ਏਤਸ੍ਮਿਨ੍ਨਂਤਰੇ ਰਾਤ੍ਰਾਵਂਧਕਾਰੇ ਘਨੋਨ੍ਨਤੇ। ਸ੍ਵਪਤਿਂ ਪृष੍ਠਤਃ ਕृਤ੍ਵਾ ਪ੍ਰਯਯੌ ਸਾ ਪਤਿਵ੍ਰਤਾ
ਇਸੇ ਸਮੇਂ, ਰਾਤ ਦੇ ਹਨੇਰੇ ਵਿੱਚ, ਉਹ ਸਹੁਾਗਣ ਆਪਣੇ ਪਤੀ ਨੂੰ ਪਿੱਠ ਉੱਤੇ ਚੁੱਕ ਕੇ ਚਲ ਪਈ।
ਮਾਂਡਵ੍ਯਸ੍ਯ ਤਨੌ ਸਙ੍ਗਾਤ੍ਕੁष੍ਠਿਨੋ ਗਂਧ ਆਗਤਃ। ਭਗ੍ਨਃ ਸਮਾਧਿਸ੍ਤਸ੍ਯੈਵਂ ਕੁष੍ਠਿਸਂਸਰ੍ਗਤੋ ਧ੍ਰੁਵਮ੍
ਮਾਂਡਵਿਆ ਦੇ ਸਰੀਰ ਨਾਲ ਸਪਰਸ਼ ਕਰਕੇ, ਉਸਦੇ ਪਤੀ ਨੂੰ ਕੋੜ੍ਹ ਦੀ ਬਿਮਾਰੀ ਲੱਗ ਗਈ। ਰਿਸ਼ੀ ਦਾ ਧਿਆਨ ਟੁੱਟ ਗਿਆ, ਇਹ ਨਿਸ਼ਚਤ ਹੀ ਕੋੜ੍ਹੀ ਨਾਲ ਸਪਰਸ਼ ਕਰਕੇ ਹੋਇਆ।
ਮਾਂਡਵ੍ਯ ਉਵਾਚ- ਏਵਂ ਯੇਨਾਧੁਨਾ ਕृਚ੍ਛ੍ਰਂ ਕਾਰਿਤਂ ਗਾਤ੍ਰਵੇਦਨਮ੍। ਸ ਏਵ ਭਸ੍ਮਤਾਂ ਯਾਤੁ ਪ੍ਰੋਦਿਤੇ ਚ ਵਿਰੋਚਨੇ
ਮਾਂਡਵਿਆ ਨੇ ਆਖਿਆ, "ਜਿਸ ਨੇ ਹੁਣ ਮੈਨੂੰ ਇੰਨਾ ਵੱਡਾ ਸਰੀਰਕ ਦੁੱਖ ਦਿੱਤਾ, ਉਹ ਸੂਰਜ ਚੜ੍ਹਦੇ ਹੀ ਸੁਆਹ ਹੋ ਜਾਵੇ।"
ਮਾਂਡਵ੍ਯੇਨੈਵਮੁਕ੍ਤਸ੍ਸ ਪਪਾਤ ਧਰਣੀਤਲੇ। ਤਤਃ ਪਤਿਵ੍ਰਤਾ ਚਾਹ ਬ੍ਰਧ੍ਨੋ ਨੋਦਯਤੁ ਧ੍ਰੁਵਂ
ਮਾਂਡਵਿਆ ਰਿਸ਼ੀ ਨੇ ਇਹ ਆਖਿਆ, ਤਾਂ ਉਹ ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ ਡਿੱਗ ਪਿਆ। ਫਿਰ ਉਸ ਸਹੁਾਗਣ ਨੇ ਆਖਿਆ, "ਮੇਰਾ ਪਤੀ ਪੱਕਾ ਨਾ ਮਰੇ।"
ਦਿਨਤ੍ਰਯਂ ਗृਹਂ ਨੀਤ੍ਵਾ ਸ਼ਾਪਾਦ੍ਵੇਸ਼੍ਮਗਤਾ ਤਤਃ। ਸ਼ਯਨੀਯੇ ਸ੍ਥਿਤਂ ਰਮ੍ਯੇ ਧृਤ੍ਵਾऽਤਿष੍ਠਤ੍ਪਤਿਵ੍ਰਤਾ
ਤਿੰਨ ਦਿਨ ਪਤੀ ਨੂੰ ਘਰ ਲੈ ਜਾ ਕੇ, ਸ਼ਾਪ ਕਰਕੇ ਉਹ ਘਰ ਵਿੱਚ ਹੀ ਰਹੀ। ਉਹ ਸਹੁਾਗਣ ਸੋਹਣੇ ਵਿਛੋਣੇ ਉੱਤੇ ਆਪਣੇ ਪਤੀ ਦੇ ਕੋਲ ਬੈਠੀ ਰਹੀ।
ਸ਼ਪ੍ਤ੍ਵਾ ਤਂ ਚ ਮੁਨਿਸ਼੍ਰੇष੍ਠੋ ਗਤੋ ਦੇਸ਼ਮਭੀष੍ਟਕਮ੍। ਸੂਰੋ ਨੋਦਯਤੇ ਲੋਕੇ ਯਾਵਚ੍ਚੈਵ ਦਿਨਤ੍ਰਯਮ੍
ਉਸਨੂੰ ਸ਼ਾਪ ਦੇ ਕੇ, ਉਹ ਵੱਡਾ ਰਿਸ਼ੀ ਆਪਣੇ ਮਨਪਸੰਦ ਥਾਂ ਚਲਾ ਗਿਆ। ਤਿੰਨ ਦਿਨ ਤੱਕ ਦੁਨੀਆਂ ਵਿੱਚ ਸੂਰਜ ਨਹੀਂ ਚੜ੍ਹਿਆ।
ਨਿਖਿਲਂ ਵ੍ਯਥਿਤਂ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਤ੍ਰੈਲੋਕ੍ਯਂ ਸਚਰਾਚਰਮ੍। ਸ਼ਤਕ੍ਰਤੁਂ ਪੁਰਸ੍ਕृਤ੍ਯ ਗਤਾ ਦੇਵਾਃ ਪਿਤਾਮਹਮ੍
ਜਦੋਂ ਤਿੰਨੋ ਲੋਕਾਂ ਦੇ ਸਾਰੇ ਜੀਵ, ਚਾਹੇ ਚੱਲਣ ਵਾਲੇ ਹੋਣ ਜਾਂ ਅਡੋਲ, ਦੁੱਖੀ ਹੋ ਗਏ, ਤਾਂ ਇੰਦਰ ਨੂੰ ਅੱਗੇ ਲਾ ਕੇ ਦੇਵਤੇ ਬ੍ਰਹਮਾ ਜੀ ਕੋਲ ਗਏ।
ਵृਤ੍ਤਂ ਨ੍ਯਵੇਦਯਨ੍ਸਰ੍ਵਂ ਪਦ੍ਮਯੋਨੌ ਦਿਵੌਕਸਃ। ਕਾਰਣਂ ਚ ਨ ਜਾਨੀਮਸ੍ਤ੍ਵਂ ਤੁ ਯੋਗ੍ਯਂ ਵਿਧੇਹਿ ਨਃ
ਅਕਾਸ਼ ਵਾਸੀਆਂ ਨੇ ਸਾਰਾ ਵਾਕਿਆ ਕਮਲ ਤੋਂ ਜੰਮੇ ਬ੍ਰਹਮਾ ਜੀ ਨੂੰ ਦੱਸਿਆ ਤੇ ਆਖਿਆ, 'ਅਸੀਂ ਕਾਰਨ ਨਹੀਂ ਜਾਣਦੇ, ਤੁਸੀਂ ਹੀ ਸਾਨੂੰ ਜੋ ਠੀਕ ਲੱਗੇ ਸੋ ਹੁਕਮ ਕਰੋ।'
ਬ੍ਰਹ੍ਮੋਵਾਚ- ਪਤਿਵ੍ਰਤਾਯਾ ਯਦ੍ਵृਤ੍ਤਂ ਮਾਂਡਵ੍ਯਸ੍ਯ ਮੁਨੇਸ਼੍ਚ ਯਤ੍। ਯਥਾ ਨੋਦਯਤੇ ਬ੍ਰਧ੍ਨੋ ਧਾਤਾ ਦੇਵੇष੍ਵਵੇਦਯਤ੍
ਬ੍ਰਹਮਾ ਜੀ ਨੇ ਆਖਿਆ, 'ਜੋ ਕੁਝ ਪਤਿਵਰਤਾ ਨੇ ਕੀਤਾ, ਜੋ ਕੁਝ ਮਾਂਡਵਯਾ ਰਿਸ਼ੀ ਨਾਲ ਹੋਇਆ, ਤੇ ਸੂਰਜ ਕਿਉਂ ਨਹੀਂ ਚੜ੍ਹਦਾ—ਇਹ ਸਭ ਧਾਤਾ ਨੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੂੰ ਸਮਝਾਇਆ।'
ਤਤੋ ਦੇਵਾ ਵਿਮਾਨੈਸ਼੍ਚ ਪੁਰਸ੍ਕृਤ੍ਯ ਪ੍ਰਜਾਪਤਿਮ੍। ਗਤਾਸ੍ਤਦਂਤਿਕਂ ਵਿਪ੍ਰ ਤੂਰ੍ਣਂ ਸਰ੍ਵੇ ਚ ਭੂਤਲਮ੍
ਫਿਰ, ਹੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣ, ਦੇਵਤੇ ਆਪਣੇ ਵਿਮਾਨਾਂ ਸਮੇਤ ਪ੍ਰਜਾਪਤੀ ਨੂੰ ਅੱਗੇ ਲਾ ਕੇ ਜਲਦੀ ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ ਆ ਗਏ।
ਤੇषਾਂ ਸ਼੍ਰਿਯਾ ਵਿਮਾਨਾਨਾਂ ਮੁਨੀਨਾਂ ਕਿਰਣੈਸ੍ਤਥਾ। ਸ਼ਤਸੂਰ੍ਯਮਿਵਾਭਾਤਿ ਨਾਨ੍ਯਤ੍ਰ ਚ ਗृਹੋਦਰੇ
ਉਹਨਾਂ ਦੇ ਵਿਮਾਨਾਂ ਦੀ ਚਮਕ ਤੇ ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਦੀਆਂ ਕਿਰਨਾਂ ਨਾਲ, ਘਰ ਤੋਂ ਬਾਹਰ ਹਰ ਥਾਂ ਸੋ ਸੌਂ ਸੂਰਜਾਂ ਵਰਗਾ ਤੇਜ਼ ਹੋ ਗਿਆ, ਪਰ ਘਰ ਅੰਦਰ ਨਹੀਂ।
ਹਾ ਹਤਾਸ੍ਮਿ ਕਥਂ ਸੂਰੋ ਮਦ੍ਗृਹੇ ਸਮੁਪਸ੍ਥਿਤਃ। ਅਦृਸ਼੍ਯਂਤ ਤਯਾ ਦੇਵਾ ਵਿਮਾਨੈਰ੍ਹਂਸਸਨ੍ਨਿਭੈਃ
'ਹਾਏ, ਮੈਂ ਤਾਂ ਮਾਰੀ ਗਈ! ਸੂਰਜ ਮੇਰੇ ਘਰ ਕਿਵੇਂ ਆ ਗਿਆ?' ਉਹ ਚੀਕੀ; ਤੇ ਹੰਸਾਂ ਵਰਗੇ ਵਿਮਾਨਾਂ ਵਾਲੇ ਦੇਵਤੇ ਉਸ ਨੂੰ ਨਜ਼ਰ ਨਹੀਂ ਆਏ।
ਏਤਸ੍ਮਿਨ੍ਨਂਤਰੇ ਬ੍ਰਹ੍ਮਾ ਤਾਮੁਵਾਚ ਪਤਿਵ੍ਰਤਾਮ੍। ਅਖਿਲਾਨਾਂ ਚ ਦੇਵਾਨਾਂ ਦ੍ਵਿਜਾਨਾਂ ਚ ਗਵਾਂ ਤਥਾ
ਉਸ ਵੇਲੇ ਬ੍ਰਹਮਾ ਜੀ ਨੇ ਪਤਿਵਰਤਾ ਨੂੰ, ਸਾਰੇ ਦੇਵਤਿਆਂ, ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਅਤੇ ਗਾਵਾਂ ਨੂੰ ਸੰਬੋਧਨ ਕਰਕੇ ਬੋਲਿਆ।
ਯਥੈਵ ਨਿਧਨਂ ਤੇषਾਂ ਕਥਂ ਤੇ ਪਰਿਰੋਚਤੇ। ਮਾਤਃ ਕ੍ਰੋਧਂ ਤ੍ਯਜਸ੍ਵਾਦ੍ਯ ਸੂਰ੍ਯਸ੍ਯੋਦਯਨਂ ਪ੍ਰਤਿ
'ਇਹਨਾਂ ਸਭ ਦੀ ਮੌਤ ਤੈਨੂੰ ਕਿਵੇਂ ਚੰਗੀ ਲੱਗਦੀ ਹੈ? ਮਾਂ, ਹੁਣ ਆਪਣਾ ਗੁੱਸਾ ਛੱਡ ਦੇ, ਤਾਂ ਜੋ ਸੂਰਜ ਚੜ੍ਹ ਸਕੇ।'
ਪਤਿਵ੍ਰਤੋਵਾਚ- ਸਰ੍ਵਲੋਕਾਨਤਿਕ੍ਰਮ੍ਯ ਪਤਿਰੇਕੋ ਗੁਰੁਰ੍ਮਮ। ਅਸ੍ਯ ਮृਤ੍ਯੁਰ੍ਮੁਨੇਸ਼੍ਸ਼ਾਪਾਦੁਦਿਤੇ ਚ ਵਿਰੋਚਨੇ
ਪਤਿਵਰਤਾ ਨੇ ਆਖਿਆ, 'ਸਾਰੇ ਲੋਕਾਂ ਤੋਂ ਵੱਧ ਮੇਰਾ ਪਤੀ ਹੀ ਮੇਰਾ ਗੁਰੂ ਹੈ; ਜੇ ਸੂਰਜ ਚੜ੍ਹਿਆ ਤਾਂ ਇਹਦੀ ਮੌਤ ਰਿਸ਼ੀ ਦੇ ਸ਼ਾਪ ਨਾਲ ਹੋਵੇਗੀ।'
ਤੇਨੈਵ ਕਾਰਣੇਨੈष ਮਯਾ ਸ਼ਪ੍ਤੋ ਦਿਵਾਕਰਃ। ਨ ਕੋਪਾਨ੍ਨ ਚ ਮੋਹਾਚ੍ਚ ਲੋਭਾਤ੍ਕਾਮਾਨ੍ਨ ਮਤ੍ਸਰਾਤ੍
'ਇਸੇ ਕਾਰਨ ਕਰਕੇ ਹੀ ਮੈਂ ਸੂਰਜ ਨੂੰ ਸ਼ਾਪ ਦਿੱਤਾ ਸੀ, ਨਾ ਕਿ ਗੁੱਸੇ, ਭੁਲੇਖੇ, ਲਾਲਚ, ਇੱਛਾ ਜਾਂ ਵੈਰੀਪਣ ਕਰਕੇ।'
ਬ੍ਰਹ੍ਮੋਵਾਚ- ਏਕਸ੍ਯ ਨਿਧਨੇਨੈਵ ਤ੍ਰੈਲੋਕ੍ਯਸ੍ਯ ਹਿਤਂ ਭਵੇਤ੍। ਤਤਸ੍ਤੇ ਚਾਧਿਕਂ ਪੁਣ੍ਯਂ ਮਾਤਰੇਵਂ ਭਵਿष੍ਯਤਿ
ਬ੍ਰਹਮਾ ਜੀ ਨੇ ਆਖਿਆ, 'ਜੇ ਇਕ ਦੀ ਮੌਤ ਨਾਲ ਤਿੰਨੋ ਲੋਕਾਂ ਦੀ ਭਲਾਈ ਹੋਵੇ, ਤਾਂ ਮਾਂ, ਤੈਨੂੰ ਹੋਰ ਵਧੇਰੇ ਪੁੰਨ ਮਿਲੇਗਾ।'
ਸਾ ਚੋਵਾਚ ਵਿਧਿਂ ਤਤ੍ਰ ਦੇਵਾਨਾਮਗ੍ਰਤਃ ਸਤੀ। ਪਤਿਂ ਤ੍ਯਕ੍ਤ੍ਵਾ ਚ ਮੇ ਸਤ੍ਯਂ ਸ਼ਿਵਂ ਮੇ ਨਾਨੁਰੋਚਤੇ
ਉਥੇ, ਸਾਰੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਸਾਹਮਣੇ, ਉਹ ਸਤੀ ਆਖਣ ਲੱਗੀ, 'ਜੇ ਮੈਂ ਆਪਣੇ ਪਤੀ ਨੂੰ ਛੱਡ ਦਿਆਂ, ਤਾਂ ਮੈਨੂੰ ਕੋਈ ਚੀਜ਼ ਚੰਗੀ ਨਹੀਂ ਲੱਗਦੀ, ਹੇ ਮੰਗਲਮਈ।'
ਬ੍ਰਹ੍ਮੋਵਾਚ- ਉਦਿਤੇ ਚ ਖਗੇ ਸੌਮ੍ਯੇ ਪਤ੍ਯੌ ਤੇ ਭਸ੍ਮਤਾਂ ਗਤੇ। ਸ੍ਵਸ੍ਥੇਭੂਤੇ ਚ ਤ੍ਰੈਲੋਕ੍ਯੇ ਕਰਿष੍ਯਾਮਿ ਹਿਤਂ ਤਵ
ਬ੍ਰਹਮਾ ਜੀ ਨੇ ਆਖਿਆ, 'ਜਦੋਂ ਮਿੱਠਾ ਸੂਰਜ ਚੜ੍ਹੇਗਾ ਤੇ ਤੇਰਾ ਪਤੀ ਰਾਖ ਹੋ ਜਾਵੇਗਾ, ਤੇ ਤਿੰਨੋ ਲੋਕ ਸੁਖੀ ਹੋ ਜਾਣਗੇ, ਮੈਂ ਤੇਰੀ ਭਲਾਈ ਲਈ ਕੁਝ ਕਰਾਂਗਾ।'
ਭਸ੍ਮਨਃ ਪੁਰੁषੋ ਭਾਵ੍ਯਃ ਕਾਮਦੇਵਸਮਪ੍ਰਭਃ। ਗੁਣੈਃ ਸਰ੍ਵੈਰ੍ਯੁਤੋ ਭਰ੍ਤਾ ਰਤਿਵਤ੍ਤ੍ਵਂ ਚ ਸਰ੍ਵਦਾ
'ਉਸ ਦੀ ਰਾਖ ਤੋਂ ਇੱਕ ਐਸਾ ਪੁਰਖ ਜੰਮੇਗਾ, ਜੋ ਕਾਮਦੇਵ ਵਰਗਾ ਚਮਕਦਾਰ ਹੋਵੇਗਾ, ਸਾਰੇ ਗੁਣਾਂ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ ਤੇ ਹਮੇਸ਼ਾ ਰਤੀ ਦੇ ਪਤੀ ਵਰਗਾ ਤੇਰਾ ਸਾਥੀ ਹੋਵੇਗਾ।'
ਯਥਾਪੂਜ੍ਯੋ ਹਰਿਰ੍ਦੈਵੈਰ੍ਯਥਾ ਲਕ੍ਸ਼੍ਮੀਸ਼੍ਚ ਪੂਜਿਤਾ। ਤਥੈਵ ਦਂਪਤੀ ਸ੍ਵਰ੍ਗੇ ਤਸ੍ਮਾਨ੍ਮਦ੍ਵਚਨਂ ਕੁਰੁ
'ਜਿਵੇਂ ਹਰਿ ਨੂੰ ਦੇਵਤੇ ਪੂਜਦੇ ਹਨ ਤੇ ਲਕਸ਼ਮੀ ਨੂੰ ਆਦਰ ਮਿਲਦਾ ਹੈ, ਓਸੇ ਤਰ੍ਹਾਂ ਤੁਸੀਂ ਦੋਵੇਂ ਵੀ ਸਵਰਗ ਵਿੱਚ ਦੰਪਤੀ ਵਜੋਂ ਸਤਿਕਾਰ ਜੋਗ ਹੋਵੋਗੇ; ਇਸ ਲਈ ਮੇਰੀ ਗੱਲ ਮੰਨ।'
ਪਤਿਵ੍ਰਤੋਵਾਚ- ਪਤ੍ਯੁਰ੍ਮੇ ਨਿਧਨੇ ਬ੍ਰਹ੍ਮਨ੍ਵਿਧਵਾ ਲੋਕਨਿਂਦਿਤਾ। ਕਾਂਸ੍ਤੁ ਲੋਕਾਨ੍ਗਮਿष੍ਯਾਮਿ ਭਗ੍ਨਾ ਚਾਰਾਮਲੀਮਸਾ
ਪਤਿਵਰਤਾ ਨੇ ਆਖਿਆ, 'ਜੇ ਮੇਰਾ ਪਤੀ ਮਰ ਗਿਆ, ਹੇ ਬ੍ਰਹਮਾ, ਤਾਂ ਮੈਂ ਵਿਧਵਾ ਹੋ ਕੇ ਲੋਕਾਂ ਵਲੋਂ ਨਿੰਦਤ ਹੋਵਾਂਗੀ; ਫਿਰ ਮੈਂ ਟੁੱਟੀ ਹੋਈ ਤੇ ਦਾਗੀ ਹੋ ਕੇ ਕਿਹੜੇ ਲੋਕਾਂ ਵਿੱਚ ਜਾਵਾਂ?'
ਬ੍ਰਹ੍ਮੋਵਾਚ- ਅਤਸ੍ਤੇ ਨਾਸ੍ਤਿ ਦੋषੋ ਵੈ ਨ ਮृਤਸ੍ਤੇ ਧਵੋऽਧੁਨਾ। ਅਸ੍ਮਾਕਂ ਵਚਨੇਨੈਵ ਕੁष੍ਠੀ ਮਨ੍ਮਥਤਾਂ ਵ੍ਰਜੇਤ੍
ਬ੍ਰਹਮਾ ਜੀ ਨੇ ਆਖਿਆ, 'ਇਸ ਕਰਕੇ ਤੇਰਾ ਕੋਈ ਦੋਸ਼ ਨਹੀਂ, ਤੇਰਾ ਪਤੀ ਵੀ ਹੁਣ ਮਰਿਆ ਨਹੀਂ; ਸਾਡੇ ਹੁਕਮ ਨਾਲ ਇਹ ਕੋੜੀ ਕਾਮਦੇਵ ਵਰਗਾ ਹੋ ਜਾਵੇਗਾ।'
ਵਦਤ੍ਯੇਵਂਵਿਧੌ ਸਾ ਚ ਵਿਮृਸ਼੍ਯ ਕ੍ਸ਼ਣਮੇਵ ਚ। ਬਾਢਮੁਕ੍ਤਵਤੀ ਸਾ ਚ ਤਤਸ੍ਸੂਰ੍ਯੋਦਯੋऽਭਵਤ੍
ਜਦੋਂ ਉਹਨਾਂ ਨੇ ਇਹ ਗੱਲਾਂ ਕੀਤੀਆਂ, ਉਹ ਥੋੜ੍ਹੀ ਦੇਰ ਸੋਚੀ ਤੇ ਫਿਰ ਮੰਨ ਲਿਆ, 'ਜੋ ਹੁਕਮ।' ਫਿਰ ਸੂਰਜ ਚੜ੍ਹ ਗਿਆ।
ਅਭਵਦ੍ਭਸ੍ਮਰੂਪੋऽਸੌ ਮੁਨਿਸ਼ਾਪਪ੍ਰਪੀਡਿਤਃ। ਭਸ੍ਮਨੋ ਮਧ੍ਯਤੋ ਜਾਤੋ ਦ੍ਵਿਜੋ ਮਨ੍ਮਥਪੀਡਿਤਃ
ਉਹ ਮੁਨੀ ਦੇ ਸ਼ਾਪ ਨਾਲ ਦੁਖੀ ਹੋ ਕੇ, ਸਰੀਰ ਰਾਖ ਬਣ ਗਿਆ। ਉਸ ਰਾਖ ਵਿਚੋਂ, ਪ੍ਰੇਮ ਦੀ ਤਾਕਤ ਨਾਲ ਪੀੜਤ ਇੱਕ ਦੁਬਾਰਾ ਜੰਮਿਆ ਵਿਅਕਤੀ ਉੱਠਿਆ।
ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਵਿਸ੍ਮਯਪਮਾਪਨ੍ਨਾਃ ਸਰ੍ਵੇ ਤੇ ਪੁਰਵਾਸਿਨਃ। ਮੁਦਿਤਾ ਦੇਵਸਂਘਾਸ਼੍ਚ ਜਨਃ ਸ੍ਵਸ੍ਥਤਰੋऽਭਵਤ੍
ਇਹ ਦੇਖ ਕੇ, ਸ਼ਹਿਰ ਦੇ ਸਾਰੇ ਲੋਕ ਹੈਰਾਨ ਰਹਿ ਗਏ। ਦੇਵਤੇ ਖੁਸ਼ ਹੋ ਗਏ ਅਤੇ ਲੋਕਾਂ ਦੇ ਮਨ ਸ਼ਾਂਤ ਹੋ ਗਏ।
ਵਿਮਾਨੇਨਾਰ੍ਕਵਰ੍ਣੇਨ ਸ੍ਵਰ੍ਲੋਕਾਦਾਗਤੇਨ ਚ। ਪਤਿਨਾ ਸਹ ਸਾ ਸਾਧ੍ਵੀ ਸੁਰੈਃ ਸਾਰ੍ਦ੍ਧਂ ਗਤਾ ਦਿਵਮ੍
ਆਪਣੇ ਪਤੀ ਨਾਲ, ਉਹ ਚੰਗੀ ਸੁਭਾਉ ਵਾਲੀ ਇਸਤਰੀ, ਸੂਰਜ ਵਾਂਗ ਚਮਕਦੇ ਵਿਮਾਨ 'ਚ ਦੇਵਤਿਆਂ ਸਮੇਤ ਅਕਾਸ਼ ਵੱਲ ਚਲੀ ਗਈ।
ਏਵਂ ਪਤਿਵ੍ਰਤਾ ਯਸ੍ਮਾਚ੍ਛੁਭਾ ਚੈਵ ਤੁ ਮਤ੍ਸਮਾ। ਤੇਨ ਵृਤ੍ਤਂ ਚ ਜਾਨਾਤਿ ਭੂਤਂ ਭਵ੍ਯਂ ਪ੍ਰਵਰ੍ਤਨਮ੍
ਕਿਉਂਕਿ ਉਹ ਪਤੀ ਵਤੀ, ਭਾਗਾਂ ਵਾਲੀ ਤੇ ਮੇਰੇ ਵਰਗੀ ਸੀ, ਇਸ ਕਰਕੇ ਉਹ ਪਿਛਲੇ, ਆਉਣ ਵਾਲੇ ਤੇ ਸਾਰੇ ਘਟਨਾ-ਚੱਕਰ ਨੂੰ ਜਾਣਦੀ ਹੈ।
ਯ ਇਦਂ ਸ਼੍ਰਾਵਯੇਲ੍ਲੋਕੇ ਪੁਣ੍ਯਾਖ੍ਯਾਨਮਨੁਤ੍ਤਮਮ੍। ਤਸ੍ਯ ਪਾਪਂ ਕ੍ਸ਼ਯਂ ਯਾਤਿ ਜਨ੍ਮਜਨ੍ਮਕृਤਂ ਚ ਯਤ੍
ਜੋ ਕੋਈ ਇਹ ਪਵਿੱਤਰ ਤੇ ਵਧੀਆ ਕਹਾਣੀ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਸੁਣਾਉਂਦਾ ਹੈ, ਉਸ ਦੇ ਸਾਰੇ ਪਾਪ, ਚਾਹੇ ਕਿੰਨੇ ਵੀ ਜਨਮਾਂ ਦੇ ਹੋਣ, ਨਾਸ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ।
ਅਕ੍ਸ਼ਯਂ ਲਭਤੇ ਸ੍ਵਰ੍ਗਂ ਵਿਬੁਧੈਃ ਸਂਪ੍ਰਯੁਜ੍ਯਤੇ। ਬ੍ਰਾਹ੍ਮਣੋ ਲਭਤੇ ਵੇਦਂ ਜਨ੍ਮਜਨ੍ਮਸੁ ਬਾਡਵ
ਉਹ ਅਟੱਲ ਸੁੱਖ ਪਾਉਂਦਾ ਹੈ ਤੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਨਾਲ ਮਿਲ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਹਰ ਜਨਮ ਵਿਚ ਵੇਦ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਹੇ ਬਾਢਵ।