ਸ੍ਵਬਂਧੂਨਾਂ ਮਹਦ੍ਦੁਃਖਮਾਜਨ੍ਮਮਰਣਾਂਤਿਕਮ੍। ਦ੍ਰਕ੍ਸ਼੍ਯਸੇ ਚਾਤ੍ਮਨਾ ਨਿਤ੍ਯਂ ਮृਤਾਨਾਂ ਯਾ ਗਤਿਰ੍ਧ੍ਰੁਵਮ੍
ਤੂੰ ਆਪਣੇ ਪਰਿਵਾਰ ਦਾ ਵੱਡਾ ਦੁੱਖ ਦੇਖੇਂਗਾ, ਜੋ ਜਨਮ ਮੌਤ ਤੱਕ ਚਲਦਾ ਰਹੇਗਾ। ਤੂੰ ਆਪਣੇ ਆਪ ਨਾਲ ਹਮੇਸ਼ਾ ਮਰੇ ਹੋਇਆਂ ਦੀ ਨਿਸਚਿਤ ਮੰਜ਼ਿਲ ਵੇਖੇਂਗਾ।
ਤਸ੍ਮਾਤ੍ਤਦ੍ਗृਹ੍ਯਤਾਂ ਤੂਰ੍ਣਂ ਭੁਂਕ੍ਸ਼੍ਵ ਭੋਗ੍ਯਮਕਂਟਕਮ੍। ਐਸ਼੍ਵਰ੍ਯਮਤੁਲਂ ਸ਼ੌਰ੍ਯਂ ਲੋਕਾਨਾਂ ਵਿਸ੍ਮਯਂ ਵਰਮ੍
ਇਸ ਲਈ, ਉਹ ਜਲਦੀ ਫੜ ਲੈ ਤੇ ਸੁਖੀ-ਚੈਨ ਵਾਲਾ ਭੋਗ ਭੋਗ। ਅਦੁੱਤੀ ਧਨ-ਦੌਲਤ ਤੇ ਵਿਰਤਾ ਸੰਸਾਰ ਲਈ ਹੈਰਾਨੀ ਤੇ ਵੱਡਾ ਵਰ ਹੈ।
ਸ਼ੂਦ੍ਰ ਉਵਾਚ- ਨ ਮੇ ਵਿਤ੍ਤੇ ਸ੍ਪृਹਾ ਚਾਸ੍ਤਿ ਧਨਂ ਸਂਸਾਰ ਵਾਗੁਰਾ। ਤਦ੍ਵਿਧੌ ਪਤਿਤੋ ਮਰ੍ਤ੍ਯੋ ਨ ਪੁਨਰ੍ਮੋਕ੍ਸ਼ਕਂ ਵ੍ਰਜੇਤ੍
ਸ਼ੂਦਰ ਨੇ ਆਖਿਆ: 'ਮੈਨੂੰ ਧਨ ਦੀ ਕੋਈ ਲਾਲਚ ਨਹੀਂ। ਧਨ ਸੰਸਾਰ ਦੀ ਫਾਹੀ ਹੈ। ਜਦ ਮਨੁੱਖ ਉਸ ਵਿਚ ਫਸ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਮੁੜ ਮੁਕਤੀ ਨਹੀਂ ਪਾਉਂਦਾ।'
ਸ਼ृਣੁ ਵਿਤ੍ਤਸ੍ਯ ਯਦ੍ਦੋषਮਿਹਲੋਕੇ ਪਰਤ੍ਰ ਚ। ਭਯਂ ਚੋਰਾਚ੍ਚ ਜ੍ਞਾਤਿਭ੍ਯੋ ਰਾਜਭ੍ਯਸ੍ਤਤ੍ਕਰਾਦਪਿ੫੦ 1.53.
'ਧਨ ਦੇ ਦੁੱਖ ਸੁਣ, ਇਸ ਲੋਕ ਤੇ ਅਗਲੇ ਲੋਕ ਵਿਚ: ਚੋਰਾਂ ਤੋਂ, ਰਿਸ਼ਤੇਦਾਰਾਂ ਤੋਂ, ਰਾਜਿਆਂ ਤੋਂ, ਅਤੇ ਟੈਕਸ ਲੈਣ ਵਾਲਿਆਂ ਤੋਂ ਡਰ ਹੀ ਡਰ ਹੈ।'
ਸਰ੍ਵੇ ਜਿਘਾਂਸਵੋ ਮਰ੍ਤ੍ਯਾਃ ਪਸ਼ੁਮਤ੍ਸ੍ਯਵਿਵਿष੍ਕਿਰਾਃ। ਤਥਾ ਧਨਵਤਾਂ ਨਿਤ੍ਯਂ ਕਥਮਰ੍ਥਾਸ੍ਸੁਖਾਵਹਾਃ
ਸਾਰੇ ਮਨੁੱਖ ਇਕ ਦੂਜੇ ਨੂੰ ਮਾਰਨ ਦੀ ਸੋਚਦੇ ਹਨ, ਜਿਵੇਂ ਪਸ਼ੂ, ਮੱਛੀਆਂ ਤੇ ਪੰਛੀ। ਫਿਰ ਧਨ ਵਾਲਿਆਂ ਲਈ ਧਨ ਕਿਵੇਂ ਸੁਖ ਦੇ ਸਕਦਾ ਹੈ?
ਪ੍ਰਾਣਸ੍ਯਾਂਤਕਰੋ ਹ੍ਯਰ੍ਥਸ੍ਸਾਧਕੋ ਦੁਰਿਤਸ੍ਯ ਚ। ਕਾਲਾਦੀਨਾਂ ਪ੍ਰਿਯਂ ਗੇਹਂ ਨਿਦਾਨਂ ਦੁਰ੍ਗਤੇਃ ਪਰਮ੍
ਧਨ ਜੀਵਨ ਦਾ ਅੰਤ ਕਰਦਾ ਹੈ ਤੇ ਬੁਰਾਈਆਂ ਨੂੰ ਪੂਰਾ ਕਰਦਾ ਹੈ। ਇਹ ਕਾਲ ਆਦਿਕਾਂ ਦਾ ਪਿਆਰਾ ਘਰ ਹੈ ਤੇ ਸਭ ਤੋਂ ਵੱਡੀ ਮੁਸੀਬਤ ਦਾ ਕਾਰਨ ਹੈ।
ਕ੍ਸ਼ਪਣਕ ਉਵਾਚ- ਯਸ੍ਯਾਰ੍ਥਾਸ੍ਤਸ੍ਯ ਮਿਤ੍ਰਾਣਿ ਯਸ੍ਯਾਰ੍ਥਾਸ੍ਤਸ੍ਯ ਬਾਂਧਵਾਃ। ਕੁਲਂ ਸ਼ੀਲਂ ਚ ਪਾਂਡਿਤ੍ਯਂ ਰੂਪਂ ਭੋਗ੍ਯਂ ਯਸ਼ਃ ਸੁਖਮ੍
ਕਸ਼ਪਣਕ ਨੇ ਕਿਹਾ— ਜਿਸ ਕੋਲ ਦੌਲਤ ਹੈ, ਉਸ ਦੇ ਦੋਸਤ ਹਨ; ਜਿਸ ਕੋਲ ਦੌਲਤ ਹੈ, ਉਸ ਦੇ ਰਿਸ਼ਤੇਦਾਰ ਹਨ। ਪਰਿਵਾਰ, ਚੰਗਾ ਸੁਭਾਅ, ਗਿਆਨ, ਸੋਹਣਾਪਣ, ਆਨੰਦ, ਇਜ਼ਤ ਅਤੇ ਖੁਸ਼ੀ—
ਧਨੇਨ ਤੁ ਵਿਹੀਨਸ੍ਯ ਪੁਤ੍ਰਦਾਰੋਜ੍ਝਿਤਸ੍ਯ ਚ। ਕਥਂ ਮਿਤ੍ਰਂ ਕਥਂ ਧਰ੍ਮਂ ਦੀਨਾਨਾਂ ਜਨ੍ਮਨਃ ਕਥਂ
ਪਰ ਜਿਸ ਕੋਲ ਦੌਲਤ ਨਹੀਂ, ਜਿਸ ਦੇ ਪੁੱਤਰ ਤੇ ਪਤਨੀ ਵੀ ਨਹੀਂ, ਉਸ ਲਈ ਦੋਸਤੀ ਕਿਵੇਂ, ਧਰਮ ਕਿਵੇਂ, ਤੇ ਗਰੀਬ ਦੀ ਜ਼ਿੰਦਗੀ ਦਾ ਕੀ ਮਤਲਬ?
ਸਤ੍ਵਾਦਿਕ੍ਰਤੁਕਾਰ੍ਯਂ ਚ ਪੁष੍ਕਰਿਣ੍ਯੁਪਕਾਰਕਂ। ਦਾਨਂ ਨਾਕਸ੍ਯ ਸੋਪਾਨਂ ਨਿਃਸ੍ਵਸ੍ਯ ਚ ਨ ਸਿਦ੍ਧ੍ਯਤਿ
ਦਾਨ, ਯਜਨ, ਪਵਿੱਤਰ ਤਲਾਬਾਂ ਦੀ ਸੰਭਾਲ, ਤੇ ਸਵਰਗ ਵੱਲ ਲੈ ਜਾਣ ਵਾਲੇ ਦਾਨ— ਇਹ ਸਭ ਕੁਝ ਗਰੀਬ ਲਈ ਨਹੀਂ ਹੋ ਸਕਦਾ।
ਵ੍ਰਤਕਾਰ੍ਯਸ੍ਯ ਰਕ੍ਸ਼ਾ ਚ ਧਰ੍ਮਾਦਿਸ਼੍ਰਵਣਂ ਭृਸ਼ਮ੍। ਪਿਤृਯਜ੍ਞਾਦਿਤੀਰ੍ਥਂ ਚ ਨਿਰ੍ਵਿਤ੍ਤਸ੍ਯ ਨ ਸਿਦ੍ਧ੍ਯਤਿ
ਜਿਸ ਕੋਲ ਕੁਝ ਨਹੀਂ, ਉਸ ਲਈ ਵਰਤ ਰੱਖਣਾ, ਧਰਮ ਦੀ ਰੱਖਿਆ, ਧਰਮ ਸੁਣਨਾ, ਤੇ ਪਿਤਰਾਂ ਦੇ ਤੀਰਥ— ਇਹ ਸਭ ਪੂਰੇ ਨਹੀਂ ਹੋ ਸਕਦੇ।
ਤਥਾ ਰੋਗਪ੍ਰਤੀਕਾਰਃ ਪਥ੍ਯਮੌषਧਸਂਚਯਂ। ਰਕ੍ਸ਼ਣਂ ਵਿਗ੍ਰਹਸ਼੍ਚੈਵ ਸ਼ਤ੍ਰੂਣਾਂ ਵਿਜਯੋ ਧ੍ਰੁਵਮ੍
ਇਸੇ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਬਿਮਾਰੀ ਦਾ ਇਲਾਜ, ਚੰਗਾ ਖਾਣਾ ਤੇ ਦਵਾਈ ਇਕੱਠੀ ਕਰਨਾ, ਆਪਣੀ ਰੱਖਿਆ, ਤੇ ਵੈਰੀਆਂ 'ਤੇ ਜਿੱਤ— ਇਹ ਸਭ ਦੌਲਤ 'ਤੇ ਨਿਰਭਰ ਹਨ।
ਸ੍ਤ੍ਰੀਣਾਂ ਚ ਜਨ੍ਮਨਾ ਵਾਰ੍ਤਾ ਵਸੁਯੋਗੇਨ ਲਭ੍ਯਤੇ। ਭੂਤਭਵ੍ਯਪ੍ਰਵृਤ੍ਤਾਨਾਂ ਸੁਕृਤਂ ਦੁष੍ਕृਤਂ ਚ ਯਤ੍
ਇਸਤਰੀਆਂ ਲਈ ਵੀ ਜੀਵਨ-ਯਾਪਨ ਦੌਲਤ ਨਾਲ ਹੀ ਮਿਲਦੀ ਹੈ; ਪਿਛਲੇ, ਮੌਜੂਦਾ ਤੇ ਆਉਣ ਵਾਲੇ ਜੀਵਾਂ ਦੇ ਚੰਗੇ-ਮੰਦੇ ਕੰਮ ਵੀ ਦੌਲਤ ਨਾਲ ਹੀ ਬਣਦੇ ਹਨ।
ਤਸ੍ਮਾਦ੍ਬਹੁਧਨਂ ਯਸ੍ਯ ਤਸ੍ਯ ਭੋਗ੍ਯਂ ਯਦृਚ੍ਛਯਾ। ਸ੍ਵਰ੍ਗਂ ਵਿਤਰਣਾਦੇਵ ਲਪ੍ਸ੍ਯਸੇ ਹ੍ਯਚਿਰਾਦਿਤਃ
ਇਸ ਲਈ, ਜਿਸ ਕੋਲ ਵੱਧ ਦੌਲਤ ਹੈ, ਉਹ ਜੋ ਕੁਝ ਭੋਗਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਆਪਣੇ ਆਪ ਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ; ਤੇ ਦਾਨ ਦੇਣ ਨਾਲ ਤੂੰ ਜਲਦੀ ਸਵਰਗ ਪਾ ਲਵੇਂਗਾ।
ਸ਼ੂਦ੍ਰ ਉਵਾਚ- ਅਕਾਮਾਚ੍ਚ ਵ੍ਰਤਂ ਸਰ੍ਵਮਕ੍ਰੋਧਾਤ੍ਤੀਰ੍ਥਸੇਵਨਮ੍। ਦਯਾ ਜਪ੍ਯਸਮਾ ਸ਼ੁਦ੍ਧਂ ਸਂਤੋषੋ ਧਨਮੇਵ ਚ
ਸ਼ੂਦਰ ਨੇ ਕਿਹਾ— ਇੱਛਾ ਤੋਂ ਰਹਿਤ ਹੋ ਕੇ ਵਰਤ ਪੂਰਾ ਹੁੰਦਾ ਹੈ, ਗੁੱਸੇ ਤੋਂ ਰਹਿਤ ਹੋ ਕੇ ਤੀਰਥ-ਯਾਤਰਾ ਪੂਰੀ ਹੁੰਦੀ ਹੈ; ਦਇਆ ਜਪ ਦੇ ਬਰਾਬਰ ਹੈ, ਪਵਿੱਤਰਤਾ ਤੇ ਸੰਤੋਖ ਹੀ ਅਸਲ ਦੌਲਤ ਹਨ।
ਅਹਿਂਸਾ ਪਰਮਾ ਸਿਦ੍ਧਿਃ ਸ਼ਿਲੋਂਛਵृਤ੍ਤਿਰੁਤ੍ਤਮਾ। ਸ਼ਾਕਾਹਾਰਃ ਸੁਧਾਤੁਲ੍ਯ ਉਪਵਾਸਃ ਪਰਂਤਪ
ਅਹਿੰਸਾ ਸਭ ਤੋਂ ਵੱਡੀ ਸਿਧੀ ਹੈ, ਚੁਣ-ਚੁਣ ਕੇ ਖਾਣਾ ਸਭ ਤੋਂ ਚੰਗਾ ਜੀਵਨ-ਜੀਵਨ ਹੈ; ਸਬਜ਼ੀਆਂ ਖਾਣਾ ਅੰਮ੍ਰਿਤ ਵਰਗਾ ਹੈ, ਤੇ ਉਪਵਾਸ ਸਭ ਤੋਂ ਉੱਚਾ ਹੈ, ਹੇ ਵੈਰੀਆਂ ਨੂੰ ਤਪਾਉਣ ਵਾਲੇ।
ਸਂਤੋषੋ ਮੇ ਮਹਾਭੋਗ੍ਯਂ ਮਹਾਦਾਨਂ ਵਰਾਟਕਮ੍। ਮਾਤृਵਤ੍ਪਰਦਾਰਾਸ਼੍ਚ ਪਰਦ੍ਰਵ੍ਯਾਣਿ ਲੋष੍ਠਵਤ੍
ਸੰਤੋਖ ਮੇਰਾ ਵੱਡਾ ਆਨੰਦ ਹੈ, ਮੇਰਾ ਵੱਡਾ ਦਾਨ ਹੈ, ਮੇਰੀ ਸੋਨੇ ਦੀ ਮੋਹਰ ਹੈ; ਦੂਜੇ ਦੀ ਪਤਨੀ ਮਾਂ ਵਰਗੀ ਹੈ, ਤੇ ਦੂਜਾ ਧਨ ਮਿੱਟੀ ਦੀ ਡੱਲੀ ਵਰਗਾ ਹੈ।
ਪਰਦਾਰਾ ਭੁਜਂਗਾਭਾਃ ਸਰ੍ਵਯਜ੍ਞ ਇਦਂ ਮਮ। ਤਸ੍ਮਾਦੇਨਂ ਨ ਗृਹ੍ਣਾਮਿ ਸਤ੍ਯਂ ਸਤ੍ਯਂ ਗੁਣਾਕਰ
ਦੂਜੇ ਦੀ ਪਤਨੀ ਸੱਪ ਵਰਗੀ ਹੈ; ਇਹ ਮੇਰਾ ਸਭ ਯਜਨ ਹੈ। ਇਸ ਲਈ, ਮੈਂ ਉਸ ਨੂੰ ਨਹੀਂ ਲੈਂਦਾ— ਸੱਚ, ਸੱਚ, ਹੇ ਗੁਣਾਂ ਦੇ ਖਜਾਨੇ।
ਪ੍ਰਕ੍ਸ਼ਾਲਨਾਦ੍ਧਿ ਪਂਕਸ੍ਯ ਦੂਰਾਦਸ੍ਪਰ੍ਸ਼ਨਂ ਵਰਂ। ਇਤ੍ਯੁਕ੍ਤੇ ਤੁ ਨਰਸ਼੍ਰੇष੍ਠ ਪੁष੍ਪਵਰ੍षਂ ਪਪਾਤ ਹ
ਕਾਦ ਨੂੰ ਧੋਣ ਦੀ ਥਾਂ, ਦੂਰੋਂ ਨਾ ਛੁਹਣਾ ਹੀ ਚੰਗਾ ਹੈ। ਇਹ ਕਹਿਣ 'ਤੇ, ਹੇ ਮਨੁੱਖਾਂ ਦੇ ਸਰਵੋਤਮ, ਫੁੱਲਾਂ ਦੀ ਵਰਖਾ ਹੋਈ।
ਮੂਰ੍ਧ੍ਰਿਦੇਸ਼ੇ ਤਨੌ ਤਸ੍ਯ ਸਰ੍ਵਦੇਵੇਰਿਤਂ ਦ੍ਵਿਜ। ਦੇਵਦੁਂਦੁਭਯੋ ਨੇਦੁਰ੍ਨृਤ੍ਯਂਤ੍ਯਪ੍ਸਰਸਾਂ ਗਣਾਃ
ਉਸ ਦੇ ਸਿਰ ਤੇ ਸਰੀਰ 'ਤੇ, ਸਭ ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੇ ਫੁੱਲਾਂ ਵਰਖਾਏ, ਹੇ ਦੁਜਾ-ਜਨ; ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਡੰਗ ਵੱਜੇ, ਤੇ ਅਪਸਰਾਵਾਂ ਦੇ ਜਥੇ ਨੱਚੇ।
ਜਗੁਰ੍ਗਂਧਰ੍ਵਪਤਯੋ ਵਿਮਾਨਂ ਚਾਪਤਦ੍ਦਿਵਃ। ਊਚੁਰ੍ਦੇਵਗਣਾਸ੍ਤਤ੍ਰ ਵਿਮਾਨਮਿਦਮਾਰੁਹ
ਗੰਧਰਵਾਂ ਦੇ ਰਾਜਾ ਗਾਇਨ ਕਰਨ ਲੱਗੇ, ਤੇ ਅਕਾਸ਼ ਤੋਂ ਵਿਮਾਨ ਆ ਗਿਆ; ਉਥੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੇ ਕਿਹਾ, 'ਇਸ ਵਿਮਾਨ 'ਤੇ ਚੜ੍ਹੋ।'
ਸਤ੍ਯਲੋਕਂ ਸਮਾਸਾਦ੍ਯ ਭੁਂਕ੍ਸ਼੍ਵ ਭੋਗ੍ਯਂ ਮਹੇਂਦ੍ਰਵਤ੍। ਸਂਖ੍ਯਾ ਤੇਨਾਪਿ ਵਰ੍ਤੇਤ ਭੋਗ੍ਯਕਾਲਸ੍ਯ ਧਾਰ੍ਮਿਕ
ਸਤ੍ਯ ਲੋਕ 'ਚ ਪਹੁੰਚ ਕੇ, ਇੰਦ੍ਰ ਵਾਂਗ ਆਨੰਦ ਮਾਣੋ; ਉਸ ਅਨੁਸਾਰ, ਆਨੰਦ ਦਾ ਸਮਾਂ ਵੀ ਗਿਣਿਆ ਜਾਵੇਗਾ, ਹੇ ਧਰਮੀ।
ਇਤ੍ਯੁਕ੍ਤੇषੁ ਚ ਦੇਵੇषੁ ਸ਼ੂਦ੍ਰੋ ਵਚਨਮਬ੍ਰਵੀਤ੍। ਕਥਂ ਨਿਰ੍ਗ੍ਰਂਥਕਸ੍ਯਾਸ੍ਯ ਜ੍ਞਾਨਂ ਚੇष੍ਟਾਸ੍ਯ ਭਾषਣਮ੍
ਜਦੋਂ ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੇ ਇਹ ਕਿਹਾ, ਸ਼ੂਦਰ ਨੇ ਪੁੱਛਿਆ— 'ਇਸ ਨਿਰਧਨ ਮਨੁੱਖ ਨੇ ਇਹ ਗਿਆਨ, ਚਲਣ ਤੇ ਬੋਲ ਕਿਵੇਂ ਪਾਏ?'
ਕਿਂ ਵਾ ਹਰਿਹਰੌ ਬ੍ਰਹ੍ਮਾ ਕਿਂ ਵਾ ਸ਼ਕ੍ਰੋ ਬृਹਸ੍ਪਤਿਃ। ਕਿਂ ਵਾ ਮਚ੍ਛਲਨਾਦੇਵ ਸਾਕ੍ਸ਼ਾਦ੍ਧਰ੍ਮ ਇਹਾਗਤਃ
'ਕੀ ਇਹ ਹਰੀ ਹੈ ਜਾਂ ਹਰਾ ਜਾਂ ਬ੍ਰਹਮਾ? ਜਾਂ ਇਹ ਸ਼ਕਰ ਜਾਂ ਬ੍ਰਹਸਪਤੀ? ਜਾਂ ਧਰਮ ਨੇ ਮੈਨੂੰ ਧੋਖਾ ਦੇ ਕੇ ਆਪ ਆ ਗਿਆ?'
ਇਤ੍ਯੁਕ੍ਤੇ ਕ੍ਸ਼ਪਣਸ਼੍ਚਾਸੌ ਸ੍ਮਿਤੋ ਵਚਨਮਬ੍ਰਵੀਤ੍। ਵਿਜ੍ਞਾਤੁਂ ਚੈਵ ਵੋ ਧਰ੍ਮਮਹਂ ਵਿष੍ਣੁਰਿਹਾਗਤਃ
ਇਹ ਸੁਣ ਕੇ, ਉਹ ਕਸ਼ਪਣਕ ਮੁਸਕਰਾ ਕੇ ਕਿਹਾ— 'ਤੁਹਾਡਾ ਧਰਮ ਪਰਖਣ ਲਈ, ਮੈਂ ਵਿਸ਼ਨੂ ਇੱਥੇ ਆਇਆ ਹਾਂ।'
ਵਿਮਾਨੇਨ ਦਿਵਂ ਗਚ੍ਛ ਸਕੁਟੁਂਬੋ ਮਹਾਮੁਨੇ। ਮਤ੍ਪ੍ਰਸਾਦਾਚ੍ਚ ਯੁष੍ਮਾਕਂ ਸਦੈਵ ਨਵਯੌਵਨਮ੍
ਹੇ ਮਹਾਨ ਰਿਸ਼ੀ, ਤੁਸੀਂ ਆਪਣੇ ਪਰਿਵਾਰ ਸਮੇਤ ਅਸਮਾਨ ਵਿੱਚ ਵਿਹੰਗਮ ਰਥ 'ਚ ਚੜ੍ਹੋ; ਮੇਰੀ ਕਿਰਪਾ ਨਾਲ ਤੁਸੀਂ ਸਦਾ ਨੌਜਵਾਨ ਰਹੋਗੇ।
ਭਵਿष੍ਯਤਿ ਮਹਾਪ੍ਰਾਜ੍ਞ ਭਾਗ੍ਯਾਨਂਤ੍ਯਂ ਪ੍ਰਲਪ੍ਸ੍ਯਥ। ਦਿਵ੍ਯਾਭਰਣਸਂਯੁਕ੍ਤਾ ਦਿਵ੍ਯਵਸ੍ਤ੍ਰੋਪਸ਼ੋਭਿਤਾਃ
ਹੇ ਵੱਡੇ ਗਿਆਨੀ, ਤੁਸੀਂ ਅੰਤਹੀਣ ਸੁਭਾਗ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰੋਂਗੇ, ਅਤੇ ਦਿਵਿਆ ਗਹਣਿਆਂ ਨਾਲ ਸਜੇ ਹੋਏ, ਦਿਵਿਆ ਵਸਤ੍ਰਾਂ ਵਿੱਚ ਚਮਕਦੇ ਰਹੋਗੇ।
ਗਤਾਸ੍ਤੇ ਸਹਸਾ ਨਾਕਂ ਸਰ੍ਵੈਰ੍ਬਂਧੁਜਨੈਰ੍ਵृਤਾਃ। ਏਵਂ ਦ੍ਵਿਜਵਰਸ਼੍ਰੇष੍ਠ ਲੋਭਤ੍ਯਾਗਾਦ੍ਯਯੁਰ੍ਦਿਵਮ੍
ਉਹ ਸਭ ਆਪਣੇ ਸਾਰੇ ਰਿਸ਼ਤੇਦਾਰਾਂ ਸਮੇਤ ਤੁਰੰਤ ਅਸਮਾਨ ਪਹੁੰਚ ਗਏ; ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਹੇ ਦੋਹਾਂ ਵਾਰ ਜਨਮ ਲੈਣ ਵਾਲਿਆਂ ਵਿੱਚ ਸਰਵੋਤਮ, ਜੋ ਲੋਭ ਛੱਡਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਅਸਮਾਨ ਨੂੰ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰਦੇ ਹਨ।
ਤੁਲਾਧਾਰਸ੍ਤਥਾਧੀਮਾਨ੍ਸਤ੍ਯਧਰ੍ਮ ਪ੍ਰਤਿष੍ਠਿਤਃ। ਯੇ ਨ ਜਾਨਾਤਿ ਤਦ੍ਵृਤ੍ਤਂ ਦੇਸ਼ਾਂਤਰਸਮੁਦ੍ਭਵਮ੍
ਤੁਲਾਧਾਰਾ, ਜੋ ਸਚ ਅਤੇ ਧਰਮ 'ਤੇ ਟਿਕਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ, ਜਿਸ ਦੀ ਚਾਲ-ਚਲਣ ਦੂਰ ਦੇ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਪਤਾ ਨਹੀਂ ਸੀ, ਉਹ ਵੀ ਬਹੁਤ ਗਿਆਨੀ ਸੀ।
ਤੁਲਾਧਾਰਸਮੋ ਨਾਸ੍ਤਿ ਸੁਰਲੋਕੇ ਪ੍ਰਤਿष੍ਠਿਤਃ। ਤਸ੍ਮਾਤ੍ਤ੍ਵਮਪਿ ਭੂਦੇਵ ਸਮਂ ਗਤ੍ਵਾ ਦਿਵਂ ਵ੍ਰਜ
ਦੇਵ ਲੋਕ ਵਿੱਚ ਟਿਕਿਆ ਹੋਇਆ, ਤੁਲਾਧਾਰਾ ਵਰਗਾ ਕੋਈ ਨਹੀਂ; ਇਸ ਲਈ, ਹੇ ਧਰਤੀ ਦੇ ਰਾਜਾ, ਤੁਸੀਂ ਵੀ ਉਸ ਦੇ ਨਾਲ ਅਸਮਾਨ ਨੂੰ ਜਾਓ।
ਯ ਇਦਂ ਸ਼ृਣੁਯਾਨ੍ਮਰ੍ਤ੍ਯਃ ਸਰ੍ਵਧਰ੍ਮਪ੍ਰਤਿष੍ਠਿਤਃ। ਜਨ੍ਮਜਨ੍ਮਾਰ੍ਜਿਤਂ ਪਾਪਂ ਤਤ੍ਕ੍ਸ਼ਣਾਤ੍ਤਸ੍ਯ ਨਸ਼੍ਯਤਿ
ਜੋ ਕੋਈ ਮਨੁੱਖ ਇਹ ਸੁਣਦਾ ਹੈ, ਜੋ ਸਾਰੇ ਧਰਮਾਂ 'ਤੇ ਟਿਕਿਆ ਹੋਇਆ ਹੈ, ਉਸ ਦੇ ਕਈ ਜਨਮਾਂ ਦੇ ਕਰਮਾਂ ਦੇ ਪਾਪ ਉਸੇ ਵੇਲੇ ਨਸ਼ਟ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ।