਜਯਃ
ਪਰ ਉਥੇ ਵੀ, ਉਸ ਦਾ ਕੁਠਾਰ ਪਵਿੱਤਰ ਨਹੀਂ ਹੋਇਆ; ਉਥੇ ਰਾਮ, ਜੋ ਦੁਸ਼ਮਣ ਦੇ ਸ਼ਹਿਰਾਂ ਨੂੰ ਜਿੱਤਣ ਵਾਲਾ ਸੀ, ਨਿਰਾਸ਼ ਹੋ ਗਿਆ।
ਹਾਹੇਤਿ ਵਿਵਿਧਂ ਕृਤ੍ਵਾ ਚੋਪਵਿਸ਼੍ਯ ਧਰਾਤਲੇ। ਪ੍ਰਚਿਂਤਾਮਗਮਦ੍ਵੀਰਸ੍ਤਮੁਵਾਚ ਪੁਨਸ੍ਤਥਾ
ਹਾ-ਹਾ ਕਰਕੇ, ਉਹ ਧਰਤੀ 'ਤੇ ਬੈਠ ਗਿਆ; ਉਹ ਵੀਰ ਗਹਿਰੀ ਸੋਚ ਵਿਚ ਪੈ ਗਿਆ, ਫਿਰ ਉਹ ਆਵਾਜ਼ ਉਸ ਨੂੰ ਮੁੜ ਆਖੀ।
ਪੂਰ੍ਵਸ੍ਯਾਂ ਦਿਸ਼ਿ ਦੇਵੇਸ਼ ਤੀਰ੍ਥਂ ਚਾਸ੍ਤਿ ਗੁਹੋਦਰੇ। ਤਚ੍ਛ੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਨਰਸ਼ਾਰ੍ਦੂਲੋ ਗਤ੍ਵਾ ਕੁਂਡਂ ਦਦਰ੍ਸ਼ ਸਃ
'ਪੂਰਬ ਵੱਲ, ਦੇਵਾਂ ਦੇ ਸਿਰਤਾਜ, ਇੱਕ ਤੀਰਥ ਗੁਫਾ ਵਿਚ ਹੈ'; ਇਹ ਸੁਣ ਕੇ, ਮਨੁੱਖਾਂ ਵਿਚੋਂ ਸ਼ੇਰ ਉਥੇ ਗਿਆ ਤੇ ਕੁੰਡ ਵੇਖਿਆ।
ਪ੍ਰਦਕ੍ਸ਼ਿਣਂ ਜਲਾਵਰ੍ਤਂ ਸ਼ੁਭ੍ਰਂ ਪਾਪਹਰਂ ਸ਼ੁਭਮ੍। ਤਜ੍ਜਲਸ੍ਪਰ੍ਸ਼ਮਾਤ੍ਰੇਣ ਕੁਠਾਰਃ ਸ਼ੁਦ੍ਧਤਾਂ ਗਤਃ
ਉਸ ਨੇ ਇੱਕ ਚਿੱਟਾ, ਪਾਪ ਨਾਸ ਕਰਨ ਵਾਲਾ, ਸੁਭਾਵਕ ਕੁੰਡ ਵੇਖਿਆ, ਜਿਸ ਵਿਚ ਪਾਣੀ ਘੁੰਮ ਰਿਹਾ ਸੀ; ਉਸ ਪਾਣੀ ਨੂੰ ਛੂਹਣ ਨਾਲ ਹੀ ਕੁਠਾਰ ਪਵਿੱਤਰ ਹੋ ਗਿਆ।
ਤਤੋ ਰਾਮੋਭਿषੇਕਂ ਤੁ ਕृਤਵਾਨ੍ਪ੍ਰਮੁਦਾਨ੍ਵਿਤਃ। ਸ਼ੁਦ੍ਧਾਤ੍ਮਨਸ੍ਤ੍ਵਪਾਪਸ੍ਯ ਬੁਦ੍ਧਿਰ੍ਜਾਤਾ ਪ੍ਰਪਾਵਿਨੀ੫੦ 1.55.
ਫਿਰ ਰਾਮ, ਖੁਸ਼ੀ ਨਾਲ, ਅਭਿਸ਼ੇਕ ਕੀਤਾ; ਪਵਿੱਤਰ ਆਤਮਾ ਤੇ ਪਾਪ ਰਹਿਤ ਹੋ ਕੇ, ਉਸ ਦੀ ਮੱਤ ਪ੍ਰਾਪਤੀ ਵੱਲ ਲੱਗ ਗਈ।
ਸ ਰਾਮਃ ਸੁਚਿਰਂ ਸ੍ਥਿਤ੍ਵਾ ਤੀਰ੍ਥਰਾਜਂ ਪ੍ਰਸਾਦ੍ਯ ਤਮ੍। ਤਤਸ੍ਤਤੋऽਚਲਾਤ੍ਪ੍ਰਾਪ੍ਯ ਪੁਰਂ ਵੇਗਸਮਨ੍ਵਿਤਃ
ਰਾਮ ਨੇ ਲੰਮਾ ਸਮਾਂ ਤੀਰਥਾਂ ਦੇ ਰਾਜਾ ਨੂੰ ਪ੍ਰਸੰਨ ਕਰਕੇ ਉਥੇ ਰਹਿ ਕੇ, ਫਿਰ ਉਥੋਂ ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਚਲ ਕੇ ਸ਼ਹਿਰ ਵਿਚ ਪਹੁੰਚਿਆ।
ਖ੍ਯਾਤਂ ਕृਤ੍ਵਾ ਤਤਸ਼੍ਚੋਰ੍ਵ੍ਯਾਂ ਗਤੋਸੌ ਲਵਣਾਰ੍ਣਵਮ੍। ਅਯਂ ਤੀਰ੍ਥਵਰਃ ਸਾਕ੍ਸ਼ਾਤ੍ਪਿਤਾਮਹਕृਤੋ ਭੁਵਿ
ਉਸ ਨੇ ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ ਇਸ ਤੀਰਥ ਨੂੰ ਪ੍ਰਸਿੱਧ ਕਰ ਦਿੱਤਾ ਤੇ ਫਿਰ ਲਵਣ ਸਮੁੰਦਰ ਵੱਲ ਚਲਿਆ। ਇਹ ਉੱਤਮ ਤੀਰਥ ਵਾਸਤੇ ਪਿਤਾਮਹ ਬ੍ਰਹਮਾ ਨੇ ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ ਸਥਾਪਿਤ ਕੀਤਾ ਸੀ।
ਸੁਖਦਃ ਸਰ੍ਵਤਃ ਸ਼ੁਦ੍ਧੋ ਮੁਕ੍ਤਿਮਾਰ੍ਗਪ੍ਰਦਃ ਕਿਲ। ਏਵਂ ਕਾਮਪ੍ਰਭਾਵਂ ਚ ਵਿਦ੍ਧਿ ਦੁਰ੍ਵਾਰਦੁਃਸਹਮ੍
ਇਹ ਹਰ ਪਾਸੇ ਸੁਖ ਦੇਣ ਵਾਲਾ, ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਪਵਿੱਤਰ ਤੇ ਮੁਕਤੀ ਦਾ ਰਾਹ ਦੱਸਣ ਵਾਲਾ ਹੈ। ਇੱਥੇ ਇੱਛਾ ਦੀ ਸ਼ਕਤੀ ਨੂੰ ਜਾਣ, ਜੋ ਰੋਕਣ ਯੋਗ ਨਹੀਂ ਤੇ ਬੜੀ ਭਾਰੀ ਹੈ।
ਕਾਮਾਜ੍ਜਾਤਂ ਵृषਂ ਪਾਪਂ ਪੁਣ੍ਯਂ ਪੁਣ੍ਯਪ੍ਰਯੋਗਤਃ। ਸ ਜਾਤਸ਼੍ਚੈਵ ਲੌਹਿਤ੍ਯੋ ਵਿਰਂਚੇਸ਼੍ਚੈਵ ਚੌਰਸਃ
ਇੱਛਾ ਤੋਂ ਪਾਪ ਪੈਦਾ ਹੁੰਦਾ ਹੈ, ਤੇ ਨੇਕ ਕੰਮ ਕਰਨ ਨਾਲ ਪੁਣ ਆਉਂਦਾ ਹੈ। ਇਨ੍ਹਾਂ ਤੋਂ ਲੌਹਿਤਯਾ ਦਰਿਆ ਜਨਮਿਆ, ਜੋ ਬ੍ਰਹਮਾ ਦਾ ਅਸਲ ਪੁੱਤਰ ਸੀ।
ਸ਼ਂਤਨੋ ਕ੍ਸ਼ੇਤ੍ਰ ਸਂਜਾਤਸ੍ਤ੍ਵਮੋਘਾਗਰ੍ਭਸਂਭਵਃ। ਵਿਰਿਞ੍ਚਿਨਾ ਜਿਤਃ ਕਾਮਃ ਸ਼ਾਂਤਨੋਰਪ੍ਯਮਤ੍ਸਰਾਤ੍
ਤੂੰ ਸ਼ਾਂਤਨੂ ਦੇ ਖੇਤਰ ਵਿਚ ਜਨਮਿਆ, ਜੋ ਅਡੋਲ ਗਰਭ ਤੋਂ ਉਤਪੰਨ ਹੋਇਆ। ਬ੍ਰਹਮਾ ਨੇ ਇੱਛਾ ਨੂੰ ਜਿੱਤ ਲਿਆ, ਤੇ ਸ਼ਾਂਤਨੂ ਨੇ ਵੀ ਰਾਗ-ਦਵੈਸ਼ ਤੋਂ ਰਹਿਤ ਹੋ ਕੇ।
ਤਸ੍ਯਾਃ ਪਤਿਵ੍ਰਤਾਤ੍ਵਾਚ੍ਚ ਤੀਰ੍ਥਾਤ੍ਤੀਰ੍ਥਵਰੋ ਹਿ ਸਃ। ਏਵਂ ਯਸ੍ਤੁ ਪਠੇਨ੍ਨਿਤ੍ਯਂ ਪੁਣ੍ਯਾਖ੍ਯਾਨਮਿਦਂ ਸ਼ਿਵਮ੍
ਉਸ ਦੀ ਪਤੀ-ਵਰਤਾ ਹੋਣ ਕਰਕੇ, ਉਹ ਤੀਰਥ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਬਣ ਗਿਆ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਜੋ ਕੋਈ ਇਹ ਪਵਿੱਤਰ ਤੇ ਮੰਗਲਮਈ ਕਹਾਣੀ ਹਰ ਰੋਜ਼ ਪੜ੍ਹਦਾ ਹੈ,
ਸ਼ृਣੁਯਾਦ੍ਵਾ ਮੁਦਾ ਪृਥ੍ਵ੍ਯਾਂ ਮੁਕ੍ਤਿਮਾਰ੍ਗਂ ਸ ਗਚ੍ਛਤਿ
ਜਾਂ ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ ਖੁਸ਼ੀ ਨਾਲ ਸੁਣਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਮੁਕਤੀ ਦਾ ਰਾਹ ਪਾ ਲੈਂਦਾ ਹੈ।
ਸਪ੍ਤਪਞ੍ਚਾਸ਼ਤ੍ਤਮੋऽਧ੍ਯਾਯਃ। । ਸ਼੍ਰੀਭਗਵਾਨੁਵਾਚ- ਪੁਰਾ ਸ਼ਰ੍ਵਃ ਸ੍ਤ੍ਰਿਯੋ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਯੁਵਤੀ ਰੂਪਸ਼ਾਲਿਨੀਃ। ਗਂਧਰ੍ਵਕਿਨ੍ਨਰਾਣਾਂ ਚ ਮਨੁष੍ਯਾਣਾਂ ਚ ਸਰ੍ਵਤਃ
ਪੰਜਵਾਂ-ਪੰਜਵਾਂ-ਸੱਪਤ ਚੈਪਟਰ। ਸ੍ਰੀ ਭਗਵਾਨ ਨੇ فرمایا: ਪੁਰਾਣੇ ਸਮੇਂ, ਸ਼ਰਵ ਨੇ ਗੰਧਰਵਾਂ, ਕਿਨਰਾਂ ਤੇ ਮਨੁੱਖਾਂ ਵਿਚੋਂ ਨੌਜਵਾਨ ਤੇ ਸੁੰਦਰ ਔਰਤਾਂ ਨੂੰ ਵੇਖਿਆ।
ਮਂਤ੍ਰੇਣ ਤਾਃ ਸਮਾਕृष੍ਯ ਤ੍ਵਤਿਦੂਰੇ ਵਿਹਾਯਸਿ। ਤਪੋਵ੍ਯਾਜਪਰੋ ਦੇਵਸ੍ਤਾਸੁ ਸਂਗਤਮਾਨਸਃ
ਮੰਤਰ ਦੀ ਰਾਹੀਂ, ਉਹ ਔਰਤਾਂ ਨੂੰ ਆਕਾਸ਼ ਵਿਚੋਂ ਦੂਰ ਤੋਂ ਇਕੱਠਾ ਕਰ ਲਿਆ। ਦੇਵਤਾ ਨੇ ਤਪਸਿਆ ਦਾ ਝੂਠਾ ਵਜ੍ਹਾ ਬਣਾਕੇ, ਉਹਨਾਂ ਨਾਲ ਮਿਲਾਪ ਵਿਚ ਮਨ ਲਾ ਲਿਆ।
ਅਤਿਰਮ੍ਯਾਂ ਕੁਟੀਂ ਕृਤ੍ਵਾ ਤਾਭਿਃ ਸਹ ਮਹੇਸ਼੍ਵਰਃ। ਕ੍ਰੀਡਾਂ ਚਕਾਰ ਸਹਸਾ ਮਨੋਭਵ ਪਰਾਭਵਃ
ਮਹੇਸ਼ਵਰ ਨੇ ਉਹ ਔਰਤਾਂ ਦੇ ਨਾਲ ਬਹੁਤ ਸੁੰਦਰ ਝੋਪੜੀ ਬਣਾਈ ਤੇ ਇਕੱਠੇ ਖੇਡਣ ਲੱਗ ਪਿਆ। ਉਹ ਮਨੋਭਵ ਨੂੰ ਜਿੱਤ ਚੁੱਕਾ ਸੀ।
ਏਤਸ੍ਮਿਨ੍ਨਂਤਰੇ ਗੌਰ੍ਯਾਸ਼੍ਚਿਤ੍ਤਮੁਦ੍ਭ੍ਰਾਂਤਤਾਂ ਗਤਮ੍। ਅਪਸ਼੍ਯਦ੍ਧ੍ਯਾਨਯੋਗੇਨ ਕ੍ਰੀਡਂਤਂ ਜਗਦੀਸ਼੍ਵਰਮ੍
ਇਸ ਦੌਰਾਨ, ਗੌਰੀ ਦਾ ਮਨ ਉਲਝ ਗਿਆ। ਧਿਆਨ-ਯੋਗ ਨਾਲ ਉਸ ਨੇ ਜਗਤ ਦੇ ਮਾਲਕ ਨੂੰ ਖੇਡਦੇ ਹੋਏ ਵੇਖ ਲਿਆ।
ਸ੍ਤ੍ਰੀਭਿਰਂਤਰ੍ਗਤਂ ਜ੍ਞਾਤ੍ਵਾ ਰੋषਸ੍ਯ ਵਸ਼ਗਾਭਵਤ੍। ਤਤਃ ਕ੍ਸ਼ੇਮਂਕਰੀ ਰੂਪਾ ਭੂਤ੍ਵਾ ਚ ਪ੍ਰਵਿਵੇਸ਼ ਸਾ
ਉਹ ਔਰਤਾਂ ਵਿਚ ਸ਼ਿਵ ਨੂੰ ਵੇਖ ਕੇ, ਗੌਰੀ ਗੁੱਸੇ ਵਿਚ ਆ ਗਈ। ਫਿਰ, ਕ੍ਸ਼ੇਮੰਕਰੀ ਦਾ ਰੂਪ ਧਾਰ ਕੇ, ਉਥੇ ਦਾਖਲ ਹੋ ਗਈ।
ਵ੍ਯੋਮੈਕਾਂਤੇਤਿਦੂਰੇ ਚ ਕਾਮਦੇਵ ਸਮਪ੍ਰਭਮ੍। ਵਾਮਾਤਿਮਧ੍ਯਗਂ ਸ਼ੁਭ੍ਰਂ ਪੁਰੁषਂ ਪੁਰੁषੋਤ੍ਤਮਮ੍
ਆਕਾਸ਼ ਵਿਚ ਬਹੁਤ ਦੂਰ, ਉਸ ਨੇ ਕਾਮਦੇਵ ਵਰਗਾ ਚਮਕਦਾਰ, ਬਹੁਤ ਸੋਹਣਾ, ਚਿੱਟਾ, ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਪੁਰਖ, ਔਰਤਾਂ ਨਾਲ ਘਿਰਿਆ ਹੋਇਆ ਵੇਖਿਆ।
ਸ੍ਤ੍ਰੀਭਿਃ ਸਹ ਸਮਾਲਿਗ੍ਯ ਪ੍ਰਕ੍ਰੀਡਂਤਂ ਮੁਹੁਰ੍ਮੁਹੁਃ। ਚੁਂਬਂਤਂ ਨਿਰ੍ਭਰਂ ਦੇਵਂ ਹਰਂ ਰਾਗਪ੍ਰਪੀਡਿਤਮ੍
ਉਹ ਔਰਤਾਂ ਨਾਲ ਮਿਲ ਕੇ, ਵਾਰ-ਵਾਰ ਖੇਡ ਰਿਹਾ ਸੀ, ਹਰਾ ਨੂੰ ਪਿਆਰ ਨਾਲ ਚੁੰਬਣ ਕਰ ਰਿਹਾ ਸੀ, ਤੇ ਇੱਛਾ ਵਿਚ ਡੁੱਬਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ।
ਵृਤ੍ਤਂ ਕ੍ਸ਼ੇਮਂਕਰੀ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਨਿਪਪਾਤਾਗ੍ਰਤਸ੍ਤਦਾ। ਤਾਸਾਂ ਕੇਸ਼ੇषੁ ਚਾਕृष੍ਯ ਚਕਾਰ ਚਰਣਾਹਤਿਮ੍
ਕ੍ਸ਼ੇਮੰਕਰੀ ਨੇ ਇਹ ਦ੍ਰਿਸ਼ਟਿ ਵੇਖ ਕੇ, ਸਾਹਮਣੇ ਡਿੱਗ ਪਈ। ਉਹ ਔਰਤਾਂ ਦੇ ਵਾਲ ਫੜ ਕੇ, ਪੈਰਾਂ ਨਾਲ ਮਾਰਨ ਲੱਗੀ।
ਤ੍ਰਪਯਾ ਪੀਡਿਤਸ਼੍ਸ਼ਰ੍ਵਃ ਪਰਾਙ੍ਮੁਖਮਵਸ੍ਥਿਤਃ। ਕੇਸ਼ੇष੍ਵਾਕृष੍ਯ ਰੋषਾਤ੍ਤਾਃ ਪਾਤਯਾਮਾਸ ਭੂਤਲੇ
ਸ਼ਰਵ ਲੱਜਾ ਨਾਲ ਪੀੜਤ ਹੋ ਕੇ, ਪਿੱਠ ਕਰਕੇ ਖੜਾ ਹੋ ਗਿਆ। ਗੌਰੀ ਨੇ ਗੁੱਸੇ ਵਿਚ ਉਹਨਾਂ ਦੇ ਵਾਲ ਖਿੱਚ ਕੇ, ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਧਰਤੀ ਤੇ ਸੁੱਟ ਦਿੱਤਾ।
ਸ੍ਤ੍ਰਿਯਃ ਸਰ੍ਵਾਧਰਾਂ ਪ੍ਰਾਪ੍ਯ ਸਹਸਾ ਵਿਕृਤਾਨਨਾਃ। ਉਮਾਸ਼ਾਪਪ੍ਰਦਗ੍ਧਾਂਗਾ ਮ੍ਲੇਚ੍ਛਾਨਾਂ ਵਸ਼ਮਾਗਤਾਃ
ਉਹ ਔਰਤਾਂ ਸਭ ਤੋਂ ਹੇਠਲੇ ਦਰਜੇ ਤੇ ਪਹੁੰਚ ਗਈਆਂ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਚਿਹਰੇ ਅਚਾਨਕ ਵਿਗੜ ਗਏ। ਉਮਾ ਦੇ ਸ਼ਾਪ ਨਾਲ ਸੜ ਕੇ, ਉਹ ਮਲੇਛਾਂ ਦੇ ਵਸ਼ ਵਿਚ ਆ ਗਈਆਂ।
ਤਾਸ਼੍ਚਾਂਡਾਲਸ੍ਤ੍ਰਿਯਃ ਖ੍ਯਾਤਾ ਅਧਵਾ ਧਵਸਂਯੁਤਾਃ। ਅਦ੍ਯਾਪ੍ਯੁਮਾਕृਤਂ ਸ਼ਾਪਂ ਸਰ੍ਵਾਸ੍ਤਾਸ਼੍ਚ ਸਮਸ਼੍ਨੁਯੁਃ
ਉਹ ਚੰਡਾਲਾਂ ਦੀਆਂ ਔਰਤਾਂ ਜਾਂ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨਾਲ ਮਿਲੀਆਂ ਹੋਈਆਂ ਜਾਣੀਆਂ ਗਈਆਂ। ਅੱਜ ਵੀ, ਉਮਾ ਦੇ ਦਿੱਤੇ ਸ਼ਾਪ ਨੂੰ ਉਹ ਸਭ ਇਕੋ ਜਿਹਾ ਭੋਗ ਰਹੀਆਂ ਹਨ।