ਵਸਿष੍ਠਵਚਨਂ ਸ਼੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਰਾਮੋ ਵਕ੍ਸ਼੍ਯਤਿ ਧਰ੍ਮਵਿਤ੍। ਅਸ੍ਯਾ ਦੋषੋ ਨ ਚੈਵਾਸ੍ਤਿ ਦੋषੋਯਂ ਪਾਕਸ਼ਾਸਨੇ
ਵਸੀਸ਼ਠ ਦੀ ਗੱਲ ਸੁਣ ਕੇ, ਧਰਮ ਨੂੰ ਜਾਣਨ ਵਾਲਾ ਰਾਮ ਆਖੇਗਾ, 'ਇਸ ਔਰਤ ਦੀ ਕੋਈ ਗਲਤੀ ਨਹੀਂ; ਗਲਤੀ ਉਸ ਦੀ ਹੈ ਜਿਸ ਨੇ ਸਜ਼ਾ ਦਿੱਤੀ।'
ਏਵਮੁਕ੍ਤੇ ਤੁ ਰਾਮੇਣ ਤ੍ਯਕ੍ਤ੍ਵਾ ਰੂਪਂ ਜੁਗੁਪ੍ਸਿਤਂ। ਦਿਵ੍ਯਂ ਰੂਪਂ ਸਮਾਸ੍ਥਾਯ ਮਦ੍ਗृਹਂ ਚਾਗਮਿष੍ਯਸਿ
ਜਦੋਂ ਰਾਮ ਇਉਂ ਆਖੇਗਾ, ਤੂੰ ਆਪਣਾ ਨਫਰਤਜੋਗ ਰੂਪ ਛੱਡ ਕੇ, ਦਿਵਿਆ ਰੂਪ ਧਾਰ ਲੈਵੇਗੀ ਤੇ ਮੇਰੇ ਘਰ ਆ ਜਾਵੇਗੀ।
ਸ਼ਪ੍ਤ੍ਵਾ ਤੁ ਗੌਤਮਸ੍ਤਾਂ ਹਿ ਤਪਸ੍ਤਪ੍ਤੁਂ ਗਤੋ ਵਨਮ੍। ਤਤੋਤ੍ਯਂਤਂ ਸ਼ੁष੍ਕਰੂਪਾ ਤਥੈਵ ਪਥਿ ਸਂਸ੍ਥਿਤਾ
ਗੌਤਮ ਨੇ ਉਸ ਨੂੰ ਸ਼ਾਪ ਦੇ ਕੇ, ਜੰਗਲ ਵਿੱਚ ਤਪ ਕਰਣ ਲਈ ਚਲਿਆ ਗਿਆ; ਫਿਰ ਉਹ ਬਹੁਤ ਹੀ ਸੁੱਕੀ ਹੋ ਕੇ, ਰਾਹ 'ਤੇ ਹੀ ਖੜੀ ਰਹੀ।
ਰਾਮਸ੍ਯ ਵਚਨਾਦੇਵ ਗੌਤਮਂ ਪੁਨਰਾਗਤਾ। ਗੌਤਮੋਪਿ ਤਯਾ ਸਾਰ੍ਦ੍ਧਮਦ੍ਯੈਵਂ ਦਿਵਿ ਤਿष੍ਠਤਿ
ਰਾਮ ਦੀ ਗੱਲ ਨਾਲ ਹੀ, ਉਹ ਮੁੜ ਗੌਤਮ ਦੇ ਕੋਲ ਆ ਗਈ; ਤੇ ਗੌਤਮ, ਉਸ ਦੇ ਨਾਲ, ਹੁਣ ਅਸਮਾਨ ਵਿੱਚ ਵੱਸਦਾ ਹੈ।
ਇਂਦ੍ਰੋਪਿ ਤ੍ਰਪਯਾਯੁਕ੍ਤਃ ਸ੍ਥਿਤਸ਼੍ਚਾਂਤਰ੍ਜਲੇ ਚਿਰਮ੍। ਸ੍ਥਿਤ੍ਵਾ ਚਾਂਤਰ੍ਜਲੇ ਦੇਵੀਮਸ੍ਤੌਦਿਂਦ੍ਰਾਕ੍ਸ਼ਿਸਂਜ੍ਞਿਤਾਮ੍
ਇੰਦਰ ਵੀ ਸ਼ਰਮ ਨਾਲ ਭਰਿਆ, ਲੰਮੇ ਸਮੇਂ ਲਈ ਪਾਣੀ ਵਿੱਚ ਰਹਿਆ; ਪਾਣੀ ਵਿੱਚ ਰਹਿ ਕੇ, ਉਸ ਨੇ ਇੰਦਰਾਖ਼ਸ਼ੀ ਨਾਂ ਵਾਲੀ ਦੇਵੀ ਦੀ ਸਤਕਾਰੀ ਕੀਤੀ।
ਸੁਪ੍ਰਸਨ੍ਨਾ ਤਤੋ ਦੇਵੀ ਸ੍ਤੋਤ੍ਰੇਣ ਪਰਿਤੋषਿਤਾ। ਗਤ੍ਵੋਵਾਚ ਤਤਃ ਸਾ ਚ ਵਰੋਸ੍ਮਤ੍ਤੋ ਵਿਗृਹ੍ਯਤਾਮ੍
ਫਿਰ, ਦੇਵੀ ਉਸ ਦੀ ਸਤਕਾਰੀ ਤੋਂ ਪ੍ਰਸੰਨ ਹੋ ਕੇ, ਆਖੀ, 'ਹੁਣ ਮੇਰੇ ਕੋਲੋਂ ਕੋਈ ਵਰ ਮੰਗ ਲੈ।'
ਤਤੋ ਦੇਵੀਮੁਵਾਚੇਦਂ ਸ਼ਕ੍ਰਃ ਪਰਪੁਰਂਜਯਃ। ਤ੍ਵਤ੍ਪ੍ਰਸਾਦਾਚ੍ਚ ਮੇ ਦੇਵਿ ਵੈਰੂਪ੍ਯਂ ਮੁਨਿਸ਼ਾਪਜਮ੍
ਫਿਰ, ਇੰਦਰ, ਜੋ ਦੁਸ਼ਮਣਾਂ ਦੇ ਸ਼ਹਿਰਾਂ ਨੂੰ ਜਿੱਤਣ ਵਾਲਾ ਹੈ, ਦੇਵੀ ਨੂੰ ਆਖਿਆ, 'ਤੇਰੀ ਕਿਰਪਾ ਨਾਲ, ਹੇ ਦੇਵੀ, ਰਿਸ਼ੀ ਦੇ ਸ਼ਾਪ ਨਾਲ ਹੋਇਆ ਵਿਗਾੜ—'
ਕਿਂਤੁ ਬੁਦ੍ਧਿਂ ਸृਜਾਮ੍ਯਦ੍ਯ ਯੇਨ ਲੋਕੈਰ੍ਨ ਲਕ੍ਸ਼੍ਯਤੇ
ਪਰ ਅੱਜ ਮੈਂ ਇੱਕ ਸੋਚ ਪੈਦਾ ਕਰਾਂਗਾ, ਜਿਸ ਨਾਲ ਲੋਕ ਮੈਨੂੰ ਨਹੀਂ ਪਛਾਣ ਸਕਣਗੇ।
ਯੋਨਿਮਧ੍ਯਗਤਂ ਦृष੍ਟਿ ਸਹਸ੍ਰਂ ਤੇ ਭਵਿष੍ਯਤਿ। ਸਹਸ੍ਰਾਕ੍ਸ਼ ਇਤਿ ਖ੍ਯਾਤਸ੍ਸੁਰਰਾਜ੍ਯਂ ਕਰਿष੍ਯਸਿ
ਤੇਰੇ ਲੋੜਾਂ ਦੇ ਵਿਚਕਾਰ ਹਜ਼ਾਰ ਅੱਖਾਂ ਉਤਪੰਨ ਹੋ ਜਾਣਗੀਆਂ; ਤੂੰ 'ਹਜ਼ਾਰ ਅੱਖਾਂ ਵਾਲਾ' ਵਜੋਂ ਜਾਣਿਆ ਜਾਵੇਗਾ, ਤੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦਾ ਰਾਜ ਮਿਲੇਗਾ।
ਮੇषਾਂਡਂ ਤਵ ਸ਼ਿਸ਼੍ਨਂ ਚ ਭਵਿष੍ਯਤਿ ਚ ਮਦ੍ਵਰਾਤ੍। ਇਤ੍ਯੁਕ੍ਤ੍ਵਾ ਸਾ ਜਗਨ੍ਮਾਤਾ ਤਤ੍ਰੈਵਾਂਤਰਧੀਯਤ੫੦ 1.54.
ਮੇਰੇ ਵਰ ਤੋਂ ਤੇਰਾ ਲਿੰਗ ਪੜਦੇ ਦੀਆਂ ਗੋਦੀਆਂ ਵਰਗਾ ਹੋ ਜਾਵੇਗਾ। ਇਹ ਕਹਿ ਕੇ, ਜਗਤ ਮਾਤਾ ਉਥੇ ਹੀ ਅਦ੍ਰਿਸ਼ ਹੋ ਗਈ।
ਸ਼ਕ੍ਰੋ ਦੇਵਵਰੈਃ ਪੂਜ੍ਯੋ ਹ੍ਯਦ੍ਯਾਪਿ ਦਿਵਿ ਵਰ੍ਤਤੇ। ਇਂਦ੍ਰਸ੍ਯੈਤਾਦृਸ਼ੀ ਕਾਮਾਦਵਸ੍ਥਾ ਦ੍ਵਿਜਸਤ੍ਤਮ
ਸ਼ਕਰ, ਜੋ ਦੇਵਤਿਆਂ ਵੱਲੋਂ ਸਤਿਕਾਰਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਅੱਜ ਵੀ ਅਕਾਸ਼ ਵਿੱਚ ਵੱਸਦਾ ਹੈ; ਇੰਦ੍ਰ ਦੀ ਇਹ ਹਾਲਤ ਕਾਮ ਵਲੋਂ ਹੋਈ ਹੈ, ਹੇ ਵਧੀਆ ਬ੍ਰਾਹਮਣ।
ਇਤਿ ਸ਼੍ਰੀਪਾਦ੍ਮਪੁਰਾਣੇ ਪ੍ਰਥਮੇ ਸृष੍ਟਿਖਂਡੇ ਅਹਲ੍ਯਾਹਰਣਂਨਾਮ ਚਤੁष੍ਪਂਚਾਸ਼ਤ੍ਤਮੋऽਧ੍ਯਾਯਃ
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਸ਼੍ਰੀ ਪਦਮ ਪੁਰਾਣ ਦੇ ਪਹਿਲੇ ਸ੍ਰਿਸ਼ਟੀ ਖੰਡ ਵਿੱਚ, ਅਹਲਿਆ ਹਰਨ ਨਾਮਕ ਚਉਵੰਜਾ ਚੈਪਟਰ ਸਮਾਪਤ ਹੁੰਦਾ ਹੈ।
ਸ਼੍ਰੀਭਗਵਾਨੁਵਾਚ- ਅਪਰਂ ਚ ਪ੍ਰਵਕ੍ਸ਼੍ਯਾਮਿ ਕਾਮੇਨਾਧਿष੍ਠਿਤਸ੍ਯ ਚ। ਪੁਰਾ ਭਾਗੀਰਥੀ ਤੀਰੇ ਦ੍ਵਿਜਃ ਪਰਮਹਂਸਕਃ
ਸ਼੍ਰੀ ਭਗਵਾਨ ਨੇ ਕਿਹਾ: ਹੁਣ ਮੈਂ ਹੋਰ ਕਹਾਣੀ ਦੱਸਾਂਗਾ, ਜੋ ਕਾਮ ਦੇ ਪ੍ਰਭਾਵ ਹੇਠ ਆਈ। ਪੁਰਾਣੇ ਸਮੇਂ, ਭਾਗੀਰਥੀ ਦੇ ਕੰਢੇ ਇੱਕ ਉੱਚ ਕੋਟੀ ਦਾ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਸੀ।
ਉਪਦੇष੍ਟਾ ਸਹਸ੍ਰਾਣਾਂ ਦ੍ਵਿਜਾਨਾਂ ਸ਼ਾਂਤਿਦਃ ਪਰਃ। ਏਕਦਂਡਧਰਃ ਸਾਕ੍ਸ਼ਾਤ੍ਕੂਰ੍ਮਵਦ੍ਧਰਣੀ ਸ੍ਥਿਤਃ
ਉਹ ਹਜ਼ਾਰਾਂ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਦਾ ਉਪਦੇਸ਼ਕ ਸੀ, ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਸ਼ਾਂਤੀ ਦੇਣ ਵਾਲਾ, ਇੱਕ ਦੰਡ ਧਾਰਨ ਕਰਦਾ, ਕਛੂਏ ਵਾਂਗ ਧਰਤੀ 'ਤੇ ਪੱਕਾ ਖੜਾ।
ਏਕਾਕਿਨਃ ਸਤਸ੍ਤਸ੍ਯ ਦੇਵਾਗਾਰੇ ਵਿਨਿष੍ਕृਤੇ। ਪਤ੍ਯੁਰ੍ਗृਹਾਤ੍ਪਰਂ ਗੇਹਂ ਗਂਤੁਂ ਸਾਯਂ ਸਮੁਦ੍ਯਤਾ
ਜਦ ਉਹ ਇਕੱਲਾ ਸੀ, ਉਸ ਦੀ ਪਤਨੀ ਆਪਣੇ ਪਤੀ ਦੇ ਘਰੋਂ ਨਿਕਲ ਕੇ, ਸ਼ਾਮ ਨੂੰ ਦੂਜੇ ਘਰ ਜਾਣ ਲਈ ਤਿਆਰ ਹੋਈ।
ਅਕਸ੍ਮਾਦ੍ਯੁਵਤੀ ਨਾਰੀ ਮਿਲਿਤਾ ਰੂਪਧਾਰਿਣੀ। ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਤਾਂ ਭਗਵਾਨ੍ਵਿਪ੍ਰੋ ਮਨ੍ਮਥਸ੍ਯ ਭਯਾਰ੍ਦਿਤਃ
ਅਚਾਨਕ, ਇੱਕ ਨੌਜਵਾਨ ਸੁੰਦਰ ਔਰਤ ਆਈ। ਉਸ ਨੂੰ ਵੇਖ ਕੇ, ਵਡਿਆ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਕਾਮ ਦੇ ਡਰ ਨਾਲ ਘਬਰਾਇਆ।
ਅਗਾਰਜਠਰੇ ਕृਤ੍ਵਾ ਸ ਚੈਨਾਂ ਪ੍ਰਾਕ੍ਸ਼ਿਪਤ੍ਕ੍ਸ਼ਪਾਮ੍। ਅਰ੍ਗਲਂ ਸਾ ਦृਢਂ ਕृਤ੍ਵਾ ਦੇਵਾਗਾਰੇ ਸੁਸ਼ੋਭਨੇ
ਉਸ ਨੇ ਉਸ ਨੂੰ ਘਰ ਵਿਚ ਲਿਆ ਕੇ, ਰਾਤ ਲਈ ਬੰਦ ਕਰ ਦਿੱਤਾ, ਤੇ ਸੁੰਦਰ ਦੇਵ ਘਰ ਨੂੰ ਮਜ਼ਬੂਤ ਕੰਡੀ ਨਾਲ ਤਾਲਾ ਲਾ ਦਿੱਤਾ।
ਕਦਾਚਿਦਪਿ ਤਂ ਦ੍ਵਾਰਾਦਾਗਂਤੁਂ ਨ ਦਦਾਤਿ ਹ। ਏਵਂਭੂਤਃ ਸਮਾਧਿਸ੍ਥਃ ਕ੍ਸ਼ਪਾਂ ਕ੍ਸ਼ਿਪ੍ਤ੍ਵਾ ਵਿਲਪ੍ਯ ਸਃ
ਉਹ ਕਿਸੇ ਵੀ ਵੇਲੇ ਉਸ ਨੂੰ ਦਰਵਾਜ਼ੇ ਰਾਹੀਂ ਅੰਦਰ ਆਉਣ ਨਹੀਂ ਦਿੰਦੀ ਸੀ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਧਿਆਨ ਵਿੱਚ ਰਹਿ ਕੇ, ਉਹ ਰਾਤ ਭਰ ਦੁਖੀ ਹੋਇਆ।
ਚਿਂਤਯਂਸ੍ਤਾਂ ਵਰਾਰੋਹਾਂ ਦ੍ਵਾਰਿ ਕਿਂ ਵਾ ਕृਤਂ ਮਮ। ਏਵਂ ਸਂਚਿਂਤ੍ਯਤਾਮਾਹ ਦ੍ਵਾਰਂ ਦੇਹੀਹ ਨਃ ਪ੍ਰਿਯੇ
ਉਹ ਉਸ ਸੋਹਣੀ ਔਰਤ ਨੂੰ ਸੋਚਦਾ ਹੋਇਆ, ਦਰਵਾਜ਼ੇ 'ਤੇ ਖੜਾ, 'ਮੈਂ ਕੀ ਕੀਤਾ?' ਸੋਚਦਾ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਸੋਚ ਕੇ, ਕਿਹਾ, 'ਪਿਆਰੀ, ਦਰਵਾਜ਼ਾ ਖੋਲ।'
ਪਤਿਸ਼੍ਚ ਵਸ਼ਗਃ ਕਾਂਤੇ ਦਯਿਤਸ੍ਤੇ ਭਵਿष੍ਯਤਿ। ਤਤਸ੍ਤਂ ਪ੍ਰਾਹ ਸਾ ਵਿਪ੍ਰਂ ਵृਦ੍ਧਂ ਕਾਮਪ੍ਰਲਾਲਸਮ੍
'ਤੇਰਾ ਪਤੀ, ਹੇ ਸੋਹਣੀ, ਤੇਰੇ ਵਸ਼ ਵਿਚ ਹੋ ਜਾਵੇਗਾ; ਤੇਰਾ ਪਿਆਰਾ ਤੇਰਾ ਹੋਵੇਗਾ।' ਫਿਰ ਉਸ ਨੇ ਕਾਮ ਵਿਚ ਮਸਤ, ਵੱਡੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਨੂੰ ਸੰਬੋਧਨ ਕੀਤਾ।
ਅਨਨ੍ਵਿਤਾ ਗਿਰਃਸ੍ਤਾਤ ਵਕ੍ਤੁਂ ਤ੍ਵਂ ਨਾਰ੍ਹਸਿ ਪ੍ਰਭੋ। ਅਥਾਸੌ ਭਗਵਾਨ੍ਪ੍ਰਾਹ ਪ੍ਰਚੁਰਂ ਚਾਸ੍ਤਿ ਮੇ ਵਸੁ
'ਪਿਤਾ, ਇਹ ਗੱਲਾਂ ਤੇਰੇ ਲਈ ਕਹਿਣੀਆਂ ਠੀਕ ਨਹੀਂ।' ਪਰ ਵਡਿਆ ਨੇ ਕਿਹਾ, 'ਮੇਰੇ ਕੋਲ ਬਹੁਤ ਧਨ ਹੈ।'
ਤਵ ਦਾਸ੍ਯਾਮਿ ਕਲ੍ਯਾਣਿ ਪ੍ਰਸ੍ਫੋਟਯ ਕਪਾਟਿਕਾਮ੍। ਵਿਪ੍ਰਮਾਹ ਪੁਨਃ ਸਾ ਚ ਤ੍ਵਂ ਵੈ ਮੇ ਧਰ੍ਮਤਃ ਪਿਤਾ
'ਮੈਂ ਤੈਨੂੰ ਦੇਵਾਂਗਾ, ਹੇ ਸੁਭਾਗਨ; ਦਰਵਾਜ਼ਾ ਖੋਲ।' ਪਰ ਉਸ ਨੇ ਫਿਰ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਨੂੰ ਕਿਹਾ, 'ਤੂੰ ਮੇਰਾ ਧਰਮ ਅਨੁਸਾਰ ਪਿਤਾ ਹੈ।'
ਮਾ ਗਚ੍ਛ ਪੁਤ੍ਰਿਕਾਂ ਮਾਂ ਚ ਪਰਯੋषਾਂ ਚ ਧਾਰ੍ਮਿਕ। ਮਨਸਾ ਸ ਸਮਾਲੋਚ੍ਯ ਸੁषਿਰੇਣ ਪਥਾ ਗृਹਾਨ੍
'ਮੈਂ ਤੇਰੀ ਧੀ, ਜਾਂ ਕਿਸੇ ਹੋਰ ਦੀ ਪਤਨੀ ਨੂੰ ਨਾ ਛੁਹੀਂ, ਹੇ ਧਰਮਵਾਨ।' ਇਹ ਸੋਚ ਕੇ, ਉਹ ਸੂਖਮ ਰਾਹੀਂ ਘਰ ਵਿਚ ਜਾਣ ਦੀ ਕੋਸ਼ਿਸ਼ ਕਰਨ ਲੱਗਾ।
ਬਾਹੁਨੋਦ੍ਧਾਟ੍ਯਤੇ ਨੈਵ ਗਂਤੁਂ ਚੈਵ ਸਮੁਦ੍ਯਤਃ। ਗਚ੍ਛਤਸ਼੍ਚਾਰ੍ਦ੍ਧਮਰਰ ਉਤ੍ਤਮਾਂਗਂ ਸੁਸਂਕਟੇ
ਉਹ ਬਾਂਹਾਂ ਚੁੱਕ ਕੇ ਵੀ ਦਰਵਾਜ਼ਾ ਖੋਲ ਨਹੀਂ ਸਕਿਆ, ਜਦ ਕਿ ਉਹ ਅੰਦਰ ਜਾਣ ਦੀ ਕੋਸ਼ਿਸ਼ ਕਰ ਰਿਹਾ ਸੀ। ਜਦ ਉਹ ਗਿਆ, ਉਸ ਦਾ ਸਿਰ ਤੰਗ ਰਾਹ ਵਿੱਚ ਫਸ ਗਿਆ।
ਪ੍ਰਵਿष੍ਟਂ ਨ ਪੁਨਸ਼੍ਚੈਤਿ ਪਂਚਤ੍ਵਮਗਮਤ੍ਤਦਾ। ਉषਃਕਾਲੇ ਸਮਾਯਾਤਾ ਰਕ੍ਸ਼ਿਣੋ ਯੇ ਚ ਕਿਂਕਰਾਃ
ਅੰਦਰ ਗਿਆ, ਪਰ ਮੁੜ ਨਿਕਲ ਨਹੀਂ ਸਕਿਆ, ਤੇ ਉਥੇ ਹੀ ਮਰ ਗਿਆ। ਸਵੇਰੇ ਰੱਖਵਾਲੇ ਤੇ ਨੌਕਰ ਆਏ।
ਅਦ੍ਭੁਤਂ ਤਂ ਸ਼ਵਂ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਤਾਮੁਚੁਸ੍ਤੇ ਚ ਵਿਸ੍ਮਿਤਾਃ। ਕਥਂ ਚ ਨਿਧਨਂ ਤ੍ਵਸ੍ਯ ਸਂਭੂਤਂ ਬ੍ਰੂਹਿ ਸੁਂਦਰਿ
ਉਹ ਅਜੀਬ ਲਾਸ਼ ਵੇਖ ਕੇ, ਹੈਰਾਨ ਹੋਏ ਤੇ ਉਸ ਨੂੰ ਕਿਹਾ, 'ਹੇ ਸੋਹਣੀ, ਦੱਸ ਕਿ ਇਹਦੀ ਮੌਤ ਕਿਵੇਂ ਹੋਈ?'
ਕਥਯਿਤ੍ਵਾ ਤੁ ਤਦ੍ਵृਤ੍ਤਮਭੀष੍ਟਂ ਦੇਸ਼ਮਾਗਤਾ। ਏਵਂ ਕਾਮਸ੍ਯ ਮਹਿਮਾ ਦੁਰ੍ਨਿਵਾਰੋ ਜਨੇषੁ ਚ
ਉਹ ਘਟਨਾ ਦੱਸ ਕੇ, ਉਹ ਚਾਹੀਦਾ ਥਾਂ ਤੇ ਪਹੁੰਚ ਗਈ। ਇੱਥੇ ਇੱਛਾ ਦੀ ਵੱਡੀ ਸ਼ਕਤੀ ਹੈ, ਜੋ ਲੋਕਾਂ ਵਿੱਚ ਰੋਕੀ ਨਹੀਂ ਜਾਂਦੀ।
ਸਰ੍ਵੇषਾਮਪਿ ਜਂਤੂਨਾਂ ਸੁਰਾਸੁਰਨृਣਾਂ ਭਵੇਤ੍। ਦृष੍ਟ੍ਵਾऽਮੋਘਾਂ ਵਰਾਰੋਹਾਂ ਸਰ੍ਵਲੋਕਪਿਤਾਮਹਃ
ਇੱਛਾ ਹਰ ਜੀਵ ਵਿੱਚ, ਚਾਹੇ ਦੇਵਤਾ ਹੋਣ, ਦੈਤ ਹੋਣ ਜਾਂ ਮਨੁੱਖ, ਉਤਪੰਨ ਹੁੰਦੀ ਹੈ। ਜਦੋਂ ਸਭ ਲੋਕਾਂ ਦੇ ਪਿਤਾ ਨੇ ਉਸ ਸੁੰਦਰ ਅਤੇ ਨਿਰਦੋਸ਼ ਔਰਤ ਨੂੰ ਵੇਖਿਆ—
ਚ੍ਯੁਤਬੀਜੋਭਵਤ੍ਤਤ੍ਰ ਲੌਹਿਤ੍ਯਸਂਭਵਸ੍ਮृਤਃ। ਪੁਨਾਤਿ ਸਕਲਾਨ੍ਲੋਕਾਨ੍ਸਰ੍ਵਤੀਰ੍ਥਮਯੋ ਹਿ ਸਃ
ਉਸ ਦੀ ਬੀਜ ਉਥੇ ਡਿੱਗੀ, ਜਿਸ ਨੂੰ ਲਾਲੀ ਤੋਂ ਉਤਪੰਨ ਮੰਨਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਉਹ ਸਭ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਪਵਿੱਤਰ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਕਿਉਂਕਿ ਉਹ ਸਭ ਤੀਰਥਾਂ ਦਾ ਸਰੂਪ ਹੈ।
ਯਮਾਸ਼੍ਰਿਤ੍ਯ ਨਰੋ ਯਾਤਿ ਬ੍ਰਹ੍ਮਲੋਕਮਨਾਮਯਮ੍। ਦ੍ਵਿਜ ਉਵਾਚ- ਕਥਂ ਚ ਬ੍ਰਹ੍ਮਣੋ ਮੋਹੋ ਹ੍ਯਮੋਘਾ ਕਾ ਵਰਾਂਗਨਾ
ਉਸ ਨੂੰ ਆਸਰਾ ਲੈ ਕੇ, ਮਨੁੱਖ ਨਿਰਵਿਗਨ ਬ੍ਰਹਮਲੋਕ ਨੂੰ ਪਹੁੰਚ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਦੁਜਾ ਨੇ ਪੁੱਛਿਆ— ਬ੍ਰਹਮਾ ਕਿਵੇਂ ਮੋਹ ਵਿਚ ਆਇਆ, ਅਤੇ ਇਹ ਨਿਰਮਲ, ਵਧੀਆ ਔਰਤ ਕੌਣ ਹੈ?