ਭਵਤ੍ਵਿਹ ਤੁ ਪਾਪਿष੍ਠ ਲਿਂਗਂ ਤੇ ਨਿਪਤਿष੍ਯਤਿ। ਗਚ੍ਛ ਮੇ ਪੁਰਤੋ ਮੂਢ ਸੁਰਸ੍ਥਾਨਂ ਦਿਵੌਕਸਃ
ਇਥੇ, ਹੇ ਸਭ ਤੋਂ ਪਾਪੀ, ਤੇਰਾ ਚਿੰਨ੍ਹ ਡਿੱਗ ਜਾਵੇਗਾ; ਮੇਰੇ ਸਾਹਮਣੇ, ਹੇ ਮੂਰਖ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਥਾਂ ਵੱਲ ਚਲ।
ਪਸ਼੍ਯਂਤਿ ਮੁਨਿਸ਼ਾਰ੍ਦੂਲਾ ਨਰਾਃ ਸਿਦ੍ਧਾਸ੍ਸਹੋਰਗਾਃ। ਏਵਮੁਕ੍ਤ੍ਵਾ ਮੁਨਿਸ਼੍ਰੇष੍ਠੋ ਰੁਦਂਤੀਂ ਤਾਂ ਪਤਿਵ੍ਰਤਾਮ੍
ਮਹਾਨ ਰਿਸ਼ੀ ਨੇ ਕਿਹਾ ਕਿ ਮਨੁੱਖ, ਸਿਧ, ਅਤੇ ਸੱਪ ਵੀ ਵੇਖਣਗੇ; ਇਉਂ ਆਖ ਕੇ, ਉਹ ਉੱਚ ਰਿਸ਼ੀ, ਰੋ ਰਹੀ ਪਤੀਵਰਤਾ ਨੂੰ ਪੁੱਛਿਆ।
ਪਪ੍ਰਚ੍ਛ ਕਿਮਿਦਾਨੀਂ ਤੇ ਕਰ੍ਮ ਦਾਰੁਣਮਾਗਤਮ੍। ਇਤ੍ਯੁਕ੍ਤਾ ਵੇਪਮਾਨਾ ਸਾ ਭੀਤਾ ਪਤਿਮੁਵਾਚ ਹ
ਉਸ ਨੇ ਪੁੱਛਿਆ, 'ਇਹ ਕਿਹੋ ਜਿਹਾ ਭਿਆਨਕ ਕੰਮ ਤੇਰੇ ਉੱਤੇ ਆ ਗਿਆ?' ਇਉਂ ਪੁੱਛੇ ਜਾਣ 'ਤੇ, ਕੰਬਦੀ ਤੇ ਡਰੀ ਹੋਈ, ਉਸ ਨੇ ਆਪਣੇ ਪਤੀ ਨੂੰ ਆਖਿਆ।
ਅਜ੍ਞਾਨਾਦ੍ਯਤ੍ਕृਤਂ ਕਰ੍ਮ ਕ੍ਸ਼ਂਤੁਮਰ੍ਹਸਿ ਵੈ ਪ੍ਰਭੋ। ਮੁਨਿਰੁਵਾਚ- ਪਰੇਣਾਭਿਗਤਾਸਿ ਤ੍ਵਮਮੇਧ੍ਯਾ ਪਾਪਚਾਰਿਣੀ
'ਜੋ ਕੁਝ ਅਣਜਾਣੀ ਵਿੱਚ ਕੀਤਾ, ਉਹ ਮਾਫ ਕਰ ਦੇ, ਹੇ ਪ੍ਰਭੂ।' ਰਿਸ਼ੀ ਨੇ ਆਖਿਆ— 'ਤੂੰ ਕਿਸੇ ਹੋਰ ਵੱਲੋਂ ਪਹੁੰਚੀ, ਅਪਵਿੱਤਰ ਤੇ ਪਾਪ ਕਰਨ ਵਾਲੀ ਹੋ।'
ਅਸ੍ਥਿਚਰ੍ਮਸਮਾਵਿष੍ਟਾ ਨਿਰ੍ਮਾਂਸਾ ਨਖਵਰ੍ਜਿਤਾ। ਚਿਰਂ ਸ੍ਥਾਸ੍ਯਸਿ ਚੈਕਾਪਿ ਤ੍ਵਾਂ ਪਸ਼੍ਯਂਤੁ ਜਨਾਃ ਸ੍ਤ੍ਰਿਯਃ
ਤੂੰ ਹੱਡੀਆਂ ਤੇ ਚਮੜੀ ਨਾਲ ਢੱਕੀ, ਮਾਸ ਤੇ ਨਖਾਂ ਤੋਂ ਰਹਿਤ, ਲੰਮੇ ਸਮੇਂ ਲਈ ਇਕੱਲੀ ਰਹੇਗੀ, ਤਾਂ ਜੋ ਔਰਤਾਂ ਤੈਨੂੰ ਵੇਖ ਸਕਣ।
ਦੁਃਖਿਤਾ ਤਮੁਵਾਚੇਦਂ ਸ਼ਾਪਸ੍ਯਾਂਤੋ ਵਿਧੀਯਤਾਮ੍। ਇਤ੍ਯੁਕ੍ਤੇ ਕਰੁਣਾਵਿष੍ਟੋ ਮਨ੍ਯੁਨਾਪਿ ਪਰਿਪ੍ਲੁਤਃ
ਉਹ ਦੁਖੀ ਹੋ ਕੇ ਆਖੀ, 'ਇਸ ਸ਼ਾਪ ਦਾ ਅੰਤ ਹੋਵੇ।' ਇਉਂ ਆਖਣ 'ਤੇ, ਰਿਸ਼ੀ ਦਿਲੋਂ ਦਇਆ ਨਾਲ ਭਰਿਆ, ਪਰ ਗੁੱਸੇ ਨਾਲ ਵੀ ਢੱਕਿਆ ਹੋਇਆ।
ਜਗਾਦ ਗੌਤਮੋ ਵਾਕ੍ਯਂ ਰਾਮੋ ਦਾਸ਼ਰਥਿਰ੍ਯਦਾ। ਵਨਮਭ੍ਯਾਗਤੋ ਵਿष੍ਣੁਃ ਸੀਤਾਲਕ੍ਸ਼੍ਮਣਸਂਯੁਤਃ
ਗੌਤਮ ਨੇ ਕਿਹਾ, 'ਜਦੋਂ ਰਾਮ, ਦਸ਼ਰਥ ਦਾ ਪੁੱਤਰ, ਸੀਤਾ ਤੇ ਲਖਸ਼ਮਣ ਦੇ ਨਾਲ ਜੰਗਲ ਵਿੱਚ ਆਵੇਗਾ।'
ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਤ੍ਵਾਂ ਦੁਃਖਿਤਾਂ ਸ਼ੁष੍ਕਾਂ ਨਿਰ੍ਦੇਹਾਂ ਪਥਿਸਂਸ੍ਥਿਤਾਂ। ਗਦਿष੍ਯਤਿ ਚ ਵੈ ਰਾਮੋ ਵਸਿष੍ਠਸ੍ਯਾਗ੍ਰਤੋ ਹਸਨ੍
ਰਾਮ ਤੈਨੂੰ ਰਾਹ 'ਤੇ ਖੜੀ, ਦੁਖੀ, ਸੁੱਕੀ, ਤੇ ਬਿਨਾ ਦੇਹ ਵਾਲੀ ਵੇਖੇਗਾ, ਤੇ ਵਸੀਸ਼ਠ ਦੇ ਸਾਹਮਣੇ ਹੱਸਦਾ ਹੋਇਆ ਗੱਲ ਕਰੇਗਾ।
ਕਿਮਿਯਂ ਸ਼ੁष੍ਕਰੂਪਾ ਚ ਪ੍ਰਤਿਮਾਸ੍ਥਿਮਯੀ ਸ਼ਵਾ। ਨ ਦृष੍ਟਂ ਮੇ ਪੁਰਾ ਬ੍ਰਹ੍ਮਨ੍ਰੂਪਂ ਲੋਕਵਿਪਰ੍ਯਯਮ੍
'ਇਹ ਕੀ ਸੁੱਕੀ ਆਕਰਤੀ, ਹੱਡੀਆਂ ਨਾਲ ਬਣੀ ਲਾਸ਼ ਹੈ? ਮੈਂ ਪਹਿਲਾਂ ਕਦੇ ਵੀ, ਹੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣ, ਦੁਨੀਆਂ ਵਿੱਚ ਐਸਾ ਉਲਟਾ ਰੂਪ ਨਹੀਂ ਵੇਖਿਆ।'
ਤਤੋ ਰਾਮਂ ਮਹਾਭਾਗਂ ਵਿष੍ਣੁਂ ਮਾਨੁषਵਿਗ੍ਰਹਮ੍। ਯਦ੍ਵृਤ੍ਤਮਾਸੀਤ੍ਪੂਰ੍ਵਂ ਤਦ੍ਵਸਿष੍ਠਃ ਕਥਯਿष੍ਯਤਿ
ਫਿਰ ਵਸੀਸ਼ਠ, ਰਾਮ ਨੂੰ, ਜੋ ਮਹਾਨ ਤੇ ਮਨੁੱਖ ਰੂਪ ਵਿੱਚ ਵਿਸ਼ਨੂ ਹੈ, ਪਿਛਲੇ ਵਾਕਿਆ ਦੀ ਕਹਾਣੀ ਦੱਸੇਗਾ।
ਵਸਿष੍ਠਵਚਨਂ ਸ਼੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਰਾਮੋ ਵਕ੍ਸ਼੍ਯਤਿ ਧਰ੍ਮਵਿਤ੍। ਅਸ੍ਯਾ ਦੋषੋ ਨ ਚੈਵਾਸ੍ਤਿ ਦੋषੋਯਂ ਪਾਕਸ਼ਾਸਨੇ
ਵਸੀਸ਼ਠ ਦੀ ਗੱਲ ਸੁਣ ਕੇ, ਧਰਮ ਨੂੰ ਜਾਣਨ ਵਾਲਾ ਰਾਮ ਆਖੇਗਾ, 'ਇਸ ਔਰਤ ਦੀ ਕੋਈ ਗਲਤੀ ਨਹੀਂ; ਗਲਤੀ ਉਸ ਦੀ ਹੈ ਜਿਸ ਨੇ ਸਜ਼ਾ ਦਿੱਤੀ।'
ਏਵਮੁਕ੍ਤੇ ਤੁ ਰਾਮੇਣ ਤ੍ਯਕ੍ਤ੍ਵਾ ਰੂਪਂ ਜੁਗੁਪ੍ਸਿਤਂ। ਦਿਵ੍ਯਂ ਰੂਪਂ ਸਮਾਸ੍ਥਾਯ ਮਦ੍ਗृਹਂ ਚਾਗਮਿष੍ਯਸਿ
ਜਦੋਂ ਰਾਮ ਇਉਂ ਆਖੇਗਾ, ਤੂੰ ਆਪਣਾ ਨਫਰਤਜੋਗ ਰੂਪ ਛੱਡ ਕੇ, ਦਿਵਿਆ ਰੂਪ ਧਾਰ ਲੈਵੇਗੀ ਤੇ ਮੇਰੇ ਘਰ ਆ ਜਾਵੇਗੀ।
ਸ਼ਪ੍ਤ੍ਵਾ ਤੁ ਗੌਤਮਸ੍ਤਾਂ ਹਿ ਤਪਸ੍ਤਪ੍ਤੁਂ ਗਤੋ ਵਨਮ੍। ਤਤੋਤ੍ਯਂਤਂ ਸ਼ੁष੍ਕਰੂਪਾ ਤਥੈਵ ਪਥਿ ਸਂਸ੍ਥਿਤਾ
ਗੌਤਮ ਨੇ ਉਸ ਨੂੰ ਸ਼ਾਪ ਦੇ ਕੇ, ਜੰਗਲ ਵਿੱਚ ਤਪ ਕਰਣ ਲਈ ਚਲਿਆ ਗਿਆ; ਫਿਰ ਉਹ ਬਹੁਤ ਹੀ ਸੁੱਕੀ ਹੋ ਕੇ, ਰਾਹ 'ਤੇ ਹੀ ਖੜੀ ਰਹੀ।
ਰਾਮਸ੍ਯ ਵਚਨਾਦੇਵ ਗੌਤਮਂ ਪੁਨਰਾਗਤਾ। ਗੌਤਮੋਪਿ ਤਯਾ ਸਾਰ੍ਦ੍ਧਮਦ੍ਯੈਵਂ ਦਿਵਿ ਤਿष੍ਠਤਿ
ਰਾਮ ਦੀ ਗੱਲ ਨਾਲ ਹੀ, ਉਹ ਮੁੜ ਗੌਤਮ ਦੇ ਕੋਲ ਆ ਗਈ; ਤੇ ਗੌਤਮ, ਉਸ ਦੇ ਨਾਲ, ਹੁਣ ਅਸਮਾਨ ਵਿੱਚ ਵੱਸਦਾ ਹੈ।
ਇਂਦ੍ਰੋਪਿ ਤ੍ਰਪਯਾਯੁਕ੍ਤਃ ਸ੍ਥਿਤਸ਼੍ਚਾਂਤਰ੍ਜਲੇ ਚਿਰਮ੍। ਸ੍ਥਿਤ੍ਵਾ ਚਾਂਤਰ੍ਜਲੇ ਦੇਵੀਮਸ੍ਤੌਦਿਂਦ੍ਰਾਕ੍ਸ਼ਿਸਂਜ੍ਞਿਤਾਮ੍
ਇੰਦਰ ਵੀ ਸ਼ਰਮ ਨਾਲ ਭਰਿਆ, ਲੰਮੇ ਸਮੇਂ ਲਈ ਪਾਣੀ ਵਿੱਚ ਰਹਿਆ; ਪਾਣੀ ਵਿੱਚ ਰਹਿ ਕੇ, ਉਸ ਨੇ ਇੰਦਰਾਖ਼ਸ਼ੀ ਨਾਂ ਵਾਲੀ ਦੇਵੀ ਦੀ ਸਤਕਾਰੀ ਕੀਤੀ।
ਸੁਪ੍ਰਸਨ੍ਨਾ ਤਤੋ ਦੇਵੀ ਸ੍ਤੋਤ੍ਰੇਣ ਪਰਿਤੋषਿਤਾ। ਗਤ੍ਵੋਵਾਚ ਤਤਃ ਸਾ ਚ ਵਰੋਸ੍ਮਤ੍ਤੋ ਵਿਗृਹ੍ਯਤਾਮ੍
ਫਿਰ, ਦੇਵੀ ਉਸ ਦੀ ਸਤਕਾਰੀ ਤੋਂ ਪ੍ਰਸੰਨ ਹੋ ਕੇ, ਆਖੀ, 'ਹੁਣ ਮੇਰੇ ਕੋਲੋਂ ਕੋਈ ਵਰ ਮੰਗ ਲੈ।'
ਤਤੋ ਦੇਵੀਮੁਵਾਚੇਦਂ ਸ਼ਕ੍ਰਃ ਪਰਪੁਰਂਜਯਃ। ਤ੍ਵਤ੍ਪ੍ਰਸਾਦਾਚ੍ਚ ਮੇ ਦੇਵਿ ਵੈਰੂਪ੍ਯਂ ਮੁਨਿਸ਼ਾਪਜਮ੍
ਫਿਰ, ਇੰਦਰ, ਜੋ ਦੁਸ਼ਮਣਾਂ ਦੇ ਸ਼ਹਿਰਾਂ ਨੂੰ ਜਿੱਤਣ ਵਾਲਾ ਹੈ, ਦੇਵੀ ਨੂੰ ਆਖਿਆ, 'ਤੇਰੀ ਕਿਰਪਾ ਨਾਲ, ਹੇ ਦੇਵੀ, ਰਿਸ਼ੀ ਦੇ ਸ਼ਾਪ ਨਾਲ ਹੋਇਆ ਵਿਗਾੜ—'
ਕਿਂਤੁ ਬੁਦ੍ਧਿਂ ਸृਜਾਮ੍ਯਦ੍ਯ ਯੇਨ ਲੋਕੈਰ੍ਨ ਲਕ੍ਸ਼੍ਯਤੇ
ਪਰ ਅੱਜ ਮੈਂ ਇੱਕ ਸੋਚ ਪੈਦਾ ਕਰਾਂਗਾ, ਜਿਸ ਨਾਲ ਲੋਕ ਮੈਨੂੰ ਨਹੀਂ ਪਛਾਣ ਸਕਣਗੇ।
ਯੋਨਿਮਧ੍ਯਗਤਂ ਦृष੍ਟਿ ਸਹਸ੍ਰਂ ਤੇ ਭਵਿष੍ਯਤਿ। ਸਹਸ੍ਰਾਕ੍ਸ਼ ਇਤਿ ਖ੍ਯਾਤਸ੍ਸੁਰਰਾਜ੍ਯਂ ਕਰਿष੍ਯਸਿ
ਤੇਰੇ ਲੋੜਾਂ ਦੇ ਵਿਚਕਾਰ ਹਜ਼ਾਰ ਅੱਖਾਂ ਉਤਪੰਨ ਹੋ ਜਾਣਗੀਆਂ; ਤੂੰ 'ਹਜ਼ਾਰ ਅੱਖਾਂ ਵਾਲਾ' ਵਜੋਂ ਜਾਣਿਆ ਜਾਵੇਗਾ, ਤੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦਾ ਰਾਜ ਮਿਲੇਗਾ।
ਮੇषਾਂਡਂ ਤਵ ਸ਼ਿਸ਼੍ਨਂ ਚ ਭਵਿष੍ਯਤਿ ਚ ਮਦ੍ਵਰਾਤ੍। ਇਤ੍ਯੁਕ੍ਤ੍ਵਾ ਸਾ ਜਗਨ੍ਮਾਤਾ ਤਤ੍ਰੈਵਾਂਤਰਧੀਯਤ੫੦ 1.54.
ਮੇਰੇ ਵਰ ਤੋਂ ਤੇਰਾ ਲਿੰਗ ਪੜਦੇ ਦੀਆਂ ਗੋਦੀਆਂ ਵਰਗਾ ਹੋ ਜਾਵੇਗਾ। ਇਹ ਕਹਿ ਕੇ, ਜਗਤ ਮਾਤਾ ਉਥੇ ਹੀ ਅਦ੍ਰਿਸ਼ ਹੋ ਗਈ।
ਸ਼ਕ੍ਰੋ ਦੇਵਵਰੈਃ ਪੂਜ੍ਯੋ ਹ੍ਯਦ੍ਯਾਪਿ ਦਿਵਿ ਵਰ੍ਤਤੇ। ਇਂਦ੍ਰਸ੍ਯੈਤਾਦृਸ਼ੀ ਕਾਮਾਦਵਸ੍ਥਾ ਦ੍ਵਿਜਸਤ੍ਤਮ
ਸ਼ਕਰ, ਜੋ ਦੇਵਤਿਆਂ ਵੱਲੋਂ ਸਤਿਕਾਰਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਅੱਜ ਵੀ ਅਕਾਸ਼ ਵਿੱਚ ਵੱਸਦਾ ਹੈ; ਇੰਦ੍ਰ ਦੀ ਇਹ ਹਾਲਤ ਕਾਮ ਵਲੋਂ ਹੋਈ ਹੈ, ਹੇ ਵਧੀਆ ਬ੍ਰਾਹਮਣ।
ਇਤਿ ਸ਼੍ਰੀਪਾਦ੍ਮਪੁਰਾਣੇ ਪ੍ਰਥਮੇ ਸृष੍ਟਿਖਂਡੇ ਅਹਲ੍ਯਾਹਰਣਂਨਾਮ ਚਤੁष੍ਪਂਚਾਸ਼ਤ੍ਤਮੋऽਧ੍ਯਾਯਃ
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਸ਼੍ਰੀ ਪਦਮ ਪੁਰਾਣ ਦੇ ਪਹਿਲੇ ਸ੍ਰਿਸ਼ਟੀ ਖੰਡ ਵਿੱਚ, ਅਹਲਿਆ ਹਰਨ ਨਾਮਕ ਚਉਵੰਜਾ ਚੈਪਟਰ ਸਮਾਪਤ ਹੁੰਦਾ ਹੈ।
ਸ਼੍ਰੀਭਗਵਾਨੁਵਾਚ- ਅਪਰਂ ਚ ਪ੍ਰਵਕ੍ਸ਼੍ਯਾਮਿ ਕਾਮੇਨਾਧਿष੍ਠਿਤਸ੍ਯ ਚ। ਪੁਰਾ ਭਾਗੀਰਥੀ ਤੀਰੇ ਦ੍ਵਿਜਃ ਪਰਮਹਂਸਕਃ
ਸ਼੍ਰੀ ਭਗਵਾਨ ਨੇ ਕਿਹਾ: ਹੁਣ ਮੈਂ ਹੋਰ ਕਹਾਣੀ ਦੱਸਾਂਗਾ, ਜੋ ਕਾਮ ਦੇ ਪ੍ਰਭਾਵ ਹੇਠ ਆਈ। ਪੁਰਾਣੇ ਸਮੇਂ, ਭਾਗੀਰਥੀ ਦੇ ਕੰਢੇ ਇੱਕ ਉੱਚ ਕੋਟੀ ਦਾ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਸੀ।
ਉਪਦੇष੍ਟਾ ਸਹਸ੍ਰਾਣਾਂ ਦ੍ਵਿਜਾਨਾਂ ਸ਼ਾਂਤਿਦਃ ਪਰਃ। ਏਕਦਂਡਧਰਃ ਸਾਕ੍ਸ਼ਾਤ੍ਕੂਰ੍ਮਵਦ੍ਧਰਣੀ ਸ੍ਥਿਤਃ
ਉਹ ਹਜ਼ਾਰਾਂ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਦਾ ਉਪਦੇਸ਼ਕ ਸੀ, ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਸ਼ਾਂਤੀ ਦੇਣ ਵਾਲਾ, ਇੱਕ ਦੰਡ ਧਾਰਨ ਕਰਦਾ, ਕਛੂਏ ਵਾਂਗ ਧਰਤੀ 'ਤੇ ਪੱਕਾ ਖੜਾ।
ਏਕਾਕਿਨਃ ਸਤਸ੍ਤਸ੍ਯ ਦੇਵਾਗਾਰੇ ਵਿਨਿष੍ਕृਤੇ। ਪਤ੍ਯੁਰ੍ਗृਹਾਤ੍ਪਰਂ ਗੇਹਂ ਗਂਤੁਂ ਸਾਯਂ ਸਮੁਦ੍ਯਤਾ
ਜਦ ਉਹ ਇਕੱਲਾ ਸੀ, ਉਸ ਦੀ ਪਤਨੀ ਆਪਣੇ ਪਤੀ ਦੇ ਘਰੋਂ ਨਿਕਲ ਕੇ, ਸ਼ਾਮ ਨੂੰ ਦੂਜੇ ਘਰ ਜਾਣ ਲਈ ਤਿਆਰ ਹੋਈ।
ਅਕਸ੍ਮਾਦ੍ਯੁਵਤੀ ਨਾਰੀ ਮਿਲਿਤਾ ਰੂਪਧਾਰਿਣੀ। ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਤਾਂ ਭਗਵਾਨ੍ਵਿਪ੍ਰੋ ਮਨ੍ਮਥਸ੍ਯ ਭਯਾਰ੍ਦਿਤਃ
ਅਚਾਨਕ, ਇੱਕ ਨੌਜਵਾਨ ਸੁੰਦਰ ਔਰਤ ਆਈ। ਉਸ ਨੂੰ ਵੇਖ ਕੇ, ਵਡਿਆ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਕਾਮ ਦੇ ਡਰ ਨਾਲ ਘਬਰਾਇਆ।
ਅਗਾਰਜਠਰੇ ਕृਤ੍ਵਾ ਸ ਚੈਨਾਂ ਪ੍ਰਾਕ੍ਸ਼ਿਪਤ੍ਕ੍ਸ਼ਪਾਮ੍। ਅਰ੍ਗਲਂ ਸਾ ਦृਢਂ ਕृਤ੍ਵਾ ਦੇਵਾਗਾਰੇ ਸੁਸ਼ੋਭਨੇ
ਉਸ ਨੇ ਉਸ ਨੂੰ ਘਰ ਵਿਚ ਲਿਆ ਕੇ, ਰਾਤ ਲਈ ਬੰਦ ਕਰ ਦਿੱਤਾ, ਤੇ ਸੁੰਦਰ ਦੇਵ ਘਰ ਨੂੰ ਮਜ਼ਬੂਤ ਕੰਡੀ ਨਾਲ ਤਾਲਾ ਲਾ ਦਿੱਤਾ।
ਕਦਾਚਿਦਪਿ ਤਂ ਦ੍ਵਾਰਾਦਾਗਂਤੁਂ ਨ ਦਦਾਤਿ ਹ। ਏਵਂਭੂਤਃ ਸਮਾਧਿਸ੍ਥਃ ਕ੍ਸ਼ਪਾਂ ਕ੍ਸ਼ਿਪ੍ਤ੍ਵਾ ਵਿਲਪ੍ਯ ਸਃ
ਉਹ ਕਿਸੇ ਵੀ ਵੇਲੇ ਉਸ ਨੂੰ ਦਰਵਾਜ਼ੇ ਰਾਹੀਂ ਅੰਦਰ ਆਉਣ ਨਹੀਂ ਦਿੰਦੀ ਸੀ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਧਿਆਨ ਵਿੱਚ ਰਹਿ ਕੇ, ਉਹ ਰਾਤ ਭਰ ਦੁਖੀ ਹੋਇਆ।
ਚਿਂਤਯਂਸ੍ਤਾਂ ਵਰਾਰੋਹਾਂ ਦ੍ਵਾਰਿ ਕਿਂ ਵਾ ਕृਤਂ ਮਮ। ਏਵਂ ਸਂਚਿਂਤ੍ਯਤਾਮਾਹ ਦ੍ਵਾਰਂ ਦੇਹੀਹ ਨਃ ਪ੍ਰਿਯੇ
ਉਹ ਉਸ ਸੋਹਣੀ ਔਰਤ ਨੂੰ ਸੋਚਦਾ ਹੋਇਆ, ਦਰਵਾਜ਼ੇ 'ਤੇ ਖੜਾ, 'ਮੈਂ ਕੀ ਕੀਤਾ?' ਸੋਚਦਾ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਸੋਚ ਕੇ, ਕਿਹਾ, 'ਪਿਆਰੀ, ਦਰਵਾਜ਼ਾ ਖੋਲ।'
ਪਤਿਸ਼੍ਚ ਵਸ਼ਗਃ ਕਾਂਤੇ ਦਯਿਤਸ੍ਤੇ ਭਵਿष੍ਯਤਿ। ਤਤਸ੍ਤਂ ਪ੍ਰਾਹ ਸਾ ਵਿਪ੍ਰਂ ਵृਦ੍ਧਂ ਕਾਮਪ੍ਰਲਾਲਸਮ੍
'ਤੇਰਾ ਪਤੀ, ਹੇ ਸੋਹਣੀ, ਤੇਰੇ ਵਸ਼ ਵਿਚ ਹੋ ਜਾਵੇਗਾ; ਤੇਰਾ ਪਿਆਰਾ ਤੇਰਾ ਹੋਵੇਗਾ।' ਫਿਰ ਉਸ ਨੇ ਕਾਮ ਵਿਚ ਮਸਤ, ਵੱਡੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਨੂੰ ਸੰਬੋਧਨ ਕੀਤਾ।