ਕਾਚਿਤ੍ਪਾਤਯਤੇ ਨਾਰੀ ਕਾਚਿਦੁਦ੍ਧਰਤੇ ਕੁਲਮ੍। ਤਸ੍ਮਾਤ੍ਸਰ੍ਵਪ੍ਰਯਤ੍ਨੇਨ ਕੁਲਜਾਮੁਦ੍ਵਹੇਦ੍ਬੁਧਃ
ਕੋਈ ਔਰਤ ਪਰਿਵਾਰ ਨੂੰ ਡੁਬੋ ਦਿੰਦੀ ਹੈ, ਤੇ ਕੋਈ ਪਰਿਵਾਰ ਨੂੰ ਚੜ੍ਹਾ ਦਿੰਦੀ ਹੈ। ਇਸ ਲਈ ਸਮਝਦਾਰ ਮਨੁੱਖ ਨੂੰ ਚੰਗੀ ਕੁਲ ਵਾਲੀ ਕੁੜੀ ਨਾਲ ਹੀ ਵਿਆਹ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ, ਚਾਹੇ ਜਿੰਨੀ ਮਿਹਨਤ ਕਰਨੀ ਪਵੇ।
ਕੁਲਦ੍ਵਯਂ ਸਮਾ ਨਾਰੀ ਸਮਯਿਤ੍ਵਾ ਤੁ ਤਿष੍ਠਤਿ। ਸਾਧ੍ਵੀ ਤਾਰਯਤੇ ਵਂਸ਼ਾਨ੍ਦੁष੍ਟਾ ਪਾਤਯਤਿ ਧ੍ਰੁਵਮ੍
ਇੱਕ ਔਰਤ ਦੋਵੇਂ ਪਰਿਵਾਰਾਂ ਨੂੰ ਜੋੜ ਕੇ ਰੱਖਦੀ ਹੈ। ਜੇ ਔਰਤ ਚੰਗੀ ਹੋਵੇ ਤਾਂ ਦੋਵੇਂ ਵੰਸ਼ ਬਚ ਜਾਂਦੇ ਹਨ, ਪਰ ਜੇ ਮਾੜੀ ਹੋਵੇ ਤਾਂ ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਪੱਕਾ ਨਾਸ ਕਰ ਦਿੰਦੀ ਹੈ।
ਦਾਰੇष੍ਵਧੀਨਂ ਸ੍ਵਰ੍ਗਂ ਚ ਕੁਲਂ ਪਂਕਂ ਯਸ਼ੋऽਯਸ਼ਃ। ਪੁਤ੍ਰਂ ਦੁਹਿਤਰਂ ਮਿਤ੍ਰਂ ਸਂਸਾਰੇ ਕਥਯਂਤਿ ਚ
ਸੁਖ, ਪਰਿਵਾਰ, ਮੈਲ, ਇੱਜ਼ਤ-ਬਦਨਾਮੀ, ਪੁੱਤਰ, ਧੀ ਤੇ ਮਿੱਤਰ—ਇਹ ਸਭ ਕੁਝ ਇਸ ਸੰਸਾਰ ਵਿੱਚ ਘਰਵਾਲੀ ਉੱਤੇ ਨਿਰਭਰ ਕਰਦੇ ਹਨ।
ਤਸ੍ਮਾਦੇਕਾਂ ਦ੍ਵਿਤੀਯਾਂ ਵਾ ਵਾਮਾਮੁਦ੍ਵਾਹਯੇਦ੍ਬੁਧਃ। ਸਂਤਾਨਾਰ੍ਥਾਤ੍ਤੁ ਕਾਮਾਚ੍ਚ ਬਹੁਦੋषਾਸ਼੍ਰਿਤਾ ਚ ਸਾ
ਇਸ ਕਰਕੇ ਸਮਝਦਾਰ ਮਨੁੱਖ ਇੱਕ ਜਾਂ ਦੂਜੀ ਔਰਤ ਨਾਲ ਵਿਆਹ ਕਰ ਸਕਦਾ ਹੈ, ਵੰਸ਼ ਵਧਾਉਣ ਜਾਂ ਮਨ ਦੀ ਇੱਛਾ ਲਈ, ਭਾਵੇਂ ਉਸ ਵਿੱਚ ਕਈ ਔਗੁਣ ਵੀ ਹੋਣ।
ਰਜਸ੍ਵਲਾਂ ਚ ਵਨਿਤਾਂ ਨਾਵਗਚ੍ਛਤਿ ਯਃ ਪਤਿਃ। ਬ੍ਰਹ੍ਮਹਾ ਭ੍ਰੂਣਹਾ ਸੋਪਿ ਦੁਰ੍ਗਤਿਂ ਚਾਧਿਗਚ੍ਛਤਿ
ਜੋ ਪਤੀ ਆਪਣੀ ਮਹਿਲਾ ਨੂੰ ਮਾਸਿਕ ਧਰਮ ਸਮੇਂ ਨਹੀਂ ਸਮਝਦਾ, ਉਹ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਜਾਂ ਗਰਭ ਹੱਤਿਆ ਕਰਨ ਵਾਲੇ ਵਰਗਾ ਪਾਪੀ ਬਣ ਜਾਂਦਾ ਹੈ ਤੇ ਮਾੜੀ ਹਾਲਤ ਵਿਚ ਪੈਂਦਾ ਹੈ।
ਯੋ ਮੋਹਾਦ੍ਦੁਰ੍ਭਗਾਂ ਕृਤ੍ਵਾ ਸਾਧ੍ਵੀਂ ਤ੍ਯਜਤਿ ਪਾਪਕृਤ੍। ਤਸ੍ਯਾ ਵਧੇਨ ਯਤ੍ਪਾਪਂ ਤਦ੍ਭੁਕ੍ਤ੍ਵਾ ਨਰਕਂ ਵ੍ਰਜੇਤ੍
ਜੋ ਮਨੁੱਖ ਮੋਹ ਵਿਚ ਪੈ ਕੇ ਚੰਗੀ ਘਰਵਾਲੀ ਨੂੰ ਦੁੱਖੀ ਕਰਕੇ ਛੱਡ ਦਿੰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਉਸਦੀ ਮੌਤ ਦੇ ਪਾਪ ਨੂੰ ਭੋਗ ਕੇ ਨਰਕ ਵਿਚ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਵਨਿਤਾਹਰਣਂ ਕृਤ੍ਵਾ ਚਾਂਡਲਕੁਲਤਾਂ ਵ੍ਰਜੇਤ੍। ਤਥੈਵ ਵਨਿਤਾਹਾਨਾਤ੍ਪਤਿਤੋ ਜਾਯਤੇ ਨਰਃ
ਜੇ ਕੋਈ ਔਰਤ ਨੂੰ ਚੱਕ ਲੈਂਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਚੁੱਟੜ ਜਾਤੀ ਵਿਚ ਪੈ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਇੰਝ ਹੀ, ਜੇ ਔਰਤ ਨੂੰ ਛੱਡ ਦੇਵੇ, ਤਾਂ ਮਨੁੱਖ ਪਤਿਤ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਰਾਮਾਂ ਵਿਨ੍ਯਸ੍ਯ ਸ੍ਕਂਧੇ ਚ ਚਿਰਂ ਯਮਪੁਰੇ ਵਸੇਤ੍। ਮਲਮੂਤ੍ਰਂ ਸ਼ਿਰੋਦੇਸ਼ੇ ਨਿਤ੍ਯਂ ਤਸ੍ਯ ਚ ਸਂਪਤੇਤ੍
ਜੋ ਔਰਤ ਨੂੰ ਆਪਣੇ ਮੋਢੇ ਉੱਤੇ ਚੁੱਕਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਲੰਮਾ ਸਮਾਂ ਯਮ ਦੇ ਘਰ ਵਿਚ ਰਹਿੰਦਾ ਹੈ, ਤੇ ਉਸਦੇ ਸਿਰ ਉੱਤੇ ਹਮੇਸ਼ਾ ਗੰਦ ਤੇ ਪਿਸ਼ਾਬ ਡਿੱਗਦੇ ਹਨ।
ਏਵਂ ਵਰ੍षਸਹਸ੍ਰਾਣਿ ਭਾਰਂ ਵਹਤਿ ਦੁਰ੍ਮਤਿਃ। ਪੁਨਰ੍ਯਾਵਨ੍ਤਿ ਲੋਮਾਨਿ ਤਾਵਤ੍ਸ ਰੌਰਵਂ ਵ੍ਰਜੇਤ੍
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਮਾੜਾ ਮਨੁੱਖ ਹਜ਼ਾਰਾਂ ਸਾਲ ਇਹ ਭਾਰ ਢੋਹਦਾ ਹੈ। ਫਿਰ, ਜਿੰਨੇ ਉਸਦੇ ਵਾਲ ਹਨ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਬਰਾਬਰ ਸਮਾਂ ਰੌਰਵ ਨਰਕ ਵਿਚ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਪੁਨਃ ਕੀਟੇषੁ ਸਂਤੀਰ੍ਣਸ੍ਤਦਾ ਮਾਨੁषਤਾਂ ਵ੍ਰਜੇਤ੍। ਤਤਸ਼੍ਚ ਕਲਹਂ ਸ਼ੋਕਂ ਪ੍ਰਾਪ੍ਨੋਤਿ ਪੂਰ੍ਵਕਲ੍ਮषਾਤ੍
ਫਿਰ ਉਹ ਕੀੜਿਆਂ ਦੇ ਜਨਮਾਂ ਵਿਚੋਂ ਲੰਘ ਕੇ ਮਨੁੱਖਾ ਜਨਮ ਲੈਂਦਾ ਹੈ। ਪਿਛਲੇ ਪਾਪਾਂ ਕਰਕੇ, ਉਸਨੂੰ ਝਗੜੇ ਤੇ ਦੁੱਖ ਮਿਲਦੇ ਹਨ।
ਏਵਂ ਜਨ੍ਮਤ੍ਰਯਂ ਪ੍ਰਾਪ੍ਯ ਮੁਚ੍ਯਤੇ ਪਾਤਕਾਨ੍ਨਰਃ। ਤਤ੍ਕਾਲਂ ਨਰਕਂ ਭੁਕ੍ਤ੍ਵਾ ਸਾ ਤੁ ਕਾਕੀ ਤੁ ਵਞ੍ਚਕੀ
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਤਿੰਨ ਜਨਮ ਲੈ ਕੇ ਮਨੁੱਖ ਪਾਪਾਂ ਤੋਂ ਛੁਟਕਾਰਾ ਪਾ ਲੈਂਦਾ ਹੈ। ਉਸ ਵੇਲੇ ਨਰਕ ਭੋਗ ਕੇ, ਔਰਤ ਕਾਂ ਦੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਠੱਗਣ ਵਾਲੀ ਬਣ ਜਾਂਦੀ ਹੈ।
ਉਚ੍ਛਿष੍ਟਨਰਕਂ ਭੁਕ੍ਤ੍ਵਾ ਮਾਨੁषੇ ਵਿਧਵਾ ਭਵੇਤ੍। ਯਃ ਪੁਨਸ਼੍ਚਾਂਤ੍ਯਜਾਂ ਗਚ੍ਛੇਨ੍ਮ੍ਲੇਛਾਂ ਵਾ ਪੁਲ੍ਕਸਾਂ ਨਰਃ
ਉਹ ਔਰਤ ਜਦੋਂ ਬਚਿਆ ਹੋਇਆ ਨਰਕ ਭੋਗ ਲੈਂਦੀ ਹੈ, ਤਾਂ ਮਨੁੱਖਾ ਜਨਮ ਵਿੱਚ ਵਿਧਵਾ ਬਣ ਜਾਂਦੀ ਹੈ। ਤੇ ਜੋ ਮਨੁੱਖ ਚੁੱਟੜ, ਵਿਦੇਸੀ ਜਾਂ ਜੰਗਲੀ ਔਰਤ ਕੋਲ ਜਾਂਦਾ ਹੈ—
ਦ੍ਵਿਤ੍ਰਿਚਤੁਰ੍ਗੁਣਂ ਭੁਕ੍ਤ੍ਵਾ ਤਤ੍ਰ ਸਂਚੀਰ੍ਣਵਂਚਕਃ। ਮਾਤਰਂ ਗੁਰੁਭਾਰ੍ਯਾਂ ਚ ਬ੍ਰਾਹ੍ਮਣੀਂ ਮਹਿषੀਂ ਤਥਾ
ਉਹ ਉੱਥੇ ਦੋ, ਤਿੰਨ ਜਾਂ ਚਾਰ ਗੁਣਾ ਜਿਆਦਾ ਸਜ਼ਾ ਭੋਗਦਾ ਹੈ। ਜੇ ਕੋਈ ਆਪਣੀ ਮਾਂ, ਅਧਿਆਪਕ ਦੀ ਘਰਵਾਲੀ, ਬ੍ਰਾਹਮਣਣ ਜਾਂ ਰਾਣੀ ਕੋਲ ਜਾਂਦਾ ਹੈ—
ਅਨ੍ਯਾਂ ਵਾ ਪ੍ਰਭੁਪਤ੍ਨੀਂ ਚ ਗਤ੍ਵਾ ਯਾਤ੍ਯਪੁਨਰ੍ਭਵਂ। ਭਗਿਨੀਂ ਤਤ੍ਪੁਤ੍ਰਭਾਰ੍ਯਾਂ ਤਥਾ ਦੁਹਿਤਰਂ ਸ੍ਨੁषਾਮ੍
ਜਾਂ ਕਿਸੇ ਹੋਰ ਦੀ ਘਰਵਾਲੀ ਜਾਂ ਰਾਜਾ ਦੀ ਪਤਨੀ ਕੋਲ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਮੁੜ ਜਨਮ ਨਹੀਂ ਲੈਂਦਾ। ਇੰਝ ਹੀ, ਆਪਣੀ ਭੈਣ, ਪੁੱਤਰ ਦੀ ਘਰਵਾਲੀ, ਧੀ ਜਾਂ ਵਹੁਟੀ ਕੋਲ ਜਾਣ ਵਾਲਾ ਵੀ।
ਪਿਤृਵ੍ਯਾਂ ਮਾਤੁਲਾਨੀਂ ਤੁ ਤਥੈਵ ਚ ਪਿਤृष੍ਵਸਾਮ੍। ਮਾਤृष੍ਵਸ੍ਰਾਦਿਕਾਮਨ੍ਯਾਂ ਗਤ੍ਵਾ ਨਾਸ੍ਤਿ ਚ ਨਿष੍ਕृਤਿਃ
ਆਪਣੀ ਚਾਚੀ, ਮਾਮੀ ਜਾਂ ਪਿਤਾ ਦੀ ਭੈਣ, ਜਾਂ ਮਾਂ ਦੀ ਭੈਣ ਵਰਗੀਆਂ ਰਿਸ਼ਤੇਦਾਰ ਔਰਤਾਂ ਕੋਲ ਜਾਣ ਵਾਲੇ ਲਈ ਕੋਈ ਮੁਆਫੀ ਨਹੀਂ।
ਬ੍ਰਹ੍ਮਹਾ ਸ ਭਵੇਦਂਧੋ ਵਚਸਾ ਜਡਤਾਂ ਵ੍ਰਜੇਤ੍। ਕਰ੍ਣਯੋਰ੍ਬਧਿਰੋ ਜਾਤਸ਼੍ਚ੍ਯਵਤੇ ਨਾਸ੍ਤਿ ਨਿष੍ਕृਤਿਃ
ਉਹ ਮਨੁੱਖ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਹੱਤਿਆ ਕਰਨ ਵਾਲਾ, ਅੰਨਾ, ਤੇ ਬੋਲਣ ਤੋਂ ਲਾਚਾਰ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਦੋਵੇਂ ਕੰਨਿਆਂ ਤੋਂ ਬੇਹਰਾ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਡਿੱਗ ਪੈਂਦਾ ਹੈ, ਤੇ ਉਸਦਾ ਕੋਈ ਉਪਾਅ ਨਹੀਂ।
ਉਕ੍ਤ੍ਵਾ ਅਸ਼੍ਲੀਲਮਤ੍ਯਰ੍ਥਮਖਿਲਂ ਸ੍ਤ੍ਰੀਕृਤੇਨ ਹਿ। ਦ੍ਵਿਜ ਉਵਾਚ- ਏਵਂ ਦੁष੍ਕृਤਮਾਸਾਦ੍ਯ ਕਥਂ ਮੋਕ੍ਸ਼ੋ ਭਵੇਤ੍ਪੁਨਃ
ਜੋ ਮਨੁੱਖ ਔਰਤਾਂ ਕਰਕੇ ਬਹੁਤ ਜਿਆਦਾ ਅਸ਼ਲੀਲ ਗੱਲਾਂ ਕਰਦਾ ਹੈ— ਦੁਜਾ ਪੁੱਛਦਾ ਹੈ: 'ਇਹੋ ਜਿਹਾ ਪਾਪ ਕਰਕੇ ਮੁੜ ਕਿਵੇਂ ਛੁਟਕਾਰਾ ਮਿਲ ਸਕਦਾ ਹੈ?'
ਤਤ੍ਸਮਾਚਕ੍ਸ਼੍ਵ ਭਗਵਨ੍ਸ਼੍ਰੋਤੁਮਿਚ੍ਛਾਮਿ ਤਤ੍ਤ੍ਵਤਃ। ਸ਼੍ਰੀਭਗਵਾਨੁਵਾਚ। ਤਾਸਾਂ ਚ ਗਮਨਂ ਕृਤ੍ਵਾ ਤਪ੍ਤਾਂ ਲੋਹਸ੍ਯ ਪੁਤ੍ਤਲਦ੍ਯਂ
ਮੈਨੂੰ ਇਹ ਦੱਸੋ, ਹੇ ਪ੍ਰਭੂ, ਮੈਂ ਸੱਚਾਈ ਸੁਣਨਾ ਚਾਹੁੰਦਾ ਹਾਂ। ਪ੍ਰਭੂ ਨੇ ਕਿਹਾ: 'ਜੋ ਮਨੁੱਖ ਇਹੋ ਜਿਹੀਆਂ ਔਰਤਾਂ ਕੋਲ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਉਸਨੂੰ ਤਪਦੇ ਲੋਹੇ ਦੀ ਮੂਰਤੀ ਵਿੱਚ ਜਾਣਾ ਪੈਂਦਾ ਹੈ।'
ਸਮਾਲਿਂਗ੍ਯ ਤ੍ਯਜੇਤ੍ਪ੍ਰਾਣਂ ਸ਼ੁਚਿਰ੍ਲੋਕਾਂਤਰਂ ਵ੍ਰਜੇਤ੍। ਯੋ ਵੈ ਗृਹਾਸ਼੍ਰਮਂ ਤ੍ਯਕ੍ਤ੍ਵਾ ਮਚ੍ਚਿਤ੍ਤੋ ਜਾਯਤੇ ਨਰਃ
ਮੌਤ ਨੂੰ ਗਲੇ ਲਾ ਕੇ, ਪਵਿੱਤਰ ਮਨੁੱਖ ਦੂਜੇ ਲੋਕ ਵਿਚ ਚਲਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਜੋ ਘਰ-ਗ੍ਰਹਸਥ ਜੀਵਨ ਛੱਡ ਕੇ, ਮੇਰੇ ਵਿਚ ਮਨ ਲਾ ਕੇ ਜਨਮ ਲੈਂਦਾ ਹੈ—
ਨਿਤ੍ਯਂ ਸ੍ਮਰਤਿ ਗੋਵਿਂਦਂ ਸਰ੍ਵਪਾਪਕ੍ਸ਼ਯੋ ਭਵੇਤ੍। ਬ੍ਰਹ੍ਮਹਤ੍ਯਾਯੁਤਂ ਤੇਨ ਕृਤਂ ਗੁਰ੍ਵਂਗਨਾਗਮਾਤ੍
ਜੋ ਹਰ ਵੇਲੇ ਗੋਵਿੰਦ ਦਾ ਸਿਮਰਨ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਉਸ ਦੇ ਸਾਰੇ ਪਾਪ ਨਾਸ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ਭਾਵੇਂ ਉਹ ਦਸ ਹਜ਼ਾਰ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਦੀ ਹੱਤਿਆ ਕਰ ਚੁੱਕਾ ਹੋਵੇ ਜਾਂ ਗੁਰੂ ਦੀ ਪਤਨੀ ਨਾਲ ਪਾਪ ਕਰ ਚੁੱਕਾ ਹੋਵੇ—
ਸ਼ਤਂ ਸ਼ਤਸਹਸ੍ਰਂ ਚ ਪੈष੍ਟੀਮਦ੍ਯਸ੍ਯ ਭਕ੍ਸ਼ਣਾਤ੍। ਸ੍ਵਰ੍ਣਾਦੇਰ੍ਹਰਣਂ ਕृਤ੍ਵਾ ਤੇषਾਂ ਸਂਸਰ੍ਗਕਂ ਚਿਰਂ੫੦ 1.52.
ਸੈਂਕੜੇ, ਲੱਖਾਂ ਪਾਪ, ਮਨੁੱਖ ਜੇ ਮਨ੍ਹੇ ਮਾਸ ਖਾ ਲੈਂਦਾ ਹੈ, ਸੋਨਾ ਜਾਂ ਹੋਰ ਚੀਜ਼ਾਂ ਚੋਰੀ ਕਰ ਲੈਂਦਾ ਹੈ, ਜਾਂ ਅਜਿਹੇ ਕੰਮਾਂ ਨਾਲ ਲੰਬਾ ਸਮਾਂ ਬਿਤਾ ਲੈਂਦਾ ਹੈ—
ਏਤਾਨ੍ਯਨ੍ਯਾਨਿ ਪਾਪਾਨਿ ਮਹਾਨ੍ਤਿ ਪਾਤਕਾਨਿ ਚ। ਅਗ੍ਨਿਂ ਪ੍ਰਾਪ੍ਯ ਯਥਾ ਤੂਲਂ ਤृਣਂ ਸ਼ੁष੍ਕਂ ਪ੍ਰਣਸ਼੍ਯਤਿ
ਇਹ ਤੇ ਹੋਰ ਵੱਡੇ ਪਾਪ, ਜਿਵੇਂ ਰੂਈ ਜਾਂ ਸੁੱਕਾ ਘਾਹ ਅੱਗ ਵਿਚ ਸੜ ਜਾਂਦੇ ਹਨ, ਐਸੇ ਹੀ ਨਾਸ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ।
ਤਸ੍ਮਾਨ੍ਮਨ੍ਨਾਮਗੋਵਿਂਦਂ ਸ੍ਮृਤ੍ਵਾ ਪੂਤੋ ਭਵੇਨ੍ਨਰਃ। ਯੋ ਵਾ ਗृਹਾਸ਼੍ਰਮੇ ਤਿष੍ਠੇਨ੍ਨਿਤ੍ਯਂ ਗੋਵਿਂਦਘੋषਣਮ੍
ਇਸ ਲਈ, ਮੇਰਾ ਨਾਮ ਗੋਵਿੰਦ ਯਾਦ ਕਰ ਕੇ, ਮਨੁੱਖ ਪਵਿੱਤਰ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਜੇ ਕੋਈ ਗ੍ਰਹਸਥ ਜੀਵਨ ਵਿਚ ਰਹਿੰਦਾ ਹੋਵੇ, ਪਰ ਹਰ ਵੇਲੇ ਗੋਵਿੰਦ ਦਾ ਨਾਮ ਉਚਾਰਦਾ ਹੋਵੇ—
ਕृਤ੍ਵਾ ਚ ਪੂਜਯਿਤ੍ਵਾ ਚ ਸ ਪਾਪਾਤ੍ਸਨ੍ਤਰੋ ਭਵੇਤ੍। ਭਾਗੀਰਥੀ ਤਟੇ ਰਮ੍ਯੇ ਖਗਸ੍ਯ ਗ੍ਰਹਣੇ ਸ਼ਿਵੇ
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਕਰ ਕੇ ਤੇ ਪੂਜਾ ਕਰ ਕੇ, ਉਹ ਪਾਪ ਤੋਂ ਪਾਰ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਭਾਗੀਰਥੀ ਦੇ ਸੋਹਣੇ ਕੰਢੇ ਤੇ, ਪੰਛੀ ਫੜਨ ਵੇਲੇ, ਸ਼ਿਵ ਦੀ ਹਾਜ਼ਰੀ ਵਿਚ—
ਗਵਾਂ ਕੋਟਿਪ੍ਰਦਾਨੇਨ ਯਤ੍ਫਲਂ ਲਭਤੇ ਨਰਃ। ਤਤ੍ਫਲਂ ਸਮਵਾਪ੍ਨੋਤਿ ਸਹਸ੍ਰਂ ਚਾਧਿਕਂ ਚ ਯਤ੍
ਗਾਵਾਂ ਦੀ ਕਰੋੜਾਂ ਦਾਨ ਦੇਣ ਨਾਲ ਜੋ ਫਲ ਮਿਲਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਫਲ ਇਹ ਮਨੁੱਖ ਪਾਉਂਦਾ ਹੈ, ਤੇ ਹਜ਼ਾਰ ਗੁਣਾ ਵਧੇਰੇ ਵੀ—
ਗੋਵਿਂਦਕੀਰ੍ਤਨੇ ਤਾਤ ਮਤ੍ਪੁਰੇ ਚਾਕ੍ਸ਼ਯਂ ਵਸੇਤ੍। ਕਾਮਾਤ੍ਸ ਭਵਨੇ ਸ੍ਥਿਤ੍ਵਾ ਸਾਰ੍ਵਭੌਮੋ ਭਵੇਨ੍ਨृਪਃ
ਗੋਵਿੰਦ ਦੀ ਵਡਿਆਈ ਕਰ ਕੇ, ਪਿਆਰੇ, ਉਹ ਮੇਰੇ ਸ਼ਹਿਰ ਵਿਚ ਸਦਾ ਵੱਸਦਾ ਹੈ। ਜੇ ਮਨ ਵਿਚ ਇੱਛਾ ਹੋਵੇ, ਆਪਣੇ ਘਰ ਵਿਚ ਰਹਿ ਕੇ, ਉਹ ਸਭ ਦੇ ਰਾਜਾ ਬਣ ਜਾਂਦਾ ਹੈ—
ਪੁਰਾਣੇਮਤ੍ਕਥਾਂ ਸ਼੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਮਤ੍ਸਾਦृਸ਼੍ਯਂ ਲਭੇਨ੍ਨਰਃ। ਕਥਯਿਤ੍ਵਾ ਪੁਰਾਣਂ ਚ ਵਿष੍ਣੁਸਾਯੁਜ੍ਯਤਾਂ ਵ੍ਰਜੇਤ੍
ਪੁਰਾਣਾ ਵਿਚ ਮੇਰੀ ਕਥਾ ਸੁਣ ਕੇ, ਮਨੁੱਖ ਮੇਰੇ ਵਰਗਾ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਪੁਰਾਣਾ ਦਾ ਪਾਠ ਕਰ ਕੇ, ਉਹ ਵਿਸ਼ਨੂ ਨਾਲ ਇਕ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ—
ਤਸ੍ਮਾਨ੍ਨਿਤ੍ਯਂ ਚ ਸ਼੍ਰੋਤਵ੍ਯਂ ਪੁਰਾਣਂ ਧਰ੍ਮਸਂਚਯਂ। ਸ਼੍ਰਾਵਿਤਵ੍ਯਂ ਪ੍ਰਯਤ੍ਨੇਨ ਲੋਕੇ ਵਿष੍ਣੁਤਨੁਂ ਵ੍ਰਜੇਤ੍
ਇਸ ਲਈ, ਧਰਮ ਇਕੱਠਾ ਕਰਨ ਵਾਲਾ ਪੁਰਾਣਾ ਹਮੇਸ਼ਾ ਸੁਣਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। ਜਤਨ ਕਰਕੇ ਹੋਰਾਂ ਨੂੰ ਵੀ ਸੁਣਾਉਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ, ਤਾਂ ਕਿ ਇਸ ਸੰਸਾਰ ਵਿਚ ਵਿਸ਼ਨੂ ਦਾ ਰੂਪ ਮਿਲੇ—
ਅਨ੍ਯਦ੍ਵਾ ਸ੍ਤ੍ਰੀਕृਤੇ ਦੋषੇ ਯਥਾਯੋਗਂ ਭਵੇਦ੍ਧ੍ਰੁਵਂ। ਨਿਸ਼ਾਮਯ ਪ੍ਰਵਕ੍ਸ਼੍ਯਾਮਿ ਤਤ੍ਵਤੋ ਦ੍ਵਿਜਨਂਦਨ
ਕਿਸੇ ਹੋਰ ਪਾਪ, ਜੋ ਔਰਤ ਲਈ ਕੀਤਾ ਹੋਵੇ, ਉਸ ਦਾ ਜੋ ਅਨੁਕੂਲ ਫਲ ਹੈ, ਉਹ ਪੱਕਾ ਮਿਲਦਾ ਹੈ। ਸੁਣੋ, ਦੋਵਾਂ ਜਨਮ ਵਾਲਿਆਂ ਦੀ ਖੁਸ਼ੀ, ਮੈਂ ਸੱਚੀ ਗੱਲ ਦੱਸਦਾ ਹਾਂ—
ਸਰ੍ਵਬੀਜਸ੍ਯ ਦਾਨੇਨ ਸਾਂਬੁਕੁਂਭਂ ਮਹਾਫਲਮ੍। ਦਦ੍ਯਾਦ੍ਵਿਪ੍ਰਾਯ ਪੁਣ੍ਯਾਹੇ ਸਦ੍ਯਃਪੂਤੋ ਭਵੇਤ੍ਕ੍ਸ਼ਣਾਤ੍
ਸਭ ਕਿਸਮ ਦੇ ਬੀਜ, ਪੂਰੇ ਘੜੇ ਵਿਚ, ਜੋ ਵੱਡਾ ਫਲ ਦੇਣ ਵਾਲਾ ਹੈ, ਪਵਿੱਤਰ ਦਿਨ ਤੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਨੂੰ ਦੇਣ ਨਾਲ, ਮਨੁੱਖ ਤੁਰੰਤ ਪਵਿੱਤਰ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ—