ਤਸ੍ਮਿਂਸ਼੍ਚ ਨਗਰੇ ਰਮ੍ਯੇ ਨਿਤ੍ਯਂ ਚ ਧਨਿਨੋ ਗृਹੇ। ਪੌਰੇਸ਼੍ਚ ਪ੍ਰਚੁਰਂ ਵਿਤ੍ਤਂ ਹृਤਂ ਰਾਜ੍ਞਾ ਸ਼੍ਰੁਤਂ ਤਦਾ
ਉਸ ਸੋਹਣੇ ਸ਼ਹਿਰ ਵਿੱਚ, ਇੱਕ ਦੌਲਤਮੰਦ ਦੇ ਘਰ ਵਿੱਚ, ਲੋਕਾਂ ਦੀ ਬਹੁਤ ਧਨ-ਦੌਲਤ ਰਾਜੇ ਵਲੋਂ ਚੋਰੀ ਹੋ ਗਈ ਸੀ, ਤੇ ਇਹ ਗੱਲ ਉਸ ਵੇਲੇ ਸਭ ਨੂੰ ਪਤਾ ਲੱਗੀ।
ਸ਼੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਸਰ੍ਵਾਨ੍ਨਿਸ਼ਾਚਾਰਾਨਾਹੂਯ ਨृਪਤੀ ਰੁषਾ। ਜੀਵਿਤੁਂ ਯਦਿ ਵੋ ਵਾਂਛਾ ਚੋਰਂ ਮਾਮਦ੍ਯ ਦਾਸ੍ਯਥ
ਇਹ ਸੁਣ ਕੇ, ਰਾਜੇ ਨੇ ਸਾਰੇ ਰਾਤ ਨੂੰ ਗਸ਼ਤ ਕਰਨ ਵਾਲੇ ਸਿਪਾਹੀਆਂ ਨੂੰ ਗੁੱਸੇ ਨਾਲ ਬੁਲਾਇਆ ਤੇ ਆਖਿਆ, "ਜੇਕਰ ਤੁਸੀਂ ਆਪਣੀ ਜ਼ਿੰਦਗੀ ਚਾਹੁੰਦੇ ਹੋ, ਤਾਂ ਅੱਜ ਹੀ ਚੋਰ ਨੂੰ ਮੇਰੇ ਹਵਾਲੇ ਕਰੋ।"
ਗृਹੀਤ੍ਵਾ ਤੁ ਨृਪਸ੍ਯਾਜ੍ਞਾਂ ਯਤ੍ਤੈਰ੍ਜਿਘृਕ੍ਸ਼ਯਾਕੁਲੈਃ। ਚਾਰੈਸ਼੍ਚੋਰੋ ਗृਹੀਤਸ੍ਤੈਰ੍ਬਲਾਚ੍ਚੈਵ ਨृਪਾਜ੍ਞਯਾ੫੦ 1.51.
ਫਿਰ, ਰਾਜੇ ਦੀ ਆਗਿਆ ਲੈ ਕੇ, ਉਹ ਚੁਸਤ ਤੇ ਚਿੰਤਤ ਲੋਕ, ਗੁਪਤ ਚਰਾਂ ਦੇ ਨਾਲ, ਰਾਜੇ ਦੇ ਹੁਕਮ ਤੇ ਜ਼ੋਰ ਨਾਲ ਚੋਰ ਨੂੰ ਫੜ ਲਿਆ।
ਨਗਰੋਪਾਂਤਦੇਸ਼ੇ ਚ ਵृਕ੍ਸ਼ਮੂਲੇ ਘਨੇ ਵਨੇ। ਸਮਾਧਿਸ੍ਥੋਮਹਾਤੇਜਾਮਾਂਡਵ੍ਯੋਮੁਨਿਪੁਂਗਵਃ
ਸ਼ਹਿਰ ਦੇ ਕੰਢੇ, ਘਣੇ ਜੰਗਲ ਵਿੱਚ ਇੱਕ ਰੁੱਖ ਹੇਠਾਂ, ਵੱਡੇ ਜੋਗੀ ਤੇ ਮਹਾਨ ਰਿਸ਼ੀ ਮਾਂਡਵਿਆ, ਜੋ ਤਪੱਸੀਆਂ ਵਿਚੋਂ ਸਿਰਮੌਰ ਸੀ, ਧਿਆਨ ਵਿੱਚ ਲੀਨ ਤੇ ਬੜੀ ਜੋਤ ਨਾਲ ਚਮਕ ਰਿਹਾ ਸੀ।
ਵ੍ਯਾਤਿष੍ਠਦ੍ਵਹ੍ਨਿਸਂਕਾਸ਼ੋ ਯੋਗਿਨਾਂ ਪ੍ਰਵਰੋ ਮੁਨਿਃ। ਅਂਤਰ੍ਨਾਡੀਗਤੋ ਵਾਯੁਃ ਕਿਂਚਿਨ੍ਨ ਪ੍ਰਤਿਭਾਤਿ ਚ
ਉਹ ਰਿਸ਼ੀ, ਜੋ ਜੋਤ ਵਾਂਗ ਚਮਕ ਰਿਹਾ ਸੀ, ਉਥੇ ਖੜਾ ਸੀ; ਉਸਦੇ ਅੰਦਰ ਦੀਆਂ ਨਾਡੀਆਂ ਵਿੱਚ ਸਾਹ ਚੱਲ ਰਿਹਾ ਸੀ, ਪਰ ਉਸਨੂੰ ਬਾਹਰ ਦੀ ਕੋਈ ਹੋਸ਼ ਨਹੀਂ ਸੀ।
ਤਂ ਬ੍ਰਹ੍ਮਤੁਲ੍ਯਂ ਤਿष੍ਠਨ੍ਤਂ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਦੁष੍ਟਾ ਮਹਾਮੁਨਿਮ੍। ਚੋਰੋਯਮਦ੍ਭੁਤਾਕਾਰੋ ਧੂਰ੍ਤਸ੍ਤਿष੍ਠਤਿ ਕਾਨਨੇ
ਉਹ ਮਾੜੇ ਲੋਕ, ਉਸ ਮਹਾਨ ਰਿਸ਼ੀ ਨੂੰ, ਜੋ ਬ੍ਰਹਮਾ ਵਰਗਾ ਖੜਾ ਸੀ, ਵੇਖ ਕੇ ਆਖਣ ਲੱਗੇ, "ਇਹੀ ਚੋਰ ਹੈ, ਅਜੀਬ ਜਿਹਾ ਦਿਖਾਈ ਦੇਂਦਾ ਹੈ, ਧੋਖੇਬਾਜ ਜੰਗਲ ਵਿੱਚ ਖੜਾ ਹੈ।"
ਏਵਮੁਕ੍ਤ੍ਵਾ ਤੁ ਤਂ ਪਾਪਾ ਬਬਨ੍ਧੁਰ੍ਮੁਨਿਸਤ੍ਤਮਮ੍। ਨੋਕ੍ਤਾਸ਼੍ਚ ਨੇਕ੍ਸ਼ਿਤਾਸ੍ਤੇਨ ਪੁਰੁषਾ ਅਤਿਦਾਰੁਣਾਃ
ਇੰਝ ਆਖ ਕੇ, ਉਹ ਪਾਪੀ ਲੋਕ ਉਸ ਉੱਤਮ ਰਿਸ਼ੀ ਨੂੰ ਬੰਨ੍ਹ ਲਿਆ। ਰਿਸ਼ੀ ਨੇ ਨਾ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਕੁਝ ਆਖਿਆ, ਨਾ ਹੀ ਉਨ੍ਹਾਂ ਵਲ ਵੇਖਿਆ; ਉਹ ਬੜੇ ਹੀ ਕਰੜੇ ਲੋਕ ਸਨ।
ਤਤੋ ਰਾਜਾ ਉਵਾਚੇਦਂ ਸਂਪ੍ਰਾਪ੍ਤਸ੍ਤਸ੍ਕਰੋ ਮਯਾ। ਉਪਾਂਤੇ ਚ ਪਥਿਦ੍ਵਾਰੇ ਕੁਰੁਧ੍ਵਂ ਘੋਰਦਣ੍ਡਨਮ੍
ਫਿਰ ਰਾਜੇ ਨੇ ਆਖਿਆ, "ਚੋਰ ਮੇਰੇ ਹੱਥ ਆ ਗਿਆ ਹੈ। ਸ਼ਹਿਰ ਦੇ ਕੰਢੇ, ਰਸਤੇ ਦੇ ਦਰਵਾਜ਼ੇ ਉੱਤੇ, ਉਸ ਨੂੰ ਭਿਆਨਕ ਸਜ਼ਾ ਦਿਓ।"
ਮਾਂਡਵ੍ਯਸ਼੍ਚ ਮੁਨਿਸ੍ਤਤ੍ਰ ਪਥਿਸ਼ੂਲੇ ਚ ਕੀਲਿਤਃ। ਪਾਯੁਦੇਸ਼ੇ ਚ ਤੈਰ੍ਦਤ੍ਤਂ ਸ਼ੂਲਂ ਯਾਵਚ੍ਚ ਮਸ੍ਤਕਮ੍
ਉਥੇ, ਮਾਂਡਵਿਆ ਰਿਸ਼ੀ ਨੂੰ ਰਸਤੇ ਦੇ ਦਰਵਾਜ਼ੇ ਉੱਤੇ ਸੂਲ 'ਤੇ ਚੁਕਾਇਆ ਗਿਆ। ਉਹਨਾਂ ਨੇ ਸੂਲ ਪਿੱਛੋਂ ਲੈ ਕੇ ਸਿਰ ਤੱਕ ਵਧਾ ਦਿੱਤਾ।
ਵ੍ਯਥਾਂ ਸ ਚ ਨ ਜਾਨਾਤਿ ਸ਼ੂਲੇ ਵਿਦ੍ਧਤਨੁਰ੍ਯਮਾਤ੍। ਅਨ੍ਯੈਰਪਿ ਕृਤੋ ਦਣ੍ਡਃ ਕृਤਸ੍ਤੈਸ੍ਤੁ ਮਨੋਹਿਤਃ
ਉਸਦਾ ਸਰੀਰ ਸੂਲ ਨਾਲ ਛਿੱਜ ਗਿਆ ਸੀ, ਪਰ ਉਸਨੂੰ ਕੋਈ ਦਰਦ ਮਹਿਸੂਸ ਨਾ ਹੋਇਆ। ਹੋਰਾਂ ਨੂੰ ਵੀ ਸਜ਼ਾ ਮਿਲੀ, ਪਰ ਉਹ ਆਪਣੇ ਉੱਤੇ ਹੋਈ ਕਾਰਵਾਈ ਤੋਂ ਖੁਸ਼ ਸੀ।
ਏਤਸ੍ਮਿਨ੍ਨਂਤਰੇ ਰਾਤ੍ਰਾਵਂਧਕਾਰੇ ਘਨੋਨ੍ਨਤੇ। ਸ੍ਵਪਤਿਂ ਪृष੍ਠਤਃ ਕृਤ੍ਵਾ ਪ੍ਰਯਯੌ ਸਾ ਪਤਿਵ੍ਰਤਾ
ਇਸੇ ਸਮੇਂ, ਰਾਤ ਦੇ ਹਨੇਰੇ ਵਿੱਚ, ਉਹ ਸਹੁਾਗਣ ਆਪਣੇ ਪਤੀ ਨੂੰ ਪਿੱਠ ਉੱਤੇ ਚੁੱਕ ਕੇ ਚਲ ਪਈ।
ਮਾਂਡਵ੍ਯਸ੍ਯ ਤਨੌ ਸਙ੍ਗਾਤ੍ਕੁष੍ਠਿਨੋ ਗਂਧ ਆਗਤਃ। ਭਗ੍ਨਃ ਸਮਾਧਿਸ੍ਤਸ੍ਯੈਵਂ ਕੁष੍ਠਿਸਂਸਰ੍ਗਤੋ ਧ੍ਰੁਵਮ੍
ਮਾਂਡਵਿਆ ਦੇ ਸਰੀਰ ਨਾਲ ਸਪਰਸ਼ ਕਰਕੇ, ਉਸਦੇ ਪਤੀ ਨੂੰ ਕੋੜ੍ਹ ਦੀ ਬਿਮਾਰੀ ਲੱਗ ਗਈ। ਰਿਸ਼ੀ ਦਾ ਧਿਆਨ ਟੁੱਟ ਗਿਆ, ਇਹ ਨਿਸ਼ਚਤ ਹੀ ਕੋੜ੍ਹੀ ਨਾਲ ਸਪਰਸ਼ ਕਰਕੇ ਹੋਇਆ।
ਮਾਂਡਵ੍ਯ ਉਵਾਚ- ਏਵਂ ਯੇਨਾਧੁਨਾ ਕृਚ੍ਛ੍ਰਂ ਕਾਰਿਤਂ ਗਾਤ੍ਰਵੇਦਨਮ੍। ਸ ਏਵ ਭਸ੍ਮਤਾਂ ਯਾਤੁ ਪ੍ਰੋਦਿਤੇ ਚ ਵਿਰੋਚਨੇ
ਮਾਂਡਵਿਆ ਨੇ ਆਖਿਆ, "ਜਿਸ ਨੇ ਹੁਣ ਮੈਨੂੰ ਇੰਨਾ ਵੱਡਾ ਸਰੀਰਕ ਦੁੱਖ ਦਿੱਤਾ, ਉਹ ਸੂਰਜ ਚੜ੍ਹਦੇ ਹੀ ਸੁਆਹ ਹੋ ਜਾਵੇ।"
ਮਾਂਡਵ੍ਯੇਨੈਵਮੁਕ੍ਤਸ੍ਸ ਪਪਾਤ ਧਰਣੀਤਲੇ। ਤਤਃ ਪਤਿਵ੍ਰਤਾ ਚਾਹ ਬ੍ਰਧ੍ਨੋ ਨੋਦਯਤੁ ਧ੍ਰੁਵਂ
ਮਾਂਡਵਿਆ ਰਿਸ਼ੀ ਨੇ ਇਹ ਆਖਿਆ, ਤਾਂ ਉਹ ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ ਡਿੱਗ ਪਿਆ। ਫਿਰ ਉਸ ਸਹੁਾਗਣ ਨੇ ਆਖਿਆ, "ਮੇਰਾ ਪਤੀ ਪੱਕਾ ਨਾ ਮਰੇ।"
ਦਿਨਤ੍ਰਯਂ ਗृਹਂ ਨੀਤ੍ਵਾ ਸ਼ਾਪਾਦ੍ਵੇਸ਼੍ਮਗਤਾ ਤਤਃ। ਸ਼ਯਨੀਯੇ ਸ੍ਥਿਤਂ ਰਮ੍ਯੇ ਧृਤ੍ਵਾऽਤਿष੍ਠਤ੍ਪਤਿਵ੍ਰਤਾ
ਤਿੰਨ ਦਿਨ ਪਤੀ ਨੂੰ ਘਰ ਲੈ ਜਾ ਕੇ, ਸ਼ਾਪ ਕਰਕੇ ਉਹ ਘਰ ਵਿੱਚ ਹੀ ਰਹੀ। ਉਹ ਸਹੁਾਗਣ ਸੋਹਣੇ ਵਿਛੋਣੇ ਉੱਤੇ ਆਪਣੇ ਪਤੀ ਦੇ ਕੋਲ ਬੈਠੀ ਰਹੀ।
ਸ਼ਪ੍ਤ੍ਵਾ ਤਂ ਚ ਮੁਨਿਸ਼੍ਰੇष੍ਠੋ ਗਤੋ ਦੇਸ਼ਮਭੀष੍ਟਕਮ੍। ਸੂਰੋ ਨੋਦਯਤੇ ਲੋਕੇ ਯਾਵਚ੍ਚੈਵ ਦਿਨਤ੍ਰਯਮ੍
ਉਸਨੂੰ ਸ਼ਾਪ ਦੇ ਕੇ, ਉਹ ਵੱਡਾ ਰਿਸ਼ੀ ਆਪਣੇ ਮਨਪਸੰਦ ਥਾਂ ਚਲਾ ਗਿਆ। ਤਿੰਨ ਦਿਨ ਤੱਕ ਦੁਨੀਆਂ ਵਿੱਚ ਸੂਰਜ ਨਹੀਂ ਚੜ੍ਹਿਆ।
ਨਿਖਿਲਂ ਵ੍ਯਥਿਤਂ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਤ੍ਰੈਲੋਕ੍ਯਂ ਸਚਰਾਚਰਮ੍। ਸ਼ਤਕ੍ਰਤੁਂ ਪੁਰਸ੍ਕृਤ੍ਯ ਗਤਾ ਦੇਵਾਃ ਪਿਤਾਮਹਮ੍
ਜਦੋਂ ਤਿੰਨੋ ਲੋਕਾਂ ਦੇ ਸਾਰੇ ਜੀਵ, ਚਾਹੇ ਚੱਲਣ ਵਾਲੇ ਹੋਣ ਜਾਂ ਅਡੋਲ, ਦੁੱਖੀ ਹੋ ਗਏ, ਤਾਂ ਇੰਦਰ ਨੂੰ ਅੱਗੇ ਲਾ ਕੇ ਦੇਵਤੇ ਬ੍ਰਹਮਾ ਜੀ ਕੋਲ ਗਏ।
ਵृਤ੍ਤਂ ਨ੍ਯਵੇਦਯਨ੍ਸਰ੍ਵਂ ਪਦ੍ਮਯੋਨੌ ਦਿਵੌਕਸਃ। ਕਾਰਣਂ ਚ ਨ ਜਾਨੀਮਸ੍ਤ੍ਵਂ ਤੁ ਯੋਗ੍ਯਂ ਵਿਧੇਹਿ ਨਃ
ਅਕਾਸ਼ ਵਾਸੀਆਂ ਨੇ ਸਾਰਾ ਵਾਕਿਆ ਕਮਲ ਤੋਂ ਜੰਮੇ ਬ੍ਰਹਮਾ ਜੀ ਨੂੰ ਦੱਸਿਆ ਤੇ ਆਖਿਆ, 'ਅਸੀਂ ਕਾਰਨ ਨਹੀਂ ਜਾਣਦੇ, ਤੁਸੀਂ ਹੀ ਸਾਨੂੰ ਜੋ ਠੀਕ ਲੱਗੇ ਸੋ ਹੁਕਮ ਕਰੋ।'
ਬ੍ਰਹ੍ਮੋਵਾਚ- ਪਤਿਵ੍ਰਤਾਯਾ ਯਦ੍ਵृਤ੍ਤਂ ਮਾਂਡਵ੍ਯਸ੍ਯ ਮੁਨੇਸ਼੍ਚ ਯਤ੍। ਯਥਾ ਨੋਦਯਤੇ ਬ੍ਰਧ੍ਨੋ ਧਾਤਾ ਦੇਵੇष੍ਵਵੇਦਯਤ੍
ਬ੍ਰਹਮਾ ਜੀ ਨੇ ਆਖਿਆ, 'ਜੋ ਕੁਝ ਪਤਿਵਰਤਾ ਨੇ ਕੀਤਾ, ਜੋ ਕੁਝ ਮਾਂਡਵਯਾ ਰਿਸ਼ੀ ਨਾਲ ਹੋਇਆ, ਤੇ ਸੂਰਜ ਕਿਉਂ ਨਹੀਂ ਚੜ੍ਹਦਾ—ਇਹ ਸਭ ਧਾਤਾ ਨੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੂੰ ਸਮਝਾਇਆ।'
ਤਤੋ ਦੇਵਾ ਵਿਮਾਨੈਸ਼੍ਚ ਪੁਰਸ੍ਕृਤ੍ਯ ਪ੍ਰਜਾਪਤਿਮ੍। ਗਤਾਸ੍ਤਦਂਤਿਕਂ ਵਿਪ੍ਰ ਤੂਰ੍ਣਂ ਸਰ੍ਵੇ ਚ ਭੂਤਲਮ੍
ਫਿਰ, ਹੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣ, ਦੇਵਤੇ ਆਪਣੇ ਵਿਮਾਨਾਂ ਸਮੇਤ ਪ੍ਰਜਾਪਤੀ ਨੂੰ ਅੱਗੇ ਲਾ ਕੇ ਜਲਦੀ ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ ਆ ਗਏ।
ਤੇषਾਂ ਸ਼੍ਰਿਯਾ ਵਿਮਾਨਾਨਾਂ ਮੁਨੀਨਾਂ ਕਿਰਣੈਸ੍ਤਥਾ। ਸ਼ਤਸੂਰ੍ਯਮਿਵਾਭਾਤਿ ਨਾਨ੍ਯਤ੍ਰ ਚ ਗृਹੋਦਰੇ
ਉਹਨਾਂ ਦੇ ਵਿਮਾਨਾਂ ਦੀ ਚਮਕ ਤੇ ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਦੀਆਂ ਕਿਰਨਾਂ ਨਾਲ, ਘਰ ਤੋਂ ਬਾਹਰ ਹਰ ਥਾਂ ਸੋ ਸੌਂ ਸੂਰਜਾਂ ਵਰਗਾ ਤੇਜ਼ ਹੋ ਗਿਆ, ਪਰ ਘਰ ਅੰਦਰ ਨਹੀਂ।
ਹਾ ਹਤਾਸ੍ਮਿ ਕਥਂ ਸੂਰੋ ਮਦ੍ਗृਹੇ ਸਮੁਪਸ੍ਥਿਤਃ। ਅਦृਸ਼੍ਯਂਤ ਤਯਾ ਦੇਵਾ ਵਿਮਾਨੈਰ੍ਹਂਸਸਨ੍ਨਿਭੈਃ
'ਹਾਏ, ਮੈਂ ਤਾਂ ਮਾਰੀ ਗਈ! ਸੂਰਜ ਮੇਰੇ ਘਰ ਕਿਵੇਂ ਆ ਗਿਆ?' ਉਹ ਚੀਕੀ; ਤੇ ਹੰਸਾਂ ਵਰਗੇ ਵਿਮਾਨਾਂ ਵਾਲੇ ਦੇਵਤੇ ਉਸ ਨੂੰ ਨਜ਼ਰ ਨਹੀਂ ਆਏ।
ਏਤਸ੍ਮਿਨ੍ਨਂਤਰੇ ਬ੍ਰਹ੍ਮਾ ਤਾਮੁਵਾਚ ਪਤਿਵ੍ਰਤਾਮ੍। ਅਖਿਲਾਨਾਂ ਚ ਦੇਵਾਨਾਂ ਦ੍ਵਿਜਾਨਾਂ ਚ ਗਵਾਂ ਤਥਾ
ਉਸ ਵੇਲੇ ਬ੍ਰਹਮਾ ਜੀ ਨੇ ਪਤਿਵਰਤਾ ਨੂੰ, ਸਾਰੇ ਦੇਵਤਿਆਂ, ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਅਤੇ ਗਾਵਾਂ ਨੂੰ ਸੰਬੋਧਨ ਕਰਕੇ ਬੋਲਿਆ।
ਯਥੈਵ ਨਿਧਨਂ ਤੇषਾਂ ਕਥਂ ਤੇ ਪਰਿਰੋਚਤੇ। ਮਾਤਃ ਕ੍ਰੋਧਂ ਤ੍ਯਜਸ੍ਵਾਦ੍ਯ ਸੂਰ੍ਯਸ੍ਯੋਦਯਨਂ ਪ੍ਰਤਿ
'ਇਹਨਾਂ ਸਭ ਦੀ ਮੌਤ ਤੈਨੂੰ ਕਿਵੇਂ ਚੰਗੀ ਲੱਗਦੀ ਹੈ? ਮਾਂ, ਹੁਣ ਆਪਣਾ ਗੁੱਸਾ ਛੱਡ ਦੇ, ਤਾਂ ਜੋ ਸੂਰਜ ਚੜ੍ਹ ਸਕੇ।'
ਪਤਿਵ੍ਰਤੋਵਾਚ- ਸਰ੍ਵਲੋਕਾਨਤਿਕ੍ਰਮ੍ਯ ਪਤਿਰੇਕੋ ਗੁਰੁਰ੍ਮਮ। ਅਸ੍ਯ ਮृਤ੍ਯੁਰ੍ਮੁਨੇਸ਼੍ਸ਼ਾਪਾਦੁਦਿਤੇ ਚ ਵਿਰੋਚਨੇ
ਪਤਿਵਰਤਾ ਨੇ ਆਖਿਆ, 'ਸਾਰੇ ਲੋਕਾਂ ਤੋਂ ਵੱਧ ਮੇਰਾ ਪਤੀ ਹੀ ਮੇਰਾ ਗੁਰੂ ਹੈ; ਜੇ ਸੂਰਜ ਚੜ੍ਹਿਆ ਤਾਂ ਇਹਦੀ ਮੌਤ ਰਿਸ਼ੀ ਦੇ ਸ਼ਾਪ ਨਾਲ ਹੋਵੇਗੀ।'
ਤੇਨੈਵ ਕਾਰਣੇਨੈष ਮਯਾ ਸ਼ਪ੍ਤੋ ਦਿਵਾਕਰਃ। ਨ ਕੋਪਾਨ੍ਨ ਚ ਮੋਹਾਚ੍ਚ ਲੋਭਾਤ੍ਕਾਮਾਨ੍ਨ ਮਤ੍ਸਰਾਤ੍
'ਇਸੇ ਕਾਰਨ ਕਰਕੇ ਹੀ ਮੈਂ ਸੂਰਜ ਨੂੰ ਸ਼ਾਪ ਦਿੱਤਾ ਸੀ, ਨਾ ਕਿ ਗੁੱਸੇ, ਭੁਲੇਖੇ, ਲਾਲਚ, ਇੱਛਾ ਜਾਂ ਵੈਰੀਪਣ ਕਰਕੇ।'
ਬ੍ਰਹ੍ਮੋਵਾਚ- ਏਕਸ੍ਯ ਨਿਧਨੇਨੈਵ ਤ੍ਰੈਲੋਕ੍ਯਸ੍ਯ ਹਿਤਂ ਭਵੇਤ੍। ਤਤਸ੍ਤੇ ਚਾਧਿਕਂ ਪੁਣ੍ਯਂ ਮਾਤਰੇਵਂ ਭਵਿष੍ਯਤਿ
ਬ੍ਰਹਮਾ ਜੀ ਨੇ ਆਖਿਆ, 'ਜੇ ਇਕ ਦੀ ਮੌਤ ਨਾਲ ਤਿੰਨੋ ਲੋਕਾਂ ਦੀ ਭਲਾਈ ਹੋਵੇ, ਤਾਂ ਮਾਂ, ਤੈਨੂੰ ਹੋਰ ਵਧੇਰੇ ਪੁੰਨ ਮਿਲੇਗਾ।'
ਸਾ ਚੋਵਾਚ ਵਿਧਿਂ ਤਤ੍ਰ ਦੇਵਾਨਾਮਗ੍ਰਤਃ ਸਤੀ। ਪਤਿਂ ਤ੍ਯਕ੍ਤ੍ਵਾ ਚ ਮੇ ਸਤ੍ਯਂ ਸ਼ਿਵਂ ਮੇ ਨਾਨੁਰੋਚਤੇ
ਉਥੇ, ਸਾਰੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਸਾਹਮਣੇ, ਉਹ ਸਤੀ ਆਖਣ ਲੱਗੀ, 'ਜੇ ਮੈਂ ਆਪਣੇ ਪਤੀ ਨੂੰ ਛੱਡ ਦਿਆਂ, ਤਾਂ ਮੈਨੂੰ ਕੋਈ ਚੀਜ਼ ਚੰਗੀ ਨਹੀਂ ਲੱਗਦੀ, ਹੇ ਮੰਗਲਮਈ।'
ਬ੍ਰਹ੍ਮੋਵਾਚ- ਉਦਿਤੇ ਚ ਖਗੇ ਸੌਮ੍ਯੇ ਪਤ੍ਯੌ ਤੇ ਭਸ੍ਮਤਾਂ ਗਤੇ। ਸ੍ਵਸ੍ਥੇਭੂਤੇ ਚ ਤ੍ਰੈਲੋਕ੍ਯੇ ਕਰਿष੍ਯਾਮਿ ਹਿਤਂ ਤਵ
ਬ੍ਰਹਮਾ ਜੀ ਨੇ ਆਖਿਆ, 'ਜਦੋਂ ਮਿੱਠਾ ਸੂਰਜ ਚੜ੍ਹੇਗਾ ਤੇ ਤੇਰਾ ਪਤੀ ਰਾਖ ਹੋ ਜਾਵੇਗਾ, ਤੇ ਤਿੰਨੋ ਲੋਕ ਸੁਖੀ ਹੋ ਜਾਣਗੇ, ਮੈਂ ਤੇਰੀ ਭਲਾਈ ਲਈ ਕੁਝ ਕਰਾਂਗਾ।'
ਭਸ੍ਮਨਃ ਪੁਰੁषੋ ਭਾਵ੍ਯਃ ਕਾਮਦੇਵਸਮਪ੍ਰਭਃ। ਗੁਣੈਃ ਸਰ੍ਵੈਰ੍ਯੁਤੋ ਭਰ੍ਤਾ ਰਤਿਵਤ੍ਤ੍ਵਂ ਚ ਸਰ੍ਵਦਾ
'ਉਸ ਦੀ ਰਾਖ ਤੋਂ ਇੱਕ ਐਸਾ ਪੁਰਖ ਜੰਮੇਗਾ, ਜੋ ਕਾਮਦੇਵ ਵਰਗਾ ਚਮਕਦਾਰ ਹੋਵੇਗਾ, ਸਾਰੇ ਗੁਣਾਂ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ ਤੇ ਹਮੇਸ਼ਾ ਰਤੀ ਦੇ ਪਤੀ ਵਰਗਾ ਤੇਰਾ ਸਾਥੀ ਹੋਵੇਗਾ।'