ਕੁਸੁਮੋਸ਼ੀਰਕਰ੍ਪੂਰੈਰ੍ਵਿਲਿਪ੍ਯ ਵਰਚਂਦਨੈਃ । ਨੈਵੇਦ੍ਯਾਪੂਪਦੀਪਾਦ੍ਯੈਰਰ੍ਚਯੇਚ੍ਚ ਜਨਾਰ੍ਦਨਮ੍
ਫੁੱਲ, ਉਸ਼ੀਰਾ, ਕਪੂਰ ਅਤੇ ਵਧੀਆ ਚੰਦਨ ਨਾਲ ਲਗਾ ਕੇ, ਜਨਾਰਦਨ ਦੀ ਪੂਜਾ ਭੋਜਨ, ਪਾਣੀ, ਦੀਵੇ ਆਦਿ ਨਾਲ ਕਰਨੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ।
ਮਨਸਾ ਕਰ੍ਮਣਾ ਵਾਚਾ ਪੂਜਯੇਦ੍ਗਰੁਡਧ੍ਵਜਮ੍ । ਕੁਰ੍ਵਨ੍ਨਰਃ ਸ੍ਤ੍ਰੀ ਵਿਧਵਾ ਬृਹਦ੍ਭਕ੍ਤਿਰ੍ਜਿਤੇਂਦ੍ਰਿਯਃ
ਮਨ, ਕਰਮ ਅਤੇ ਬੋਲ ਨਾਲ ਗਰੁੜਧਵਜ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕਰਨੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ; ਚਾਹੇ ਮਨੁੱਖ, ਔਰਤ ਜਾਂ ਵਿਧਵਾ ਹੋਵੇ, ਵੱਡੀ ਭਗਤੀ ਅਤੇ ਜਿੱਤਿਆ ਹੋਇਆ ਮਨ ਕਰਕੇ।
ਨਾਮ੍ਨਾਮੇਵ ਤਥਾਲਾਪਂ ਵਿष੍ਣੋਃ ਕੁਰ੍ਯਾਦਹਰ੍ਨਿਸ਼ਮ੍ । ਭਕ੍ਤ੍ਯਾ ਵਿष੍ਣੋਃ ਸ੍ਤੁਤਿਰ੍ਵਾਚ੍ਯਾ ਮਿਥ੍ਯਾਲਾਪਵਿਵਰ੍ਜਿਤਾ
ਵਿਸ਼ਨੂ ਦੇ ਨਾਮ ਅਤੇ ਵਡਿਆਈ ਦਿਨ-ਰਾਤ ਉਚਾਰਣੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ; ਭਗਤੀ ਨਾਲ ਵਿਸ਼ਨੂ ਦੀ ਸਤੁਤੀ ਕਰਨੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ, ਝੂਠੀ ਗੱਲ ਤੋਂ ਰਹਿਤ।
ਸਰ੍ਵਸਤ੍ਵਦਯਾਯੁਕ੍ਤਃ ਸ਼ਾਂਤਵृਤ੍ਤਿਰਹਿਂਸਕਃ । ਸੁਪ੍ਤੋ ਬਾਹ੍ਯਾਸਨਸ੍ਥੋ ਵਾ ਵਾਸੁਦੇਵਂ ਪ੍ਰਕੀਰ੍ਤਯੇਤ੍
ਸਭ ਜੀਵਾਂ ਉੱਤੇ ਦਇਆ, ਸ਼ਾਂਤ ਚਲਣ, ਅਹਿੰਸਾ ਨਾਲ, ਚਾਹੇ ਲੈਟਿਆ ਹੋਵੇ ਜਾਂ ਬਾਹਰ ਬੈਠਾ ਹੋਵੇ, ਵਾਸੁਦੇਵ ਦੀ ਵਡਿਆਈ ਕਰਨੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ।
ਸ੍ਮृਤ੍ਯਾਲੋਕਨਗਂਧਾਦਿ ਸ੍ਵਾਦਨਂ ਪਰਿਕੀਰ੍ਤ੍ਤਨਮ੍ । ਅਨ੍ਨਸ੍ਯ ਵਰ੍ਜਯੇਦ੍ਵਾਸਂ ਗ੍ਰਾਸਾਨਾਂ ਸਂਪ੍ਰਮੋਕ੍ਸ਼ਣਮ੍
ਅੰਨ ਨੂੰ ਯਾਦ, ਵੇਖਣ, ਸੁੰਘਣ, ਚੱਖਣ ਜਾਂ ਵਡਿਆਈ ਕਰਕੇ ਭੋਗਣ ਤੋਂ ਬਚਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ, ਅਤੇ ਗੁੱਡੀਆਂ ਨੂੰ ਛੱਡਣ ਤੋਂ ਵੀ ਰੋਕਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ।
ਗਾਤ੍ਰਾਭ੍ਯਂਗਂ ਸ਼ਿਰੋਭ੍ਯਂਗਂ ਤਾਂਬੂਲਂ ਸਵਿਲੇਪਨਮ੍ । ਵ੍ਰਤਸ੍ਥੋ ਵਰ੍ਜਯੇਤ੍ਸਰ੍ਵਂ ਯਚ੍ਚਾਨ੍ਯਚ੍ਚ ਨਿਰਾਕृਤਮ੍
ਵਰਤ ਦੌਰਾਨ, ਸਰੀਰ ਦੀ ਮਲਿਸ਼, ਸਿਰ ਦੀ ਮਲਿਸ਼, ਤਾਂਬੂਲ ਤੇ ਲੇਪਣ, ਅਤੇ ਹੋਰ ਜੋ ਮਨਾਹੀ ਹੈ, ਸਭ ਤੋਂ ਬਚਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ।
ਨ ਵ੍ਰਤਸ੍ਥਃ ਸ੍ਪृਸ਼ੇਤ੍ਕਿਂਚਿਦ੍ਵਿਕਰ੍ਮਸ੍ਥਂ ਨ ਚਾਲਯੇਤ੍ । ਦੇਵਤਾਯਤਨੇ ਤਿष੍ਠਨ੍ਨ ਗृਹਸ੍ਥਸ਼੍ਚਰੇਤ੍ਧ੍ਰੁਵਮ੍
ਵਰਤ ਵਾਲਾ ਕੋਈ ਅਸ਼ੁਧ ਚੀਜ਼ ਨਾ ਛੂਹੇ, ਨਾ ਹੀ ਉਸਨੂੰ ਹਿਲਾਏ; ਦੇਵਤਾ ਦੇ ਮੰਦਰ ਵਿੱਚ ਰਹਿ ਕੇ, ਗ੍ਰਿਹਸਥੀ ਨੂੰ ਸਥਿਰ ਰਹਿਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ।
ਕृਤ੍ਵਾ ਮਾਸੋਪਵਾਸਂ ਤੁ ਯਥੋਕ੍ਤਵਿਧਿਨਾ ਨਰਃ । ਨਾਰੀ ਵਾ ਵਿਧਵਾ ਸਾਧ੍ਵੀ ਵਾਸੁਦੇਵਂ ਸਮਰ੍ਚਯੇਤ੍
ਜਿਸ ਤਰੀਕੇ ਨਾਲ ਦੱਸਿਆ ਗਿਆ, ਉਸ ਅਨੁਸਾਰ ਮਹੀਨੇ ਦਾ ਉਪਵਾਸ ਕਰਕੇ, ਚਾਹੇ ਮਨੁੱਖ, ਔਰਤ ਜਾਂ ਸਾਧਵੀ ਵਿਧਵਾ ਹੋਵੇ, ਵਾਸੁਦੇਵ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕਰਨੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ।
ਅਨ੍ਯੂਨਾਧਿਕਮੇਵਂ ਤੁ ਵ੍ਰਤਂ ਤ੍ਰਿਂਸ਼ਦ੍ਦਿਨੈਰਿਦਮ੍ । ਕृਤ੍ਵਾ ਮਾਸੋਪਵਾਸਂ ਤੁ ਸਂਯਤਾਤ੍ਮਾ ਜਿਤੇਂਦ੍ਰਿਯਃ
ਇਹ ਵਰਤ ਤੀਹ ਦਿਨਾਂ ਲਈ, ਚਾਹੇ ਘੱਟ ਜਾਂ ਵੱਧ, ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ; ਮਹੀਨੇ ਦਾ ਉਪਵਾਸ ਪੂਰਾ ਕਰਕੇ, ਜਿੱਤਿਆ ਹੋਇਆ ਮਨ ਤੇ ਇੰਦ੍ਰੀਆਂ ਰੱਖਣੀਆਂ ਚਾਹੀਦੀਆਂ ਹਨ।
ਤਤੋऽਰ੍ਚਯੇਦੇਵ ਪੁਣ੍ਯਂ ਦ੍ਵਾਦਸ਼੍ਯਾਂ ਗਰੁਡਧ੍ਵਜਮ੍ । ਪੂਜਯੇਤ੍ਪੁष੍ਪਮਾਲਾਭਿਰ੍ਗਂਧਧੂਪਵਿਲੇਪਨੈਃ
ਫਿਰ, ਪਵਿੱਤਰ ਬਾਰਹਵੀਂ ਦਿਨ, ਗਰੁੜਧਵਜ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕਰਨੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ, ਫੁੱਲਾਂ ਦੀ ਮਾਲਾ, ਸੁਗੰਧ, ਧੂਪ ਤੇ ਲੇਪਣ ਨਾਲ।
ਵਸ੍ਤ੍ਰਾਲਂਕਾਰਵਾਦ੍ਯੈਸ਼੍ਚ ਤੋषਯੇਦਚ੍ਯੁਤਂ ਨਰਃ । ਸਂਸ੍ਨਾਪਯੇਦ੍ਧਰਿਂ ਭਕ੍ਤ੍ਯਾ ਤੀਰ੍ਥਚਂਦਨਵਾਰਿਭਿਃ
ਕਪੜੇ, ਗਹਿਣੇ ਅਤੇ ਵਾਜਿਆਂ ਨਾਲ ਅਚ੍ਯੁਤ ਨੂੰ ਪ੍ਰਸੰਨ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ; ਭਗਤੀ ਨਾਲ ਹਰੀ ਨੂੰ ਤੀਰਥ ਚੰਦਨ ਵਾਲੇ ਪਾਣੀ ਨਾਲ ਇਸ਼ਨਾਨ ਕਰਾਉਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ।
ਚਂਦਨੇਨਾਨੁਲਿਪ੍ਤਾਂਗਂ ਧੂਪਪੁष੍ਪੈਰਲਂਕृਤਮ੍ । ਵਸ੍ਤ੍ਰਦਾਨਾਦਿਭਿਸ਼੍ਚੈਵ ਭੋਜਯਿਤ੍ਵਾ ਦ੍ਵਿਜੋਤ੍ਤਮਾਨ੍
ਚੰਦਨ ਨਾਲ ਸਰੀਰ ਲਗਾ ਕੇ, ਧੂਪ ਤੇ ਫੁੱਲਾਂ ਨਾਲ ਸਜਾ ਕੇ, ਕਪੜੇ ਤੇ ਹੋਰ ਦਾਨ ਦੇ ਕੇ, ਉੱਚ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਨੂੰ ਭੋਜਨ ਕਰਾਉਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ।
ਦਦ੍ਯਾਚ੍ਚ ਦਕ੍ਸ਼ਿਣਾਂ ਤੇਭ੍ਯਃ ਪ੍ਰਣਿਪਤ੍ਯ ਕ੍ਸ਼ਮਾਪਯੇਤ੍ । ਏਵਂ ਮਾਸੋਪਵਾਸਾਦ੍ਧਿ ਕृਤ੍ਵਾਭ੍ਯਰ੍ਚ੍ਯ ਜਨਾਰ੍ਦਨਮ੍
ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਦਕਸ਼ਣਾ ਦੇ ਕੇ, ਨਮਸਕਾਰ ਕਰਕੇ ਅਤੇ ਮਾਫੀ ਮੰਗ ਕੇ, ਮਹੀਨੇ ਦਾ ਉਪਵਾਸ ਕਰਕੇ ਜਨਾਰਦਨ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕਰਨੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ।
ਭੋਜਯਿਤ੍ਵਾ ਦ੍ਵਿਜਾਂਸ਼੍ਚੈਵ ਵਿष੍ਣੁਲੋਕੇ ਮਹੀਯਤੇ । ਏਵਂ ਮਾਸੋਪਵਾਸਾਂਤੇ ਕृਤ੍ਵਾ ਵਿਪ੍ਰਾਨ੍ਤ੍ਰਯੋਦਸ਼
ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਨੂੰ ਭੋਜਨ ਕਰਾ ਕੇ, ਵਿਸ਼ਨੂ ਦੇ ਲੋਕ ਵਿੱਚ ਸਨਮਾਨ ਮਿਲਦਾ ਹੈ; ਮਹੀਨੇ ਦੇ ਉਪਵਾਸ ਦੇ ਅੰਤ ਤੇ, ਤੈਰਾਂ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਨੂੰ ਸਨਮਾਨ ਦੇਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ।
ਨਿਰ੍ਯਾਪਯੇਤ੍ਤਤਸ੍ਤਾਨ੍ਵੈ ਵਿਧਿਨਾ ਯੇਨ ਤਚ੍ਛृਣੁ । ਕਾਰਯੇਦ੍ਵੈष੍ਣਵਂ ਯਜ੍ਞਮੇਕਾਦਸ਼੍ਯਾਮੁਪੋषਿਤਃ
ਹੁਣ ਸੁਣੋ, ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਕਿਵੇਂ ਸਹੀ ਢੰਗ ਨਾਲ ਬਾਹਰ ਲੈ ਜਾਣਾ ਹੈ। ਇਕਾਦਸੀ ਨੂੰ ਉਪਵਾਸ ਕਰਕੇ, ਉਹ ਵੈਸ਼ਨਵ ਯਜਨ ਕਰੇ।
ਪੂਜਯਿਤ੍ਵਾ ਤੁ ਦੇਵੇਸ਼ਮਾਚਾਰ੍ਯਾਨੁਜ੍ਞਯਾ ਹਰਿਮ੍ । ਅਰ੍ਚਯਿਤ੍ਵਾ ਯਥਾਸ਼ਕ੍ਤ੍ਯਾ ਹ੍ਯਭਿਵਾਦ੍ਯ ਗੁਰੁਂ ਤਥਾ
ਆਚਾਰਯ ਦੀ ਆਗਿਆ ਨਾਲ ਦੇਵਾਂ ਦੇ ਸਵਾਮੀ ਹਰੀ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕਰਕੇ, ਆਪਣੀ ਸਮਰਥਾ ਅਨੁਸਾਰ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਅਰਚਨਾ ਕਰੇ ਅਤੇ ਗੁਰੂ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ ਕਰੇ।
ਤਤੋਨੁਭੋਜਯੇਦ੍ਵਿਪ੍ਰਾਨ੍ਨਮਸ੍ਕਾਰਪੁਰਃਸਰਮ੍ । ਵਿਸ਼ੁਦ੍ਧਕੁਲਚਾਰਿਤ੍ਰ ਵਿष੍ਣੁਪੂਜਨਤਤ੍ਪਰਾਨ੍
ਫਿਰ, ਨਮਸਕਾਰ ਕਰਕੇ, ਵਿਸ਼ੁੱਧ ਵੰਸ਼ ਅਤੇ ਚੰਗੀ ਚਾਲ-ਚਲਣ ਵਾਲੇ, ਵਿਸ਼ਨੂ ਦੀ ਪੂਜਾ ਵਿੱਚ ਲੱਗੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਨੂੰ ਭੋਜਨ ਕਰਵਾਏ।
ਪੂਜਯਿਤ੍ਵਾ ਤਥਾ ਸਰ੍ਵਾਨ੍ਭੋਜਯਿਤ੍ਵਾ ਤ੍ਰਯੋਦਸ਼ । ਤਾਂਬੂਲਵਸ੍ਤ੍ਰਯੁਗ੍ਮਾਨਿ ਭੋਜਨਾਚ੍ਛਾਦਨਾਨਿ ਚ
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਸਭ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕਰਕੇ ਅਤੇ ਤੈਰਾਂ ਨੂੰ ਭੋਜਨ ਕਰਵਾਕੇ, ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਤਾਂਬੂਲ, ਜੋੜੇ ਵਾਲੇ ਕਪੜੇ, ਭੋਜਨ ਅਤੇ ਢੱਕਣ ਵਾਲੀਆਂ ਚੀਜ਼ਾਂ ਦੇਵੇ।
ਯੋਗਪਟ੍ਟਾਨਿ ਸੂਤ੍ਰਾਣਿ ਬ੍ਰਹ੍ਮਸੂਤ੍ਰਾਣਿ ਚੈਵ ਹਿ । ਦਦ੍ਯਾਚ੍ਚੈਵ ਦ੍ਵਿਜਾਗ੍ਰ੍ਯੇਭ੍ਯਃ ਪੂਜਯਿਤ੍ਵਾ ਪ੍ਰਣਮ੍ਯ ਚ
ਯੋਗ ਪੱਟੇ, ਧਾਗੇ ਅਤੇ ਬ੍ਰਹਮ-ਸੂਤਰ ਵੀ, ਉਹ ਉੱਤਮ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਨੂੰ ਪੂਜਾ ਕਰਕੇ ਅਤੇ ਨਮਸਕਾਰ ਕਰਕੇ ਦੇਵੇ।
ਤਤੋਨੁਪੂਜਯੇਚ੍ਛਕ੍ਤ੍ਯਾ ਸ਼ਯ੍ਯਾਂ ਸ੍ਤਰਣਸਂਸ੍ਕृਤਾਮ੍ । ਸਾਚ੍ਛਾਦਨਾਂ ਸ਼ੁਭਾਂ ਸ਼੍ਰੇष੍ਠਾਂ ਸੋਪਧਾਨਾਮਲਂਕृਤਾਮ੍
ਫਿਰ, ਆਪਣੀ ਸਮਰਥਾ ਅਨੁਸਾਰ, ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਵਧੀਆ, ਸੁਭ, ਪੂਰੀ ਤਿਆਰ ਕੀਤੀ, ਤਕੀਆਂ ਨਾਲ ਸਜਾਈ ਹੋਈ ਸੇਜ ਅਤੇ ਢੱਕਣ ਵਾਲੀ ਚੀਜ਼ ਦੇ ਕੇ ਆਦਰ ਕਰੇ।
ਕਾਰਯਿਤ੍ਵਾਤ੍ਮਨੋਮੂਰ੍ਤਿਂ ਕਾਂਚਨੀਂ ਤੁ ਸ੍ਵਸ਼ਕ੍ਤਿਤਃ । ਨ੍ਯਸੇਤ੍ਤਸ੍ਯਾਂ ਤੁ ਸ਼ਯ੍ਯਾਯਾਮਰ੍ਚਯਿਤ੍ਵਾ ਸ੍ਰਗਾਦਿਭਿਃ
ਆਪਣੀ ਸਮਰਥਾ ਅਨੁਸਾਰ ਸੋਨੇ ਦੀ ਆਪਣੀ ਮੂਰਤੀ ਬਣਵਾਕੇ, ਉਸ ਸੇਜ ਉੱਤੇ ਰੱਖੇ ਅਤੇ ਫੁੱਲਾਂ ਆਦਿ ਨਾਲ ਪੂਜਾ ਕਰੇ।
ਆਸਨਂ ਪਾਦੁਕਾਂ ਛਤ੍ਰਂ ਵਸ੍ਤ੍ਰਯੁਗ੍ਮਮੁਪਾਨਹੌ । ਪਵਿਤ੍ਰਾਣਿ ਚ ਪੁष੍ਪਾਣਿ ਸ਼ਯਾਯ੍ਯਾਮੁਪਕਲ੍ਪਯੇਤ੍ 6.119.
ਉਹ ਸੇਜ ਉੱਤੇ ਆਸਣ, ਜੁੱਤੀਆਂ, ਛਤਰੀ, ਜੋੜੇ ਵਾਲੇ ਕਪੜੇ, ਪੈਰਾਂ ਲਈ ਜੁੱਤੀਆਂ, ਪਵਿੱਤਰ ਧਾਗੇ ਅਤੇ ਫੁੱਲ ਆਦਿ ਰੱਖੇ।
ਏਵਂ ਸ਼ਯ੍ਯਾਂ ਤੁ ਸਂਕਲ੍ਪ੍ਯ ਪ੍ਰਣਿਪਤ੍ਯ ਚ ਤਾਨ੍ਦ੍ਵਿਜਾਨ੍ । ਪ੍ਰਾਰ੍ਥਯੇਚ੍ਚਾਨੁਮੋਦਾਰ੍ਥਂ ਵਿष੍ਣੁਲੋਕਂ ਵ੍ਰਜਾਮ੍ਯਹਮ੍
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਸੇਜ ਦੀ ਨਿਯਤ ਕਰਕੇ ਅਤੇ ਉਹਨਾਂ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ ਕਰਕੇ, ਉਹ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਮਨਜ਼ੂਰੀ ਲਈ ਬੇਨਤੀ ਕਰੇ, 'ਮੈਂ ਵਿਸ਼ਨੂ ਦੇ ਲੋਕ ਨੂੰ ਜਾ ਰਿਹਾ ਹਾਂ।'
ਤਤੋ ਵ੍ਰਜੇਨ੍ਨਰਸ਼੍ਰੇष੍ਠੋ ਵਿष੍ਣੋਃ ਸ੍ਥਾਨਮਨਾਮਯਮ੍ । ਮਂਡਪਸ੍ਥਾਂ ਸ੍ਤੁਤਾਨ੍ਵਿਪ੍ਰਾਨਿਤਿ ਵਾਚ੍ਯਂ ਮੁਹੁਰ੍ਮੁਹੁਃ
ਫਿਰ, ਉਹ ਉੱਤਮ ਮਨੁੱਖ ਵਿਸ਼ਨੂ ਦੇ ਨਿਰਮਲ ਥਾਂ ਨੂੰ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰਦਾ ਹੈ; ਮੰਡਪ ਵਿੱਚ ਬੈਠੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਦੀ ਸਦਾ ਸਿਫ਼ਤ ਕੀਤੀ ਜਾਣੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ।
ਮਂਤ੍ਰਹੀਨਂ ਕ੍ਰਿਯਾਹੀਨਂ ਸਰ੍ਵਹੀਨਂ ਦ੍ਵਿਜੋਤ੍ਤਮਾਃ । ਸਰ੍ਵਂਸਂਪੂਰ੍ਣਤਾਂ ਯਾਤੁ ਭਵਦ੍ਵਾਕ੍ਯਪ੍ਰਸਾਦਤਃ । ਵਿਧਿਰ੍ਮਾਸੋਪਵਾਸਸ੍ਯ ਯਥਾਵਤ੍ਪਰਿਕੀਰ੍ਤਿਤਃ
ਹੇ ਉੱਤਮ ਬ੍ਰਾਹਮਣੋ, ਜੇ ਮੰਤ੍ਰ, ਕਰਮ ਜਾਂ ਹੋਰ ਕੋਈ ਘਾਟ ਹੋਵੇ, ਤੁਹਾਡੇ ਬਚਨਾਂ ਦੀ ਕਿਰਪਾ ਨਾਲ ਸਭ ਕੁਝ ਪੂਰਾ ਹੋ ਜਾਵੇ; ਮਾਸਿਕ ਉਪਵਾਸ ਦਾ ਵਿਧੀ ਠੀਕ ਤਰੀਕੇ ਨਾਲ ਦੱਸ ਦਿੱਤੀ ਗਈ ਹੈ।
ਇਤਿ ਸ਼੍ਰੀਪਾਦ੍ਮੇ ਮਹਾਪੁਰਾਣੇ ਪਂਚਪਂਚਾਸ਼ਤ੍ਸਹਸ੍ਰਸਂਹਿਤਾਯਾ। ਮੁਤ੍ਤਰਖਂਡੇ ਕਾਰ੍ਤਿਕਮਾਹਾਤ੍ਮ੍ਯੇ ਸ਼੍ਰੀਕृष੍ਣਸਤ੍ਯਭਾਮਾਸਂਵਾਦੇ ਮਾਸੋ। ਪਵਾਸਕਥਨਂਨਾਮੈਕੋਨਵਿਂਸ਼ਤ੍ਯਧਿਕਸ਼ਤਤਮੋऽਧ੍ਯਾਯਃ
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਸ਼੍ਰੀ ਪਦਮਾ ਮਹਾ ਪੁਰਾਣ ਦੇ ਉੱਤਰ ਖੰਡ ਵਿੱਚ, ਕਾਰਤਿਕ ਮਹਾਤਮ ਦੇ ਅੰਗ ਵਿੱਚ, ਸ਼੍ਰੀ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਅਤੇ ਸਤਯਭਾਮਾ ਦੇ ਸੰਵਾਦ ਵਿੱਚ, ਇਹ ਇਕਸੌ ਉੱਨੀਵਾਂ ਅਧਿਆਇ 'ਮਾਸ ਉਪਵਾਸ ਦੀ ਕਥਾ' ਨਾਮ ਹੈ।
ਸੂਤ ਉਵਾਚ। ਇਤਿ ਵਾਕ੍ਯਂ ਸਮਾਕਰ੍ਣ੍ਯ ਪੁਨਃ ਪਪ੍ਰਚ੍ਛ ਪਾਵਕਿਃ । ਸ਼ਾਲਗ੍ਰਾਮਾਰ੍ਚਨਂ ਭੂਯਸ੍ਤਚ੍ਛृਣੁਧ੍ਵਂ ਤਪੋਧਨਾਃ
ਸੂਤ ਨੇ ਕਿਹਾ: ਇਹ ਬਚਨ ਸੁਣ ਕੇ, ਪਾਵਕ ਨੇ ਫਿਰ ਪੁੱਛਿਆ; ਹੁਣ, ਹੇ ਤਪਸਵੀਓ, ਸ਼ਾਲਗ੍ਰਾਮ ਦੀ ਪੂਜਾ ਬਾਰੇ ਵਿਸਥਾਰ ਨਾਲ ਸੁਣੋ।
ਕਾਰ੍ਤਿਕੇਯ ਉਵਾਚ। ਭਗਵਨ੍ਯੋਗਿਨਾਂ ਸ਼੍ਰੇष੍ਠ ਸਰ੍ਵੇਧਰ੍ਮਾਃ ਸ਼੍ਰੁਤਾ ਮਯਾ । ਸ਼ਾਲਗ੍ਰਾਮਾਰ੍ਚਨਂ ਬ੍ਰੂਹਿ ਵਿਸ੍ਤਰੇਣ ਮਮ ਪ੍ਰਭੋ
ਕਾਰਤਿਕੇਯ ਨੇ ਕਿਹਾ: ਹੇ ਪ੍ਰਭੂ, ਯੋਗੀਆਂ ਵਿਚੋਂ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ, ਮੈਂ ਸਾਰੇ ਧਰਮ ਸੁਣ ਲਏ ਹਨ; ਹੁਣ ਮੇਰੇ ਲਈ ਸ਼ਾਲਗ੍ਰਾਮ ਦੀ ਪੂਜਾ ਵਿਸਥਾਰ ਨਾਲ ਦੱਸੋ, ਹੇ ਸਵਾਮੀ।
ਈਸ਼੍ਵਰ ਉਵਾਚ। ਸਾਧੁਸਾਧੁ ਮਹਾਪ੍ਰਾਜ੍ਞ ਯਨ੍ਮਾਂ ਹਿ ਪਰਿਪृਚ੍ਛਸਿ । ਤਦਹਂ ਸਂਪ੍ਰਵਕ੍ਸ਼੍ਯਾਮਿ ਸ਼੍ਰੂਯਤਾਂ ਮਮ ਵਤ੍ਸਲ
ਈਸ਼ਵਰ ਨੇ ਕਿਹਾ: ਬਹੁਤ ਚੰਗਾ, ਬਹੁਤ ਚੰਗਾ, ਹੇ ਮਹਾ ਗਿਆਨੀ, ਜੋ ਤੂੰ ਮੈਨੂੰ ਪੁੱਛਦਾ ਹੈ; ਇਸ ਲਈ ਮੈਂ ਤੈਨੂੰ ਸਮਝਾਵਾਂਗਾ—ਮੇਰੀ ਗੱਲ ਧਿਆਨ ਨਾਲ ਸੁਣ।
ਸ਼ਾਲਗ੍ਰਾਮਸ਼ਿਲਾਯਾਂ ਤੁ ਤ੍ਰੈਲੋਕ੍ਯਂ ਸਚਰਾਚਰਮ੍ । ਮਹਾਸ਼ਯ ਮਹਾਸੇਨ ਨਿਤ੍ਯਂ ਤਿष੍ਠਤਿ ਸਂਹਿਤਮ੍
ਹੇ ਮਹਾ ਦਿਲ ਵਾਲੇ ਮਹਾਸੇਨਾ, ਸ਼ਾਲਗ੍ਰਾਮ ਸ਼ਿਲਾ ਵਿੱਚ ਤਿੰਨੋ ਲੋਕ, ਚਲਣ ਵਾਲੇ ਤੇ ਅਚਲ, ਸਦਾ ਇਕਠੇ ਵੱਸਦੇ ਹਨ।