ਕੁष੍ਠਿਨਃ ਪੂਤਿਗਂਧਸ੍ਯ ਸਂਪਰ੍ਕੇ ਦੁਃਖਿਤਾ ਭृਸ਼ਮ੍। ਦਿਨੈਕਂ ਚ ਕਰਿष੍ਯਾਮਿ ਯਦ੍ਯਾਗਚ੍ਛਤਿ ਮਦ੍ਗृਹਮ੍
ਕੁਸ਼ਟੀ ਵਾਲੇ, ਬਦਬੂ ਵਾਲੇ ਨਾਲ ਸੰਗਤ ਕਰਕੇ ਮੈਂ ਬਹੁਤ ਦੁੱਖੀ ਹਾਂ; ਇਕ ਦਿਨ ਲਈ, ਜੇ ਉਹ ਮੇਰੇ ਘਰ ਆ ਜਾਵੇ, ਮੈਂ ਇਹ ਕੰਮ ਕਰ ਲਵਾਂਗੀ।
ਪਤਿਵ੍ਰਤੋਵਾਚ- ਆਗਮਿष੍ਯਾਮਿ ਤੇ ਗੇਹਮਦ੍ਯ ਰਾਤ੍ਰੌ ਚ ਸੁਂਦਰਿ। ਭੁਕ੍ਤਭੋਗ੍ਯਂ ਪਤਿਂ ਹृष੍ਟਂ ਪੁਨਰ੍ਨੇष੍ਯਾਮਿ ਮਦ੍ਗृਹਮ੍
ਪਤੀਵ੍ਰਤਾ ਨੇ ਆਖਿਆ—ਮੈਂ ਅੱਜ ਰਾਤ ਤੇਰੇ ਘਰ ਆਵਾਂਗੀ, ਸੋਹਣੀਏ; ਜਦ ਮੇਰਾ ਪਤੀ ਖਾ ਲਏ ਤੇ ਖੁਸ਼ ਹੋ ਜਾਵੇ, ਫਿਰ ਮੈਂ ਉਸ ਨੂੰ ਆਪਣੇ ਘਰ ਵਾਪਸ ਲੈ ਆਵਾਂਗੀ।
ਗਣਿਕੋਵਾਚ- ਗਚ੍ਛ ਸ਼ੀਘ੍ਰਂ ਮਹਾਭਾਗੇ ਸ੍ਵਗृਹਂ ਚ ਪਤਿਵ੍ਰਤੇ। ਪਤਿਸ੍ਤੇ ਚਾਰ੍ਦ੍ਧਰਾਤ੍ਰੇ ਸ ਆਗਚ੍ਛਤੁ ਚ ਮਦ੍ਗृਹਮ੍
ਗਣਿਕਾ ਨੇ ਆਖਿਆ—ਚਲ ਜਲਦੀ, ਵੱਡੀ ਭਾਗਾਂ ਵਾਲੀ, ਆਪਣੇ ਘਰ, ਹੇ ਪਤੀਵ੍ਰਤਾ; ਤੇਰਾ ਪਤੀ ਅੱਧੀ ਰਾਤ ਨੂੰ ਮੇਰੇ ਘਰ ਆ ਜਾਵੇ।
ਬਹਵੋ ਮੇ ਪ੍ਰਿਯਾਸ੍ਸਂਤਿ ਰਾਜਾਨਸ੍ਤਤ੍ਸਮਾਸ਼੍ਚ ਯੇ। ਏਕੈਕੋ ਮਦ੍ਗृਹੇ ਨਿਤ੍ਯਂ ਤਿष੍ਠਤੀਹ ਨਿਰਂਤਰਮ੍
ਮੇਰੇ ਬਹੁਤ ਪਿਆਰੇ ਹਨ, ਰਾਜੇ ਤੇ ਉਹ ਜੋ ਉਨ੍ਹਾਂ ਵਰਗੇ ਹਨ; ਹਰ ਇਕ ਸਦਾ ਮੇਰੇ ਘਰ ਰਹਿੰਦੇ ਹਨ, ਬਿਨਾਂ ਰੁਕਾਵਟ।
ਅਦ੍ਯਾਹਂ ਮੇ ਗृਹਂ ਸ਼ੂਨ੍ਯਂ ਕਰਿष੍ਯਾਮਿ ਚ ਤ੍ਵਦ੍ਭਯਾਤ੍। ਸ ਚਾਗਚ੍ਛਤੁ ਤੇ ਭਰ੍ਤ੍ਤਾ ਸ ਚਾਸ੍ਮਾਨ੍ਪ੍ਰਾਪ੍ਯ ਗਚ੍ਛਤੁ
ਅੱਜ ਮੈਂ ਤੇਰੇ ਡਰ ਕਰਕੇ ਆਪਣਾ ਘਰ ਖਾਲੀ ਕਰ ਦੇਵਾਂਗੀ; ਤੇਰਾ ਪਤੀ ਆ ਜਾਵੇ, ਤੇ ਸਾਡੇ ਕੋਲ ਆ ਕੇ, ਫਿਰ ਚਲਾ ਜਾਵੇ।
ਏਤਚ੍ਛ੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਤੁ ਸਾ ਸਾਧ੍ਵੀ ਗਤਾਸੌ ਸ੍ਵਗृਹੇ ਤਥਾ। ਪਤ੍ਯੌ ਨਿਵੇਦਯਾਮਾਸ ਕृਤ੍ਯਂ ਤੇ ਫਲਿਤਂ ਪ੍ਰਭੋ
ਇਹ ਸੁਣ ਕੇ, ਉਹ ਚੰਗੀ ਔਰਤ ਆਪਣੇ ਘਰ ਗਈ; ਉਸ ਨੇ ਆਪਣੇ ਪਤੀ ਨੂੰ ਆਖਿਆ, ਤੇਰਾ ਕੰਮ ਹੋ ਗਿਆ, ਮਾਲਕ।
ਅਦ੍ਯ ਰਾਤ੍ਰੌ ਚ ਤਦ੍ਗੇਹਂ ਗਂਤੁਂ ਖ੍ਯਾਤਿਂ ਕਰੋਤਿ ਸਾ। ਪ੍ਰਭੂਤਾਃ ਪਤਯਸ੍ਤਸ੍ਯਾਸ੍ਤਵ ਕਾਲੋ ਨ ਵਿਦ੍ਯਤੇ
ਅੱਜ ਰਾਤ ਉਹ ਉਸ ਘਰ ਜਾਵੇਗੀ, ਇਹ ਗੱਲ ਸਭ ਨੂੰ ਦੱਸ ਕੇ; ਉਸ ਦੇ ਬਹੁਤ ਪਤੀ ਹਨ, ਤੇਰੇ ਲਈ ਉੱਥੇ ਸਮਾਂ ਨਹੀਂ।
ਵਿਪ੍ਰ ਉਵਾਚ- ਕਥਂ ਯਾਸ੍ਯਾਮਿ ਤਦ੍ਗੇਹਂ ਮਯਾ ਗਂਤੁਂ ਨ ਸ਼ਕ੍ਯਤੇ। ਏਤਜ੍ਜ੍ਞਾਤ੍ਵਾ ਕੁਤਃ ਕ੍ਸ਼ਾਂਤਿਃ ਕृਤਂ ਕਾਰ੍ਯਂ ਕਥਂ ਭਵੇਤ੍
ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਨੇ ਆਖਿਆ—ਮੈਂ ਉਸ ਘਰ ਕਿਵੇਂ ਜਾਵਾਂ? ਮੇਰੇ ਵਲੋਂ ਉੱਥੇ ਜਾਣਾ ਨਹੀਂ ਹੋ ਸਕਦਾ; ਇਹ ਜਾਣ ਕੇ, ਧੀਰਜ ਕਿਵੇਂ ਹੋਵੇ, ਤੇ ਕੰਮ ਕਿਵੇਂ ਪੂਰਾ ਹੋਵੇ?
ਪਤਿਵ੍ਰਤੋਵਾਚ- ਸ੍ਵਪृष੍ਠਸ੍ਥਮਹਂ ਕृਤ੍ਵਾ ਨੇष੍ਯਾਮਿ ਤਦ੍ਗृਹਂ ਪ੍ਰਤਿ। ਸਿਦ੍ਧੇ ਹ੍ਯਰ੍ਥੇ ਨਯਿष੍ਯਾਮਿ ਪੁਨਸ੍ਤੇ ਨੈਵ ਵਰ੍ਤ੍ਮਨਾ
ਉਸ ਸੱਚੀ ਸਹੁਾਗਣ ਨੇ ਆਖਿਆ, "ਮੈਂ ਆਪਣੇ ਪਤੀ ਨੂੰ ਪਿੱਠ ਉੱਤੇ ਚੁੱਕ ਕੇ ਉਸਦੇ ਘਰ ਲੈ ਜਾਵਾਂਗੀ। ਜਦ ਮੇਰਾ ਕੰਮ ਮੁੱਕ ਜਾਵੇ, ਫਿਰ ਮੈਂ ਇਸੇ ਰਾਹ ਵਾਪਸ ਨਹੀਂ ਆਵਾਂਗੀ।"
ਦ੍ਵਿਜ ਉਵਾਚ- ਕਲ੍ਯਾਣਿ ਤ੍ਵਤ੍ਕृਤੇਨੈਵ ਸਰ੍ਵਂ ਮੇ ਕृਤ੍ਯਮੇष੍ਯਤਿ। ਇਦਾਨੀਂ ਯਤ੍ਕृਤਂ ਕਰ੍ਮ ਸ੍ਤ੍ਰੀਜਨੈਰਪਿ ਦੁਃਸਹਮ੍
ਉਸ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਨੇ ਆਖਿਆ, "ਭਾਗਾਂ ਵਾਲੀਏ, ਤੇਰੇ ਕਰਕੇ ਮੇਰੇ ਸਾਰੇ ਕੰਮ ਸਿਰੇ ਚੜ੍ਹ ਜਾਣਗੇ। ਤੂੰ ਹੁਣ ਜੋ ਕੀਤਾ, ਉਹ ਹੋਰ ਔਰਤਾਂ ਲਈ ਵੀ ਸਹਿਣ ਜੋਗ ਨਹੀਂ।"
ਤਸ੍ਮਿਂਸ਼੍ਚ ਨਗਰੇ ਰਮ੍ਯੇ ਨਿਤ੍ਯਂ ਚ ਧਨਿਨੋ ਗृਹੇ। ਪੌਰੇਸ਼੍ਚ ਪ੍ਰਚੁਰਂ ਵਿਤ੍ਤਂ ਹृਤਂ ਰਾਜ੍ਞਾ ਸ਼੍ਰੁਤਂ ਤਦਾ
ਉਸ ਸੋਹਣੇ ਸ਼ਹਿਰ ਵਿੱਚ, ਇੱਕ ਦੌਲਤਮੰਦ ਦੇ ਘਰ ਵਿੱਚ, ਲੋਕਾਂ ਦੀ ਬਹੁਤ ਧਨ-ਦੌਲਤ ਰਾਜੇ ਵਲੋਂ ਚੋਰੀ ਹੋ ਗਈ ਸੀ, ਤੇ ਇਹ ਗੱਲ ਉਸ ਵੇਲੇ ਸਭ ਨੂੰ ਪਤਾ ਲੱਗੀ।
ਸ਼੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਸਰ੍ਵਾਨ੍ਨਿਸ਼ਾਚਾਰਾਨਾਹੂਯ ਨृਪਤੀ ਰੁषਾ। ਜੀਵਿਤੁਂ ਯਦਿ ਵੋ ਵਾਂਛਾ ਚੋਰਂ ਮਾਮਦ੍ਯ ਦਾਸ੍ਯਥ
ਇਹ ਸੁਣ ਕੇ, ਰਾਜੇ ਨੇ ਸਾਰੇ ਰਾਤ ਨੂੰ ਗਸ਼ਤ ਕਰਨ ਵਾਲੇ ਸਿਪਾਹੀਆਂ ਨੂੰ ਗੁੱਸੇ ਨਾਲ ਬੁਲਾਇਆ ਤੇ ਆਖਿਆ, "ਜੇਕਰ ਤੁਸੀਂ ਆਪਣੀ ਜ਼ਿੰਦਗੀ ਚਾਹੁੰਦੇ ਹੋ, ਤਾਂ ਅੱਜ ਹੀ ਚੋਰ ਨੂੰ ਮੇਰੇ ਹਵਾਲੇ ਕਰੋ।"
ਗृਹੀਤ੍ਵਾ ਤੁ ਨृਪਸ੍ਯਾਜ੍ਞਾਂ ਯਤ੍ਤੈਰ੍ਜਿਘृਕ੍ਸ਼ਯਾਕੁਲੈਃ। ਚਾਰੈਸ਼੍ਚੋਰੋ ਗृਹੀਤਸ੍ਤੈਰ੍ਬਲਾਚ੍ਚੈਵ ਨृਪਾਜ੍ਞਯਾ੫੦ 1.51.
ਫਿਰ, ਰਾਜੇ ਦੀ ਆਗਿਆ ਲੈ ਕੇ, ਉਹ ਚੁਸਤ ਤੇ ਚਿੰਤਤ ਲੋਕ, ਗੁਪਤ ਚਰਾਂ ਦੇ ਨਾਲ, ਰਾਜੇ ਦੇ ਹੁਕਮ ਤੇ ਜ਼ੋਰ ਨਾਲ ਚੋਰ ਨੂੰ ਫੜ ਲਿਆ।
ਨਗਰੋਪਾਂਤਦੇਸ਼ੇ ਚ ਵृਕ੍ਸ਼ਮੂਲੇ ਘਨੇ ਵਨੇ। ਸਮਾਧਿਸ੍ਥੋਮਹਾਤੇਜਾਮਾਂਡਵ੍ਯੋਮੁਨਿਪੁਂਗਵਃ
ਸ਼ਹਿਰ ਦੇ ਕੰਢੇ, ਘਣੇ ਜੰਗਲ ਵਿੱਚ ਇੱਕ ਰੁੱਖ ਹੇਠਾਂ, ਵੱਡੇ ਜੋਗੀ ਤੇ ਮਹਾਨ ਰਿਸ਼ੀ ਮਾਂਡਵਿਆ, ਜੋ ਤਪੱਸੀਆਂ ਵਿਚੋਂ ਸਿਰਮੌਰ ਸੀ, ਧਿਆਨ ਵਿੱਚ ਲੀਨ ਤੇ ਬੜੀ ਜੋਤ ਨਾਲ ਚਮਕ ਰਿਹਾ ਸੀ।
ਵ੍ਯਾਤਿष੍ਠਦ੍ਵਹ੍ਨਿਸਂਕਾਸ਼ੋ ਯੋਗਿਨਾਂ ਪ੍ਰਵਰੋ ਮੁਨਿਃ। ਅਂਤਰ੍ਨਾਡੀਗਤੋ ਵਾਯੁਃ ਕਿਂਚਿਨ੍ਨ ਪ੍ਰਤਿਭਾਤਿ ਚ
ਉਹ ਰਿਸ਼ੀ, ਜੋ ਜੋਤ ਵਾਂਗ ਚਮਕ ਰਿਹਾ ਸੀ, ਉਥੇ ਖੜਾ ਸੀ; ਉਸਦੇ ਅੰਦਰ ਦੀਆਂ ਨਾਡੀਆਂ ਵਿੱਚ ਸਾਹ ਚੱਲ ਰਿਹਾ ਸੀ, ਪਰ ਉਸਨੂੰ ਬਾਹਰ ਦੀ ਕੋਈ ਹੋਸ਼ ਨਹੀਂ ਸੀ।
ਤਂ ਬ੍ਰਹ੍ਮਤੁਲ੍ਯਂ ਤਿष੍ਠਨ੍ਤਂ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਦੁष੍ਟਾ ਮਹਾਮੁਨਿਮ੍। ਚੋਰੋਯਮਦ੍ਭੁਤਾਕਾਰੋ ਧੂਰ੍ਤਸ੍ਤਿष੍ਠਤਿ ਕਾਨਨੇ
ਉਹ ਮਾੜੇ ਲੋਕ, ਉਸ ਮਹਾਨ ਰਿਸ਼ੀ ਨੂੰ, ਜੋ ਬ੍ਰਹਮਾ ਵਰਗਾ ਖੜਾ ਸੀ, ਵੇਖ ਕੇ ਆਖਣ ਲੱਗੇ, "ਇਹੀ ਚੋਰ ਹੈ, ਅਜੀਬ ਜਿਹਾ ਦਿਖਾਈ ਦੇਂਦਾ ਹੈ, ਧੋਖੇਬਾਜ ਜੰਗਲ ਵਿੱਚ ਖੜਾ ਹੈ।"
ਏਵਮੁਕ੍ਤ੍ਵਾ ਤੁ ਤਂ ਪਾਪਾ ਬਬਨ੍ਧੁਰ੍ਮੁਨਿਸਤ੍ਤਮਮ੍। ਨੋਕ੍ਤਾਸ਼੍ਚ ਨੇਕ੍ਸ਼ਿਤਾਸ੍ਤੇਨ ਪੁਰੁषਾ ਅਤਿਦਾਰੁਣਾਃ
ਇੰਝ ਆਖ ਕੇ, ਉਹ ਪਾਪੀ ਲੋਕ ਉਸ ਉੱਤਮ ਰਿਸ਼ੀ ਨੂੰ ਬੰਨ੍ਹ ਲਿਆ। ਰਿਸ਼ੀ ਨੇ ਨਾ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਕੁਝ ਆਖਿਆ, ਨਾ ਹੀ ਉਨ੍ਹਾਂ ਵਲ ਵੇਖਿਆ; ਉਹ ਬੜੇ ਹੀ ਕਰੜੇ ਲੋਕ ਸਨ।
ਤਤੋ ਰਾਜਾ ਉਵਾਚੇਦਂ ਸਂਪ੍ਰਾਪ੍ਤਸ੍ਤਸ੍ਕਰੋ ਮਯਾ। ਉਪਾਂਤੇ ਚ ਪਥਿਦ੍ਵਾਰੇ ਕੁਰੁਧ੍ਵਂ ਘੋਰਦਣ੍ਡਨਮ੍
ਫਿਰ ਰਾਜੇ ਨੇ ਆਖਿਆ, "ਚੋਰ ਮੇਰੇ ਹੱਥ ਆ ਗਿਆ ਹੈ। ਸ਼ਹਿਰ ਦੇ ਕੰਢੇ, ਰਸਤੇ ਦੇ ਦਰਵਾਜ਼ੇ ਉੱਤੇ, ਉਸ ਨੂੰ ਭਿਆਨਕ ਸਜ਼ਾ ਦਿਓ।"
ਮਾਂਡਵ੍ਯਸ਼੍ਚ ਮੁਨਿਸ੍ਤਤ੍ਰ ਪਥਿਸ਼ੂਲੇ ਚ ਕੀਲਿਤਃ। ਪਾਯੁਦੇਸ਼ੇ ਚ ਤੈਰ੍ਦਤ੍ਤਂ ਸ਼ੂਲਂ ਯਾਵਚ੍ਚ ਮਸ੍ਤਕਮ੍
ਉਥੇ, ਮਾਂਡਵਿਆ ਰਿਸ਼ੀ ਨੂੰ ਰਸਤੇ ਦੇ ਦਰਵਾਜ਼ੇ ਉੱਤੇ ਸੂਲ 'ਤੇ ਚੁਕਾਇਆ ਗਿਆ। ਉਹਨਾਂ ਨੇ ਸੂਲ ਪਿੱਛੋਂ ਲੈ ਕੇ ਸਿਰ ਤੱਕ ਵਧਾ ਦਿੱਤਾ।
ਵ੍ਯਥਾਂ ਸ ਚ ਨ ਜਾਨਾਤਿ ਸ਼ੂਲੇ ਵਿਦ੍ਧਤਨੁਰ੍ਯਮਾਤ੍। ਅਨ੍ਯੈਰਪਿ ਕृਤੋ ਦਣ੍ਡਃ ਕृਤਸ੍ਤੈਸ੍ਤੁ ਮਨੋਹਿਤਃ
ਉਸਦਾ ਸਰੀਰ ਸੂਲ ਨਾਲ ਛਿੱਜ ਗਿਆ ਸੀ, ਪਰ ਉਸਨੂੰ ਕੋਈ ਦਰਦ ਮਹਿਸੂਸ ਨਾ ਹੋਇਆ। ਹੋਰਾਂ ਨੂੰ ਵੀ ਸਜ਼ਾ ਮਿਲੀ, ਪਰ ਉਹ ਆਪਣੇ ਉੱਤੇ ਹੋਈ ਕਾਰਵਾਈ ਤੋਂ ਖੁਸ਼ ਸੀ।
ਏਤਸ੍ਮਿਨ੍ਨਂਤਰੇ ਰਾਤ੍ਰਾਵਂਧਕਾਰੇ ਘਨੋਨ੍ਨਤੇ। ਸ੍ਵਪਤਿਂ ਪृष੍ਠਤਃ ਕृਤ੍ਵਾ ਪ੍ਰਯਯੌ ਸਾ ਪਤਿਵ੍ਰਤਾ
ਇਸੇ ਸਮੇਂ, ਰਾਤ ਦੇ ਹਨੇਰੇ ਵਿੱਚ, ਉਹ ਸਹੁਾਗਣ ਆਪਣੇ ਪਤੀ ਨੂੰ ਪਿੱਠ ਉੱਤੇ ਚੁੱਕ ਕੇ ਚਲ ਪਈ।
ਮਾਂਡਵ੍ਯਸ੍ਯ ਤਨੌ ਸਙ੍ਗਾਤ੍ਕੁष੍ਠਿਨੋ ਗਂਧ ਆਗਤਃ। ਭਗ੍ਨਃ ਸਮਾਧਿਸ੍ਤਸ੍ਯੈਵਂ ਕੁष੍ਠਿਸਂਸਰ੍ਗਤੋ ਧ੍ਰੁਵਮ੍
ਮਾਂਡਵਿਆ ਦੇ ਸਰੀਰ ਨਾਲ ਸਪਰਸ਼ ਕਰਕੇ, ਉਸਦੇ ਪਤੀ ਨੂੰ ਕੋੜ੍ਹ ਦੀ ਬਿਮਾਰੀ ਲੱਗ ਗਈ। ਰਿਸ਼ੀ ਦਾ ਧਿਆਨ ਟੁੱਟ ਗਿਆ, ਇਹ ਨਿਸ਼ਚਤ ਹੀ ਕੋੜ੍ਹੀ ਨਾਲ ਸਪਰਸ਼ ਕਰਕੇ ਹੋਇਆ।
ਮਾਂਡਵ੍ਯ ਉਵਾਚ- ਏਵਂ ਯੇਨਾਧੁਨਾ ਕृਚ੍ਛ੍ਰਂ ਕਾਰਿਤਂ ਗਾਤ੍ਰਵੇਦਨਮ੍। ਸ ਏਵ ਭਸ੍ਮਤਾਂ ਯਾਤੁ ਪ੍ਰੋਦਿਤੇ ਚ ਵਿਰੋਚਨੇ
ਮਾਂਡਵਿਆ ਨੇ ਆਖਿਆ, "ਜਿਸ ਨੇ ਹੁਣ ਮੈਨੂੰ ਇੰਨਾ ਵੱਡਾ ਸਰੀਰਕ ਦੁੱਖ ਦਿੱਤਾ, ਉਹ ਸੂਰਜ ਚੜ੍ਹਦੇ ਹੀ ਸੁਆਹ ਹੋ ਜਾਵੇ।"
ਮਾਂਡਵ੍ਯੇਨੈਵਮੁਕ੍ਤਸ੍ਸ ਪਪਾਤ ਧਰਣੀਤਲੇ। ਤਤਃ ਪਤਿਵ੍ਰਤਾ ਚਾਹ ਬ੍ਰਧ੍ਨੋ ਨੋਦਯਤੁ ਧ੍ਰੁਵਂ
ਮਾਂਡਵਿਆ ਰਿਸ਼ੀ ਨੇ ਇਹ ਆਖਿਆ, ਤਾਂ ਉਹ ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ ਡਿੱਗ ਪਿਆ। ਫਿਰ ਉਸ ਸਹੁਾਗਣ ਨੇ ਆਖਿਆ, "ਮੇਰਾ ਪਤੀ ਪੱਕਾ ਨਾ ਮਰੇ।"
ਦਿਨਤ੍ਰਯਂ ਗृਹਂ ਨੀਤ੍ਵਾ ਸ਼ਾਪਾਦ੍ਵੇਸ਼੍ਮਗਤਾ ਤਤਃ। ਸ਼ਯਨੀਯੇ ਸ੍ਥਿਤਂ ਰਮ੍ਯੇ ਧृਤ੍ਵਾऽਤਿष੍ਠਤ੍ਪਤਿਵ੍ਰਤਾ
ਤਿੰਨ ਦਿਨ ਪਤੀ ਨੂੰ ਘਰ ਲੈ ਜਾ ਕੇ, ਸ਼ਾਪ ਕਰਕੇ ਉਹ ਘਰ ਵਿੱਚ ਹੀ ਰਹੀ। ਉਹ ਸਹੁਾਗਣ ਸੋਹਣੇ ਵਿਛੋਣੇ ਉੱਤੇ ਆਪਣੇ ਪਤੀ ਦੇ ਕੋਲ ਬੈਠੀ ਰਹੀ।
ਸ਼ਪ੍ਤ੍ਵਾ ਤਂ ਚ ਮੁਨਿਸ਼੍ਰੇष੍ਠੋ ਗਤੋ ਦੇਸ਼ਮਭੀष੍ਟਕਮ੍। ਸੂਰੋ ਨੋਦਯਤੇ ਲੋਕੇ ਯਾਵਚ੍ਚੈਵ ਦਿਨਤ੍ਰਯਮ੍
ਉਸਨੂੰ ਸ਼ਾਪ ਦੇ ਕੇ, ਉਹ ਵੱਡਾ ਰਿਸ਼ੀ ਆਪਣੇ ਮਨਪਸੰਦ ਥਾਂ ਚਲਾ ਗਿਆ। ਤਿੰਨ ਦਿਨ ਤੱਕ ਦੁਨੀਆਂ ਵਿੱਚ ਸੂਰਜ ਨਹੀਂ ਚੜ੍ਹਿਆ।
ਨਿਖਿਲਂ ਵ੍ਯਥਿਤਂ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਤ੍ਰੈਲੋਕ੍ਯਂ ਸਚਰਾਚਰਮ੍। ਸ਼ਤਕ੍ਰਤੁਂ ਪੁਰਸ੍ਕृਤ੍ਯ ਗਤਾ ਦੇਵਾਃ ਪਿਤਾਮਹਮ੍
ਜਦੋਂ ਤਿੰਨੋ ਲੋਕਾਂ ਦੇ ਸਾਰੇ ਜੀਵ, ਚਾਹੇ ਚੱਲਣ ਵਾਲੇ ਹੋਣ ਜਾਂ ਅਡੋਲ, ਦੁੱਖੀ ਹੋ ਗਏ, ਤਾਂ ਇੰਦਰ ਨੂੰ ਅੱਗੇ ਲਾ ਕੇ ਦੇਵਤੇ ਬ੍ਰਹਮਾ ਜੀ ਕੋਲ ਗਏ।
ਵृਤ੍ਤਂ ਨ੍ਯਵੇਦਯਨ੍ਸਰ੍ਵਂ ਪਦ੍ਮਯੋਨੌ ਦਿਵੌਕਸਃ। ਕਾਰਣਂ ਚ ਨ ਜਾਨੀਮਸ੍ਤ੍ਵਂ ਤੁ ਯੋਗ੍ਯਂ ਵਿਧੇਹਿ ਨਃ
ਅਕਾਸ਼ ਵਾਸੀਆਂ ਨੇ ਸਾਰਾ ਵਾਕਿਆ ਕਮਲ ਤੋਂ ਜੰਮੇ ਬ੍ਰਹਮਾ ਜੀ ਨੂੰ ਦੱਸਿਆ ਤੇ ਆਖਿਆ, 'ਅਸੀਂ ਕਾਰਨ ਨਹੀਂ ਜਾਣਦੇ, ਤੁਸੀਂ ਹੀ ਸਾਨੂੰ ਜੋ ਠੀਕ ਲੱਗੇ ਸੋ ਹੁਕਮ ਕਰੋ।'
ਬ੍ਰਹ੍ਮੋਵਾਚ- ਪਤਿਵ੍ਰਤਾਯਾ ਯਦ੍ਵृਤ੍ਤਂ ਮਾਂਡਵ੍ਯਸ੍ਯ ਮੁਨੇਸ਼੍ਚ ਯਤ੍। ਯਥਾ ਨੋਦਯਤੇ ਬ੍ਰਧ੍ਨੋ ਧਾਤਾ ਦੇਵੇष੍ਵਵੇਦਯਤ੍
ਬ੍ਰਹਮਾ ਜੀ ਨੇ ਆਖਿਆ, 'ਜੋ ਕੁਝ ਪਤਿਵਰਤਾ ਨੇ ਕੀਤਾ, ਜੋ ਕੁਝ ਮਾਂਡਵਯਾ ਰਿਸ਼ੀ ਨਾਲ ਹੋਇਆ, ਤੇ ਸੂਰਜ ਕਿਉਂ ਨਹੀਂ ਚੜ੍ਹਦਾ—ਇਹ ਸਭ ਧਾਤਾ ਨੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੂੰ ਸਮਝਾਇਆ।'
ਤਤੋ ਦੇਵਾ ਵਿਮਾਨੈਸ਼੍ਚ ਪੁਰਸ੍ਕृਤ੍ਯ ਪ੍ਰਜਾਪਤਿਮ੍। ਗਤਾਸ੍ਤਦਂਤਿਕਂ ਵਿਪ੍ਰ ਤੂਰ੍ਣਂ ਸਰ੍ਵੇ ਚ ਭੂਤਲਮ੍
ਫਿਰ, ਹੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣ, ਦੇਵਤੇ ਆਪਣੇ ਵਿਮਾਨਾਂ ਸਮੇਤ ਪ੍ਰਜਾਪਤੀ ਨੂੰ ਅੱਗੇ ਲਾ ਕੇ ਜਲਦੀ ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ ਆ ਗਏ।