ਅਪृਚ੍ਛਤ੍ਕਸ੍ਯ ਕਰ੍ਮਾਣਿ ਸ਼ੋਭਨਾਨਿ ਚ ਚਤ੍ਵਰੇ। ਮਯਾ ਨੋਕ੍ਤੇਪ੍ਯੁषਃ ਕਾਲੇ ਕਸ੍ਯ ਮਤ੍ਪ੍ਰਿਯਕਾਰਣਾਤ੍
ਚੌਕ ਵਿਚ ਕਿਸ ਦੇ ਚੰਗੇ ਕੰਮਾਂ ਤੇ ਗੁਣਾਂ ਬਾਰੇ ਪੁੱਛਿਆ ਗਿਆ ਸੀ? ਜਦੋਂ ਮੈਂ ਸਵੇਰੇ ਕੁਝ ਨਹੀਂ ਆਖਿਆ, ਤਾਂ ਇਹ ਕਿਸ ਲਈ ਕੀਤਾ ਗਿਆ, ਜੋ ਮੈਨੂੰ ਪਿਆਰਾ ਹੈ?
ਰੁਚ੍ਯਕਰ੍ਮਣਿ ਦੀਪ੍ਯਂਤੇ ਰਥ੍ਯਾ ਚਤ੍ਤ੍ਵਰ ਵੀਥਿਕਾਃ। ਪਰਸ੍ਪਰੇਣ ਸਂਚਿਂਤ੍ਯ ਵਾਰਮੁਖ੍ਯਾਂ ਚ ਤੇऽਬ੍ਰੁਵਨ੍
ਗਲੀਆਂ, ਚੌਕ ਤੇ ਰਸਤੇ ਚੰਗੇ ਕੰਮਾਂ ਨਾਲ ਚਮਕ ਰਹੇ ਹਨ; ਉਹ ਆਪਸ ਵਿਚ ਗੱਲ ਕਰਕੇ, ਦਿਨ ਦੇ ਮੁੱਖ ਵਾਕਏ ਬਾਰੇ ਆਖਣ ਲੱਗ ਪਏ।
ਅਸ੍ਮਾਭਿਰ੍ਨ ਕृਤਂ ਭਦ੍ਰੇ ਕਰ੍ਮ ਚੈਤਤ੍ਪ੍ਰਮਾਰ੍ਜਨਮ੍। ਅਥ ਸਾ ਵਿਸ੍ਮਯਂ ਗਤ੍ਵਾ ਸਂਚਿਂਤ੍ਯ ਰਜਨੀਕ੍ਸ਼ਯੇ
ਸੱਜਣੇ, ਇਹ ਕੰਮ ਅਸੀਂ ਨਹੀਂ ਕੀਤਾ, ਨਾ ਇਹ ਸਫਾਈ ਅਸੀਂ ਕੀਤੀ; ਫਿਰ ਉਹ ਹੈਰਾਨ ਹੋ ਕੇ, ਰਾਤ ਦੇ ਮੁੱਕਣ ਉੱਤੇ ਸੋਚਣ ਲੱਗ ਪਈ।
ਤਯਾ ਚ ਦृਸ਼੍ਯਤੇ ਸਾ ਚ ਤਥੈਵ ਪੁਨਰਾਗਤਾ। ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਤਾਂ ਮਹਤੀਂ ਸਾਧ੍ਵੀਂ ਬ੍ਰਾਹ੍ਮਣੀਂ ਚ ਪਤਿਵ੍ਰਤਾਮ੍
ਉਹ ਉਸ ਨੂੰ ਵੇਖੀ, ਤੇ ਉਹ ਪਹਿਲਾਂ ਵਾਂਗ ਮੁੜ ਆ ਗਈ; ਉਸ ਮਹਾਨ ਤੇ ਚੰਗੀ, ਆਪਣੇ ਪਤੀ ਨੂੰ ਸਮਰਪਿਤ ਬ੍ਰਾਹਮਣੀ ਨੂੰ ਵੇਖ ਕੇ।
ਦਧਾਰ ਚਰਣੇ ਤਸ੍ਯਾ ਹਾ ਕ੍ਸ਼ਮਸ੍ਵੇਤਿ ਭਾषਿਣੀ। ਆਯੁਰ੍ਦੇਹਂ ਚ ਸਂਪਤ੍ਤਿਰ੍ਯਸ਼ੋਰ੍ਥਃ ਕੀਰ੍ਤਿਰੇਵ ਚ
ਉਸ ਦੇ ਚਰਨਾਂ 'ਤੇ ਡਿੱਗ ਕੇ, ਮਾਫ ਕਰ ਦੇਵੀਂ, ਆਖਣ ਲੱਗ ਪਈ; ਜਿੰਦ, ਸਰੀਰ, ਦੌਲਤ, ਇੱਜ਼ਤ ਤੇ ਚੰਗੀ ਨਾਂ।
ਏਤਾਸਾਂ ਮੇ ਵਿਨਾਸ਼ਾਯ ਸ੍ਫੁਰਸੀਵ ਪਤਿਵ੍ਰਤੇ। ਯਦ੍ਯਤ੍ਪ੍ਰਾਰ੍ਥਯਸੇ ਸਾਧ੍ਵਿ ਨਿਤ੍ਯਂ ਦਾਸ੍ਯਾਮਿ ਤਦ੍ਦृਢਮ੍
ਇਹ ਸਾਰਾ ਕੁਝ, ਤੇਰੇ ਕਰਕੇ ਮੇਰੇ ਤੋਂ ਖੋਹਿਆ ਜਾ ਰਿਹਾ ਜਾਪਦਾ ਹੈ, ਹੇ ਪਤੀਵ੍ਰਤਾ; ਤੂੰ ਜੋ ਕੁਝ ਮੰਗੇਂ, ਚੰਗੀਏ, ਮੈਂ ਹਮੇਸ਼ਾ ਪੱਕੇ ਦਿਲੋਂ ਦੇਵਾਂਗੀ।
ਸੁਵਰ੍ਣਂ ਮਣਿਰਤ੍ਨਂ ਵਾ ਚੇਲਂ ਵਾ ਯਨ੍ਮਨੋਰਥਂ। ਤਾਮੁਵਾਚ ਤਤਃ ਸਾਧ੍ਵੀ ਨ ਮੇ ਚਾਰ੍ਥੇ ਪ੍ਰਯੋਜਨਮ੍
ਸੋਨਾ, ਮੋਤੀ, ਰਤਨ ਜਾਂ ਕਪੜਾ—ਜੋ ਤੇਰੀ ਇੱਛਾ ਹੋਵੇ; ਫਿਰ ਉਹ ਚੰਗੀ ਔਰਤ ਆਖੀ, ਮੈਨੂੰ ਧਨ ਦੀ ਲੋੜ ਨਹੀਂ।
ਅਸ੍ਤਿ ਕਾਰ੍ਯਂ ਚ ਤੇ ਕਿਞ੍ਚਿਦ੍ਵਦਾਮਿ ਕੁਰੁषੇ ਯਦਿ। ਤਦਾ ਮੇ ਹृਦਿ ਸਂਤੋषਃ ਕृਤਂ ਸਰ੍ਵਂ ਤ੍ਵਯਾऽਧੁਨਾ
ਜੇ ਤੈਨੂੰ ਕੋਈ ਕੰਮ ਹੋਵੇ, ਦੱਸ ਦੇ, ਜੇ ਤੂੰ ਕਰੇਂ; ਤਾਂ ਮੇਰਾ ਦਿਲ ਰੱਜ ਜਾਵੇਗਾ, ਕਿਉਂਕਿ ਹੁਣ ਤੂੰ ਮੇਰਾ ਸਭ ਕੁਝ ਪੂਰਾ ਕਰ ਦਿੱਤਾ।
ਗਣਿਕੋਵਾਚ- ਸਤ੍ਯਂ ਸਤ੍ਯਂ ਕਰਿष੍ਯਾਮਿ ਦ੍ਰੁਤਂ ਵਦ ਪਤਿਵ੍ਰਤੇ। ਕੁਰੁ ਮੇ ਰਕ੍ਸ਼ਣਂ ਮਾਤਰ੍ਦ੍ਰੁਤਂ ਕृਤ੍ਯਂ ਚ ਮੇ ਵਦ
ਗਣਿਕਾ ਨੇ ਆਖਿਆ—ਹਾਂ, ਸੱਚ ਸੱਚ, ਮੈਂ ਜਲਦੀ ਕਰਾਂਗੀ; ਦੱਸ, ਹੇ ਪਤੀਵ੍ਰਤਾ। ਮਾਂ, ਮੇਰੀ ਰੱਖਿਆ ਕਰ, ਤੇ ਜਲਦੀ ਦੱਸ ਕਿ ਕੀ ਕਰਨਾ ਹੈ।
ਤ੍ਰਪਯਾ ਨਿਕृਤਂ ਵਾਚ੍ਯਂ ਤਸ੍ਯਾਮੁਕ੍ਤਂ ਵਰਂ ਪ੍ਰਿਯਮ੍। ਕ੍ਸ਼ਣਂ ਵਿਮृਸ਼੍ਯ ਸਾ ਵੇਸ਼੍ਯਾ ਕृਤ੍ਵਾ ਕ੍ਸ਼ਾਂਤਿਮੁਵਾਚ ਚ
ਲੱਜਾ ਕਰਕੇ ਜੋ ਆਖਣਾ ਸੀ, ਉਹ ਨਾ ਆਖਿਆ, ਆਪਣੀ ਪਿਆਰੀ ਇੱਛਾ ਵੀ ਨਾ ਦੱਸੀ; ਇਕ ਪਲ ਸੋਚ ਕੇ, ਗਣਿਕਾ ਨੇ ਮਨ ਬਣਾਇਆ ਤੇ ਆਖਿਆ।
ਕੁष੍ਠਿਨਃ ਪੂਤਿਗਂਧਸ੍ਯ ਸਂਪਰ੍ਕੇ ਦੁਃਖਿਤਾ ਭृਸ਼ਮ੍। ਦਿਨੈਕਂ ਚ ਕਰਿष੍ਯਾਮਿ ਯਦ੍ਯਾਗਚ੍ਛਤਿ ਮਦ੍ਗृਹਮ੍
ਕੁਸ਼ਟੀ ਵਾਲੇ, ਬਦਬੂ ਵਾਲੇ ਨਾਲ ਸੰਗਤ ਕਰਕੇ ਮੈਂ ਬਹੁਤ ਦੁੱਖੀ ਹਾਂ; ਇਕ ਦਿਨ ਲਈ, ਜੇ ਉਹ ਮੇਰੇ ਘਰ ਆ ਜਾਵੇ, ਮੈਂ ਇਹ ਕੰਮ ਕਰ ਲਵਾਂਗੀ।
ਪਤਿਵ੍ਰਤੋਵਾਚ- ਆਗਮਿष੍ਯਾਮਿ ਤੇ ਗੇਹਮਦ੍ਯ ਰਾਤ੍ਰੌ ਚ ਸੁਂਦਰਿ। ਭੁਕ੍ਤਭੋਗ੍ਯਂ ਪਤਿਂ ਹृष੍ਟਂ ਪੁਨਰ੍ਨੇष੍ਯਾਮਿ ਮਦ੍ਗृਹਮ੍
ਪਤੀਵ੍ਰਤਾ ਨੇ ਆਖਿਆ—ਮੈਂ ਅੱਜ ਰਾਤ ਤੇਰੇ ਘਰ ਆਵਾਂਗੀ, ਸੋਹਣੀਏ; ਜਦ ਮੇਰਾ ਪਤੀ ਖਾ ਲਏ ਤੇ ਖੁਸ਼ ਹੋ ਜਾਵੇ, ਫਿਰ ਮੈਂ ਉਸ ਨੂੰ ਆਪਣੇ ਘਰ ਵਾਪਸ ਲੈ ਆਵਾਂਗੀ।
ਗਣਿਕੋਵਾਚ- ਗਚ੍ਛ ਸ਼ੀਘ੍ਰਂ ਮਹਾਭਾਗੇ ਸ੍ਵਗृਹਂ ਚ ਪਤਿਵ੍ਰਤੇ। ਪਤਿਸ੍ਤੇ ਚਾਰ੍ਦ੍ਧਰਾਤ੍ਰੇ ਸ ਆਗਚ੍ਛਤੁ ਚ ਮਦ੍ਗृਹਮ੍
ਗਣਿਕਾ ਨੇ ਆਖਿਆ—ਚਲ ਜਲਦੀ, ਵੱਡੀ ਭਾਗਾਂ ਵਾਲੀ, ਆਪਣੇ ਘਰ, ਹੇ ਪਤੀਵ੍ਰਤਾ; ਤੇਰਾ ਪਤੀ ਅੱਧੀ ਰਾਤ ਨੂੰ ਮੇਰੇ ਘਰ ਆ ਜਾਵੇ।
ਬਹਵੋ ਮੇ ਪ੍ਰਿਯਾਸ੍ਸਂਤਿ ਰਾਜਾਨਸ੍ਤਤ੍ਸਮਾਸ਼੍ਚ ਯੇ। ਏਕੈਕੋ ਮਦ੍ਗृਹੇ ਨਿਤ੍ਯਂ ਤਿष੍ਠਤੀਹ ਨਿਰਂਤਰਮ੍
ਮੇਰੇ ਬਹੁਤ ਪਿਆਰੇ ਹਨ, ਰਾਜੇ ਤੇ ਉਹ ਜੋ ਉਨ੍ਹਾਂ ਵਰਗੇ ਹਨ; ਹਰ ਇਕ ਸਦਾ ਮੇਰੇ ਘਰ ਰਹਿੰਦੇ ਹਨ, ਬਿਨਾਂ ਰੁਕਾਵਟ।
ਅਦ੍ਯਾਹਂ ਮੇ ਗृਹਂ ਸ਼ੂਨ੍ਯਂ ਕਰਿष੍ਯਾਮਿ ਚ ਤ੍ਵਦ੍ਭਯਾਤ੍। ਸ ਚਾਗਚ੍ਛਤੁ ਤੇ ਭਰ੍ਤ੍ਤਾ ਸ ਚਾਸ੍ਮਾਨ੍ਪ੍ਰਾਪ੍ਯ ਗਚ੍ਛਤੁ
ਅੱਜ ਮੈਂ ਤੇਰੇ ਡਰ ਕਰਕੇ ਆਪਣਾ ਘਰ ਖਾਲੀ ਕਰ ਦੇਵਾਂਗੀ; ਤੇਰਾ ਪਤੀ ਆ ਜਾਵੇ, ਤੇ ਸਾਡੇ ਕੋਲ ਆ ਕੇ, ਫਿਰ ਚਲਾ ਜਾਵੇ।
ਏਤਚ੍ਛ੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਤੁ ਸਾ ਸਾਧ੍ਵੀ ਗਤਾਸੌ ਸ੍ਵਗृਹੇ ਤਥਾ। ਪਤ੍ਯੌ ਨਿਵੇਦਯਾਮਾਸ ਕृਤ੍ਯਂ ਤੇ ਫਲਿਤਂ ਪ੍ਰਭੋ
ਇਹ ਸੁਣ ਕੇ, ਉਹ ਚੰਗੀ ਔਰਤ ਆਪਣੇ ਘਰ ਗਈ; ਉਸ ਨੇ ਆਪਣੇ ਪਤੀ ਨੂੰ ਆਖਿਆ, ਤੇਰਾ ਕੰਮ ਹੋ ਗਿਆ, ਮਾਲਕ।
ਅਦ੍ਯ ਰਾਤ੍ਰੌ ਚ ਤਦ੍ਗੇਹਂ ਗਂਤੁਂ ਖ੍ਯਾਤਿਂ ਕਰੋਤਿ ਸਾ। ਪ੍ਰਭੂਤਾਃ ਪਤਯਸ੍ਤਸ੍ਯਾਸ੍ਤਵ ਕਾਲੋ ਨ ਵਿਦ੍ਯਤੇ
ਅੱਜ ਰਾਤ ਉਹ ਉਸ ਘਰ ਜਾਵੇਗੀ, ਇਹ ਗੱਲ ਸਭ ਨੂੰ ਦੱਸ ਕੇ; ਉਸ ਦੇ ਬਹੁਤ ਪਤੀ ਹਨ, ਤੇਰੇ ਲਈ ਉੱਥੇ ਸਮਾਂ ਨਹੀਂ।
ਵਿਪ੍ਰ ਉਵਾਚ- ਕਥਂ ਯਾਸ੍ਯਾਮਿ ਤਦ੍ਗੇਹਂ ਮਯਾ ਗਂਤੁਂ ਨ ਸ਼ਕ੍ਯਤੇ। ਏਤਜ੍ਜ੍ਞਾਤ੍ਵਾ ਕੁਤਃ ਕ੍ਸ਼ਾਂਤਿਃ ਕृਤਂ ਕਾਰ੍ਯਂ ਕਥਂ ਭਵੇਤ੍
ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਨੇ ਆਖਿਆ—ਮੈਂ ਉਸ ਘਰ ਕਿਵੇਂ ਜਾਵਾਂ? ਮੇਰੇ ਵਲੋਂ ਉੱਥੇ ਜਾਣਾ ਨਹੀਂ ਹੋ ਸਕਦਾ; ਇਹ ਜਾਣ ਕੇ, ਧੀਰਜ ਕਿਵੇਂ ਹੋਵੇ, ਤੇ ਕੰਮ ਕਿਵੇਂ ਪੂਰਾ ਹੋਵੇ?
ਪਤਿਵ੍ਰਤੋਵਾਚ- ਸ੍ਵਪृष੍ਠਸ੍ਥਮਹਂ ਕृਤ੍ਵਾ ਨੇष੍ਯਾਮਿ ਤਦ੍ਗृਹਂ ਪ੍ਰਤਿ। ਸਿਦ੍ਧੇ ਹ੍ਯਰ੍ਥੇ ਨਯਿष੍ਯਾਮਿ ਪੁਨਸ੍ਤੇ ਨੈਵ ਵਰ੍ਤ੍ਮਨਾ
ਉਸ ਸੱਚੀ ਸਹੁਾਗਣ ਨੇ ਆਖਿਆ, "ਮੈਂ ਆਪਣੇ ਪਤੀ ਨੂੰ ਪਿੱਠ ਉੱਤੇ ਚੁੱਕ ਕੇ ਉਸਦੇ ਘਰ ਲੈ ਜਾਵਾਂਗੀ। ਜਦ ਮੇਰਾ ਕੰਮ ਮੁੱਕ ਜਾਵੇ, ਫਿਰ ਮੈਂ ਇਸੇ ਰਾਹ ਵਾਪਸ ਨਹੀਂ ਆਵਾਂਗੀ।"
ਦ੍ਵਿਜ ਉਵਾਚ- ਕਲ੍ਯਾਣਿ ਤ੍ਵਤ੍ਕृਤੇਨੈਵ ਸਰ੍ਵਂ ਮੇ ਕृਤ੍ਯਮੇष੍ਯਤਿ। ਇਦਾਨੀਂ ਯਤ੍ਕृਤਂ ਕਰ੍ਮ ਸ੍ਤ੍ਰੀਜਨੈਰਪਿ ਦੁਃਸਹਮ੍
ਉਸ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਨੇ ਆਖਿਆ, "ਭਾਗਾਂ ਵਾਲੀਏ, ਤੇਰੇ ਕਰਕੇ ਮੇਰੇ ਸਾਰੇ ਕੰਮ ਸਿਰੇ ਚੜ੍ਹ ਜਾਣਗੇ। ਤੂੰ ਹੁਣ ਜੋ ਕੀਤਾ, ਉਹ ਹੋਰ ਔਰਤਾਂ ਲਈ ਵੀ ਸਹਿਣ ਜੋਗ ਨਹੀਂ।"
ਤਸ੍ਮਿਂਸ਼੍ਚ ਨਗਰੇ ਰਮ੍ਯੇ ਨਿਤ੍ਯਂ ਚ ਧਨਿਨੋ ਗृਹੇ। ਪੌਰੇਸ਼੍ਚ ਪ੍ਰਚੁਰਂ ਵਿਤ੍ਤਂ ਹृਤਂ ਰਾਜ੍ਞਾ ਸ਼੍ਰੁਤਂ ਤਦਾ
ਉਸ ਸੋਹਣੇ ਸ਼ਹਿਰ ਵਿੱਚ, ਇੱਕ ਦੌਲਤਮੰਦ ਦੇ ਘਰ ਵਿੱਚ, ਲੋਕਾਂ ਦੀ ਬਹੁਤ ਧਨ-ਦੌਲਤ ਰਾਜੇ ਵਲੋਂ ਚੋਰੀ ਹੋ ਗਈ ਸੀ, ਤੇ ਇਹ ਗੱਲ ਉਸ ਵੇਲੇ ਸਭ ਨੂੰ ਪਤਾ ਲੱਗੀ।
ਸ਼੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਸਰ੍ਵਾਨ੍ਨਿਸ਼ਾਚਾਰਾਨਾਹੂਯ ਨृਪਤੀ ਰੁषਾ। ਜੀਵਿਤੁਂ ਯਦਿ ਵੋ ਵਾਂਛਾ ਚੋਰਂ ਮਾਮਦ੍ਯ ਦਾਸ੍ਯਥ
ਇਹ ਸੁਣ ਕੇ, ਰਾਜੇ ਨੇ ਸਾਰੇ ਰਾਤ ਨੂੰ ਗਸ਼ਤ ਕਰਨ ਵਾਲੇ ਸਿਪਾਹੀਆਂ ਨੂੰ ਗੁੱਸੇ ਨਾਲ ਬੁਲਾਇਆ ਤੇ ਆਖਿਆ, "ਜੇਕਰ ਤੁਸੀਂ ਆਪਣੀ ਜ਼ਿੰਦਗੀ ਚਾਹੁੰਦੇ ਹੋ, ਤਾਂ ਅੱਜ ਹੀ ਚੋਰ ਨੂੰ ਮੇਰੇ ਹਵਾਲੇ ਕਰੋ।"
ਗृਹੀਤ੍ਵਾ ਤੁ ਨृਪਸ੍ਯਾਜ੍ਞਾਂ ਯਤ੍ਤੈਰ੍ਜਿਘृਕ੍ਸ਼ਯਾਕੁਲੈਃ। ਚਾਰੈਸ਼੍ਚੋਰੋ ਗृਹੀਤਸ੍ਤੈਰ੍ਬਲਾਚ੍ਚੈਵ ਨृਪਾਜ੍ਞਯਾ੫੦ 1.51.
ਫਿਰ, ਰਾਜੇ ਦੀ ਆਗਿਆ ਲੈ ਕੇ, ਉਹ ਚੁਸਤ ਤੇ ਚਿੰਤਤ ਲੋਕ, ਗੁਪਤ ਚਰਾਂ ਦੇ ਨਾਲ, ਰਾਜੇ ਦੇ ਹੁਕਮ ਤੇ ਜ਼ੋਰ ਨਾਲ ਚੋਰ ਨੂੰ ਫੜ ਲਿਆ।
ਨਗਰੋਪਾਂਤਦੇਸ਼ੇ ਚ ਵृਕ੍ਸ਼ਮੂਲੇ ਘਨੇ ਵਨੇ। ਸਮਾਧਿਸ੍ਥੋਮਹਾਤੇਜਾਮਾਂਡਵ੍ਯੋਮੁਨਿਪੁਂਗਵਃ
ਸ਼ਹਿਰ ਦੇ ਕੰਢੇ, ਘਣੇ ਜੰਗਲ ਵਿੱਚ ਇੱਕ ਰੁੱਖ ਹੇਠਾਂ, ਵੱਡੇ ਜੋਗੀ ਤੇ ਮਹਾਨ ਰਿਸ਼ੀ ਮਾਂਡਵਿਆ, ਜੋ ਤਪੱਸੀਆਂ ਵਿਚੋਂ ਸਿਰਮੌਰ ਸੀ, ਧਿਆਨ ਵਿੱਚ ਲੀਨ ਤੇ ਬੜੀ ਜੋਤ ਨਾਲ ਚਮਕ ਰਿਹਾ ਸੀ।
ਵ੍ਯਾਤਿष੍ਠਦ੍ਵਹ੍ਨਿਸਂਕਾਸ਼ੋ ਯੋਗਿਨਾਂ ਪ੍ਰਵਰੋ ਮੁਨਿਃ। ਅਂਤਰ੍ਨਾਡੀਗਤੋ ਵਾਯੁਃ ਕਿਂਚਿਨ੍ਨ ਪ੍ਰਤਿਭਾਤਿ ਚ
ਉਹ ਰਿਸ਼ੀ, ਜੋ ਜੋਤ ਵਾਂਗ ਚਮਕ ਰਿਹਾ ਸੀ, ਉਥੇ ਖੜਾ ਸੀ; ਉਸਦੇ ਅੰਦਰ ਦੀਆਂ ਨਾਡੀਆਂ ਵਿੱਚ ਸਾਹ ਚੱਲ ਰਿਹਾ ਸੀ, ਪਰ ਉਸਨੂੰ ਬਾਹਰ ਦੀ ਕੋਈ ਹੋਸ਼ ਨਹੀਂ ਸੀ।
ਤਂ ਬ੍ਰਹ੍ਮਤੁਲ੍ਯਂ ਤਿष੍ਠਨ੍ਤਂ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਦੁष੍ਟਾ ਮਹਾਮੁਨਿਮ੍। ਚੋਰੋਯਮਦ੍ਭੁਤਾਕਾਰੋ ਧੂਰ੍ਤਸ੍ਤਿष੍ਠਤਿ ਕਾਨਨੇ
ਉਹ ਮਾੜੇ ਲੋਕ, ਉਸ ਮਹਾਨ ਰਿਸ਼ੀ ਨੂੰ, ਜੋ ਬ੍ਰਹਮਾ ਵਰਗਾ ਖੜਾ ਸੀ, ਵੇਖ ਕੇ ਆਖਣ ਲੱਗੇ, "ਇਹੀ ਚੋਰ ਹੈ, ਅਜੀਬ ਜਿਹਾ ਦਿਖਾਈ ਦੇਂਦਾ ਹੈ, ਧੋਖੇਬਾਜ ਜੰਗਲ ਵਿੱਚ ਖੜਾ ਹੈ।"
ਏਵਮੁਕ੍ਤ੍ਵਾ ਤੁ ਤਂ ਪਾਪਾ ਬਬਨ੍ਧੁਰ੍ਮੁਨਿਸਤ੍ਤਮਮ੍। ਨੋਕ੍ਤਾਸ਼੍ਚ ਨੇਕ੍ਸ਼ਿਤਾਸ੍ਤੇਨ ਪੁਰੁषਾ ਅਤਿਦਾਰੁਣਾਃ
ਇੰਝ ਆਖ ਕੇ, ਉਹ ਪਾਪੀ ਲੋਕ ਉਸ ਉੱਤਮ ਰਿਸ਼ੀ ਨੂੰ ਬੰਨ੍ਹ ਲਿਆ। ਰਿਸ਼ੀ ਨੇ ਨਾ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਕੁਝ ਆਖਿਆ, ਨਾ ਹੀ ਉਨ੍ਹਾਂ ਵਲ ਵੇਖਿਆ; ਉਹ ਬੜੇ ਹੀ ਕਰੜੇ ਲੋਕ ਸਨ।
ਤਤੋ ਰਾਜਾ ਉਵਾਚੇਦਂ ਸਂਪ੍ਰਾਪ੍ਤਸ੍ਤਸ੍ਕਰੋ ਮਯਾ। ਉਪਾਂਤੇ ਚ ਪਥਿਦ੍ਵਾਰੇ ਕੁਰੁਧ੍ਵਂ ਘੋਰਦਣ੍ਡਨਮ੍
ਫਿਰ ਰਾਜੇ ਨੇ ਆਖਿਆ, "ਚੋਰ ਮੇਰੇ ਹੱਥ ਆ ਗਿਆ ਹੈ। ਸ਼ਹਿਰ ਦੇ ਕੰਢੇ, ਰਸਤੇ ਦੇ ਦਰਵਾਜ਼ੇ ਉੱਤੇ, ਉਸ ਨੂੰ ਭਿਆਨਕ ਸਜ਼ਾ ਦਿਓ।"
ਮਾਂਡਵ੍ਯਸ਼੍ਚ ਮੁਨਿਸ੍ਤਤ੍ਰ ਪਥਿਸ਼ੂਲੇ ਚ ਕੀਲਿਤਃ। ਪਾਯੁਦੇਸ਼ੇ ਚ ਤੈਰ੍ਦਤ੍ਤਂ ਸ਼ੂਲਂ ਯਾਵਚ੍ਚ ਮਸ੍ਤਕਮ੍
ਉਥੇ, ਮਾਂਡਵਿਆ ਰਿਸ਼ੀ ਨੂੰ ਰਸਤੇ ਦੇ ਦਰਵਾਜ਼ੇ ਉੱਤੇ ਸੂਲ 'ਤੇ ਚੁਕਾਇਆ ਗਿਆ। ਉਹਨਾਂ ਨੇ ਸੂਲ ਪਿੱਛੋਂ ਲੈ ਕੇ ਸਿਰ ਤੱਕ ਵਧਾ ਦਿੱਤਾ।
ਵ੍ਯਥਾਂ ਸ ਚ ਨ ਜਾਨਾਤਿ ਸ਼ੂਲੇ ਵਿਦ੍ਧਤਨੁਰ੍ਯਮਾਤ੍। ਅਨ੍ਯੈਰਪਿ ਕृਤੋ ਦਣ੍ਡਃ ਕृਤਸ੍ਤੈਸ੍ਤੁ ਮਨੋਹਿਤਃ
ਉਸਦਾ ਸਰੀਰ ਸੂਲ ਨਾਲ ਛਿੱਜ ਗਿਆ ਸੀ, ਪਰ ਉਸਨੂੰ ਕੋਈ ਦਰਦ ਮਹਿਸੂਸ ਨਾ ਹੋਇਆ। ਹੋਰਾਂ ਨੂੰ ਵੀ ਸਜ਼ਾ ਮਿਲੀ, ਪਰ ਉਹ ਆਪਣੇ ਉੱਤੇ ਹੋਈ ਕਾਰਵਾਈ ਤੋਂ ਖੁਸ਼ ਸੀ।