ਨ ਸ੍ਤ੍ਰੀਣਾਮਪ੍ਰਿਯਃ ਕਸ਼੍ਚਿਤ੍ਪ੍ਰਿਯੋ ਵਾਪਿ ਨ ਵਿਦ੍ਯਤੇ। ਗਾਵਸ੍ਤृਣਮਿਵਾਰਣ੍ਯੇ ਪ੍ਰਾਰ੍ਥਯਂਤਿ ਨਵਂਨਵਮ੍
ਇਸਤਰੀਆਂ ਕਿਸੇ ਨੂੰ ਨਾ ਪਿਆਰ ਕਰਦੀਆਂ, ਨਾ ਨਫ਼ਰਤ। ਜਿਵੇਂ ਗਾਂ ਜੰਗਲ ਵਿੱਚ ਨਵਾਂ-ਨਵਾਂ ਘਾਹ ਲੱਭਦੀਆਂ ਹਨ, ਉਹ ਵੀ ਹਰ ਵਾਰੀ ਨਵਾਂ ਚਾਹੁੰਦੀਆਂ ਹਨ।
ਪੁਮਾਂਸਂ ਵਿਤ੍ਤਹੀਨਂ ਚ ਵਿਰੂਪਂ ਗੁਣਵਰ੍ਜਿਤਮ੍। ਅਕੁਲੀਨਂ ਚ ਭृਤ੍ਯਂ ਚ ਕਾਮਿਨੀ ਭਜਤੇ ਧ੍ਰੁਵਮ੍
ਇਸਤਰੀ ਪੱਕਾ ਹੀ ਉਹ ਪੁਰਖ ਚਾਹੁੰਦੀ ਹੈ ਜੋ ਗਰੀਬ ਹੋਵੇ, ਰੂਪ ਤੋਂ ਰਹਿਤ, ਗੁਣਾਂ ਤੋਂ ਖਾਲੀ, ਨੀਵੀਂ ਜਾਤ ਜਾਂ ਨੌਕਰ ਵੀ ਹੋਵੇ।
ਭਰ੍ਤਾਰਂ ਚ ਗੁਣੋਪੇਤਂ ਕੁਲੀਨਂ ਚ ਮਹਾਧਨਮ੍। ਸੁਂਦਰਂ ਰਤਿਦਕ੍ਸ਼ਂ ਚ ਤ੍ਯਕ੍ਤ੍ਵਾ ਨੀਚਂ ਭਜੇਦ੍ਵਧੂਃ
ਜੇਕਰ ਕੋਈ ਇਸਤਰੀ ਆਪਣੇ ਪਤੀ ਨੂੰ, ਜੋ ਚੰਗੇ ਗੁਣਾਂ ਵਾਲਾ, ਉੱਚ ਘਰ ਦਾ, ਬਹੁਤ ਧਨਵਾਨ, ਸੋਹਣਾ ਤੇ ਰਤੀ ਵਿਚ ਨਿਪੁੰਨ ਹੈ, ਛੱਡ ਕੇ ਕਿਸੇ ਨੀਚ ਆਦਮੀ ਨਾਲ ਸੰਗਤ ਕਰੇ—
ਉਮਾਨਾਰਦਸਂਵਾਦਮਾਖ੍ਯਾਨਂ ਵਿਦ੍ਧਿ ਭੂਸੁਰ। ਯੇਨ ਵਿਦ੍ਯਾਸ੍ਤ੍ਰਿਯਾਸ਼੍ਚੇष੍ਟਾ ਵਿਵਿਧਾਃ ਕृਤ੍ਸ੍ਨਸ਼ੋ ਦ੍ਵਿਜ
ਹੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣ, ਇਹ ਉਮਾ ਤੇ ਨਾਰਦ ਦੀ ਗੱਲਬਾਤ ਦੀ ਕਹਾਣੀ ਜਾਣ, ਜਿਸ ਰਾਹੀਂ ਇਸਤਰੀਆਂ ਦੇ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਚਲਣ ਤੇ ਕਰਤੂਤਾਂ ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਸਮਝਾਈਆਂ ਗਈਆਂ ਹਨ।
ਸ੍ਵਭਾਵਾਨ੍ਨਾਰਦੋ ਵਿਪ੍ਰ ਵਿਸ਼੍ਵਜਿਜ੍ਞਾਸਕੋ ਮੁਨਿਃ। ਸ੍ਵਾਂਤੇ ਵਿਮृਸ਼੍ਯਾਥ ਗਤਃ ਕੈਲਾਸਂ ਗਿਰਿਮੁਤ੍ਤਮਮ੍
ਆਪਣੇ ਸੁਭਾਵ ਕਰਕੇ, ਨਾਰਦ ਮੁਨੀ, ਜੋ ਹਰ ਚੀਜ਼ ਜਾਣਨ ਦੀ ਇੱਛਾ ਰੱਖਦਾ ਸੀ, ਆਪਣੇ ਮਨ ਵਿਚ ਸੋਚ ਕੇ, ਫਿਰ ਕੈਲਾਸ ਪਹਾੜ ਉੱਤੇ ਗਿਆ।
ਵृषਕੇਤੁਸਦਾਖ੍ਯਾਨ ਸਪ੍ਰਤਿष੍ਠੇ ਹਿਮੇ ਗਿਰੌ। ਪ੍ਰਣਿਪਤ੍ਯ ਮਹਾਤ੍ਮਾ ਵੈ ਪਪ੍ਰਚ੍ਛ ਪਾਰ੍ਵਤੀਂ ਮੁਨਿਃ
ਹਿਮਾਲਾ ਪਹਾੜ ਉੱਤੇ, ਜਿੱਥੇ ਬਲਦ-ਝੰਡੇ ਵਾਲੇ ਦੀ ਮਹਿਮਾ ਹੈ, ਓਥੇ ਵੱਡੇ ਮੁਨੀ ਨੇ ਸਿਰ ਨਿਵਾ ਕੇ, ਪਾਰਵਤੀ ਜੀ ਨੂੰ ਪੁੱਛਿਆ।
ਦੇਵਿ ਸੀਮਂਤਿਨੀਨਾਂਤੁ ਦੁਸ਼੍ਚੇष੍ਟਾਂ ਜ੍ਞਾਤੁਮੁਤ੍ਸਹੇ। ਕੌਤੁਕੇਨ ਤ੍ਵਯਾ ਚਰ੍ਯਾ ਵਧੂਨਾਂ ਸਂਪ੍ਰਯੁਜ੍ਯਤੇ
ਹੇ ਦੇਵੀ, ਮੈਂ ਇਸਤਰੀਆਂ ਦੀ ਮਾੜੀ ਚਲਣ ਜਾਣਨਾ ਚਾਹੁੰਦਾ ਹਾਂ; ਸਿਰਫ਼ ਜਾਣਨ ਦੀ ਲਾਲਸਾ ਕਰਕੇ, ਮੈਂ ਤੈਨੂੰ ਕੁੜੀਆਂ ਦੀ ਚਲਣ ਬਾਰੇ ਪੁੱਛ ਰਿਹਾ ਹਾਂ।
ਸਰ੍ਵਾਸਾਮਪਿ ਨਾਰੀਣਾਂ ਸ੍ਵਾਨ੍ਤਂ ਜਾਨਾਸਿ ਤਤ੍ਤ੍ਵਤਃ। ਤਨ੍ਮਾਂ ਕਥਯ ਸਰ੍ਵੇषੁ ਵਿਨੀਤਮਜ੍ਞਮਤ੍ਰ ਚ
ਤੂੰ ਸਾਰੀਆਂ ਇਸਤਰੀਆਂ ਦੇ ਅੰਦਰਲੇ ਸੁਭਾਵ ਨੂੰ ਅਸਲ ਵਿਚ ਜਾਣਦੀ ਹੈਂ; ਇਸ ਲਈ, ਮੈਨੂੰ ਸਭ ਕੁਝ ਦੱਸ, ਕਿਉਂਕਿ ਮੈਂ ਇੱਥੇ ਨਿਮਾਣਾ ਤੇ ਅਣਜਾਣ ਹਾਂ।
ਦੇਵ੍ਯੁਵਾਚ- ਯੁਵਤੀਨਾਂ ਸਦਾ ਚਿਤ੍ਤਂ ਪੁਂਸੁ ਤਿष੍ਠਤ੍ਯਸਂਸ਼ਯਮ੍। ਅਸ੍ਮਿਨ੍ਯੋਨੌ ਸੁਸਂਯੋਗ੍ਯੇ ਸਂਗਤੇ ਵਾਪ੍ਯਸਂਗਤੇ
ਦੇਵੀ ਨੇ ਆਖਿਆ—ਜਵਾਨ ਕੁੜੀਆਂ ਦਾ ਮਨ ਹਮੇਸ਼ਾ ਮਰਦਾਂ ਵਲ ਹੀ ਲੱਗਿਆ ਰਹਿੰਦਾ ਹੈ, ਇਸ ਵਿਚ ਕੋਈ ਸ਼ੱਕ ਨਹੀਂ, ਚਾਹੇ ਉਹ ਮਿਲਣ ਵਾਲੇ ਹੋਣ ਜਾਂ ਨਾ ਹੋਣ।
ਸੁਵੇषਂ ਪੁਰੁषਂ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਭ੍ਰਾਤਰਂ ਯਦਿ ਵਾ ਸੁਤਮ੍। ਯੋਨਿਃ ਕ੍ਲਿਦ੍ਯਤਿ ਨਾਰੀਣਾਂ ਸਤ੍ਯਂ ਸਤ੍ਯਂ ਹਿ ਨਾਰਦ
ਜਦੋਂ ਕੋਈ ਇਸਤਰੀ ਸੋਹਣੇ ਕੱਪੜੇ ਪਾਏ ਮਰਦ ਨੂੰ, ਜਾਂ ਆਪਣੇ ਭਰਾ ਜਾਂ ਪੁੱਤਰ ਨੂੰ ਵੇਖਦੀ ਹੈ, ਉਸ ਦੀ ਜੰਨੀਂ ਵਿਚ ਨਮੀ ਆ ਜਾਂਦੀ ਹੈ—ਇਹ ਗੱਲ ਸੱਚ ਹੈ, ਸੱਚਮੁੱਚ, ਹੇ ਨਾਰਦ।
ਸ੍ਥਾਨਂ ਨਾਸ੍ਤਿ ਕ੍ਸ਼ਣਂ ਨਾਸ੍ਤਿ ਨਾਸ੍ਤਿ ਪ੍ਰਾਰ੍ਥਯਿਤਾ ਨਰਃ। ਤੇਨ ਨਾਰਦ ਨਾਰੀਣਾਂ ਸਤੀਤ੍ਵਮੁਪਜਾਯਤੇ
ਕੋਈ ਥਾਂ ਨਹੀਂ, ਕੋਈ ਪਲ ਨਹੀਂ, ਤੇ ਕੋਈ ਮਰਦ ਨਹੀਂ ਜੋ ਉਸਨੂੰ ਚਾਹੁੰਦਾ ਹੋਵੇ; ਇਸ ਕਰਕੇ, ਹੇ ਨਾਰਦ, ਇਸਤਰੀਆਂ ਵਿੱਚ ਪਤੀ-ਵਰਤਾ ਪੈਦਾ ਹੁੰਦੀ ਹੈ।
ਘृਤਕੁਂਭਸਮਾ ਨਾਰੀ ਤਪ੍ਤਾਂਗਾਰਸਮਃ ਪੁਮਾਨ੍। ਤਸ੍ਮਾਦ੍ਘृਤਂ ਚ ਵਹ੍ਨਿਂ ਚ ਨੈਕਸ੍ਥਾਨੇ ਚ ਧਾਰਯੇਤ੍
ਇਸਤਰੀ ਘਿਉ ਦੇ ਘੜੇ ਵਰਗੀ ਹੈ, ਤੇ ਮਰਦ ਤਪਦੇ ਕੋਲਿਆਂ ਵਰਗਾ; ਇਸ ਲਈ, ਘਿਉ ਤੇ ਅੱਗ ਨੂੰ ਇੱਕ ਥਾਂ ਨਹੀਂ ਰੱਖਣਾ ਚਾਹੀਦਾ।
ਯਥੈਵਮਤ੍ਤਮਾਤਂਗਂ ਸृਣਿਮੁਦ੍ਗਰਯੋਗਤਃ। ਸ੍ਵਵਸ਼ਂ ਕੁਰੁਤੇ ਯਂਤਾ ਤਥਾ ਸ੍ਤ੍ਰੀਣਾਂ ਪ੍ਰਰਕ੍ਸ਼ਕਃ
ਜਿਵੇਂ ਮੱਤ ਵਾਲੇ ਹਾਥੀ ਨੂੰ ਰੱਸੀ ਤੇ ਸੌਟਾ ਲਾ ਕੇ ਉਸਦਾ ਮਾਲਕ ਕਾਬੂ ਕਰ ਲੈਂਦਾ ਹੈ, ਓਸੇ ਤਰ੍ਹਾਂ ਇਸਤਰੀਆਂ ਨੂੰ ਰਾਖੀ ਵਾਲਾ ਕਾਬੂ ਵਿਚ ਰੱਖਦਾ ਹੈ।
ਪਿਤਾ ਰਕ੍ਸ਼ਤਿ ਕੌਮਾਰੇ ਭਰ੍ਤਾ ਰਕ੍ਸ਼ਤਿ ਯੌਵਨੇ। ਪੁਤ੍ਰਾਸ਼੍ਚ ਸ੍ਥਾਵਿਰੇ ਭਾਵੇ ਨ ਸ੍ਤ੍ਰੀ ਸ੍ਵਾਤਂਤ੍ਰ੍ਯਮਰ੍ਹਤਿ
ਪਿਉ ਕੁੜੀਪਣ ਵਿੱਚ ਰਾਖੀ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਪਤੀ ਜਵਾਨੀ ਵਿੱਚ, ਤੇ ਪੁੱਤਰ ਬੁੱਢੇਪੇ ਵਿੱਚ; ਇਸਤਰੀ ਨੂੰ ਆਪਣੀ ਮਰਜ਼ੀ ਨਹੀਂ ਹੋਣੀ ਚਾਹੀਦੀ।
ਤਤਃ ਸ੍ਵਾਤਂਤ੍ਰ੍ਯਭਾਵਾਚ੍ਚ ਸ੍ਵੇਚ੍ਛਯਾ ਚ ਵਰਾਂਗਨਾ। ਪੁਰੁषੇਣਾਰ੍ਥਿਤਾ ਧੀਰਾ ਪ੍ਰੇਰਣਾਦਿਚਰੀ ਭਵੇਤ੍
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਆਪਣੀ ਮਰਜ਼ੀ ਨਾ ਹੋਣ ਕਰਕੇ ਤੇ ਇੱਛਾ ਹੋਣ ਤੇ ਵੀ, ਚੰਗੀ ਕੁੜੀ ਮਰਦ ਦੇ ਆਖਣ ਤੇ ਹੀ ਕੰਮ ਕਰਦੀ ਹੈ।
ਅਰਕ੍ਸ਼ਣਾਦ੍ਯਥਾ ਪਾਕਃ ਸ਼੍ਵਕਾਕਵਸ਼ਗੋ ਭਵੇਤ੍। ਤਥੈਵ ਯੁਵਤੀ ਨਾਰੀ ਸ੍ਵਚ੍ਛਂਦਾਦ੍ਦੁष੍ਟਤਾਂ ਵ੍ਰਜੇਤ੍
ਜਿਵੇਂ ਬਿਨਾ ਰਾਖੀ ਦੇ ਖਾਣਾ ਕੁੱਤਿਆਂ ਤੇ ਕਾਂਵਾਂ ਦੇ ਹੱਥ ਚ ਪੈ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਓਸੇ ਤਰ੍ਹਾਂ ਜਵਾਨ ਕੁੜੀ ਆਪਣੀ ਮਰਜ਼ੀ ਨਾਲ ਮਾੜੇ ਰਾਹ ਪੈ ਜਾਂਦੀ ਹੈ।
ਪੁਨਰੇਵ ਕੁਲਂ ਦੁष੍ਟਂ ਤਸ੍ਯਾਸ੍ਸਂਸਰ੍ਗਤੋ ਭਵੇਤ੍। ਪਰਬੀਜੇਨ ਯੋ ਜਾਤਃ ਸ ਚ ਸ੍ਯਾਦ੍ਵਰ੍ਣਸਂਕਰਃ
ਫਿਰ, ਉਸ ਦੀ ਸੰਗਤ ਨਾਲ ਘਰਾਣਾ ਮਾੜਾ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ; ਜੋ ਪਰਾਏ ਬੀਜ ਨਾਲ ਜੰਮਿਆ, ਉਹ ਜਾਤਾਂ ਦੇ ਮਿਲਾਪ ਦਾ ਕਾਰਨ ਬਣਦਾ ਹੈ।
ਜਾਰਜਃ ਸਂਕਰਃ ਪਾਪੋ ਨਰਕੇ ਨਿਯਤਂ ਵਸੇਤ੍। ਕੀਟਜਾਤੌ ਗਤਾ ਜਾਤਾਃ ਪੁਨਃ ਸਰ੍ਵੇ ਮਹੀਤਲੇ
ਜੋ ਜਾਰ-ਸੰਬੰਧ ਤੇ ਜਾਤ-ਮਿਲਾਪ ਨਾਲ ਜੰਮਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਪਾਪੀ ਨਰਕ ਵਿਚ ਰਹਿੰਦੇ ਹਨ; ਕੀੜਿਆਂ ਦੇ ਜਨਮ ਵਿਚ ਆ ਕੇ, ਮੁੜ ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ ਆਉਂਦੇ ਹਨ।
ਤਤੋ ਮ੍ਲੇਚ੍ਛਮੁਪਾਨੀਤਂ ਕੁਲਂ ਸ੍ਯਾਦ੍ਦ੍ਵਿਜਨਂਦਨ। ਕੁਲਕ੍ਸ਼ਯੋ ਭਵੇਦ੍ਯਸ੍ਮਾਤ੍ਤਸ੍ਮਾਦ੍ਦੁष੍ਟਾਂ ਨ ਧਾਰਯੇਤ੍
ਫਿਰ, ਹੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਦੀ ਖੁਸ਼ੀ, ਘਰਾਣਾ ਮਲੇਛ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ; ਇਸ ਕਰਕੇ ਘਰ ਦੀ ਨਾਸੀ ਹੋ ਜਾਂਦੀ ਹੈ, ਇਸ ਲਈ ਮਾੜੀ ਚਲਣ ਵਾਲੀ ਇਸਤਰੀ ਨੂੰ ਨਹੀਂ ਰੱਖਣਾ ਚਾਹੀਦਾ।
ਜ੍ਞਾਤ੍ਵੈਵ ਯੋषਿਤਾਂ ਦੋषਂ ਕ੍ਸ਼ਮਤੇ ਯੋ ਨਰਾਧਮਃ। ਸ ਤਿष੍ਠੇਨ੍ਨਿਰਯੇ ਘੋਰੇ ਰੌਰਵੇ ਪਿਤृਭਿਃ ਸਹ
ਜੇ ਕੋਈ ਮਾੜਾ ਆਦਮੀ, ਇਸਤਰੀਆਂ ਦੇ ਦੋਸ਼ ਜਾਣ ਕੇ ਵੀ ਮਾਫ ਕਰ ਦੇਵੇ, ਉਹ ਆਪਣੇ ਪਿਉ-ਦਾਦਿਆਂ ਸਮੇਤ ਭਿਆਨਕ ਰੌਰਵ ਨਰਕ ਵਿਚ ਵੱਸਦਾ ਹੈ।
ਕਾਚਿਤ੍ਪਾਤਯਤੇ ਨਾਰੀ ਕਾਚਿਦੁਦ੍ਧਰਤੇ ਕੁਲਮ੍। ਤਸ੍ਮਾਤ੍ਸਰ੍ਵਪ੍ਰਯਤ੍ਨੇਨ ਕੁਲਜਾਮੁਦ੍ਵਹੇਦ੍ਬੁਧਃ
ਕੋਈ ਔਰਤ ਪਰਿਵਾਰ ਨੂੰ ਡੁਬੋ ਦਿੰਦੀ ਹੈ, ਤੇ ਕੋਈ ਪਰਿਵਾਰ ਨੂੰ ਚੜ੍ਹਾ ਦਿੰਦੀ ਹੈ। ਇਸ ਲਈ ਸਮਝਦਾਰ ਮਨੁੱਖ ਨੂੰ ਚੰਗੀ ਕੁਲ ਵਾਲੀ ਕੁੜੀ ਨਾਲ ਹੀ ਵਿਆਹ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ, ਚਾਹੇ ਜਿੰਨੀ ਮਿਹਨਤ ਕਰਨੀ ਪਵੇ।
ਕੁਲਦ੍ਵਯਂ ਸਮਾ ਨਾਰੀ ਸਮਯਿਤ੍ਵਾ ਤੁ ਤਿष੍ਠਤਿ। ਸਾਧ੍ਵੀ ਤਾਰਯਤੇ ਵਂਸ਼ਾਨ੍ਦੁष੍ਟਾ ਪਾਤਯਤਿ ਧ੍ਰੁਵਮ੍
ਇੱਕ ਔਰਤ ਦੋਵੇਂ ਪਰਿਵਾਰਾਂ ਨੂੰ ਜੋੜ ਕੇ ਰੱਖਦੀ ਹੈ। ਜੇ ਔਰਤ ਚੰਗੀ ਹੋਵੇ ਤਾਂ ਦੋਵੇਂ ਵੰਸ਼ ਬਚ ਜਾਂਦੇ ਹਨ, ਪਰ ਜੇ ਮਾੜੀ ਹੋਵੇ ਤਾਂ ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਪੱਕਾ ਨਾਸ ਕਰ ਦਿੰਦੀ ਹੈ।
ਦਾਰੇष੍ਵਧੀਨਂ ਸ੍ਵਰ੍ਗਂ ਚ ਕੁਲਂ ਪਂਕਂ ਯਸ਼ੋऽਯਸ਼ਃ। ਪੁਤ੍ਰਂ ਦੁਹਿਤਰਂ ਮਿਤ੍ਰਂ ਸਂਸਾਰੇ ਕਥਯਂਤਿ ਚ
ਸੁਖ, ਪਰਿਵਾਰ, ਮੈਲ, ਇੱਜ਼ਤ-ਬਦਨਾਮੀ, ਪੁੱਤਰ, ਧੀ ਤੇ ਮਿੱਤਰ—ਇਹ ਸਭ ਕੁਝ ਇਸ ਸੰਸਾਰ ਵਿੱਚ ਘਰਵਾਲੀ ਉੱਤੇ ਨਿਰਭਰ ਕਰਦੇ ਹਨ।
ਤਸ੍ਮਾਦੇਕਾਂ ਦ੍ਵਿਤੀਯਾਂ ਵਾ ਵਾਮਾਮੁਦ੍ਵਾਹਯੇਦ੍ਬੁਧਃ। ਸਂਤਾਨਾਰ੍ਥਾਤ੍ਤੁ ਕਾਮਾਚ੍ਚ ਬਹੁਦੋषਾਸ਼੍ਰਿਤਾ ਚ ਸਾ
ਇਸ ਕਰਕੇ ਸਮਝਦਾਰ ਮਨੁੱਖ ਇੱਕ ਜਾਂ ਦੂਜੀ ਔਰਤ ਨਾਲ ਵਿਆਹ ਕਰ ਸਕਦਾ ਹੈ, ਵੰਸ਼ ਵਧਾਉਣ ਜਾਂ ਮਨ ਦੀ ਇੱਛਾ ਲਈ, ਭਾਵੇਂ ਉਸ ਵਿੱਚ ਕਈ ਔਗੁਣ ਵੀ ਹੋਣ।
ਰਜਸ੍ਵਲਾਂ ਚ ਵਨਿਤਾਂ ਨਾਵਗਚ੍ਛਤਿ ਯਃ ਪਤਿਃ। ਬ੍ਰਹ੍ਮਹਾ ਭ੍ਰੂਣਹਾ ਸੋਪਿ ਦੁਰ੍ਗਤਿਂ ਚਾਧਿਗਚ੍ਛਤਿ
ਜੋ ਪਤੀ ਆਪਣੀ ਮਹਿਲਾ ਨੂੰ ਮਾਸਿਕ ਧਰਮ ਸਮੇਂ ਨਹੀਂ ਸਮਝਦਾ, ਉਹ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਜਾਂ ਗਰਭ ਹੱਤਿਆ ਕਰਨ ਵਾਲੇ ਵਰਗਾ ਪਾਪੀ ਬਣ ਜਾਂਦਾ ਹੈ ਤੇ ਮਾੜੀ ਹਾਲਤ ਵਿਚ ਪੈਂਦਾ ਹੈ।
ਯੋ ਮੋਹਾਦ੍ਦੁਰ੍ਭਗਾਂ ਕृਤ੍ਵਾ ਸਾਧ੍ਵੀਂ ਤ੍ਯਜਤਿ ਪਾਪਕृਤ੍। ਤਸ੍ਯਾ ਵਧੇਨ ਯਤ੍ਪਾਪਂ ਤਦ੍ਭੁਕ੍ਤ੍ਵਾ ਨਰਕਂ ਵ੍ਰਜੇਤ੍
ਜੋ ਮਨੁੱਖ ਮੋਹ ਵਿਚ ਪੈ ਕੇ ਚੰਗੀ ਘਰਵਾਲੀ ਨੂੰ ਦੁੱਖੀ ਕਰਕੇ ਛੱਡ ਦਿੰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਉਸਦੀ ਮੌਤ ਦੇ ਪਾਪ ਨੂੰ ਭੋਗ ਕੇ ਨਰਕ ਵਿਚ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਵਨਿਤਾਹਰਣਂ ਕृਤ੍ਵਾ ਚਾਂਡਲਕੁਲਤਾਂ ਵ੍ਰਜੇਤ੍। ਤਥੈਵ ਵਨਿਤਾਹਾਨਾਤ੍ਪਤਿਤੋ ਜਾਯਤੇ ਨਰਃ
ਜੇ ਕੋਈ ਔਰਤ ਨੂੰ ਚੱਕ ਲੈਂਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਚੁੱਟੜ ਜਾਤੀ ਵਿਚ ਪੈ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਇੰਝ ਹੀ, ਜੇ ਔਰਤ ਨੂੰ ਛੱਡ ਦੇਵੇ, ਤਾਂ ਮਨੁੱਖ ਪਤਿਤ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਰਾਮਾਂ ਵਿਨ੍ਯਸ੍ਯ ਸ੍ਕਂਧੇ ਚ ਚਿਰਂ ਯਮਪੁਰੇ ਵਸੇਤ੍। ਮਲਮੂਤ੍ਰਂ ਸ਼ਿਰੋਦੇਸ਼ੇ ਨਿਤ੍ਯਂ ਤਸ੍ਯ ਚ ਸਂਪਤੇਤ੍
ਜੋ ਔਰਤ ਨੂੰ ਆਪਣੇ ਮੋਢੇ ਉੱਤੇ ਚੁੱਕਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਲੰਮਾ ਸਮਾਂ ਯਮ ਦੇ ਘਰ ਵਿਚ ਰਹਿੰਦਾ ਹੈ, ਤੇ ਉਸਦੇ ਸਿਰ ਉੱਤੇ ਹਮੇਸ਼ਾ ਗੰਦ ਤੇ ਪਿਸ਼ਾਬ ਡਿੱਗਦੇ ਹਨ।
ਏਵਂ ਵਰ੍षਸਹਸ੍ਰਾਣਿ ਭਾਰਂ ਵਹਤਿ ਦੁਰ੍ਮਤਿਃ। ਪੁਨਰ੍ਯਾਵਨ੍ਤਿ ਲੋਮਾਨਿ ਤਾਵਤ੍ਸ ਰੌਰਵਂ ਵ੍ਰਜੇਤ੍
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਮਾੜਾ ਮਨੁੱਖ ਹਜ਼ਾਰਾਂ ਸਾਲ ਇਹ ਭਾਰ ਢੋਹਦਾ ਹੈ। ਫਿਰ, ਜਿੰਨੇ ਉਸਦੇ ਵਾਲ ਹਨ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਬਰਾਬਰ ਸਮਾਂ ਰੌਰਵ ਨਰਕ ਵਿਚ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਪੁਨਃ ਕੀਟੇषੁ ਸਂਤੀਰ੍ਣਸ੍ਤਦਾ ਮਾਨੁषਤਾਂ ਵ੍ਰਜੇਤ੍। ਤਤਸ਼੍ਚ ਕਲਹਂ ਸ਼ੋਕਂ ਪ੍ਰਾਪ੍ਨੋਤਿ ਪੂਰ੍ਵਕਲ੍ਮषਾਤ੍
ਫਿਰ ਉਹ ਕੀੜਿਆਂ ਦੇ ਜਨਮਾਂ ਵਿਚੋਂ ਲੰਘ ਕੇ ਮਨੁੱਖਾ ਜਨਮ ਲੈਂਦਾ ਹੈ। ਪਿਛਲੇ ਪਾਪਾਂ ਕਰਕੇ, ਉਸਨੂੰ ਝਗੜੇ ਤੇ ਦੁੱਖ ਮਿਲਦੇ ਹਨ।