ਸਰ੍ਵਸ਼ਤ੍ਰੁਗਣਂ ਜਿਤ੍ਵਾ ਲੋਕੋ ਧਰ੍ਮੇਣ ਪਾਲਿਤਃ। ਅਕਰੋਚ੍ਚ ਮਖਂ ਸ਼ੁਦ੍ਧਂ ਰਾਜਸੂਯਂ ਸੁਦੁਰ੍ਲਭਮ੍
ਉਸ ਨੇ ਸਾਰੇ ਦੁਸ਼ਮਣਾਂ ਨੂੰ ਜਿੱਤ ਕੇ ਧਰਮ ਨਾਲ ਦੁਨੀਆ ਦਾ ਰਾਜ ਕੀਤਾ ਤੇ ਸੁੱਚਾ ਤੇ ਬਹੁਤ ਔਖਾ ਰਾਜਸੂਯ ਯੱਗ ਕਰਾਇਆ।
ਚਤੁਰਸ਼ੀਤਿਸਹਸ੍ਰਾਣਿ ਬ੍ਰਾਹ੍ਮਣਾਨਾਂ ਚ ਨਿਤ੍ਯਸ਼ਃ। ਭੋਜਯੇਦ੍ਰੁਕ੍ਮਪਾਤ੍ਰੇषੁ ਰਾਜੋਪਕਰਣੇषੁ ਚ
ਉਹ ਹਮੇਸ਼ਾ ਚੌਰਾਸੀ ਹਜ਼ਾਰ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਨੂੰ ਸੋਨੇ ਦੇ ਭਾਂਡਿਆਂ ਅਤੇ ਰਾਜਸੀ ਸਾਮਾਨ ਨਾਲ ਭੋਜਨ ਕਰਵਾਉਂਦਾ ਸੀ।
ਭੋਜਯਿਤ੍ਵੋਪਕਰਣਾਂਸ੍ਤੇਭ੍ਯੋ ਦਤ੍ਵਾ ਵਿਸਰ੍ਜਯੇਤ੍। ਯਦਭੀष੍ਟਂ ਦ੍ਵਿਜਾਤੀਨਾਮਤੋਨ੍ਯਦ੍ਦਾਪਯੇਦ੍ਧਨਮ੍
ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਖਾਣਾ ਖਵਾ ਕੇ ਤੇ ਭਾਂਡੇ ਦੇ ਕੇ ਰੁਖਸਤ ਕਰਦਾ ਸੀ। ਜੋ ਕੁਝ ਉਹ ਦੁਇਜ ਚਾਹੁੰਦੇ, ਉਹ ਵੀ ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਦੌਲਤ ਦੇ ਦਿੰਦਾ ਸੀ।
ਅਦਰਿਦ੍ਰਂ ਤਤੋ ਜ੍ਞਾਤ੍ਵਾ ਦ੍ਵਿਜਵ੍ਯੂਹਂ ਪਰਿਤ੍ਯਜੇਤ੍। ਤਥੈਵ ਸ੍ਨਾਤਕਾਨਾਂ ਤੁ ਸਹਸ੍ਰਾਣਿ ਤੁ षੋਡਸ਼। ਨਿਤ੍ਯਂ ਸਂਭੋਜਯੇਦ੍ਰਾਜਾ ਸਤ੍ਯੇਨੈਵ ਵਿਮਤ੍ਸਰਃ
ਜਦੋਂ ਉਹ ਵੇਖਦਾ ਕਿ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਦੀ ਸਭਾ ਹੁਣ ਗਰੀਬ ਨਹੀਂ ਰਹੀ, ਤਾਂ ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਵਾਪਸ ਭੇਜ ਦਿੰਦਾ। ਇੰਝ ਹੀ ਸੋਲ੍ਹਾਂ ਹਜ਼ਾਰ ਸਨਾਤਕਾਂ ਨੂੰ ਵੀ ਰਾਜਾ ਹਮੇਸ਼ਾ ਸੱਚ ਨਾਲ ਤੇ ਬਿਨਾ ਵੈਰ ਦੇ ਭੋਜਨ ਕਰਵਾਉਂਦਾ ਸੀ।
ਅਤਿष੍ਠਂਤ ਗृਹੇ ਪੂਰ੍ਵਂ ਚਿਰਂ ਤਸ੍ਯ ਜਿਗੀषਯਾ। ਜਿਤਂ ਤੇਨ ਜਗਤ੍ਸਰ੍ਵਂ ਪ੍ਰਾਣਾਨੁਗ੍ਰਹਕਾਰਣਾਤ੍
ਉਹ ਪਹਿਲਾਂ ਉਸਦੇ ਘਰ ਚਿਰ ਤੱਕ ਰਹਿੰਦੇ ਰਹੇ, ਜਿੱਤਣ ਦੀ ਇੱਛਾ ਨਾਲ। ਪਰ ਉਸ ਨੇ ਜੀਵਾਂ ਉੱਤੇ ਦਇਆ ਕਰ ਕੇ ਸਾਰਾ ਜਗਤ ਜਿੱਤ ਲਿਆ।
ਸਤ੍ਯੇਨ ਚਾਸੁਰੋ ਰਾਜਾ ਬਲਿਰਿਂਦ੍ਰੋ ਭਵਿष੍ਯਤਿ। ਪਾਤਾਲਸ੍ਥਸ੍ਯ ਤਸ੍ਯੈਵ ਭੂਯਸ੍ਤਿष੍ਠਾਮਿ ਵੇਸ਼੍ਮਨਿ
ਸੱਚ ਦੀ ਬਰਕਤ ਨਾਲ ਅਸੁਰ ਰਾਜਾ ਬਲੀ ਇੰਦਰ ਬਣ ਜਾਵੇਗਾ। ਜਦ ਤੱਕ ਉਹ ਪਾਤਾਲ ਵਿਚ ਹੈ, ਮੈਂ ਉਸਦੇ ਘਰ ਵਿਚ ਵੱਸਦਾ ਹਾਂ।
ਨਿਰਂਤਰਂ ਚ ਤਿष੍ਠਾਮਿ ਸ੍ਵਾਂਤੇ ਪੁਣ੍ਯੈਕਕਰ੍ਮਣਃ। ਯਦ੍ਵਾ ਪੁਰਾ ਮਯਾ ਬਦ੍ਧੋ ਦੈਤ੍ਯਯੋਨੇਰ੍ਵਿਮੋਕ੍ਸ਼ਣਾਤ੍
ਮੈਂ ਉਸ ਮਨੁੱਖ ਦੇ ਦਿਲ ਵਿਚ ਸਦਾ ਵੱਸਦਾ ਹਾਂ ਜਿਸਦੇ ਸਾਰੇ ਕੰਮ ਚੰਗੇ ਹੀ ਚੰਗੇ ਹਨ। ਜਾਂ, ਜਿਵੇਂ ਪਹਿਲਾਂ ਮੈਂ ਉਸਨੂੰ ਬੰਨ੍ਹਿਆ ਸੀ, ਫਿਰ ਦੈਤ ਜਨਮ ਤੋਂ ਮੁਕਤੀ ਦਿੱਤੀ।
ਤਲਂ ਚੈਵਾਮਰਤ੍ਵਂ ਹਿ ਸ਼ਕ੍ਰਤ੍ਵਂ ਪ੍ਰਦਦਾਮ੍ਯਹਮ੍। ਹਰਿਸ਼੍ਚਂਦ੍ਰੋ ਨृਪਸ੍ਸਤ੍ਯਾਤ੍ਸਵਾਹਨਪਰਿਚ੍ਛਦਃ
ਮੈਂ ਪਾਤਾਲ, ਅਮਰਤਾ ਤੇ ਇੰਦਰਪਦ ਵੀ ਦੇ ਦਿੰਦਾ ਹਾਂ। ਰਾਜਾ ਹਰਿਸ਼ਚੰਦਰ ਨੇ ਸੱਚ ਕਰਕੇ ਆਪਣੇ ਸਾਰੇ ਸਾਥੀਆਂ ਸਮੇਤ ਸੱਚ ਦੇ ਲੋਕ ਨੂੰ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕੀਤਾ।
ਸ੍ਵਸ਼ਰੀਰੇਣ ਸ਼ੁਦ੍ਧੇਨ ਸਤ੍ਯਲੋਕੇ ਪ੍ਰਤਿष੍ਠਿਤਃ। ਰਾਜਾਨੋ ਬਹਵਸ਼੍ਚਾਨ੍ਯੇ ਯੇ ਚ ਸਿਦ੍ਧਾ ਮਹਰ੍षਯਃ
ਉਹ ਆਪਣੇ ਪਵਿੱਤਰ ਸਰੀਰ ਸਮੇਤ ਸੱਚ ਦੇ ਲੋਕ ਵਿਚ ਟਿਕ ਗਿਆ। ਹੋਰ ਵੀ ਬਹੁਤ ਰਾਜੇ ਤੇ ਸਿਧ ਰਿਸ਼ੀ ਇੰਝ ਹੀ ਪਹੁੰਚੇ।
ਜ੍ਞਾਨਿਨੋ ਯਤਯਸ਼੍ਚੈਵ ਸਰ੍ਵੇ ਸਤ੍ਯੇऽਚ੍ਯੁਤਾऽਭਵਨ੍। ਤਸ੍ਮਾਤ੍ਸਤ੍ਯਰਤੋ ਲੋਕੇ ਸਂਸਾਰੋਦ੍ਧਰਣਕ੍ਸ਼ਮਃ
ਸਾਰੇ ਗਿਆਨੀ ਤੇ ਯਤੀ ਸੱਚ ਨਾਲ ਅਟੱਲ ਹੋ ਗਏ। ਇਸ ਲਈ, ਜੋ ਮਨੁੱਖ ਦੁਨੀਆ ਵਿਚ ਸੱਚ ਵਿਚ ਲੱਗਾ ਰਹਿੰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਸੰਸਾਰ ਦੇ ਗੇੜ ਤੋਂ ਛੁਡਾਉਣ ਜੋਗਾ ਬਣ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਤੁਲਾਧਾਰੋ ਮਹਾਤ੍ਮਾ ਵੈ ਸਤ੍ਯਵਾਕ੍ਯੇ ਪ੍ਰਤਿष੍ਠਿਤਃ। ਲੋਕੇ ਤਤ੍ਸਦृਸ਼ੋ ਨਾਸ੍ਤਿ ਸਤ੍ਯਵਾਕ੍ਯਸ੍ਯ ਕਾਰਣਾਤ੍
ਤੁਲਾਧਾਰਾ ਵੱਡੇ ਦਿਲ ਵਾਲੇ ਸਨ, ਸੱਚ ਬੋਲਣ 'ਚ ਅਡਿੱਗ ਰਹਿੰਦੇ ਸਨ। ਦੁਨੀਆ 'ਚ ਉਹਨਾਂ ਵਰਗਾ ਹੋਰ ਕੋਈ ਨਹੀਂ, ਕਿਉਂਕਿ ਉਹ ਸੱਚੀ ਗੱਲ ਕਰਨ ਵਾਲੇ ਸਨ।
ਅਸ਼੍ਵਮੇਧਸਹਸ੍ਰੇਣ ਸਤ੍ਯਂ ਤੁ ਤੁਲਯਾ ਧृਤਮ੍। ਅਸ਼੍ਵਮੇਧਸਹਸ੍ਰਾਦ੍ਧਿ ਸਤ੍ਯਮੇਵ ਵਿਸ਼ਿष੍ਯਤੇ
ਜੇ ਸੱਚ ਨੂੰ ਹਜ਼ਾਰ ਘੋੜਿਆਂ ਵਾਲੇ ਯਜਨਾਂ ਨਾਲ ਤੋਲਿਆ ਜਾਵੇ, ਤਾਂ ਵੀ ਸੱਚ ਹੀ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਹੈ, ਉਹ ਹਜ਼ਾਰ ਯਜਨਾਂ ਤੋਂ ਵੀ ਉੱਚਾ ਹੈ।
ਸਰ੍ਵਂ ਸਤ੍ਯਾਦ੍ਭਵੇਤ੍ਸਾਧ੍ਯਂ ਸਤ੍ਯੋ ਹਿ ਦੁਰਤਿਕ੍ਰਮਃ। ਸਤ੍ਯਵਾਕ੍ਯੇਨ ਸਾ ਧੇਨੁਰ੍ਬਹੁਲਾ ਸ੍ਵਰ੍ਗਗਾਮਿਨੀ
ਸਭ ਕੁਝ ਸੱਚ ਨਾਲ ਹੀ ਹੋ ਸਕਦਾ ਹੈ, ਕਿਉਂਕਿ ਸੱਚ ਨੂੰ ਕੋਈ ਤੋੜ ਨਹੀਂ ਸਕਦਾ। ਸੱਚੀ ਗੱਲ ਕਰਕੇ ਉਹ ਗਾਂ ਬਹੁਲਾ ਸਵਰਗ ਵੱਲ ਚਲੀ ਗਈ।
ਸਰ੍ਵਂ ਰਾष੍ਟ੍ਰਂ ਸਮਾਧਾਯ ਪੁਨਰਾਵृਤ੍ਤਿਦੁਰ੍ਲਭਾ। ਤਥਾਯਂ ਸਰ੍ਵਦਾ ਸਾਕ੍ਸ਼ੀ ਮृषਾ ਨਾਸ੍ਤਿ ਕਦਾਚਨ
ਸਾਰਾ ਰਾਜ ਸੁਲਝਾ ਕੇ ਮੁੜ ਆਉਣਾ ਔਖਾ ਹੁੰਦਾ ਹੈ। ਇਸੇ ਕਰਕੇ ਉਹ ਹਮੇਸ਼ਾ ਗਵਾਹ ਬਣਿਆ ਰਹਿੰਦਾ ਹੈ ਤੇ ਕਦੇ ਵੀ ਝੂਠ ਨਹੀਂ ਬੋਲਦਾ।
ਬਹ੍ਵਰ੍ਘਮਲ੍ਪਮਰ੍ਘਂ ਚ ਕ੍ਰਯਵਿਕ੍ਰਯਣੇ ਸੁਧੀਃ। ਸਤ੍ਯਵਾਕ੍ਯਂ ਪ੍ਰਸ਼ਸ੍ਤਂ ਚ ਵਿਸ਼ੇषਾਤ੍ਸਾਕ੍ਸ਼ਿਣੋ ਭਵੇਤ੍
ਚਾਹੇ ਖਰੀਦ-ਫਰੋਖਤ 'ਚ ਕੀਮਤ ਵੱਡੀ ਹੋਵੇ ਜਾਂ ਘੱਟ, ਸਮਝਦਾਰ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ ਕਿ ਸੱਚ ਬੋਲਣ ਵਾਲੇ ਹੀ ਖਾਸ ਤੌਰ 'ਤੇ ਗਵਾਹ ਬਣਨ।
ਸਾਕ੍ਸ਼ਿਣਃ ਸਤ੍ਯਮੁਕ੍ਤ੍ਵਾ ਚ ਅਕ੍ਸ਼ਯਂ ਸ੍ਵਰ੍ਗਮਾਯਯੁਃ। ਵਾਵਦੂਕਃ ਸਭਾਂ ਪ੍ਰਾਪ੍ਯ ਸਤ੍ਯਂ ਵਦਤਿ ਵਾਕ੍ਪਤਿਃ
ਜੋ ਗਵਾਹ ਸੱਚ ਬੋਲਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਅਟੱਲ ਸਵਰਗ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰਦੇ ਹਨ। ਜੋ ਬੋਲਣ 'ਚ ਨਿਪੁੰਨ ਹੈ, ਉਹ ਸਭਾ 'ਚ ਜਾ ਕੇ ਸੱਚ ਹੀ ਬੋਲਦਾ ਹੈ।
ਸ ਯਾਤਿ ਬ੍ਰਹ੍ਮਣੋ ਗੇਹਂ ਯਜ੍ਞੈਰਨ੍ਯੈਸ਼੍ਚ ਦੁਰ੍ਲਭਮ੍। ਸਭਾਯਾਂ ਯੋ ਵਦੇਤ੍ਸਤ੍ਯਮਸ਼੍ਵਮੇਧਫਲਂ ਲਭੇਤ੍
ਜੋ ਮਨੁੱਖ ਸਭਾ 'ਚ ਸੱਚ ਬੋਲਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਬ੍ਰਹਮਾ ਦੇ ਘਰ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਜਿੱਥੇ ਹੋਰ ਯਜਨਾਂ ਨਾਲ ਪਹੁੰਚਣਾ ਔਖਾ ਹੈ। ਉਹ ਅਸ਼ਵਮੇਧ ਯਜਨ ਦਾ ਫਲ ਲੈ ਲੈਂਦਾ ਹੈ।
ਲੋਭਾਦ੍ਦ੍ਵੇषਾਨ੍ਮृषੋਕ੍ਤ੍ਵਾ ਚ ਰੌਰਵਂ ਨਰਕਂ ਵ੍ਰਜੇਤ੍। ਸਰ੍ਵਸਾਕ੍ਸ਼ੀ ਤੁਲਾਧਾਰੋ ਜਨਾਨਾਂ ਸ਼ੂਰ ਏਵ ਚ
ਜੇ ਕੋਈ ਲਾਲਚ ਜਾਂ ਵੈਰ ਕਰਕੇ ਝੂਠ ਬੋਲਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਰੌਰਵ ਨਰਕ ਵਿਚ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਤੁਲਾਧਾਰਾ ਸਭ ਦਾ ਗਵਾਹ ਹੈ ਤੇ ਲੋਕਾਂ ਵਿਚ ਸੱਚਾ ਵੀਰ ਹੈ।
ਵਿਸ਼ੇषਾਲ੍ਲੋਭਸਂਤ੍ਯਾਗਾਨ੍ਨਾਕੇ ਨਿਰ੍ਜਰਤਾਂ ਵ੍ਰਜੇਤ੍। ਕਸ਼੍ਚਿਚ੍ਛੂਦ੍ਰੋ ਮਹਾਭਾਗੋ ਨ ਲੋਭੇ ਵਰ੍ਤਤੇ ਕ੍ਵਚਿਤ੍
ਖਾਸ ਕਰਕੇ ਲਾਲਚ ਛੱਡਣ ਨਾਲ ਮਨੁੱਖ ਸਵਰਗ ਵਿਚ ਅਮਰਤਾ ਹਾਸਲ ਕਰ ਲੈਂਦਾ ਹੈ। ਇੱਕ ਵੱਡੇ ਭਾਗਾਂ ਵਾਲਾ ਸ਼ੂਦਰ ਹੈ ਜੋ ਕਦੇ ਵੀ ਲਾਲਚ ਨਹੀਂ ਕਰਦਾ।
ਵृਤ੍ਤਿਸ਼੍ਸ਼ਾਕੇਨ ਦੁਃਖੇਨ ਤਥਾ ਸ਼ਿਲੋਂਛਤੋ ਭृਸ਼ਮ੍। ਜਰ੍ਜਰਂ ਵਸ੍ਤ੍ਰਯੁਗ੍ਮਂ ਚ ਕਰੌ ਪਾਤ੍ਰੇ ਚ ਸਰ੍ਵਦਾ
ਉਹ ਪੱਤੇ ਇਕੱਠੇ ਕਰ ਕੇ ਤੇ ਬਹੁਤ ਮਿਹਨਤ ਨਾਲ ਅਨਾਜ ਚੁੱਕ ਕੇ ਆਪਣਾ ਜੀਵਨ ਚਲਾਉਂਦਾ ਹੈ। ਉਸਦੇ ਦੋ ਜੋੜੇ ਕੱਪੜੇ ਪੁਰਾਣੇ ਹਨ ਤੇ ਹਮੇਸ਼ਾ ਆਪਣੇ ਹੱਥਾਂ ਨੂੰ ਹੀ ਪਿਆਲਾ ਬਣਾਉਂਦਾ ਹੈ।
ਸਦਾਪਿ ਲਾਭਵਿਰਹੋ ਨ ਪਰਸ੍ਵਂ ਗृਹੀਤਵਾਨ੍। ਤਸ੍ਯ ਜਿਜ੍ਞਾਸਯੈਵਾਹਂ ਗृਹੀਤ੍ਵਾ ਵਸ੍ਤ੍ਰਯੁਗ੍ਮਕਮ੍
ਹਮੇਸ਼ਾ ਕੁਝ ਵੀ ਨਾ ਮਿਲਣ ਤੇ ਵੀ, ਉਸਨੇ ਕਦੇ ਕਿਸੇ ਹੋਰ ਦੀ ਚੀਜ਼ ਨਹੀਂ ਚੁੱਕੀ। ਉਸ ਦੀ ਪਰਖ ਕਰਨ ਲਈ ਮੈਂ ਉਸਦੇ ਦੋ ਕੱਪੜੇ ਲੈ ਲਏ।
ਅਵਕੋਟੇ ਨਦੀਤੀਰੇ ਸ੍ਥਿਤਸ੍ਸਂਸ੍ਥਾਪ੍ਯ ਸਾਦਰਮ੍। ਸ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਵਸ੍ਤ੍ਰਯੁਗ੍ਮਂ ਤਨ੍ਨ ਲੋਭੇ ਕੁਰਤੇ ਮਨਃ
ਨਦੀ ਦੇ ਕੰਢੇ ਇਕੱਲੇ ਥਾਂ ਤੇ ਮੈਂ ਉਹ ਕੱਪੜੇ ਆਦਰ ਨਾਲ ਰੱਖ ਦਿੱਤੇ। ਜਦ ਉਸਨੇ ਉਹ ਕੱਪੜੇ ਵੇਖੇ, ਉਸਦਾ ਮਨ ਲਾਲਚ ਵਿਚ ਨਹੀਂ ਫਸਿਆ।
ਇਤਰਸ੍ਯ ਪਰਿਜ੍ਞਾਯ ਤਤ੍ਕ੍ਸ਼ਾਂਤ੍ਯਾ ਸ੍ਵਗृਹਂ ਯਯੌ। ਤਤੋ ਵਿਚਿਂਤਯਿਤ੍ਵਾ ਤੁ ਹृਦਾ ਸ੍ਵਲ੍ਪਮਿਤਿ ਦ੍ਵਿਜ
ਜਦ ਉਸਨੇ ਸਮਝ ਲਿਆ ਕਿ ਇਹ ਕਿਸੇ ਹੋਰ ਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਸਬਰ ਕਰਕੇ ਆਪਣੇ ਘਰ ਚਲਾ ਗਿਆ। ਫਿਰ ਆਪਣੇ ਦਿਲ ਵਿਚ ਸੋਚਿਆ ਕਿ ਇਹ ਤਾਂ ਛੋਟੀ ਗੱਲ ਹੈ।
ਉਦੁਂਬਰਂ ਹੇਮਗਰ੍ਭਂ ਮਯਾ ਤਤ੍ਰੈਵ ਪਾਤਿਤਮ੍। ਕਿਂਕਰੇ ਚ ਨਦੀਤੀਰੇ ਵਿਕੋਣੇ ਜਨਵਰ੍ਜਿਤੇ
ਮੈਂ ਫਿਰ ਉਥੇ ਹੀ ਨਦੀ ਦੇ ਕੰਢੇ, ਇਕ ਸੁੰਨੇ ਤੇ ਲੁਕਵੇਂ ਥਾਂ ਤੇ ਸੋਨੇ ਨਾਲ ਭਰਿਆ ਅੰਜੀਰ ਰੱਖ ਦਿੱਤਾ।
ਤਸ੍ਯ ਯਾਤਸ੍ਯ ਦੇਸ਼ੇ ਤੁ ਦृष੍ਟਂ ਤੇਨ ਤਦਦ੍ਭੁਤਮ੍। ਅਲਂ ਵਿਧਾਨਮੇਤਤ੍ਤੁ ਕृਤ੍ਰਿਮਂ ਚੋਪਲਕ੍ਸ਼੍ਯਤੇ
ਜਦ ਉਹ ਉਥੇ ਗਿਆ, ਉਸਨੇ ਉਹ ਅਜੀਬ ਚੀਜ਼ ਵੇਖੀ। ਇਹ ਜਤਨ ਕਾਫੀ ਸੀ ਤੇ ਇਹ ਬਣਾਵਟੀ ਵੀ ਲੱਗ ਰਿਹਾ ਸੀ।
ਗ੍ਰਹਣੇ ਵਾਧੁਨਾ ਚਾਸ੍ਯ ਅਲੋਭਂ ਨष੍ਟਮੇਵ ਮੇ। ਅਸ੍ਯੈਵ ਰਕ੍ਸ਼ਣੇ ਕष੍ਟਮਹਂਕਾਰਪਦਂ ਤ੍ਵਿਦਮ੍
ਹੁਣ ਜਦ ਉਸਨੇ ਉਹ ਚੀਜ਼ ਚੁੱਕੀ, ਉਸਦੀ ਲਾਲਚ ਰਹਿਤਤਾ ਮੇਰੇ ਲਈ ਮੁੱਕ ਗਈ। ਇਸ ਨੂੰ ਸੰਭਾਲਣ ਵਿਚ ਅਹੰਕਾਰ ਦਾ ਭਾਰ ਪੈ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਯਤੋ ਲੋਭਸ੍ਤਤੋ ਲਾਭੋ ਲਾਭਾਲ੍ਲੋਭਃ ਪ੍ਰਵਰ੍ਤਤੇ। ਲੋਭਗ੍ਰਸ੍ਤਸ੍ਯ ਪੁਂਸਸ਼੍ਚ ਸ਼ਾਸ਼੍ਵਤੋ ਨਿਰਯੋ ਭਵੇਤ੍
ਜਿਥੇ ਲਾਲਚ ਹੁੰਦੀ ਹੈ, ਉਥੇ ਲਾਭ ਆਉਂਦਾ ਹੈ ਤੇ ਲਾਭ ਤੋਂ ਲਾਲਚ ਵਧਦੀ ਹੈ। ਜੋ ਮਨੁੱਖ ਲਾਲਚ ਵਿਚ ਫਸ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਸਦਾ ਲਈ ਨਰਕ ਵਿਚ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਯਦਿ ਨੋ ਵਿਗੁਣਂ ਵਿਤ੍ਤਂ ਯਦਾ ਵੇਸ਼੍ਮਨਿ ਤਿष੍ਠਤਿ। ਤਦਾ ਮੇ ਦਾਰਪੁਤ੍ਰਾਣਾਮੁਨ੍ਮਾਦੋ ਹ੍ਯੁਪਪਦ੍ਯਤੇ
ਜੇ ਮੇਰੇ ਘਰ ਵਿਚ ਗੁਣਾਂ ਤੋਂ ਖਾਲੀ ਧਨ ਪਿਆ ਰਹੇ, ਤਾਂ ਮੇਰੀ ਪਤਨੀ ਤੇ ਪੁੱਤਰਾਂ ਨੂੰ ਪਾਗਲਪਨ ਘੇਰ ਲੈਂਦਾ ਹੈ।
ਉਨ੍ਮਾਦਾਤ੍ਕਾਮਸਂਜਾਤ ਵਿਕਾਰਾਨ੍ਮਤਿਵਿਭ੍ਰਮਃ। ਭ੍ਰਮਾਨ੍ਮੋਹੋਪ੍ਯਹਂਕਾਰਃ ਕ੍ਰੋਧਲੋਭਾਵਤਃ ਪਰਂ
ਪਾਗਲਪਨ ਤੋਂ ਇੱਛਾ ਪੈਦਾ ਹੁੰਦੀ ਹੈ, ਇੱਛਾ ਤੋਂ ਮਨ ਵਿਚ ਬਦਲਾਅ ਆਉਂਦਾ ਹੈ, ਉਸ ਬਦਲਾਅ ਤੋਂ ਮਨ ਭਟਕ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਭਟਕਣ ਨਾਲ ਮੋਹ ਪੈਦਾ ਹੁੰਦਾ ਹੈ, ਮੋਹ ਤੋਂ ਅਹੰਕਾਰ ਉਤਪੰਨ ਹੁੰਦਾ ਹੈ, ਤੇ ਅਹੰਕਾਰ ਤੋਂ ਗੁੱਸਾ ਤੇ ਲਾਲਚ ਹੋਰ ਵਧ ਜਾਂਦੇ ਹਨ।
ਏषਾਂ ਪ੍ਰਚੁਰਭਾਵਾਚ੍ਚ ਤਪਃ ਕ੍ਸ਼ਯਂ ਗਮਿष੍ਯਤਿ। ਕ੍ਸ਼ੀਣੇ ਤਪਸਿ ਵਰ੍ਤਂਤੇ ਪਂਕਾਸ਼੍ਚਿਤ੍ਤਪ੍ਰਮੋਹਕਾਃ
ਜਦੋਂ ਇਹ ਸਾਰੇ ਗੁਣ ਵਧ ਜਾਂਦੇ ਹਨ, ਤਾਂ ਤਪ ਦੀ ਤਾਕਤ ਘੱਟ ਜਾਂਦੀ ਹੈ। ਜਦ ਤਪ ਘਟ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਤਾਂ ਮਨ ਵਿਚ ਭਟਕਾਵਾਂ ਦਾ ਕੀਚੜ ਛਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।