ਅਲਂ ਪ੍ਰਿਯੇਨ ਵਕ੍ਤਵ੍ਯਂ ਹृਚ੍ਛਯੋ ਮੇ ਪ੍ਰਜਾਯਤੇ। ਕਰ੍ਤਵ੍ਯਂ ਚਾਪ੍ਯਕਰ੍ਤਵ੍ਯਂ ਪਤ੍ਯੁਰ੍ਵਚਨਸਂਮਤਮ੍
''ਹੁਣ ਹੋਰ ਗੱਲਾਂ ਨਾ ਕਰ, ਮੇਰੀ ਪਿਆਰੀ; ਮੇਰੇ ਦਿਲ ਵਿੱਚ ਤਰਸ ਪੈਦਾ ਹੋ ਗਿਆ। ਪਤੀ ਦੇ ਹੁਕਮ ਨਾਲ ਹੀ ਕਰਨਾ ਜਾਂ ਨਾ ਕਰਨਾ ਨਿਰਧਾਰਤ ਹੁੰਦਾ ਹੈ।''
ਕਰੋਤਿ ਸਤਤਂ ਯਾ ਚ ਸਾ ਚ ਨਾਰੀ ਪਤਿਵ੍ਰਤਾ। ਲਂਘਯੇਦ੍ਯਾ ਚ ਤਸ੍ਯਾਜ੍ਞਾਂ ਸੁਰਤੇ ਚ ਵਿਸ਼ੇषਤਃ
''ਜੋ ਔਰਤ ਹਮੇਸ਼ਾ ਪਤੀ ਦੀ ਇੱਛਾ ਅਨੁਸਾਰ ਕਰਦੀ ਹੈ, ਉਹ ਪਤੀ-ਭਗਤ ਹੈ। ਪਰ ਜੇ ਉਹ ਉਸ ਦੀ ਆਗਿਆ ਨੂੰ ਤੋੜੇ, ਖ਼ਾਸ ਕਰਕੇ ਸਹਿਯੋਗ ਵਿੱਚ—''
ਪੁਣ੍ਯਂ ਤਸ੍ਯਾ ਭਵੇਨ੍ਨष੍ਟਂ ਦੁਰ੍ਗਤਿਂ ਚਾਧਿਗਚ੍ਛਤਿ। ਸਾਬ੍ਰਵੀਦ੍ਦੇਵਵਸ੍ਤੂਨਿ ਸਂਤਿ ਦੇਵਾਰ੍ਥਤੋ ਮੁਨੇ
''—ਉਸ ਦੀ ਪਵਿੱਤਰਤਾ ਨਸ਼ਟ ਹੋ ਜਾਂਦੀ ਹੈ, ਤੇ ਉਹ ਦੁਖੀ ਹੋ ਜਾਂਦੀ ਹੈ।'' ਉਹ ਬੋਲੀ, ''ਦੇਵਤਿਆਂ ਲਈ ਭੋਗ ਦੇਵਤਾ ਦੇ ਕੰਮ ਲਈ ਹਨ, ਹੇ ਰਿਸ਼ੀ।''
ਨਿਤ੍ਯਕਰ੍ਮਾਣਿ ਚਾਨ੍ਯਾਨਿ ਕਿਂ ਵਾ ਤੇषੁ ਵਿਪਰ੍ਯਯਃ। ਸ ਚੋਵਾਚ ਸਤੀਂ ਤਤ੍ਰ ਦੇਹ੍ਯਾਲਿਗਾਦਿਕਂ ਮਮ
''ਹੋਰ ਰੋਜ਼ਾਨਾ ਕਰਮ ਵੀ ਹਨ—ਤੁਸੀਂ ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਕਿਉਂ ਰੋਕਦੇ ਹੋ?'' ਫਿਰ, ਉਹ ਚaste ਔਰਤ ਨੂੰ ਬੋਲੇ, ''ਮੈਨੂੰ ਗਲੇ ਲਗਾ ਤੇ ਹੋਰ ਪਿਆਰ ਦੇ।''
ਮਨਸਾ ਭਯਮੁਤ੍ਸृਜ੍ਯ ਮਯਾ ਦਤ੍ਤਾਨਿ ਤਾਨਿ ਚ। ਇਤ੍ਯੁਕ੍ਤ੍ਵਾ ਤਾਂ ਪਰਿष੍ਵਜ੍ਯ ਕृਤਸ੍ਤੇਨ ਮਨੋਰਥਃ
''ਦਿਲ ਵਿੱਚ ਡਰ ਛੱਡ ਦੇ; ਇਹ ਚੀਜ਼ਾਂ ਮੈਂ ਤੈਨੂੰ ਦਿੱਤੀਆਂ ਹਨ।'' ਇਹ ਕਹਿ ਕੇ, ਉਸ ਨੂੰ ਗਲੇ ਲਾਇਆ ਤੇ ਆਪਣੀ ਇੱਛਾ ਪੂਰੀ ਕਰ ਲਈ।
ਏਤਸ੍ਮਿਨ੍ਨਂਤਰੇ ਵਿਪ੍ਰ ਮੁਨੇਰ੍ਹृਦ੍ਯਾ ਸਕਲ੍ਮषਮ੍। ਤਤੋ ਧ੍ਯਾਨਂ ਸਮਾਰਭ੍ਯਾਜਾਨਾਦ੍ਵृਤ੍ਤਂ ਸ਼ਚੀਪਤੇਃ
ਇਸ ਦੌਰਾਨ, ਰਿਸ਼ੀ, ਜਿਸ ਦਾ ਦਿਲ ਪਵਿੱਤਰ ਸੀ, ਕੁਝ ਗਲਤ ਮਹਿਸੂਸ ਕਰਿਆ। ਧਿਆਨ ਵਿਚ ਜਾ ਕੇ, ਉਸ ਨੇ ਸ਼ਚੀਪਤੀ ਦੇ ਕੀਤੇ ਕੰਮ ਨੂੰ ਜਾਣ ਲਿਆ।
ਤੂਰ੍ਣਮੇਵ ਦ੍ਵਾਰਦੇਸ਼ੇ ਗਤ੍ਵਾ ਚ ਸਮੁਪਸ੍ਥਿਤਃ। ਸ਼ਕ੍ਰੋ ਮੁਨਿਂ ਤੁ ਸਂਲਕ੍ਸ਼੍ਯ ਚੌਤੁਦੇਹਂ ਵਿਵੇਸ਼ ਹ
ਉਹ ਤੁਰੰਤ ਦਰਵਾਜ਼ੇ ਤੇ ਗਿਆ ਤੇ ਉਥੇ ਪਹੁੰਚ ਗਿਆ। ਇੰਦਰ ਨੇ ਰਿਸ਼ੀ ਨੂੰ ਵੇਖ ਕੇ ਝੋਪੜੀ ਛੱਡ ਦਿੱਤੀ।
ਗਚ੍ਛਤਃ ਪृषਦਂਸ਼ਸ੍ਯ ਪਦ੍ਧਤੌ ਪ੍ਰਚਚਾਲ ਹ। ਮੁਨਿਸ੍ਤਤ੍ਰਾਵਦਤ੍ਤਂ ਵੈ ਕਸ੍ਤ੍ਵਂ ਮਾਰ੍ਜਾਰਰੂਪਧृਤ੍
ਜਦ ਇੰਦਰ ਬਿੱਲੀ ਦੇ ਰੂਪ ਵਿੱਚ ਜਾ ਰਿਹਾ ਸੀ, ਰਿਸ਼ੀ ਨੇ ਵੇਖਿਆ ਤੇ ਪੁੱਛਿਆ, ''ਤੂੰ ਕੌਣ ਹੈਂ, ਬਿੱਲੀ ਦਾ ਰੂਪ ਧਾਰ ਕੇ?''
ਭਯਾਤ੍ਤਸ੍ਯ ਮੁਨੇਰਗ੍ਰੇ ਸ਼ਕ੍ਰਃ ਪ੍ਰਾਂਜਲਿਰਾਸ਼੍ਰਿਤਃ। ਮਘਵਂਤਂ ਪੁਰੋ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਚੁਕੋਪ ਮੁਨਿਪੁਂਗਵਃ
ਰਿਸ਼ੀ ਦੇ ਡਰ ਕਰਕੇ, ਇੰਦਰ ਹੱਥ ਜੋੜ ਕੇ ਸਾਹਮਣੇ ਖੜਾ ਹੋ ਗਿਆ। ਮਘਵੰਤ ਨੂੰ ਸਾਹਮਣੇ ਵੇਖ ਕੇ, ਮਹਾਨ ਰਿਸ਼ੀ ਗੁੱਸੇ ਵਿਚ ਆ ਗਿਆ।
ਯਤ੍ਤ੍ਵਯਾ ਚੇਦृਸ਼ਂ ਕਰ੍ਮ ਭਗਾਰ੍ਥਂ ਛਲਸਾਹਸਮ੍। ਕृਤਂ ਤਸ੍ਮਾਤ੍ਤਵਾਂਗੇषੁ ਸਹਸ੍ਰਭਗਮੁਤ੍ਤਮਮ੍
''ਤੂੰ ਆਪਣੇ ਸੁਖ ਲਈ ਜੋ ਠੱਗੀ ਤੇ ਜ਼ਬਰਦਸਤੀ ਕੀਤੀ, ਉਸ ਕਰਕੇ ਤੇਰੇ ਸਰੀਰ 'ਤੇ ਹਜ਼ਾਰ ਭਗ ਦੀਆਂ ਚਿੰਨ੍ਹ ਪੈ ਜਾਣਗੀਆਂ।''
ਭਵਤ੍ਵਿਹ ਤੁ ਪਾਪਿष੍ਠ ਲਿਂਗਂ ਤੇ ਨਿਪਤਿष੍ਯਤਿ। ਗਚ੍ਛ ਮੇ ਪੁਰਤੋ ਮੂਢ ਸੁਰਸ੍ਥਾਨਂ ਦਿਵੌਕਸਃ
ਇਥੇ, ਹੇ ਸਭ ਤੋਂ ਪਾਪੀ, ਤੇਰਾ ਚਿੰਨ੍ਹ ਡਿੱਗ ਜਾਵੇਗਾ; ਮੇਰੇ ਸਾਹਮਣੇ, ਹੇ ਮੂਰਖ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਥਾਂ ਵੱਲ ਚਲ।
ਪਸ਼੍ਯਂਤਿ ਮੁਨਿਸ਼ਾਰ੍ਦੂਲਾ ਨਰਾਃ ਸਿਦ੍ਧਾਸ੍ਸਹੋਰਗਾਃ। ਏਵਮੁਕ੍ਤ੍ਵਾ ਮੁਨਿਸ਼੍ਰੇष੍ਠੋ ਰੁਦਂਤੀਂ ਤਾਂ ਪਤਿਵ੍ਰਤਾਮ੍
ਮਹਾਨ ਰਿਸ਼ੀ ਨੇ ਕਿਹਾ ਕਿ ਮਨੁੱਖ, ਸਿਧ, ਅਤੇ ਸੱਪ ਵੀ ਵੇਖਣਗੇ; ਇਉਂ ਆਖ ਕੇ, ਉਹ ਉੱਚ ਰਿਸ਼ੀ, ਰੋ ਰਹੀ ਪਤੀਵਰਤਾ ਨੂੰ ਪੁੱਛਿਆ।
ਪਪ੍ਰਚ੍ਛ ਕਿਮਿਦਾਨੀਂ ਤੇ ਕਰ੍ਮ ਦਾਰੁਣਮਾਗਤਮ੍। ਇਤ੍ਯੁਕ੍ਤਾ ਵੇਪਮਾਨਾ ਸਾ ਭੀਤਾ ਪਤਿਮੁਵਾਚ ਹ
ਉਸ ਨੇ ਪੁੱਛਿਆ, 'ਇਹ ਕਿਹੋ ਜਿਹਾ ਭਿਆਨਕ ਕੰਮ ਤੇਰੇ ਉੱਤੇ ਆ ਗਿਆ?' ਇਉਂ ਪੁੱਛੇ ਜਾਣ 'ਤੇ, ਕੰਬਦੀ ਤੇ ਡਰੀ ਹੋਈ, ਉਸ ਨੇ ਆਪਣੇ ਪਤੀ ਨੂੰ ਆਖਿਆ।
ਅਜ੍ਞਾਨਾਦ੍ਯਤ੍ਕृਤਂ ਕਰ੍ਮ ਕ੍ਸ਼ਂਤੁਮਰ੍ਹਸਿ ਵੈ ਪ੍ਰਭੋ। ਮੁਨਿਰੁਵਾਚ- ਪਰੇਣਾਭਿਗਤਾਸਿ ਤ੍ਵਮਮੇਧ੍ਯਾ ਪਾਪਚਾਰਿਣੀ
'ਜੋ ਕੁਝ ਅਣਜਾਣੀ ਵਿੱਚ ਕੀਤਾ, ਉਹ ਮਾਫ ਕਰ ਦੇ, ਹੇ ਪ੍ਰਭੂ।' ਰਿਸ਼ੀ ਨੇ ਆਖਿਆ— 'ਤੂੰ ਕਿਸੇ ਹੋਰ ਵੱਲੋਂ ਪਹੁੰਚੀ, ਅਪਵਿੱਤਰ ਤੇ ਪਾਪ ਕਰਨ ਵਾਲੀ ਹੋ।'
ਅਸ੍ਥਿਚਰ੍ਮਸਮਾਵਿष੍ਟਾ ਨਿਰ੍ਮਾਂਸਾ ਨਖਵਰ੍ਜਿਤਾ। ਚਿਰਂ ਸ੍ਥਾਸ੍ਯਸਿ ਚੈਕਾਪਿ ਤ੍ਵਾਂ ਪਸ਼੍ਯਂਤੁ ਜਨਾਃ ਸ੍ਤ੍ਰਿਯਃ
ਤੂੰ ਹੱਡੀਆਂ ਤੇ ਚਮੜੀ ਨਾਲ ਢੱਕੀ, ਮਾਸ ਤੇ ਨਖਾਂ ਤੋਂ ਰਹਿਤ, ਲੰਮੇ ਸਮੇਂ ਲਈ ਇਕੱਲੀ ਰਹੇਗੀ, ਤਾਂ ਜੋ ਔਰਤਾਂ ਤੈਨੂੰ ਵੇਖ ਸਕਣ।
ਦੁਃਖਿਤਾ ਤਮੁਵਾਚੇਦਂ ਸ਼ਾਪਸ੍ਯਾਂਤੋ ਵਿਧੀਯਤਾਮ੍। ਇਤ੍ਯੁਕ੍ਤੇ ਕਰੁਣਾਵਿष੍ਟੋ ਮਨ੍ਯੁਨਾਪਿ ਪਰਿਪ੍ਲੁਤਃ
ਉਹ ਦੁਖੀ ਹੋ ਕੇ ਆਖੀ, 'ਇਸ ਸ਼ਾਪ ਦਾ ਅੰਤ ਹੋਵੇ।' ਇਉਂ ਆਖਣ 'ਤੇ, ਰਿਸ਼ੀ ਦਿਲੋਂ ਦਇਆ ਨਾਲ ਭਰਿਆ, ਪਰ ਗੁੱਸੇ ਨਾਲ ਵੀ ਢੱਕਿਆ ਹੋਇਆ।
ਜਗਾਦ ਗੌਤਮੋ ਵਾਕ੍ਯਂ ਰਾਮੋ ਦਾਸ਼ਰਥਿਰ੍ਯਦਾ। ਵਨਮਭ੍ਯਾਗਤੋ ਵਿष੍ਣੁਃ ਸੀਤਾਲਕ੍ਸ਼੍ਮਣਸਂਯੁਤਃ
ਗੌਤਮ ਨੇ ਕਿਹਾ, 'ਜਦੋਂ ਰਾਮ, ਦਸ਼ਰਥ ਦਾ ਪੁੱਤਰ, ਸੀਤਾ ਤੇ ਲਖਸ਼ਮਣ ਦੇ ਨਾਲ ਜੰਗਲ ਵਿੱਚ ਆਵੇਗਾ।'
ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਤ੍ਵਾਂ ਦੁਃਖਿਤਾਂ ਸ਼ੁष੍ਕਾਂ ਨਿਰ੍ਦੇਹਾਂ ਪਥਿਸਂਸ੍ਥਿਤਾਂ। ਗਦਿष੍ਯਤਿ ਚ ਵੈ ਰਾਮੋ ਵਸਿष੍ਠਸ੍ਯਾਗ੍ਰਤੋ ਹਸਨ੍
ਰਾਮ ਤੈਨੂੰ ਰਾਹ 'ਤੇ ਖੜੀ, ਦੁਖੀ, ਸੁੱਕੀ, ਤੇ ਬਿਨਾ ਦੇਹ ਵਾਲੀ ਵੇਖੇਗਾ, ਤੇ ਵਸੀਸ਼ਠ ਦੇ ਸਾਹਮਣੇ ਹੱਸਦਾ ਹੋਇਆ ਗੱਲ ਕਰੇਗਾ।
ਕਿਮਿਯਂ ਸ਼ੁष੍ਕਰੂਪਾ ਚ ਪ੍ਰਤਿਮਾਸ੍ਥਿਮਯੀ ਸ਼ਵਾ। ਨ ਦृष੍ਟਂ ਮੇ ਪੁਰਾ ਬ੍ਰਹ੍ਮਨ੍ਰੂਪਂ ਲੋਕਵਿਪਰ੍ਯਯਮ੍
'ਇਹ ਕੀ ਸੁੱਕੀ ਆਕਰਤੀ, ਹੱਡੀਆਂ ਨਾਲ ਬਣੀ ਲਾਸ਼ ਹੈ? ਮੈਂ ਪਹਿਲਾਂ ਕਦੇ ਵੀ, ਹੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣ, ਦੁਨੀਆਂ ਵਿੱਚ ਐਸਾ ਉਲਟਾ ਰੂਪ ਨਹੀਂ ਵੇਖਿਆ।'
ਤਤੋ ਰਾਮਂ ਮਹਾਭਾਗਂ ਵਿष੍ਣੁਂ ਮਾਨੁषਵਿਗ੍ਰਹਮ੍। ਯਦ੍ਵृਤ੍ਤਮਾਸੀਤ੍ਪੂਰ੍ਵਂ ਤਦ੍ਵਸਿष੍ਠਃ ਕਥਯਿष੍ਯਤਿ
ਫਿਰ ਵਸੀਸ਼ਠ, ਰਾਮ ਨੂੰ, ਜੋ ਮਹਾਨ ਤੇ ਮਨੁੱਖ ਰੂਪ ਵਿੱਚ ਵਿਸ਼ਨੂ ਹੈ, ਪਿਛਲੇ ਵਾਕਿਆ ਦੀ ਕਹਾਣੀ ਦੱਸੇਗਾ।
ਵਸਿष੍ਠਵਚਨਂ ਸ਼੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਰਾਮੋ ਵਕ੍ਸ਼੍ਯਤਿ ਧਰ੍ਮਵਿਤ੍। ਅਸ੍ਯਾ ਦੋषੋ ਨ ਚੈਵਾਸ੍ਤਿ ਦੋषੋਯਂ ਪਾਕਸ਼ਾਸਨੇ
ਵਸੀਸ਼ਠ ਦੀ ਗੱਲ ਸੁਣ ਕੇ, ਧਰਮ ਨੂੰ ਜਾਣਨ ਵਾਲਾ ਰਾਮ ਆਖੇਗਾ, 'ਇਸ ਔਰਤ ਦੀ ਕੋਈ ਗਲਤੀ ਨਹੀਂ; ਗਲਤੀ ਉਸ ਦੀ ਹੈ ਜਿਸ ਨੇ ਸਜ਼ਾ ਦਿੱਤੀ।'
ਏਵਮੁਕ੍ਤੇ ਤੁ ਰਾਮੇਣ ਤ੍ਯਕ੍ਤ੍ਵਾ ਰੂਪਂ ਜੁਗੁਪ੍ਸਿਤਂ। ਦਿਵ੍ਯਂ ਰੂਪਂ ਸਮਾਸ੍ਥਾਯ ਮਦ੍ਗृਹਂ ਚਾਗਮਿष੍ਯਸਿ
ਜਦੋਂ ਰਾਮ ਇਉਂ ਆਖੇਗਾ, ਤੂੰ ਆਪਣਾ ਨਫਰਤਜੋਗ ਰੂਪ ਛੱਡ ਕੇ, ਦਿਵਿਆ ਰੂਪ ਧਾਰ ਲੈਵੇਗੀ ਤੇ ਮੇਰੇ ਘਰ ਆ ਜਾਵੇਗੀ।
ਸ਼ਪ੍ਤ੍ਵਾ ਤੁ ਗੌਤਮਸ੍ਤਾਂ ਹਿ ਤਪਸ੍ਤਪ੍ਤੁਂ ਗਤੋ ਵਨਮ੍। ਤਤੋਤ੍ਯਂਤਂ ਸ਼ੁष੍ਕਰੂਪਾ ਤਥੈਵ ਪਥਿ ਸਂਸ੍ਥਿਤਾ
ਗੌਤਮ ਨੇ ਉਸ ਨੂੰ ਸ਼ਾਪ ਦੇ ਕੇ, ਜੰਗਲ ਵਿੱਚ ਤਪ ਕਰਣ ਲਈ ਚਲਿਆ ਗਿਆ; ਫਿਰ ਉਹ ਬਹੁਤ ਹੀ ਸੁੱਕੀ ਹੋ ਕੇ, ਰਾਹ 'ਤੇ ਹੀ ਖੜੀ ਰਹੀ।
ਰਾਮਸ੍ਯ ਵਚਨਾਦੇਵ ਗੌਤਮਂ ਪੁਨਰਾਗਤਾ। ਗੌਤਮੋਪਿ ਤਯਾ ਸਾਰ੍ਦ੍ਧਮਦ੍ਯੈਵਂ ਦਿਵਿ ਤਿष੍ਠਤਿ
ਰਾਮ ਦੀ ਗੱਲ ਨਾਲ ਹੀ, ਉਹ ਮੁੜ ਗੌਤਮ ਦੇ ਕੋਲ ਆ ਗਈ; ਤੇ ਗੌਤਮ, ਉਸ ਦੇ ਨਾਲ, ਹੁਣ ਅਸਮਾਨ ਵਿੱਚ ਵੱਸਦਾ ਹੈ।
ਇਂਦ੍ਰੋਪਿ ਤ੍ਰਪਯਾਯੁਕ੍ਤਃ ਸ੍ਥਿਤਸ਼੍ਚਾਂਤਰ੍ਜਲੇ ਚਿਰਮ੍। ਸ੍ਥਿਤ੍ਵਾ ਚਾਂਤਰ੍ਜਲੇ ਦੇਵੀਮਸ੍ਤੌਦਿਂਦ੍ਰਾਕ੍ਸ਼ਿਸਂਜ੍ਞਿਤਾਮ੍
ਇੰਦਰ ਵੀ ਸ਼ਰਮ ਨਾਲ ਭਰਿਆ, ਲੰਮੇ ਸਮੇਂ ਲਈ ਪਾਣੀ ਵਿੱਚ ਰਹਿਆ; ਪਾਣੀ ਵਿੱਚ ਰਹਿ ਕੇ, ਉਸ ਨੇ ਇੰਦਰਾਖ਼ਸ਼ੀ ਨਾਂ ਵਾਲੀ ਦੇਵੀ ਦੀ ਸਤਕਾਰੀ ਕੀਤੀ।
ਸੁਪ੍ਰਸਨ੍ਨਾ ਤਤੋ ਦੇਵੀ ਸ੍ਤੋਤ੍ਰੇਣ ਪਰਿਤੋषਿਤਾ। ਗਤ੍ਵੋਵਾਚ ਤਤਃ ਸਾ ਚ ਵਰੋਸ੍ਮਤ੍ਤੋ ਵਿਗृਹ੍ਯਤਾਮ੍
ਫਿਰ, ਦੇਵੀ ਉਸ ਦੀ ਸਤਕਾਰੀ ਤੋਂ ਪ੍ਰਸੰਨ ਹੋ ਕੇ, ਆਖੀ, 'ਹੁਣ ਮੇਰੇ ਕੋਲੋਂ ਕੋਈ ਵਰ ਮੰਗ ਲੈ।'
ਤਤੋ ਦੇਵੀਮੁਵਾਚੇਦਂ ਸ਼ਕ੍ਰਃ ਪਰਪੁਰਂਜਯਃ। ਤ੍ਵਤ੍ਪ੍ਰਸਾਦਾਚ੍ਚ ਮੇ ਦੇਵਿ ਵੈਰੂਪ੍ਯਂ ਮੁਨਿਸ਼ਾਪਜਮ੍
ਫਿਰ, ਇੰਦਰ, ਜੋ ਦੁਸ਼ਮਣਾਂ ਦੇ ਸ਼ਹਿਰਾਂ ਨੂੰ ਜਿੱਤਣ ਵਾਲਾ ਹੈ, ਦੇਵੀ ਨੂੰ ਆਖਿਆ, 'ਤੇਰੀ ਕਿਰਪਾ ਨਾਲ, ਹੇ ਦੇਵੀ, ਰਿਸ਼ੀ ਦੇ ਸ਼ਾਪ ਨਾਲ ਹੋਇਆ ਵਿਗਾੜ—'
ਕਿਂਤੁ ਬੁਦ੍ਧਿਂ ਸृਜਾਮ੍ਯਦ੍ਯ ਯੇਨ ਲੋਕੈਰ੍ਨ ਲਕ੍ਸ਼੍ਯਤੇ
ਪਰ ਅੱਜ ਮੈਂ ਇੱਕ ਸੋਚ ਪੈਦਾ ਕਰਾਂਗਾ, ਜਿਸ ਨਾਲ ਲੋਕ ਮੈਨੂੰ ਨਹੀਂ ਪਛਾਣ ਸਕਣਗੇ।
ਯੋਨਿਮਧ੍ਯਗਤਂ ਦृष੍ਟਿ ਸਹਸ੍ਰਂ ਤੇ ਭਵਿष੍ਯਤਿ। ਸਹਸ੍ਰਾਕ੍ਸ਼ ਇਤਿ ਖ੍ਯਾਤਸ੍ਸੁਰਰਾਜ੍ਯਂ ਕਰਿष੍ਯਸਿ
ਤੇਰੇ ਲੋੜਾਂ ਦੇ ਵਿਚਕਾਰ ਹਜ਼ਾਰ ਅੱਖਾਂ ਉਤਪੰਨ ਹੋ ਜਾਣਗੀਆਂ; ਤੂੰ 'ਹਜ਼ਾਰ ਅੱਖਾਂ ਵਾਲਾ' ਵਜੋਂ ਜਾਣਿਆ ਜਾਵੇਗਾ, ਤੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦਾ ਰਾਜ ਮਿਲੇਗਾ।
ਮੇषਾਂਡਂ ਤਵ ਸ਼ਿਸ਼੍ਨਂ ਚ ਭਵਿष੍ਯਤਿ ਚ ਮਦ੍ਵਰਾਤ੍। ਇਤ੍ਯੁਕ੍ਤ੍ਵਾ ਸਾ ਜਗਨ੍ਮਾਤਾ ਤਤ੍ਰੈਵਾਂਤਰਧੀਯਤ੫੦ 1.54.
ਮੇਰੇ ਵਰ ਤੋਂ ਤੇਰਾ ਲਿੰਗ ਪੜਦੇ ਦੀਆਂ ਗੋਦੀਆਂ ਵਰਗਾ ਹੋ ਜਾਵੇਗਾ। ਇਹ ਕਹਿ ਕੇ, ਜਗਤ ਮਾਤਾ ਉਥੇ ਹੀ ਅਦ੍ਰਿਸ਼ ਹੋ ਗਈ।