ਗृਹ੍ਣਾਤਿ ਮਨਸਾ ਪ੍ਰਾਜ੍ਞੋ ਯਦ੍ਦਤ੍ਤਂ ਤਸ੍ਯ ਚਾਕ੍ਸ਼ਯਮ੍। ਭੂਮਿਂ ਗਾਂ ਚ ਹਿਰਣ੍ਯਂ ਚ ਧਨਂ ਵਸ੍ਤ੍ਰਂ ਚ ਧਾਨ੍ਯਕਮ੍
ਜੋ ਕੁਝ ਜਾਮਾਤ ਵਲੋਂ ਦਿੱਤਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਸਮਝਦਾਰ ਮਨ ਵਿਚ ਉਹ ਮੰਨ ਲੈਂਦੇ ਹਨ। ਚਾਹੇ ਉਹ ਜ਼ਮੀਨ, ਗਾਂ, ਸੋਨਾ, ਧਨ, ਕੱਪੜਾ ਜਾਂ ਅਨਾਜ ਹੋਵੇ, ਉਹ ਸਦਾ ਲਈ ਲਾਭਦਾਇਕ ਰਹਿੰਦਾ ਹੈ।
ਜਾਮਾਤੁਰ੍ਯੌਤਕਂ ਦਤ੍ਵਾ ਸਰ੍ਵਂ ਭਵਤਿ ਚਾਕ੍ਸ਼ਯਮ੍। ਵਿਵਾਹਸਮਯੇ ਵਤ੍ਸ ਸਗੋਤ੍ਰ ਪਰਗੋਤ੍ਰਜੈਃ
ਜਾਮਾਤ ਵਲੋਂ ਦਿੱਤਾ ਗਿਆ ਯੌਤਕ ਦੇਣ ਨਾਲ, ਉਹ ਸਾਰਾ ਅਮਰ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਵਿਆਹ ਵੇਲੇ, ਪੁੱਤ, ਚਾਹੇ ਆਪਣੀ ਜਾਤਿ ਵਾਲਿਆਂ ਨਾਲ ਹੋਵੇ ਜਾਂ ਪਰਜਾਤਿ ਨਾਲ,
ਯੌਤਕਂ ਦੀਯਤੇ ਕਿਂਚਿਤ੍ਤਤ੍ਸਰ੍ਵਂ ਚਾਕ੍ਸ਼ਯਂ ਭਵੇਤ੍। ਦਾਤਾ ਨ ਸ੍ਮਰਤੇ ਦਾਨਂ ਪ੍ਰਤਿਗ੍ਰਾਹੀ ਨ ਯਾਚਤੇ
ਜੋ ਕੁਝ ਵੀ ਜਾਮਾਤ ਵਲੋਂ ਥੋੜ੍ਹਾ ਜਿਹਾ ਦਿੱਤਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਸਦਾ ਲਈ ਲਾਭਦਾਇਕ ਰਹਿੰਦਾ ਹੈ। ਦਾਤਾ ਆਪਣਾ ਦਾਨ ਮੁੜ ਯਾਦ ਨਹੀਂ ਕਰਦਾ ਤੇ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰਨ ਵਾਲਾ ਕਦੇ ਮੰਗਦਾ ਨਹੀਂ।
ਉਭੌ ਤੌ ਨਰਕਂ ਯਾਤਸ਼੍ਛਿਨ੍ਨਰਜ੍ਜੁਰ੍ਘਟੋ ਯਥਾ। ਅਵਸ਼੍ਯਂ ਯੌਤਕਂ ਦਾਨਂ ਦਾਤਵ੍ਯਂ ਸਾਤ੍ਵਿਕੇਨ ਹਿ
ਜੇ ਦਾਨ ਤੇ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰਨ ਵਾਲਾ ਦੋਵੇਂ ਲੋੜੀਂਦੇ ਰਸਤੇ 'ਤੇ ਨਾ ਚੱਲਣ, ਤਾਂ ਦੋਵੇਂ ਨਰਕ ਵਿਚ ਜਾਂਦੇ ਹਨ, ਜਿਵੇਂ ਰੱਸੀ ਟੁੱਟਣ ਤੇ ਘੜਾ ਡਿੱਗ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਯੌਤਕ ਦਾ ਦਾਨ ਸਾਫ ਦਿਲ ਨਾਲ ਜਰੂਰ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ।
ਅਦਤ੍ਵਾ ਨਰਕਂ ਪ੍ਰਾਪ੍ਯ ਦਾਸੀਤ੍ਵਮੁਪਗਚ੍ਛਤਿ। ਅਤ੍ਯਾਸਨ੍ਨੇਤਿਦੂਰਸ੍ਥੇ ਚਾਤ੍ਯਾਢ੍ਯੇ ਚਾਤਿ ਦੁਰ੍ਗਤੇ
ਜੇ ਯੌਤਕ ਨਾ ਦਿੱਤਾ ਜਾਵੇ, ਤਾਂ ਨਰਕ ਵਿਚ ਜਾ ਕੇ ਦਾਸੀ ਬਣਨਾ ਪੈਂਦਾ ਹੈ। ਬਹੁਤ ਨੇੜੇ ਜਾਂ ਬਹੁਤ ਦੂਰ, ਬਹੁਤ ਧਨਵਾਨ ਜਾਂ ਬਹੁਤ ਗਰੀਬ ਨੂੰ,
ਕੁਲਹੀਨੇ ਚ ਮੂਰ੍ਖੇ ਚ षਟ੍ਸੁ ਕਨ੍ਯਾ ਨ ਦੀਯਤੇ। ਅਤਿਵृਦ੍ਧੇ ਚਾਤਿਦੀਨੇ ਰੋਗਿष੍ਠੇ ਦੇਸ਼ਵਾਸਿਨਿ
ਜੋ ਕੁਲ ਰਹਿਤ ਜਾਂ ਮੂਰਖ ਹੋਵੇ, ਇਨ੍ਹਾਂ ਛੇ ਵਿਚੋਂ ਕਿਸੇ ਨੂੰ ਵੀ ਕੁੜੀ ਨਹੀਂ ਦੇਣੀ ਚਾਹੀਦੀ। ਨਾ ਹੀ ਬਹੁਤ ਵੱਡੇ, ਬਹੁਤ ਗਰੀਬ, ਬੀਮਾਰ ਜਾਂ ਆਪਣੇ ਪਿੰਡ ਵਾਲੇ ਨੂੰ।
ਅਤਿਕ੍ਰੁਦ੍ਧੇਪ੍ਯਸਨ੍ਤੁष੍ਟੇ षਟ੍ਸੁ ਕਨ੍ਯਾ ਨ ਦੀਯਤੇ। ਏਤੇਭ੍ਯਃ ਕਨ੍ਯਕਾਂ ਦਤ੍ਵਾ ਨਰਕਂ ਚਾਧਿਗਚ੍ਛਤਿ
ਨਾ ਹੀ ਬਹੁਤ ਗੁੱਸੇ ਵਾਲੇ ਜਾਂ ਕਦੇ ਵੀ ਰਾਜ਼ੀ ਨਾ ਹੋਣ ਵਾਲੇ ਨੂੰ। ਇਨ੍ਹਾਂ ਛੇ ਵਿਚੋਂ ਕਿਸੇ ਨੂੰ ਵੀ ਕੁੜੀ ਦੇਣ ਨਾਲ ਨਰਕ ਮਿਲਦਾ ਹੈ।
ਲੋਭਾਤ੍ਸਂਮਾਨਲਾਭਾਚ੍ਚ ਕਨ੍ਯਕਾ ਪਰਿਵਰ੍ਤਨਾਤ੍। ਮੁਨੀਨਾਂ ਪ੍ਰੇਯਸੀਂ ਨਾਰੀਂ ਯੁਵਤੀਂ ਰੂਪਸ਼ਾਲਿਨੀਮ੍
ਲਾਲਚ, ਇੱਜ਼ਤ ਦੀ ਆਸ ਜਾਂ ਕੁੜੀਆਂ ਬਦਲ ਕੇ, ਜਾਂ ਕਿਸੇ ਮੁਨੀ ਦੀ ਪਿਆਰੀ, ਨੌਜਵਾਨ ਤੇ ਸੋਹਣੀ ਕੁੜੀ ਨੂੰ ਦੇਣ ਨਾਲ,
ਸਾਲਂਕਾਰਾਂ ਸਸ਼ਯ੍ਯਾਂ ਚ ਦਤ੍ਵਾऽਨਂਤਫਲਂ ਲਭੇਤ੍। ਅਨਯੋਸ਼੍ਚ ਫਲਂ ਤੁਭ੍ਯਂ ਯੁਵਤੀ ਕਨ੍ਯਯੋਰਪਿ
ਜੇ ਉਹ ਗਹਣਿਆਂ ਨਾਲ ਸਜੀ ਤੇ ਸੌਣ ਵਾਲੀ ਥਾਂ ਸਮੇਤ ਦਿੱਤੀ ਜਾਵੇ, ਤਾਂ ਅਨੰਤ ਫਲ ਮਿਲਦਾ ਹੈ। ਨੌਜਵਾਨ ਜਾਂ ਕੁਆਰੀ ਕੁੜੀ ਦੋਵੇਂ ਦੇਣ 'ਤੇ ਇੱਕੋ ਜਿਹਾ ਫਲ ਮਿਲਦਾ ਹੈ।
ਏਕਾ ਵਰਾਯ ਦਾਤਵ੍ਯਾ ਅਪਰਾ ਬ੍ਰਾਹ੍ਮਣਾਯ ਤੁ। ਕ੍ਰੀਤਾ ਦੇਵਾ ਯਦਾਤਵ੍ਯਾ ਧੀਰੇਣਾਕष੍ਟਕਰ੍ਮਣਾ
ਇੱਕ ਕੁੜੀ ਵਰ ਚੁਣੇ ਹੋਏ ਨੂੰ, ਦੂਜੀ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਨੂੰ ਦੇਣੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ। ਜੇ ਖਰੀਦੀ ਹੋਈ ਕੁੜੀ ਦੇਵਤਿਆਂ ਲਈ ਦੇਣੀ ਹੋਵੇ, ਤਾਂ ਉਹ ਨਿਰਦੋਸ਼ ਤੇ ਧੀਰਜ ਵਾਲਾ ਮਨੁੱਖ ਦੇਵੇ।
ਕਲ੍ਪਕਾਲਂ ਭਵੇਤ੍ਸ੍ਵਰ੍ਗਂ ਨृਪੋ ਵਾ ਕੌ ਮਹਾਧਨੀ। ਪ੍ਰਤਿਜਨ੍ਮ ਲਭੇਤੈष ਸੁਪਤ੍ਨੀਂ ਵਰਵਰ੍ਣਿਨੀਮ੍੧੦੦ 1.52.
ਕਲਪ ਸਮੇਂ ਲਈ ਉਹ ਸੁਰਗ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਜਾਂ ਰਾਜਾ ਜਾਂ ਵੱਡਾ ਧਨਵਾਨ ਬਣ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਹਰ ਜਨਮ ਵਿਚ ਉਸਨੂੰ ਚੰਗੀ ਤੇ ਸੋਹਣੀ ਪਤਨੀ ਮਿਲਦੀ ਹੈ।
ਯ ਇਦਂ ਸ਼ृਣੁਯਾਨ੍ਨਿਤ੍ਯਂ ਪੁਣ੍ਯਾਖ੍ਯਾਨਮਨੁਤ੍ਤਮਮ੍। ਸਰ੍ਵਪਾਪਕ੍ਸ਼ਯਸ੍ਤਸ੍ਯ ਸਰ੍ਵਸ਼ਾਸ੍ਤ੍ਰਾਰ੍ਥਪਾਰਗਃ
ਜੋ ਇਹ ਪਵਿੱਤਰ ਤੇ ਉੱਤਮ ਕਹਾਣੀ ਹਰ ਰੋਜ਼ ਸੁਣਦਾ ਹੈ, ਉਸਦੇ ਸਾਰੇ ਪਾਪ ਨਾਸ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ ਤੇ ਉਹ ਸਾਰੇ ਸ਼ਾਸਤਰਾਂ ਦੇ ਅਰਥ ਨੂੰ ਸਮਝ ਲੈਂਦਾ ਹੈ।
ਲਭੇਤ ਸੋऽਕ੍ਸ਼ਯਂ ਸ੍ਵਰ੍ਗਂ ਨਾਰੀਣਾਂ ਵਲ੍ਲਭੋ ਭਵੇਤ੍। ਕ੍ਸ਼ਤ੍ਰਿਯੋ ਵਿਜਯੀ ਚਾਥ ਲੋਕਨਾਥੋ ਭਵੇਦ੍ਧ੍ਰੁਵਮ੍
ਉਹ ਅਖੁੱਟ ਸੁੱਖਾਂ ਵਾਲਾ ਸਵਰਗ ਪਾ ਲੈਂਦਾ ਹੈ ਤੇ ਔਰਤਾਂ ਦਾ ਪਿਆਰਾ ਬਣ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਜੇ ਉਹ ਕਸ਼ਤਰੀ ਹੋਵੇ ਤਾਂ ਜ਼ਰੂਰ ਜਿੱਤੂ ਬਣਦਾ ਹੈ ਅਤੇ ਲੋਕਾਂ ਦਾ ਰਾਜਾ ਬਣ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਸ਼੍ਰੁਤਂ ਹਰਤਿ ਪਾਪਾਨਿ ਜਨ੍ਮਜਨ੍ਮਕृਤਾਨਿ ਚ। ਸੌਭਾਗ੍ਯਂ ਲਭਤੇ ਲੋਕੇ ਤਥੈਵ ਚ ਵਰਾਂਗਨਾ
ਇਹ ਸੁਣਨ ਨਾਲ ਪਿਛਲੇ ਜਨਮਾਂ ਦੇ ਸਾਰੇ ਪਾਪ ਮਿਟ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ਇਨਸਾਨ ਨੂੰ ਦੁਨੀਆ ਵਿੱਚ ਚੰਗੀ ਕਿਸਮਤ ਮਿਲਦੀ ਹੈ, ਤੇ ਚੰਗੀ ਕੁੜੀ ਨੂੰ ਵੀ ਇਹੀ ਫਲ ਮਿਲਦਾ ਹੈ।
ਦ੍ਵਿਜ ਉਵਾਚ- ਤੁਲਾਧਾਰਸ੍ਯ ਚਰਿਤਂ ਪ੍ਰਭਾਵਮਤੁਲਂ ਪ੍ਰਭੋ। ਵਕ੍ਤੁਮਰ੍ਹਸ੍ਯਸ਼ੇषੇਣ ਯਦਿ ਮਯ੍ਯਸ੍ਤ੍ਯਨੁਗ੍ਰਹਃ
ਦੁਇਜ ਨੇ ਆਖਿਆ: ਹੇ ਪ੍ਰਭੂ! ਜੇ ਮੇਰੇ ਉੱਤੇ ਤੇਰੀ ਮਿਹਰ ਹੈ ਤਾਂ ਤੂੰ ਮੈਨੂੰ ਤੁਲਾਧਾਰ ਦੇ ਕਰਤੱਬ ਤੇ ਉਸ ਦੀ ਬੇਮਿਸਾਲ ਤਾਕਤ ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਦੱਸ।
ਸ਼੍ਰੀਭਗਵਾਨੁਵਾਚ - ਸਤ੍ਯਭਾਵਾਦਲੋਭਾਚ੍ਚ ਦਦ੍ਯਾਦ੍ਯੋ ਵੈ ਤ੍ਵਮਤ੍ਸਰਾਤ੍। ਨਿਤ੍ਯਂ ਯਜ੍ਞਸ਼ਤਂ ਤਸ੍ਯ ਸੁਨਿष੍ਪਨ੍ਨਂ ਸੁਦਕ੍ਸ਼ਿਣਮ੍
ਸ੍ਰੀਭਗਵਾਨ ਨੇ ਆਖਿਆ: ਜੋ ਮਨੁੱਖ ਸੱਚੇ ਦਿਲੋਂ, ਲਾਲਚ ਤੋਂ ਰਹਿਤ ਤੇ ਵੈਰ-ਵਿਰੋਧ ਤੋਂ ਮੁਕਤ ਹੋ ਕੇ ਦਾਨ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਉਸ ਲਈ ਇਹੋ ਜਿਹਾ ਹੈ ਜਿਵੇਂ ਉਹ ਸੌ ਵਧੀਆ ਯੱਗ ਸਦਾ ਕਰ ਲੈਂਦਾ ਹੋਵੇ।
ਸਤ੍ਯੇਨੋਦਯਤੇ ਸੂਰੋ ਵਾਤਿ ਵਾਤਸ੍ਤਥੈਵ ਚ। ਨ ਲਂਘਯੇਤ੍ਸਮੁਦ੍ਰਸ੍ਤੁ ਵੇਲਾਂ ਕੂਰ੍ਮੋ ਧਰਾਂ ਤਥਾ
ਸੱਚ ਦੀ ਬਰਕਤ ਨਾਲ ਸੂਰਜ ਚੜ੍ਹਦਾ ਹੈ, ਹਵਾ ਵੀ ਵਗਦੀ ਹੈ। ਸਮੁੰਦਰ ਆਪਣੀ ਹੱਦ ਨਹੀਂ ਲੰਘਦਾ, ਤੇ ਕਛੂਆ ਧਰਤੀ ਤੋਂ ਦੂਰ ਨਹੀਂ ਜਾਂਦਾ।
ਸਤ੍ਯੇਨ ਲੋਕਾਸ੍ਤਿष੍ਠਂਤਿ ਸਰ੍ਵੇ ਚ ਵਸੁਧਾਧਰਾਃ। ਸਤ੍ਯਾਦ੍ਭ੍ਰष੍ਟੋਥ ਯਃ ਸਤ੍ਵੋਪ੍ਯਧੋਵਾਸੀ ਭਵੇਦ੍ਧ੍ਰੁਵਮ੍
ਸੱਚ ਨਾਲ ਹੀ ਸਾਰੇ ਲੋਕ ਤੇ ਧਰਤੀ ਟਿਕੀ ਹੋਈ ਹੈ। ਪਰ ਜੇ ਕੋਈ ਮਨੁੱਖ ਸੱਚ ਤੋਂ ਹਟ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਭਾਵੇਂ ਉਹ ਚੰਗਾ ਹੋਵੇ, ਉਹ ਜ਼ਰੂਰ ਥੱਲੇ ਪੈਂਦਾ ਹੈ।
ਸਤ੍ਯਵਾਚਿਰਤੋਥਸ੍ਤੁ ਸਤ੍ਯਕਾਰ੍ਯਰਤਃ ਸਦਾ। ਸਸ਼ਰੀਰੇਣ ਸ੍ਵਰ੍ਲੋਕਮਾਗਤ੍ਯਾਚ੍ਯੁਤਤਾਂ ਵ੍ਰਜੇਤ੍
ਜੋ ਹਮੇਸ਼ਾ ਸੱਚ ਬੋਲਦਾ ਹੈ ਤੇ ਸੱਚੇ ਕੰਮਾਂ ਵਿੱਚ ਲੱਗਾ ਰਹਿੰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਆਪਣੇ ਸਰੀਰ ਸਮੇਤ ਸਵਰਗ ਵਿਚ ਪਹੁੰਚ ਕੇ ਅਟੱਲ ਅਵਸਥਾ ਹਾਸਲ ਕਰ ਲੈਂਦਾ ਹੈ।
ਸਤ੍ਯੇਨ ਮੁਨਯਃ ਸਰ੍ਵੇ ਮਾਂ ਚ ਗਤ੍ਵਾ ਸ੍ਥਿਰਂ ਗਤਾਃ। ਸਤ੍ਯਾਦ੍ਯੁਧਿष੍ਠਿਰੋ ਰਾਜਾ ਸਸ਼ਰੀਰੋ ਦਿਵਂ ਗਤਃ
ਸਾਰੇ ਰਿਸ਼ੀ ਸੱਚ ਦੀ ਬਰਕਤ ਨਾਲ ਮੇਰੇ ਕੋਲ ਆ ਕੇ ਅਟੱਲ ਹੋ ਗਏ। ਸੱਚ ਕਰਕੇ ਹੀ ਰਾਜਾ ਯੁਧਿਸ਼ਠਿਰ ਆਪਣੇ ਸਰੀਰ ਸਮੇਤ ਸਵਰਗ ਚੜ੍ਹ ਗਿਆ।
ਸਰ੍ਵਸ਼ਤ੍ਰੁਗਣਂ ਜਿਤ੍ਵਾ ਲੋਕੋ ਧਰ੍ਮੇਣ ਪਾਲਿਤਃ। ਅਕਰੋਚ੍ਚ ਮਖਂ ਸ਼ੁਦ੍ਧਂ ਰਾਜਸੂਯਂ ਸੁਦੁਰ੍ਲਭਮ੍
ਉਸ ਨੇ ਸਾਰੇ ਦੁਸ਼ਮਣਾਂ ਨੂੰ ਜਿੱਤ ਕੇ ਧਰਮ ਨਾਲ ਦੁਨੀਆ ਦਾ ਰਾਜ ਕੀਤਾ ਤੇ ਸੁੱਚਾ ਤੇ ਬਹੁਤ ਔਖਾ ਰਾਜਸੂਯ ਯੱਗ ਕਰਾਇਆ।
ਚਤੁਰਸ਼ੀਤਿਸਹਸ੍ਰਾਣਿ ਬ੍ਰਾਹ੍ਮਣਾਨਾਂ ਚ ਨਿਤ੍ਯਸ਼ਃ। ਭੋਜਯੇਦ੍ਰੁਕ੍ਮਪਾਤ੍ਰੇषੁ ਰਾਜੋਪਕਰਣੇषੁ ਚ
ਉਹ ਹਮੇਸ਼ਾ ਚੌਰਾਸੀ ਹਜ਼ਾਰ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਨੂੰ ਸੋਨੇ ਦੇ ਭਾਂਡਿਆਂ ਅਤੇ ਰਾਜਸੀ ਸਾਮਾਨ ਨਾਲ ਭੋਜਨ ਕਰਵਾਉਂਦਾ ਸੀ।
ਭੋਜਯਿਤ੍ਵੋਪਕਰਣਾਂਸ੍ਤੇਭ੍ਯੋ ਦਤ੍ਵਾ ਵਿਸਰ੍ਜਯੇਤ੍। ਯਦਭੀष੍ਟਂ ਦ੍ਵਿਜਾਤੀਨਾਮਤੋਨ੍ਯਦ੍ਦਾਪਯੇਦ੍ਧਨਮ੍
ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਖਾਣਾ ਖਵਾ ਕੇ ਤੇ ਭਾਂਡੇ ਦੇ ਕੇ ਰੁਖਸਤ ਕਰਦਾ ਸੀ। ਜੋ ਕੁਝ ਉਹ ਦੁਇਜ ਚਾਹੁੰਦੇ, ਉਹ ਵੀ ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਦੌਲਤ ਦੇ ਦਿੰਦਾ ਸੀ।
ਅਦਰਿਦ੍ਰਂ ਤਤੋ ਜ੍ਞਾਤ੍ਵਾ ਦ੍ਵਿਜਵ੍ਯੂਹਂ ਪਰਿਤ੍ਯਜੇਤ੍। ਤਥੈਵ ਸ੍ਨਾਤਕਾਨਾਂ ਤੁ ਸਹਸ੍ਰਾਣਿ ਤੁ षੋਡਸ਼। ਨਿਤ੍ਯਂ ਸਂਭੋਜਯੇਦ੍ਰਾਜਾ ਸਤ੍ਯੇਨੈਵ ਵਿਮਤ੍ਸਰਃ
ਜਦੋਂ ਉਹ ਵੇਖਦਾ ਕਿ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਦੀ ਸਭਾ ਹੁਣ ਗਰੀਬ ਨਹੀਂ ਰਹੀ, ਤਾਂ ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਵਾਪਸ ਭੇਜ ਦਿੰਦਾ। ਇੰਝ ਹੀ ਸੋਲ੍ਹਾਂ ਹਜ਼ਾਰ ਸਨਾਤਕਾਂ ਨੂੰ ਵੀ ਰਾਜਾ ਹਮੇਸ਼ਾ ਸੱਚ ਨਾਲ ਤੇ ਬਿਨਾ ਵੈਰ ਦੇ ਭੋਜਨ ਕਰਵਾਉਂਦਾ ਸੀ।
ਅਤਿष੍ਠਂਤ ਗृਹੇ ਪੂਰ੍ਵਂ ਚਿਰਂ ਤਸ੍ਯ ਜਿਗੀषਯਾ। ਜਿਤਂ ਤੇਨ ਜਗਤ੍ਸਰ੍ਵਂ ਪ੍ਰਾਣਾਨੁਗ੍ਰਹਕਾਰਣਾਤ੍
ਉਹ ਪਹਿਲਾਂ ਉਸਦੇ ਘਰ ਚਿਰ ਤੱਕ ਰਹਿੰਦੇ ਰਹੇ, ਜਿੱਤਣ ਦੀ ਇੱਛਾ ਨਾਲ। ਪਰ ਉਸ ਨੇ ਜੀਵਾਂ ਉੱਤੇ ਦਇਆ ਕਰ ਕੇ ਸਾਰਾ ਜਗਤ ਜਿੱਤ ਲਿਆ।
ਸਤ੍ਯੇਨ ਚਾਸੁਰੋ ਰਾਜਾ ਬਲਿਰਿਂਦ੍ਰੋ ਭਵਿष੍ਯਤਿ। ਪਾਤਾਲਸ੍ਥਸ੍ਯ ਤਸ੍ਯੈਵ ਭੂਯਸ੍ਤਿष੍ਠਾਮਿ ਵੇਸ਼੍ਮਨਿ
ਸੱਚ ਦੀ ਬਰਕਤ ਨਾਲ ਅਸੁਰ ਰਾਜਾ ਬਲੀ ਇੰਦਰ ਬਣ ਜਾਵੇਗਾ। ਜਦ ਤੱਕ ਉਹ ਪਾਤਾਲ ਵਿਚ ਹੈ, ਮੈਂ ਉਸਦੇ ਘਰ ਵਿਚ ਵੱਸਦਾ ਹਾਂ।
ਨਿਰਂਤਰਂ ਚ ਤਿष੍ਠਾਮਿ ਸ੍ਵਾਂਤੇ ਪੁਣ੍ਯੈਕਕਰ੍ਮਣਃ। ਯਦ੍ਵਾ ਪੁਰਾ ਮਯਾ ਬਦ੍ਧੋ ਦੈਤ੍ਯਯੋਨੇਰ੍ਵਿਮੋਕ੍ਸ਼ਣਾਤ੍
ਮੈਂ ਉਸ ਮਨੁੱਖ ਦੇ ਦਿਲ ਵਿਚ ਸਦਾ ਵੱਸਦਾ ਹਾਂ ਜਿਸਦੇ ਸਾਰੇ ਕੰਮ ਚੰਗੇ ਹੀ ਚੰਗੇ ਹਨ। ਜਾਂ, ਜਿਵੇਂ ਪਹਿਲਾਂ ਮੈਂ ਉਸਨੂੰ ਬੰਨ੍ਹਿਆ ਸੀ, ਫਿਰ ਦੈਤ ਜਨਮ ਤੋਂ ਮੁਕਤੀ ਦਿੱਤੀ।
ਤਲਂ ਚੈਵਾਮਰਤ੍ਵਂ ਹਿ ਸ਼ਕ੍ਰਤ੍ਵਂ ਪ੍ਰਦਦਾਮ੍ਯਹਮ੍। ਹਰਿਸ਼੍ਚਂਦ੍ਰੋ ਨृਪਸ੍ਸਤ੍ਯਾਤ੍ਸਵਾਹਨਪਰਿਚ੍ਛਦਃ
ਮੈਂ ਪਾਤਾਲ, ਅਮਰਤਾ ਤੇ ਇੰਦਰਪਦ ਵੀ ਦੇ ਦਿੰਦਾ ਹਾਂ। ਰਾਜਾ ਹਰਿਸ਼ਚੰਦਰ ਨੇ ਸੱਚ ਕਰਕੇ ਆਪਣੇ ਸਾਰੇ ਸਾਥੀਆਂ ਸਮੇਤ ਸੱਚ ਦੇ ਲੋਕ ਨੂੰ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕੀਤਾ।
ਸ੍ਵਸ਼ਰੀਰੇਣ ਸ਼ੁਦ੍ਧੇਨ ਸਤ੍ਯਲੋਕੇ ਪ੍ਰਤਿष੍ਠਿਤਃ। ਰਾਜਾਨੋ ਬਹਵਸ਼੍ਚਾਨ੍ਯੇ ਯੇ ਚ ਸਿਦ੍ਧਾ ਮਹਰ੍षਯਃ
ਉਹ ਆਪਣੇ ਪਵਿੱਤਰ ਸਰੀਰ ਸਮੇਤ ਸੱਚ ਦੇ ਲੋਕ ਵਿਚ ਟਿਕ ਗਿਆ। ਹੋਰ ਵੀ ਬਹੁਤ ਰਾਜੇ ਤੇ ਸਿਧ ਰਿਸ਼ੀ ਇੰਝ ਹੀ ਪਹੁੰਚੇ।
ਜ੍ਞਾਨਿਨੋ ਯਤਯਸ਼੍ਚੈਵ ਸਰ੍ਵੇ ਸਤ੍ਯੇऽਚ੍ਯੁਤਾऽਭਵਨ੍। ਤਸ੍ਮਾਤ੍ਸਤ੍ਯਰਤੋ ਲੋਕੇ ਸਂਸਾਰੋਦ੍ਧਰਣਕ੍ਸ਼ਮਃ
ਸਾਰੇ ਗਿਆਨੀ ਤੇ ਯਤੀ ਸੱਚ ਨਾਲ ਅਟੱਲ ਹੋ ਗਏ। ਇਸ ਲਈ, ਜੋ ਮਨੁੱਖ ਦੁਨੀਆ ਵਿਚ ਸੱਚ ਵਿਚ ਲੱਗਾ ਰਹਿੰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਸੰਸਾਰ ਦੇ ਗੇੜ ਤੋਂ ਛੁਡਾਉਣ ਜੋਗਾ ਬਣ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।