ਆਵਯੋਃ ਸਰ੍ਵਕਲ੍ਯਾਣਂ ਫਲਿष੍ਯਤਿ ਮਨੋਗਤਮ੍। ਤਤਃ ਪਤਿਵ੍ਰਤਾ ਤਸ੍ਯ ਆਜ੍ਞਾਮਾਗृਹ੍ਯ ਸਂਭਵਾਤ੍
'ਸਾਡੀ ਦਿਲ ਦੀਆਂ ਸਭ ਚੰਗੀਆਂ ਇੱਛਾਵਾਂ ਫਲ ਲੈਣਗੀਆਂ।' ਫਿਰ ਉਸ ਦੀ ਪਤਨੀ ਨੇ ਉਸ ਦੀ ਆਗਿਆ ਮੰਨ ਲਈ, ਅਤੇ ਉਸ ਮਿਲਾਪ ਤੋਂ—
ਪਪੌ ਰੇਤੋ ਮਹਾਭਾਗਾ ਬ੍ਰਹ੍ਮਣਃ ਪਰਮਾਤ੍ਮਨਃ। ਆਵਰ੍ਤ ਇਵ ਸਂਜਜ੍ਞੇ ਰੌਦ੍ਰਗਰ੍ਭ ਇਤਿ ਸ੍ਫੁਰਨ੍
ਉਹ ਭਾਗਾਂ ਵਾਲੀ ਔਰਤ ਨੇ ਬ੍ਰਹਮਾ, ਪਰਮਾਤਮਾ, ਦਾ ਸ਼ੁਕ੍ਰ ਪੀ ਲਿਆ। ਉਹ ਘੁੰਮਣ ਵਾਲੀ ਲਹਿਰ ਵਾਂਗ ਉਤਪੰਨ ਹੋਇਆ, ਜੋ 'ਰੌਦਰਗਰਭ' ਵਜੋਂ ਚਮਕਦਾ ਸੀ।
ਪ੍ਰਸੋਢੁਂ ਨੈਵ ਸ਼ਕ੍ਤਾ ਸਾ ਸ਼ਂਤਨੁਂ ਚਾਬ੍ਰਵੀਤ੍ਤਤਃ। ਗਰ੍ਭਂ ਧਾਰਯਿਤੁਂ ਨਾਥ ਨ ਸ਼ਕ੍ਨੋਮ੍ਯਧੁਨਾ ਪ੍ਰਭੋ
ਉਹ ਇਸ ਨੂੰ ਸਹਿ ਨਹੀਂ ਸਕੀ ਅਤੇ ਸ਼ਾਂਤਨੁ ਨੂੰ ਕਿਹਾ, 'ਪਤੀ, ਮੈਂ ਹੁਣ ਇਹ ਗਰਭ ਨਹੀਂ ਝੱਲ ਸਕਦੀ।'
ਕਿਂ ਕਰਿष੍ਯਾਮਿ ਧਰ੍ਮਜ੍ਞ ਪ੍ਰਾਣੋ ਮੇ ਸਂਚਲਤ੍ਯਪਿ। ਆਜ੍ਞਾਪਯ ਮਹਾਭਾਗ ਗਰ੍ਭਂ ਤ੍ਯਕ੍ਸ਼੍ਯਾਮਿ ਯਤ੍ਰ ਚ
'ਧਰਮ ਦੇ ਜਾਣਨ ਵਾਲੇ, ਮੈਂ ਕੀ ਕਰਾਂ? ਮੇਰੀ ਜਿੰਦ ਵੀ ਜਾ ਰਹੀ ਹੈ। ਹੇ ਭਾਗਾਂ ਵਾਲੇ, ਹੁਕਮ ਦੇ ਕਿ ਮੈਂ ਇਹ ਗਰਭ ਕਿੱਥੇ ਛੱਡਾਂ।'
ਪਤ੍ਯੁਰਾਜ੍ਞਾਂ ਸਮਾਦਾਯ ਮੁਕ੍ਤੋ ਗਰ੍ਭੋ ਯੁਗਂਧਰੇ। ਪਯਸ੍ਤੇਜੋਮਯਂ ਸ਼ੁਦ੍ਧਂ ਸਰ੍ਵਧਰ੍ਮਪ੍ਰਤਿष੍ਠਿਤਮ੍
ਪਤੀ ਦੀ ਆਗਿਆ ਲੈ ਕੇ, ਗਰਭ ਯੁਗੰਧਰ ਤੇ ਛੱਡ ਦਿੱਤਾ ਗਿਆ। ਉਹ ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਦੁੱਧ ਤੇ ਚਾਨਣ ਨਾਲ ਬਣਿਆ, ਪਵਿੱਤਰ ਸੀ ਅਤੇ ਸਾਰੇ ਗੁਣਾਂ ਵਿੱਚ ਟਿਕਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ।
ਤਨ੍ਮਧ੍ਯੇ ਪੁਰੁषਃ ਸ਼ੁਦ੍ਧਃ ਕਿਰੀਟੀ ਨੀਲਵਾਸਸਾ। ਰਤ੍ਨਦਾਮ੍ਨਾ ਚ ਵਿਦ੍ਧਾਂਗੋ ਦੁਃਪ੍ਰੇਕ੍ਸ਼੍ਯੋ ਜ੍ਯੋਤਿषਾਂ ਗਣਃ
ਉਸ ਵਿਚਕਾਰ ਇੱਕ ਪਵਿੱਤਰ ਮਨੁੱਖ ਆਇਆ, ਜਿਸ ਦੇ ਸਿਰ ਤੇ ਮੋਹਰ ਸੀ, ਨੀਲੇ ਕਪੜੇ ਪਹਿਨੇ ਹੋਏ, ਉਸ ਦੇ ਅੰਗਾਂ 'ਤੇ ਰਤਨ ਦੀ ਮਾਲਾ ਸੀ, ਉਹ ਦੇਖਣ ਵਿੱਚ ਔਖਾ ਸੀ, ਚਾਨਣ ਨਾਲ ਭਰਿਆ ਹੋਇਆ।
ਤਤੋ ਦੇਵਗਣਾਃ ਸ੍ਵਰ੍ਗਾਤ੍ਪੁष੍ਪਵਰ੍षਮਵਾਕਿਰਨ੍। ਪ੍ਰਸੂਤਃ ਸਰ੍ਵਤੀਰ੍ਥੇषੁ ਤੀਰ੍ਥਰਾਜ ਇਤਿ ਸ੍ਮृਤਃ
ਫਿਰ ਦੇਵਤੇ ਸਵਰਗ ਤੋਂ ਫੁੱਲਾਂ ਦੀ ਵਰਖਾ ਕਰਨ ਲੱਗੇ। ਉਹ ਸਾਰੇ ਪਵਿੱਤਰ ਥਾਵਾਂ 'ਤੇ ਜਨਮਿਆ ਅਤੇ 'ਤੀਰਥਾਂ ਦਾ ਰਾਜਾ' ਵਜੋਂ ਯਾਦ ਕੀਤਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਤਤੋ ਰਾਮ ਇਤਿ ਖ੍ਯਾਤਃ ਪ੍ਰਜਾਤੋਹਂ ਭृਗੋਃ ਕੁਲੇ। ਕ੍ਸ਼ਤ੍ਰਿਯਾਨ੍ਪਿਤृਹਂਤॄਂਸ੍ਤੁ ਸਸੈਨ੍ਯਬਲਵਾਹਨਾਨ੍
ਫਿਰ ਮੈਂ 'ਰਾਮ' ਵਜੋਂ ਪ੍ਰਸਿੱਧ ਹੋਇਆ, ਭ੍ਰਿਗੂ ਦੇ ਵੰਸ਼ ਵਿੱਚ ਜਨਮ ਲਿਆ। ਮੈਂ ਕਸ਼ਤਰੀਆਂ ਨੂੰ, ਜੋ ਆਪਣੇ ਪਿਤਾ ਨੂੰ ਮਾਰਦੇ ਸਨ, ਉਹਨਾਂ ਦੇ ਫੌਜਾਂ ਸਮੇਤ ਮਾਰ ਦਿੱਤਾ।
ਹਤ੍ਵਾ ਯੁਦ੍ਧਗਤਾਨ੍ਭੀਤਾਨ੍ਪਂਕੈਃ ਸਰ੍ਵੈਰ੍ਯੁਤੋ ਹ੍ਯਹਮ੍। ਬ੍ਰਹ੍ਮਹਤ੍ਯਾਸਮਂ ਘੋਰਂ ਮਦ੍ਗੇਹੇ ਸਮੁਪਸ੍ਥਿਤਮ੍
ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਉਹ ਡਰੇ ਹੋਏ ਕਸ਼ਤਰੀਆਂ, ਜੋ ਕੀਚੜ ਨਾਲ ਲਪੇਟੇ ਹੋਏ ਸਨ, ਸਭ ਨੂੰ ਮਾਰ ਕੇ, ਮੇਰੇ ਘਰ 'ਤੇ ਬਹੁਤ ਭਿਆਨਕ ਪਾਪ, ਜੋ ਬ੍ਰਾਹਮਣ-ਹੱਤਿਆ ਦੇ ਬਰਾਬਰ ਸੀ, ਆ ਗਿਆ।
ਪਂਕਯੁਕ੍ਤਂ ਕੁਠਾਰਂ ਮੇ ਕ੍ਸ਼ਾਲਿਤਂ ਨੈਵ ਸ਼ੁਦ੍ਧ੍ਯਤਿ। ਤਤਃ ਖੇ ਚਾਭਵਦ੍ਵਾਣੀ ਰਾਮ ਮਦ੍ਵਚਨਂ ਕੁਰੁ
ਕੀਚੜ ਨਾਲ ਲਪੇਟਿਆ ਹੋਇਆ ਮੇਰਾ ਕੁਠਾਰ ਧੋਣ ਦੇ ਬਾਵਜੂਦ ਵੀ ਪਵਿੱਤਰ ਨਹੀਂ ਹੋਇਆ। ਫਿਰ ਅਕਾਸ਼ ਵਿੱਚ ਆਵਾਜ਼ ਆਈ: 'ਰਾਮ, ਮੇਰੀ ਗੱਲ ਮੰਨ।'
ਯਤ੍ਰ ਤੀਰ੍ਥੇ ਕੁਠਾਰਂ ਤੇ ਨਿਰ੍ਮਲਂ ਚ ਭਵੇਦਿਹ। ਤਤ੍ਰ ਤੇ ਸਰ੍ਵਪਾਪਾਨਾਂ ਜਾਤਾਨਾਂ ਚ ਕ੍ਸ਼ਯੋ ਭਵੇਤ੍
'ਜਿੱਥੇ ਤੇਰਾ ਕੁਠਾਰ ਪਵਿੱਤਰ ਹੋ ਜਾਵੇ, ਉਥੇ ਤੇਰੇ ਸਾਰੇ ਪਾਪਾਂ ਦਾ ਨਾਸ ਹੋ ਜਾਵੇਗਾ।'
ਜਨਾਨਾਂ ਤਤ੍ਰ ਸਰ੍ਵੇषਾਂ ਹਿਤਾਰ੍ਥਂ ਤਿष੍ਠ ਮਾਨਦ। ਚਪਲਂ ਗਚ੍ਛ ਤੀਰ੍ਥਾਨਿ ਸਰ੍ਵਾਣਿ ਸੁਮਹਾਂਤਿ ਚ
'ਸਭ ਲੋਕਾਂ ਦੀ ਭਲਾਈ ਲਈ, ਮਾਣ ਦੇਣ ਵਾਲੇ, ਉਥੇ ਹੀ ਰਹੋ; ਵੱਡੇ ਤੇ ਪ੍ਰਸਿੱਧ ਤੀਰਥਾਂ 'ਤੇ ਜਾਓ।'
ਤੇषਾਂ ਮਧ੍ਯੇ ਮਹਾਤੀਰ੍ਥੇ ਪਰ੍ਸ਼ੁਃ ਸ਼ੁਦ੍ਧੋ ਭਵੇਦ੍ਯਦਿ। ਤਂ ਚ ਜਾਨੀਹਿ ਤੀਰ੍ਥੇषੁ ਮੁਕ੍ਤਿਦਂ ਪਰਿਕੀਰ੍ਤਿਤਮ੍
'ਉਹਨਾਂ ਵਿਚੋਂ, ਵੱਡੇ ਤੀਰਥ 'ਤੇ ਜੇ ਤੇਰਾ ਕੁਠਾਰ ਪਵਿੱਤਰ ਹੋ ਜਾਵੇ, ਤਾਂ ਉਸ ਥਾਂ ਨੂੰ ਤੀਰਥਾਂ ਵਿਚੋਂ ਮੁਕਤੀ ਦੇਣ ਵਾਲਾ ਸਮਝੋ।'
ਤਚ੍ਛ੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਜਾਮਦਗ੍ਨ੍ਯਸ੍ਤੁ ਤੀਰ੍ਥਾਨਿ ਪ੍ਰਯਯੌ ਤਦਾ। ਗਂਗਾਂ ਸਰਸ੍ਵਤੀਂ ਸ਼ੁਭ੍ਰਾਂ ਕਾਵੇਰੀਂ ਸਰਯੂਂ ਤਥਾ
ਇਹ ਸੁਣ ਕੇ, ਜਾਮਦਗਨਯਾ ਤੀਰਥਾਂ 'ਤੇ ਗਿਆ: ਗੰਗਾ, ਪਵਿੱਤਰ ਸਰਸਵਤੀ, ਕਾਵੇਰੀ ਅਤੇ ਸਰਯੂ।
ਗੋਦਾਵਰੀਂ ਚ ਯਮੁਨਾਂ ਕਦ੍ਰੂਂ ਚ ਵਸੁਦਾਂ ਤਥਾ। ਅਨ੍ਯਾਂ ਚ ਪੁਣ੍ਯਦਾਂ ਰਮ੍ਯਾਂ ਗੌਰੀਂ ਪੂਰ੍ਵਾਂ ਸ੍ਥਿਤਾਂ ਸ਼ੁਭਾਮ੍
ਗੋਦਾਵਰੀ, ਯਮੁਨਾ, ਕਦਰੂ, ਵਸੁਦਾ ਅਤੇ ਇੱਕ ਹੋਰ ਸੋਹਣੀ, ਪਵਿੱਤਰ, ਸੁਖਦਾਈ, ਪੂਰਬ ਵਿੱਚ ਟਿਕੀ ਹੋਈ ਗੌਰੀ।
ਗਚ੍ਛਤਸ੍ਤਸ੍ਯ ਧੀਰਸ੍ਯ ਸਦਾਗਤਿਸਮਸ੍ਯ ਚ। ਕ੍ਸ਼ਾਲਿਤਃ ਸਰ੍ਵਤੀਰ੍ਥੇषੁ ਨ ਪੁਨਰ੍ਨਿਰ੍ਮਲੋऽਭਵਤ੍
ਉਹ ਧੀਰਜ ਵਾਲਾ, ਸਦਾ ਮੁਕਤ ਦੇ ਸਮਾਨ, ਸਾਰੇ ਤੀਰਥਾਂ 'ਤੇ ਗਿਆ; ਹਰ ਥਾਂ ਧੋਣ 'ਤੇ ਵੀ, ਉਸ ਦਾ ਕੁਠਾਰ ਮੁੜ ਪਵਿੱਤਰ ਨਹੀਂ ਹੋਇਆ।
ਤਤੋ ਗਿਰਿਗੁਹਾਂ ਦੁਰ੍ਗਾਂ ਮਹਾਰਣ੍ਯਂ ਚ ਪਰ੍ਵਤਮ੍। ਗਿਰਿਕੂਟਂ ਚ ਦੁਰ੍ਲਭ੍ਯਂ ਯਯੌ ਤੀਰ੍ਥਮਸੌ ਹਰਿਃ
ਫਿਰ ਉਹ ਪਹਾੜ ਦੀ ਗੁਫਾ, ਔਖਾ ਜੰਗਲ, ਤੇ ਪਹਾੜ ਦੀ ਚੋਟੀ, ਜੋ ਪਹੁੰਚਣ ਵਿੱਚ ਔਖੀ ਸੀ, ਉਥੇ ਗਿਆ; ਉਹ ਹਰੀ ਤੀਰਥ 'ਤੇ ਗਿਆ।
ਨ ਚ ਨਿਰ੍ਮਲਤਾਮੇਤਿ ਕੁਠਾਰਸ੍ਤਸ੍ਯ ਤੇਨ ਚ। ਵਿषਾਦਮਗਮਤ੍ਤਤ੍ਰ ਰਾਮਃ ਪਰਪੁਰਂਜਯਃ
ਪਰ ਉਥੇ ਵੀ, ਉਸ ਦਾ ਕੁਠਾਰ ਪਵਿੱਤਰ ਨਹੀਂ ਹੋਇਆ; ਉਥੇ ਰਾਮ, ਜੋ ਦੁਸ਼ਮਣ ਦੇ ਸ਼ਹਿਰਾਂ ਨੂੰ ਜਿੱਤਣ ਵਾਲਾ ਸੀ, ਨਿਰਾਸ਼ ਹੋ ਗਿਆ।
ਹਾਹੇਤਿ ਵਿਵਿਧਂ ਕृਤ੍ਵਾ ਚੋਪਵਿਸ਼੍ਯ ਧਰਾਤਲੇ। ਪ੍ਰਚਿਂਤਾਮਗਮਦ੍ਵੀਰਸ੍ਤਮੁਵਾਚ ਪੁਨਸ੍ਤਥਾ
ਹਾ-ਹਾ ਕਰਕੇ, ਉਹ ਧਰਤੀ 'ਤੇ ਬੈਠ ਗਿਆ; ਉਹ ਵੀਰ ਗਹਿਰੀ ਸੋਚ ਵਿਚ ਪੈ ਗਿਆ, ਫਿਰ ਉਹ ਆਵਾਜ਼ ਉਸ ਨੂੰ ਮੁੜ ਆਖੀ।
ਪੂਰ੍ਵਸ੍ਯਾਂ ਦਿਸ਼ਿ ਦੇਵੇਸ਼ ਤੀਰ੍ਥਂ ਚਾਸ੍ਤਿ ਗੁਹੋਦਰੇ। ਤਚ੍ਛ੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਨਰਸ਼ਾਰ੍ਦੂਲੋ ਗਤ੍ਵਾ ਕੁਂਡਂ ਦਦਰ੍ਸ਼ ਸਃ
'ਪੂਰਬ ਵੱਲ, ਦੇਵਾਂ ਦੇ ਸਿਰਤਾਜ, ਇੱਕ ਤੀਰਥ ਗੁਫਾ ਵਿਚ ਹੈ'; ਇਹ ਸੁਣ ਕੇ, ਮਨੁੱਖਾਂ ਵਿਚੋਂ ਸ਼ੇਰ ਉਥੇ ਗਿਆ ਤੇ ਕੁੰਡ ਵੇਖਿਆ।
ਪ੍ਰਦਕ੍ਸ਼ਿਣਂ ਜਲਾਵਰ੍ਤਂ ਸ਼ੁਭ੍ਰਂ ਪਾਪਹਰਂ ਸ਼ੁਭਮ੍। ਤਜ੍ਜਲਸ੍ਪਰ੍ਸ਼ਮਾਤ੍ਰੇਣ ਕੁਠਾਰਃ ਸ਼ੁਦ੍ਧਤਾਂ ਗਤਃ
ਉਸ ਨੇ ਇੱਕ ਚਿੱਟਾ, ਪਾਪ ਨਾਸ ਕਰਨ ਵਾਲਾ, ਸੁਭਾਵਕ ਕੁੰਡ ਵੇਖਿਆ, ਜਿਸ ਵਿਚ ਪਾਣੀ ਘੁੰਮ ਰਿਹਾ ਸੀ; ਉਸ ਪਾਣੀ ਨੂੰ ਛੂਹਣ ਨਾਲ ਹੀ ਕੁਠਾਰ ਪਵਿੱਤਰ ਹੋ ਗਿਆ।
ਤਤੋ ਰਾਮੋਭਿषੇਕਂ ਤੁ ਕृਤਵਾਨ੍ਪ੍ਰਮੁਦਾਨ੍ਵਿਤਃ। ਸ਼ੁਦ੍ਧਾਤ੍ਮਨਸ੍ਤ੍ਵਪਾਪਸ੍ਯ ਬੁਦ੍ਧਿਰ੍ਜਾਤਾ ਪ੍ਰਪਾਵਿਨੀ੫੦ 1.55.
ਫਿਰ ਰਾਮ, ਖੁਸ਼ੀ ਨਾਲ, ਅਭਿਸ਼ੇਕ ਕੀਤਾ; ਪਵਿੱਤਰ ਆਤਮਾ ਤੇ ਪਾਪ ਰਹਿਤ ਹੋ ਕੇ, ਉਸ ਦੀ ਮੱਤ ਪ੍ਰਾਪਤੀ ਵੱਲ ਲੱਗ ਗਈ।
ਸ ਰਾਮਃ ਸੁਚਿਰਂ ਸ੍ਥਿਤ੍ਵਾ ਤੀਰ੍ਥਰਾਜਂ ਪ੍ਰਸਾਦ੍ਯ ਤਮ੍। ਤਤਸ੍ਤਤੋऽਚਲਾਤ੍ਪ੍ਰਾਪ੍ਯ ਪੁਰਂ ਵੇਗਸਮਨ੍ਵਿਤਃ
ਰਾਮ ਨੇ ਲੰਮਾ ਸਮਾਂ ਤੀਰਥਾਂ ਦੇ ਰਾਜਾ ਨੂੰ ਪ੍ਰਸੰਨ ਕਰਕੇ ਉਥੇ ਰਹਿ ਕੇ, ਫਿਰ ਉਥੋਂ ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਚਲ ਕੇ ਸ਼ਹਿਰ ਵਿਚ ਪਹੁੰਚਿਆ।
ਖ੍ਯਾਤਂ ਕृਤ੍ਵਾ ਤਤਸ਼੍ਚੋਰ੍ਵ੍ਯਾਂ ਗਤੋਸੌ ਲਵਣਾਰ੍ਣਵਮ੍। ਅਯਂ ਤੀਰ੍ਥਵਰਃ ਸਾਕ੍ਸ਼ਾਤ੍ਪਿਤਾਮਹਕृਤੋ ਭੁਵਿ
ਉਸ ਨੇ ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ ਇਸ ਤੀਰਥ ਨੂੰ ਪ੍ਰਸਿੱਧ ਕਰ ਦਿੱਤਾ ਤੇ ਫਿਰ ਲਵਣ ਸਮੁੰਦਰ ਵੱਲ ਚਲਿਆ। ਇਹ ਉੱਤਮ ਤੀਰਥ ਵਾਸਤੇ ਪਿਤਾਮਹ ਬ੍ਰਹਮਾ ਨੇ ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ ਸਥਾਪਿਤ ਕੀਤਾ ਸੀ।
ਸੁਖਦਃ ਸਰ੍ਵਤਃ ਸ਼ੁਦ੍ਧੋ ਮੁਕ੍ਤਿਮਾਰ੍ਗਪ੍ਰਦਃ ਕਿਲ। ਏਵਂ ਕਾਮਪ੍ਰਭਾਵਂ ਚ ਵਿਦ੍ਧਿ ਦੁਰ੍ਵਾਰਦੁਃਸਹਮ੍
ਇਹ ਹਰ ਪਾਸੇ ਸੁਖ ਦੇਣ ਵਾਲਾ, ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਪਵਿੱਤਰ ਤੇ ਮੁਕਤੀ ਦਾ ਰਾਹ ਦੱਸਣ ਵਾਲਾ ਹੈ। ਇੱਥੇ ਇੱਛਾ ਦੀ ਸ਼ਕਤੀ ਨੂੰ ਜਾਣ, ਜੋ ਰੋਕਣ ਯੋਗ ਨਹੀਂ ਤੇ ਬੜੀ ਭਾਰੀ ਹੈ।
ਕਾਮਾਜ੍ਜਾਤਂ ਵृषਂ ਪਾਪਂ ਪੁਣ੍ਯਂ ਪੁਣ੍ਯਪ੍ਰਯੋਗਤਃ। ਸ ਜਾਤਸ਼੍ਚੈਵ ਲੌਹਿਤ੍ਯੋ ਵਿਰਂਚੇਸ਼੍ਚੈਵ ਚੌਰਸਃ
ਇੱਛਾ ਤੋਂ ਪਾਪ ਪੈਦਾ ਹੁੰਦਾ ਹੈ, ਤੇ ਨੇਕ ਕੰਮ ਕਰਨ ਨਾਲ ਪੁਣ ਆਉਂਦਾ ਹੈ। ਇਨ੍ਹਾਂ ਤੋਂ ਲੌਹਿਤਯਾ ਦਰਿਆ ਜਨਮਿਆ, ਜੋ ਬ੍ਰਹਮਾ ਦਾ ਅਸਲ ਪੁੱਤਰ ਸੀ।
ਸ਼ਂਤਨੋ ਕ੍ਸ਼ੇਤ੍ਰ ਸਂਜਾਤਸ੍ਤ੍ਵਮੋਘਾਗਰ੍ਭਸਂਭਵਃ। ਵਿਰਿਞ੍ਚਿਨਾ ਜਿਤਃ ਕਾਮਃ ਸ਼ਾਂਤਨੋਰਪ੍ਯਮਤ੍ਸਰਾਤ੍
ਤੂੰ ਸ਼ਾਂਤਨੂ ਦੇ ਖੇਤਰ ਵਿਚ ਜਨਮਿਆ, ਜੋ ਅਡੋਲ ਗਰਭ ਤੋਂ ਉਤਪੰਨ ਹੋਇਆ। ਬ੍ਰਹਮਾ ਨੇ ਇੱਛਾ ਨੂੰ ਜਿੱਤ ਲਿਆ, ਤੇ ਸ਼ਾਂਤਨੂ ਨੇ ਵੀ ਰਾਗ-ਦਵੈਸ਼ ਤੋਂ ਰਹਿਤ ਹੋ ਕੇ।
ਤਸ੍ਯਾਃ ਪਤਿਵ੍ਰਤਾਤ੍ਵਾਚ੍ਚ ਤੀਰ੍ਥਾਤ੍ਤੀਰ੍ਥਵਰੋ ਹਿ ਸਃ। ਏਵਂ ਯਸ੍ਤੁ ਪਠੇਨ੍ਨਿਤ੍ਯਂ ਪੁਣ੍ਯਾਖ੍ਯਾਨਮਿਦਂ ਸ਼ਿਵਮ੍
ਉਸ ਦੀ ਪਤੀ-ਵਰਤਾ ਹੋਣ ਕਰਕੇ, ਉਹ ਤੀਰਥ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਬਣ ਗਿਆ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਜੋ ਕੋਈ ਇਹ ਪਵਿੱਤਰ ਤੇ ਮੰਗਲਮਈ ਕਹਾਣੀ ਹਰ ਰੋਜ਼ ਪੜ੍ਹਦਾ ਹੈ,
ਸ਼ृਣੁਯਾਦ੍ਵਾ ਮੁਦਾ ਪृਥ੍ਵ੍ਯਾਂ ਮੁਕ੍ਤਿਮਾਰ੍ਗਂ ਸ ਗਚ੍ਛਤਿ
ਜਾਂ ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ ਖੁਸ਼ੀ ਨਾਲ ਸੁਣਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਮੁਕਤੀ ਦਾ ਰਾਹ ਪਾ ਲੈਂਦਾ ਹੈ।
ਸਪ੍ਤਪਞ੍ਚਾਸ਼ਤ੍ਤਮੋऽਧ੍ਯਾਯਃ। । ਸ਼੍ਰੀਭਗਵਾਨੁਵਾਚ- ਪੁਰਾ ਸ਼ਰ੍ਵਃ ਸ੍ਤ੍ਰਿਯੋ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਯੁਵਤੀ ਰੂਪਸ਼ਾਲਿਨੀਃ। ਗਂਧਰ੍ਵਕਿਨ੍ਨਰਾਣਾਂ ਚ ਮਨੁष੍ਯਾਣਾਂ ਚ ਸਰ੍ਵਤਃ
ਪੰਜਵਾਂ-ਪੰਜਵਾਂ-ਸੱਪਤ ਚੈਪਟਰ। ਸ੍ਰੀ ਭਗਵਾਨ ਨੇ فرمایا: ਪੁਰਾਣੇ ਸਮੇਂ, ਸ਼ਰਵ ਨੇ ਗੰਧਰਵਾਂ, ਕਿਨਰਾਂ ਤੇ ਮਨੁੱਖਾਂ ਵਿਚੋਂ ਨੌਜਵਾਨ ਤੇ ਸੁੰਦਰ ਔਰਤਾਂ ਨੂੰ ਵੇਖਿਆ।