ਸਤ੍ਯਲੋਕਂ ਸਮਾਸਾਦ੍ਯ ਭੁਂਕ੍ਸ਼੍ਵ ਭੋਗ੍ਯਂ ਮਹੇਂਦ੍ਰਵਤ੍। ਸਂਖ੍ਯਾ ਤੇਨਾਪਿ ਵਰ੍ਤੇਤ ਭੋਗ੍ਯਕਾਲਸ੍ਯ ਧਾਰ੍ਮਿਕ
ਸਤ੍ਯ ਲੋਕ 'ਚ ਪਹੁੰਚ ਕੇ, ਇੰਦ੍ਰ ਵਾਂਗ ਆਨੰਦ ਮਾਣੋ; ਉਸ ਅਨੁਸਾਰ, ਆਨੰਦ ਦਾ ਸਮਾਂ ਵੀ ਗਿਣਿਆ ਜਾਵੇਗਾ, ਹੇ ਧਰਮੀ।
ਇਤ੍ਯੁਕ੍ਤੇषੁ ਚ ਦੇਵੇषੁ ਸ਼ੂਦ੍ਰੋ ਵਚਨਮਬ੍ਰਵੀਤ੍। ਕਥਂ ਨਿਰ੍ਗ੍ਰਂਥਕਸ੍ਯਾਸ੍ਯ ਜ੍ਞਾਨਂ ਚੇष੍ਟਾਸ੍ਯ ਭਾषਣਮ੍
ਜਦੋਂ ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੇ ਇਹ ਕਿਹਾ, ਸ਼ੂਦਰ ਨੇ ਪੁੱਛਿਆ— 'ਇਸ ਨਿਰਧਨ ਮਨੁੱਖ ਨੇ ਇਹ ਗਿਆਨ, ਚਲਣ ਤੇ ਬੋਲ ਕਿਵੇਂ ਪਾਏ?'
ਕਿਂ ਵਾ ਹਰਿਹਰੌ ਬ੍ਰਹ੍ਮਾ ਕਿਂ ਵਾ ਸ਼ਕ੍ਰੋ ਬृਹਸ੍ਪਤਿਃ। ਕਿਂ ਵਾ ਮਚ੍ਛਲਨਾਦੇਵ ਸਾਕ੍ਸ਼ਾਦ੍ਧਰ੍ਮ ਇਹਾਗਤਃ
'ਕੀ ਇਹ ਹਰੀ ਹੈ ਜਾਂ ਹਰਾ ਜਾਂ ਬ੍ਰਹਮਾ? ਜਾਂ ਇਹ ਸ਼ਕਰ ਜਾਂ ਬ੍ਰਹਸਪਤੀ? ਜਾਂ ਧਰਮ ਨੇ ਮੈਨੂੰ ਧੋਖਾ ਦੇ ਕੇ ਆਪ ਆ ਗਿਆ?'
ਇਤ੍ਯੁਕ੍ਤੇ ਕ੍ਸ਼ਪਣਸ਼੍ਚਾਸੌ ਸ੍ਮਿਤੋ ਵਚਨਮਬ੍ਰਵੀਤ੍। ਵਿਜ੍ਞਾਤੁਂ ਚੈਵ ਵੋ ਧਰ੍ਮਮਹਂ ਵਿष੍ਣੁਰਿਹਾਗਤਃ
ਇਹ ਸੁਣ ਕੇ, ਉਹ ਕਸ਼ਪਣਕ ਮੁਸਕਰਾ ਕੇ ਕਿਹਾ— 'ਤੁਹਾਡਾ ਧਰਮ ਪਰਖਣ ਲਈ, ਮੈਂ ਵਿਸ਼ਨੂ ਇੱਥੇ ਆਇਆ ਹਾਂ।'
ਵਿਮਾਨੇਨ ਦਿਵਂ ਗਚ੍ਛ ਸਕੁਟੁਂਬੋ ਮਹਾਮੁਨੇ। ਮਤ੍ਪ੍ਰਸਾਦਾਚ੍ਚ ਯੁष੍ਮਾਕਂ ਸਦੈਵ ਨਵਯੌਵਨਮ੍
ਹੇ ਮਹਾਨ ਰਿਸ਼ੀ, ਤੁਸੀਂ ਆਪਣੇ ਪਰਿਵਾਰ ਸਮੇਤ ਅਸਮਾਨ ਵਿੱਚ ਵਿਹੰਗਮ ਰਥ 'ਚ ਚੜ੍ਹੋ; ਮੇਰੀ ਕਿਰਪਾ ਨਾਲ ਤੁਸੀਂ ਸਦਾ ਨੌਜਵਾਨ ਰਹੋਗੇ।
ਭਵਿष੍ਯਤਿ ਮਹਾਪ੍ਰਾਜ੍ਞ ਭਾਗ੍ਯਾਨਂਤ੍ਯਂ ਪ੍ਰਲਪ੍ਸ੍ਯਥ। ਦਿਵ੍ਯਾਭਰਣਸਂਯੁਕ੍ਤਾ ਦਿਵ੍ਯਵਸ੍ਤ੍ਰੋਪਸ਼ੋਭਿਤਾਃ
ਹੇ ਵੱਡੇ ਗਿਆਨੀ, ਤੁਸੀਂ ਅੰਤਹੀਣ ਸੁਭਾਗ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰੋਂਗੇ, ਅਤੇ ਦਿਵਿਆ ਗਹਣਿਆਂ ਨਾਲ ਸਜੇ ਹੋਏ, ਦਿਵਿਆ ਵਸਤ੍ਰਾਂ ਵਿੱਚ ਚਮਕਦੇ ਰਹੋਗੇ।
ਗਤਾਸ੍ਤੇ ਸਹਸਾ ਨਾਕਂ ਸਰ੍ਵੈਰ੍ਬਂਧੁਜਨੈਰ੍ਵृਤਾਃ। ਏਵਂ ਦ੍ਵਿਜਵਰਸ਼੍ਰੇष੍ਠ ਲੋਭਤ੍ਯਾਗਾਦ੍ਯਯੁਰ੍ਦਿਵਮ੍
ਉਹ ਸਭ ਆਪਣੇ ਸਾਰੇ ਰਿਸ਼ਤੇਦਾਰਾਂ ਸਮੇਤ ਤੁਰੰਤ ਅਸਮਾਨ ਪਹੁੰਚ ਗਏ; ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਹੇ ਦੋਹਾਂ ਵਾਰ ਜਨਮ ਲੈਣ ਵਾਲਿਆਂ ਵਿੱਚ ਸਰਵੋਤਮ, ਜੋ ਲੋਭ ਛੱਡਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਅਸਮਾਨ ਨੂੰ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰਦੇ ਹਨ।
ਤੁਲਾਧਾਰਸ੍ਤਥਾਧੀਮਾਨ੍ਸਤ੍ਯਧਰ੍ਮ ਪ੍ਰਤਿष੍ਠਿਤਃ। ਯੇ ਨ ਜਾਨਾਤਿ ਤਦ੍ਵृਤ੍ਤਂ ਦੇਸ਼ਾਂਤਰਸਮੁਦ੍ਭਵਮ੍
ਤੁਲਾਧਾਰਾ, ਜੋ ਸਚ ਅਤੇ ਧਰਮ 'ਤੇ ਟਿਕਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ, ਜਿਸ ਦੀ ਚਾਲ-ਚਲਣ ਦੂਰ ਦੇ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਪਤਾ ਨਹੀਂ ਸੀ, ਉਹ ਵੀ ਬਹੁਤ ਗਿਆਨੀ ਸੀ।
ਤੁਲਾਧਾਰਸਮੋ ਨਾਸ੍ਤਿ ਸੁਰਲੋਕੇ ਪ੍ਰਤਿष੍ਠਿਤਃ। ਤਸ੍ਮਾਤ੍ਤ੍ਵਮਪਿ ਭੂਦੇਵ ਸਮਂ ਗਤ੍ਵਾ ਦਿਵਂ ਵ੍ਰਜ
ਦੇਵ ਲੋਕ ਵਿੱਚ ਟਿਕਿਆ ਹੋਇਆ, ਤੁਲਾਧਾਰਾ ਵਰਗਾ ਕੋਈ ਨਹੀਂ; ਇਸ ਲਈ, ਹੇ ਧਰਤੀ ਦੇ ਰਾਜਾ, ਤੁਸੀਂ ਵੀ ਉਸ ਦੇ ਨਾਲ ਅਸਮਾਨ ਨੂੰ ਜਾਓ।
ਯ ਇਦਂ ਸ਼ृਣੁਯਾਨ੍ਮਰ੍ਤ੍ਯਃ ਸਰ੍ਵਧਰ੍ਮਪ੍ਰਤਿष੍ਠਿਤਃ। ਜਨ੍ਮਜਨ੍ਮਾਰ੍ਜਿਤਂ ਪਾਪਂ ਤਤ੍ਕ੍ਸ਼ਣਾਤ੍ਤਸ੍ਯ ਨਸ਼੍ਯਤਿ
ਜੋ ਕੋਈ ਮਨੁੱਖ ਇਹ ਸੁਣਦਾ ਹੈ, ਜੋ ਸਾਰੇ ਧਰਮਾਂ 'ਤੇ ਟਿਕਿਆ ਹੋਇਆ ਹੈ, ਉਸ ਦੇ ਕਈ ਜਨਮਾਂ ਦੇ ਕਰਮਾਂ ਦੇ ਪਾਪ ਉਸੇ ਵੇਲੇ ਨਸ਼ਟ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ।
ਸਕृਤ੍ਪਠਨਮਾਤ੍ਰੇਣ ਸਰ੍ਵਯਜ੍ਞਫਲਂ ਲਭੇਤ੍। ਲੋਕਾਨਾਂ ਪੁਰਤੋ ਵਿਪ੍ਰ ਦੇਵਾਨਾਮਰ੍ਚ੍ਯਤਾਂ ਵ੍ਰਜੇਤ੍
ਇਸ ਨੂੰ ਇਕ ਵਾਰੀ ਪੜ੍ਹਨ ਨਾਲ ਹੀ ਸਾਰੇ ਯਜਨਾਂ ਦਾ ਫਲ ਮਿਲ ਜਾਂਦਾ ਹੈ; ਹੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣ, ਲੋਕਾਂ ਦੇ ਸਾਹਮਣੇ, ਉਹ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੀ ਇੱਜ਼ਤ ਨੂੰ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰ ਲੈਂਦਾ ਹੈ।
ਸ਼੍ਰੀਭਗਵਾਨੁਵਾਚ। ਅਦ੍ਰੋਹਕਸ੍ਯ ਚਾਖ੍ਯਾਤੋ ਮਹਿਮਾ ਲੋਕਦੁਃਸਹਃ। ਏਕਤਲ੍ਪਗਤਾਂ ਵਾਮਾਂ ਕ੍ਸ਼ਾਂਤ੍ਵਾ ਸਰ੍ਵਜਿਤੋऽਭਵਤ੍
ਸ੍ਰੀ ਭਗਵਾਨ ਨੇ ਕਿਹਾ: ਅਦ੍ਰੋਹੀ ਦੀ ਮਹਿਮਾ ਦੁਨੀਆਂ ਲਈ ਵੀ ਅਸਹਿਣਸ਼ੀਲ ਹੈ; ਜਿਸ ਨੇ ਪਰਾਈ ਵਧੀ ਨੂੰ ਛੱਡ ਦਿੱਤਾ, ਉਹ ਸਭ 'ਤੇ ਜਿੱਤ ਗਿਆ।
ਜ੍ਞਾਨਿਨਾਮਪਿਦੁਃਸਾਧ੍ਯਂ ਮੁਨੀਨਾਂ ਬ੍ਰਹ੍ਮਚਾਰਿਣਾਂ। ਸੁਰਾਸੁਰਮਨੁष੍ਯਾਣਾਂ ਵਿषਮਂ ਤਤ੍ਸਮਂ ਗਤਃ
ਗਿਆਨੀਆਂ, ਰਿਸ਼ੀਆਂ, ਬ੍ਰਹਮਚਾਰੀ, ਦੇਵਤਾ, ਅਸੁਰ ਅਤੇ ਮਨੁੱਖਾਂ ਲਈ ਵੀ ਇਹ ਬਹੁਤ ਔਖਾ ਹੈ; ਉਹ ਜਿਸ ਤੱਕ ਪਹੁੰਚਣਾ ਔਖਾ ਸੀ, ਉਸ ਦੇ ਬਰਾਬਰ ਹੋ ਗਿਆ।
ਸ੍ਵਭਾਵਾਦ੍ਵਿषਮਂ ਕਾਮਂ ਜੇਤੁਂ ਕਃ ਪੁਰੁषਃ ਕ੍ਸ਼ਮਃ। ਅਦ੍ਰੋਹਕਮृਤੇ ਵਿਪ੍ਰ ਸ ਏਵ ਭਵਜਿਤ੍ਪੁਮਾਨ੍
ਕਿਸੇ ਮਨੁੱਖ ਲਈ ਆਪਣੀ ਫਿਤਰਤ ਅਨੁਸਾਰ ਕਾਮ ਨੂੰ ਜਿੱਤਣਾ ਔਖਾ ਹੈ; ਹੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣ, ਅਦ੍ਰੋਹੀ ਤੋਂ ਬਿਨਾ ਹੋਰ ਕੋਈ ਦੁਨੀਆਂ ਨੂੰ ਜਿੱਤਣ ਵਾਲਾ ਨਹੀਂ।
ਅਹਲ੍ਯਾਹਰਣਾਦੇਵ ਸੁਰੇਸ਼ਸ੍ਯ ਭਗਾਂਕਤਾ। ਪੁਨਰ੍ਦੇਵ੍ਯਾਃ ਪ੍ਰਸਾਦਾਚ੍ਚ ਸਹਸ੍ਰਾਕ੍ਸ਼ੇਤਿ ਵਿਸ਼੍ਰੁਤਃ
ਅਹਲਿਆ ਨੂੰ ਲੈ ਜਾਣ ਕਾਰਨ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਰਾਜਾ ਨੂੰ ਦਾਗ ਲੱਗ ਗਿਆ; ਪਰ ਫਿਰ ਦੇਵੀ ਦੀ ਕਿਰਪਾ ਨਾਲ ਉਹ ਹਜ਼ਾਰ ਅੱਖਾਂ ਵਾਲਾ ਮਸ਼ਹੂਰ ਹੋ ਗਿਆ।
ਵਿਦਿਤਂ ਸਰ੍ਵਲੋਕੇ ਚ ਤ੍ਰੈਲੋਕ੍ਯੇ ਸਚਰਾਚਰੇ। ਦ੍ਵਿਜ ਉਵਾਚ- ਕਥਂ ਚ ਦੇਵਦੇਵਸ੍ਯ ਅਹਲ੍ਯਾਹਰਣਂ ਪ੍ਰਭੋ
ਇਹ ਗੱਲ ਸਾਰੇ ਲੋਕਾਂ ਅਤੇ ਤਿੰਨ ਲੋਕਾਂ ਵਿੱਚ, ਚਲਦੇ-ਫਿਰਦੇ ਅਤੇ ਅਚਲ ਜੀਵਾਂ ਵਿੱਚ ਜਾਣੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ। ਦੋਹਾਂ ਵਾਰ ਜਨਮ ਲੈਣ ਵਾਲੇ ਨੇ ਪੁੱਛਿਆ: ਹੇ ਪ੍ਰਭੂ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਦੇਵਤਾ ਵਲੋਂ ਅਹਲਿਆ ਨੂੰ ਕਿਵੇਂ ਲਿਆ ਗਿਆ?
ਭਗਾਂਕਤ੍ਵਂ ਚ ਸਂਪ੍ਰਾਪ ਸਹਸ੍ਰਾਕ੍ਸ਼ਃ ਸੁਰਾਧਿਪਃ। ਨ ਗਾਂ ਕੋਪਿ ਭਗਾਂਕਤ੍ਵਂ ਸਂਪ੍ਰਾਪ੍ਤਸ੍ਸੁਰਰਾਟ੍ਕਥਮ੍
ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਰਾਜਾ, ਹਜ਼ਾਰ ਅੱਖਾਂ ਵਾਲਾ, ਕਿਵੇਂ ਦਾਗ ਵਾਲਾ ਹੋਇਆ? ਹੋਰ ਕਿਸੇ ਦੇਵਤਾ ਨੂੰ ਅਜੇ ਤਕ ਐਸਾ ਦਾਗ ਨਹੀਂ ਲੱਗਾ; ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਰਾਜਾ ਨੇ ਇਹ ਕਿਵੇਂ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕੀਤਾ?
ਦੁਃਸ਼੍ਰੁਤਂ ਸੁਰਵੈਕਲ੍ਯਂ ਸ਼੍ਰੋਤੁਮਿਚ੍ਛਾਮਿ ਤਤ੍ਵਤਃ। ਸ਼੍ਰੀਭਗਵਾਨੁਵਾਚ- ਪੁਰਾ ਸ੍ਵਾਂਤੋਦ੍ਭਵਾਂ ਕਨ੍ਯਾਂ ਲੋਕੇਸ਼ਸ਼੍ਚ ਮਹਾਮਨਾਃ
ਮੈਂ ਚਾਹੁੰਦਾ ਹਾਂ ਕਿ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੀ ਇਹ ਦੁਖਦਾਈ ਘਾਟ ਸੱਚੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਸੁਣਾਂ। ਸ੍ਰੀ ਭਗਵਾਨ ਨੇ ਕਿਹਾ: ਪੁਰਾਣੇ ਸਮੇਂ, ਲੋਕਾਂ ਦੇ ਰਾਜਾ ਨੇ ਆਪਣੀ ਆਪ ਉਤਪੰਨ ਹੋਈ ਧੀ ਗੌਤਮ ਨੂੰ, ਲੋਕਾਂ ਦੇ ਰਖਵਾਲਿਆਂ ਦੀ ਹਾਜ਼ਰੀ ਵਿੱਚ, ਖੁਸ਼ੀ-ਖੁਸ਼ੀ ਦਿੱਤੀ।
ਗੌਤਮਾਯ ਦਦੌ ਧਾਤਾ ਲੋਕਪਾਲਾਗ੍ਰਤੋ ਮੁਦਾ। ਤਤਸ੍ਤੁ ਲੋਕਪਾਲਾਨਾਂ ਮਨ੍ਮਥਾਵਿष੍ਟਚੇਤਸਾਮ੍
ਫਿਰ, ਲੋਕਾਂ ਦੇ ਰਖਵਾਲਿਆਂ ਵਿੱਚ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਮਨ ਪ੍ਰੇਮ ਨਾਲ ਭਰ ਗਏ, ਸ਼ਚੀ ਦੇ ਪਤੀ ਨੂੰ ਮਨ ਵਿੱਚ ਕਾਂਟਾ ਜਿਹਾ ਦੁੱਖ ਹੋਇਆ।
ਸ਼ਚੀਪਤੇਸ੍ਤੁ ਸਂਮੋਹੋ ਹृਦਿ ਸ਼ਲ੍ਯ ਇਵ ਸ੍ਥਿਤਃ। ਲੋਕਪਾਲਾਨਤਿਕ੍ਰਮ੍ਯ ਸੁਵੇषਾ ਵਰਵਰ੍ਣਿਨੀ
ਹੋਰ ਲੋਕਾਂ ਦੇ ਰਖਵਾਲਿਆਂ ਤੋਂ ਵੱਧ, ਸੋਹਣੀ ਸਜੀ-ਸਜਾਈ ਅਤੇ ਸੁੰਦਰ, ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਨੂੰ ਰਤਨ ਵਾਂਗ ਦਿੱਤੀ ਗਈ; ਜਾਂ ਫਿਰ ਹੋਰ ਮੈਂ ਕੀ ਕਰ ਸਕਦਾ ਸੀ? ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਸੋਚਦਿਆਂ, ਜਦ ਉਹ ਨੌਜਵਾਨੀ ਵਿੱਚ ਸੀ—
ਦ੍ਵਿਜਾਯ ਰਤ੍ਨਭੂਤੈषਾ ਦਤ੍ਤਾ ਕਿਂਵਾ ਕਰੋਮ੍ਯਹਮ੍। ਇਤਿ ਸਂਚਿਂਤ੍ਯ ਤਸ੍ਯਾਸ੍ਤੁ ਵਰ੍ਤਮਾਨੇ ਚ ਯੌਵਨੇ
ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਨੂੰ ਰਤਨ ਵਾਂਗ ਦਿੱਤੀ, ਜਾਂ ਮੈਂ ਹੋਰ ਕੀ ਕਰਾਂ? ਇਹ ਸੋਚ ਕੇ, ਜਦ ਉਹ ਨੌਜਵਾਨੀ ਵਿੱਚ ਸੀ—
ਪੁਨਸ਼੍ਚ ਮਾਯਯਾ ਦृष੍ਟਂ ਰੂਪਂ ਤਸ੍ਯਾਸ੍ਸੁਸ਼ੋਭਨਮ੍। ਪੁਨਸ਼੍ਚਿਨ੍ਤਯਮਾਨੋऽਸੌ ਗੌਤਮਾਧ੍ਯਾਸਨਂ ਗਤਃ
ਮਾਇਆ ਨਾਲ, ਉਸ ਦਾ ਬਹੁਤ ਸੋਹਣਾ ਰੂਪ ਮੁੜ ਵੇਖਿਆ; ਫਿਰ ਸੋਚਦਿਆਂ, ਉਹ ਗੌਤਮ ਦੇ ਆਸਣ 'ਤੇ ਗਿਆ।
ਪਸ਼੍ਚਾਤ੍ਤੁ ਤਸ੍ਯ ਗਮਨਾਦ੍ਯਦ੍ਵृਤ੍ਤਂ ਤਚ੍ਛृਣੁष੍ਵ ਮੇ। ਏਕਦਾ ਗੌਤਮਃ ਸ੍ਨਾਤੁਂ ਗਤੋऽਸੌ ਪੁष੍ਕਰਂ ਪ੍ਰਤਿ
ਹੁਣ, ਉਸ ਦੇ ਜਾਣ ਤੋਂ ਬਾਅਦ ਜੋ ਕੁਝ ਹੋਇਆ, ਉਹ ਸੁਣੋ। ਇੱਕ ਵਾਰੀ ਗੌਤਮ ਨ੍ਹਾਉਣ ਲਈ ਪੁਸ਼ਕਰ ਗਿਆ ਸੀ।
ਸਾਧ੍ਵੀ ਚ ਗृਹਸ਼ੌਚੇ ਚ ਗृਹਵਸ੍ਤੁਨਿ ਤਤ੍ਪਰਾ। ਪ੍ਰਵृਤ੍ਤਾ ਦੇਵਵਾਸ੍ਤੂਨਾਂ ਬਲਿਕਰ੍ਤੁਂ ਚ ਤਤ੍ਪਰਾ
ਉਸ ਦੀ ਨੇਕ ਪਤਨੀ ਘਰ ਦੀ ਸਫਾਈ ਤੇ ਘਰ ਦੀਆਂ ਚੀਜ਼ਾਂ ਦੀ ਸੰਭਾਲ ਵਿਚ ਲੱਗੀ ਹੋਈ ਸੀ। ਉਹ ਘਰ ਦੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਲਈ ਭੋਗ ਤਿਆਰ ਕਰ ਰਹੀ ਸੀ।
ਇਂਧਨਂ ਵਹ੍ਨਿਕਾਰ੍ਯਂ ਚ ਨਿਤ੍ਯਕਰ੍ਮਾਨੁਸਂਚਯਮ੍। ਏਤਸ੍ਮਿਨ੍ਨਂਤਰੇ ਸ਼ਕ੍ਰੋ ਮੁਨੇਸ੍ਤਸ੍ਯ ਮਹਾਤ੍ਮਨਃ
ਉਹ ਲੱਕੜ ਇਕੱਠਾ ਕਰ ਰਹੀ ਸੀ ਤੇ ਅੱਗ ਵਾਲੀਆਂ ਰੋਜ਼ਾਨਾ ਕਰਮਾਂ ਨੂੰ ਨਿਭਾ ਰਹੀ ਸੀ। ਇਸ ਦੌਰਾਨ ਇੰਦਰ, ਵੱਡੇ ਰਿਸ਼ੀ ਵੱਲ ਆਇਆ।
ਰੂਪਮਾਸ੍ਥਾਯ ਗਾਤ੍ਰੇਣ ਪ੍ਰਵਿਵੇਸ਼ੋਟਜਂ ਮੁਦਾ। ਪਤਿਵ੍ਰਤਾ ਪਤਿਂ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਸ਼੍ਰਦ੍ਧਯਾ ਪਰਯਾ ਸਤੀ
ਇੰਦਰ ਨੇ ਰਿਸ਼ੀ ਦਾ ਰੂਪ ਤੇ ਸਰੀਰ ਧਾਰ ਲਿਆ ਤੇ ਖੁਸ਼ੀ ਨਾਲ ਝੋਪੜੀ ਵਿੱਚ ਆ ਗਿਆ। ਪਤੀ-ਭਗਤ ਪਤਨੀ ਨੇ ਆਪਣੇ 'ਪਤੀ' ਨੂੰ ਵੇਖ ਕੇ ਪੂਰੀ ਸ਼ਰਧਾ ਨਾਲ ਸਲਾਮ ਕੀਤਾ।
ਦੇਵਸ੍ਥਾਨੇ ਚ ਵਸ੍ਤੂਨਾਂ ਸਂਚਯਂ ਕਰ੍ਤੁਮੁਦ੍ਯਤਾ। ਤਤਸ੍ਤਾਮਬ੍ਰਵੀਦਾਰ੍ਤੋ ਮੁਨਿਵੇषਧਰੋ ਹਰਿਃ
ਉਹ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਸਥਾਨ ਲਈ ਚੀਜ਼ਾਂ ਇਕੱਠੀਆਂ ਕਰਨ ਦੀ ਤਿਆਰੀ ਕਰ ਰਹੀ ਸੀ। ਫਿਰ, ਰਿਸ਼ੀ ਦੇ ਰੂਪ ਵਿੱਚ ਹਰੀ ਨੇ ਦੁਖੀ ਹੋ ਕੇ ਉਸ ਨਾਲ ਗੱਲ ਕੀਤੀ।
ਪ੍ਰਦ੍ਯੁਮ੍ਨਵਸ਼ਗੋ ਵਾਮੇ ਦੇਹਿ ਮੇ ਚੁਂਬਨਾਦਿਕਮ੍। ਏਤਸ੍ਮਿਨ੍ਨਂਤਰੇ ਸਾ ਚ ਤ੍ਰਪਾਯੁਕ੍ਤਾऽਬ੍ਰਵੀਦ੍ਵਚਃ
''ਸੋਹਣੀਏ, ਪ੍ਰਦ੍ਯੁਮਨ ਦੇ ਪ੍ਰਭਾਵ ਹੇਠ, ਮੈਨੂੰ ਚੁੰਮਣ ਤੇ ਹੋਰ ਪਿਆਰ ਦੇ।'' ਇਸ ਵੇਲੇ, ਉਹ ਲੱਜਾ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ ਹੋ ਕੇ ਇਹ ਬੋਲੀ।
ਦੇਵਕਾਰ੍ਯਾਦਿਕਂ ਤ੍ਯਕ੍ਤ੍ਵਾ ਵਕ੍ਤੁਂ ਨਾਰ੍ਹਸਿ ਮੇ ਪ੍ਰਭੋ। ਸਰ੍ਵਂ ਜਾਨਾਸਿ ਧਰ੍ਮਜ੍ਞ ਪੁਣ੍ਯਾਨਾਂ ਨਿਸ਼੍ਚਯਂ ਮੁਨੇ
''ਪ੍ਰਭੂ, ਤੁਸੀਂ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਕੰਮ ਛੱਡ ਕੇ ਇਹ ਗੱਲ ਨਹੀਂ ਕਰਨੀ ਚਾਹੀਦੀ। ਤੁਸੀਂ ਸਭ ਕੁਝ ਜਾਣਦੇ ਹੋ, ਧਰਮ ਦੇ ਜਾਣੂ ਹੋ, ਤੇ ਪਵਿੱਤਰਤਾ ਦੀ ਸੱਚੀ ਮਾਹਿਤੀ ਰੱਖਦੇ ਹੋ, ਹੇ ਰਿਸ਼ੀ।''
ਅਯਮਰ੍ਥੋ ਹਿ ਵੇਲਾਯਾਮਧੁਨੈਵ ਨ ਯੁਜ੍ਯਤੇ। ਤਤਸ੍ਤਾਂ ਚਾਰੁਸਰ੍ਵਾਂਗੀਂ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਮਨ੍ਮਥਪੀਡਿਤਃ
''ਇਸ ਵੇਲੇ ਇਹ ਗੱਲ ਠੀਕ ਨਹੀਂ।'' ਫਿਰ, ਉਸ ਨੂੰ ਹਰ ਅੰਗ ਵਿਚ ਸੋਹਣੀ ਵੇਖ ਕੇ, ਉਹ ਇੱਛਾ ਨਾਲ ਭਰ ਗਿਆ।