ਆਦੇਸ਼ਂ ਕੁਰੁ ਮੇ ਨਾਥ ਕਰ੍ਤਵ੍ਯਂ ਯੇਨ ਕੇਨਚਿਤ੍। ਯਦਿ ਤੇ ਦੁਰ੍ਲਭਂ ਕਾਰ੍ਯਂ ਕਰ੍ਤੁਂ ਸ਼ਕ੍ਨੋਮਿ ਯਤ੍ਨਤਃ
ਆਪਣੀ ਆਗਿਆ ਦਿਓ, ਸਵਾਮੀ, ਤਾਂ ਕਿ ਮੈਂ ਕਿਸੇ ਵੀ ਤਰੀਕੇ ਨਾਲ ਕਰ ਸਕਾਂ। ਜੇ ਤੁਹਾਡੀ ਇੱਛਾ ਔਖੀ ਹੈ, ਮੈਂ ਪੂਰੀ ਕੋਸ਼ਿਸ਼ ਕਰਾਂਗੀ।
ਤਦਾ ਮੇ ਤ੍ਵਤਿਕਲ੍ਯਾਣਂ ਫਲਿष੍ਯਤਿ ਪਰੇ ਤ੍ਵਿਹ। ਇਤ੍ਯੁਕ੍ਤੇ ਪਰਮਃ ਪ੍ਰੀਤਃ ਸ੍ਥਿਤੋ ਵਚਨਮਬ੍ਰਵੀਤ੍
ਫਿਰ ਮੇਰੀ ਵੱਡੀ ਪਵਿੱਤਰਤਾ ਇੱਥੇ ਤੇ ਪਰਲੋਕ ਵਿਚ ਫਲ ਲੈਵੇਗੀ। ਇਹ ਕਹਿ ਕੇ, ਉਹ ਬਹੁਤ ਖੁਸ਼ ਹੋ ਕੇ, ਥਾਂ ਤੇ ਰਹਿ ਕੇ, ਇਹ ਗੱਲ ਕਹੀ।
ਪਾਪਾਭ੍ਯਾਸਾਚ੍ਚ ਪਾਪ੍ਮਾਨਂ ਪृਚ੍ਛਤੀਤਿ ਵਿਨਿਸ਼੍ਚਯਃ। ਪਥ੍ਯਸ੍ਮਿਨ੍ਸਂਪ੍ਰਗਚ੍ਛਂਤੀਂ ਵੇਸ਼੍ਯਾਂ ਪਰਮਸੁਂਦਰੀਮ੍
ਬੁਰੇ ਕੰਮਾਂ ਦੀ ਆਦਤ ਕਰਕੇ, ਮੈਂ ਪਾਪ ਵਿਚ ਫਸ ਗਿਆ ਹਾਂ—ਇਹ ਨਿਸਚਿਤ ਹੈ। ਰਾਹ 'ਤੇ ਜਾਂਦੇ ਹੋਏ, ਮੈਂ ਬਹੁਤ ਸੋਹਣੀ ਵੈਸ਼ਿਆ ਨੂੰ ਵੇਖਿਆ।
ਸਰ੍ਵਤਸ਼੍ਚਾਨਵਦ੍ਯਾਂਗੀਂ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਮੇ ਦਹ੍ਯਤੇ ਮਨਃ। ਯਦਿ ਤਾਂ ਤ੍ਵਤ੍ਪ੍ਰਸਾਦਾਚ੍ਚ ਪ੍ਰਾਪ੍ਨੋਮਿ ਨਵਯੌਵਨਾਂ
ਉਸ ਨੂੰ ਹਰ ਪਾਸੇੋਂ ਸੁਚੱਜਾ ਤੇ ਸੋਹਣੀ ਵੇਖ ਕੇ, ਮੇਰਾ ਮਨ ਸੜ ਰਿਹਾ ਹੈ। ਜੇ ਤੇਰੀ ਮਿਹਰ ਨਾਲ, ਮੈਂ ਉਹ ਨਵੇਂ ਜਵਾਨੀ ਵਾਲੀ ਕੁੜੀ ਹਾਸਲ ਕਰ ਲਵਾਂ—
ਤਦਾ ਮੇ ਸਫਲਂ ਜਨ੍ਮ ਕੁਰੁ ਸਾਧ੍ਵਿ ਹਿਤਂ ਮਮ। ਯਦਿ ਮਾਂ ਕੁष੍ਠਿਨਂ ਦੀਨਂ ਪੂਤਿਗਂਧਂ ਨਵਵ੍ਰਣਮ੍
ਤਾਂ ਮੇਰਾ ਜਨਮ ਸਫਲ ਹੋਵੇਗਾ; ਇਹ ਪਵਿੱਤਰ ਕੰਮ ਮੇਰੇ ਲਈ ਕਰ, ਪਤਿਵਰਤਾ। ਪਰ ਜੇ ਉਹ ਸੋਹਣੀ ਕੁੜੀ ਮੇਰੇ ਕੋਲ ਨਹੀਂ ਆਉਂਦੀ, ਮੈਂ ਕੂੜਾ, ਕੋੜੀ, ਬਦਬੂਦਾਰ, ਨਵੇਂ ਜਖਮਾਂ ਵਾਲਾ—
ਨ ਗਚ੍ਛਤਿ ਵਰਾਰੋਹਾ ਤਦਾ ਮੇ ਨਿਧਨਂ ਹਿਤਮ੍। ਸ਼੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਤੇਨੇਰਿਤਂ ਵਾਕ੍ਯਂ ਸਾਧ੍ਵੀ ਵਚਨਮਬ੍ਰਵੀਤ੍
ਉਹ ਵਧੀਆ ਨਾਰੀ ਮੇਰੇ ਕੋਲ ਨਹੀਂ ਆਉਂਦੀ, ਤਾਂ ਮੈਨੂੰ ਮਰਨਾਂ ਹੀ ਚੰਗਾ ਹੈ। ਉਸ ਦੀ ਇਹ ਗੱਲ ਸੁਣ ਕੇ, ਪਵਿੱਤਰ ਪਤਨੀ ਨੇ ਕਿਹਾ:
ਯਥਾਸ਼ਕ੍ਤਿ ਕਰਿष੍ਯਾਮਿ ਸ੍ਥਿਰੀ ਭਵ ਪ੍ਰਭੋऽਧੁਨਾ। ਮਨਸਾਥ ਸਮਾਲੋਚ੍ਯ ਕ੍ਸ਼ਪਾਂਤੇ ਹ੍ਯੁषਸਿ ਦ੍ਰੁਤਮ੍
ਜਿੰਨਾ ਮੇਰੇ ਵੱਸ ਵਿਚ ਹੈ, ਮੈਂ ਕਰਾਂਗੀ; ਹੁਣ ਤੂੰ ਹੌਸਲਾ ਰੱਖ, ਸਵਾਮੀ। ਮਨ ਵਿਚ ਸੋਚ ਕੇ, ਰਾਤ ਦੇ ਅੰਤ ਤੇ ਸਵੇਰੇ, ਉਹ ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ—
ਗੋਮਯਂ ਸਹ ਸ਼ੋਧਨ੍ਯਾ ਗृਹੀਤ੍ਵਾ ਸਾ ਯਯੌ ਮੁਦਾ। ਸਂਪ੍ਰਾਪ੍ਯ ਗਣਿਕਾਗੇਹਂ ਸ਼ੋਧਯਿਤ੍ਵਾ ਚ ਚਤ੍ਵਰਮ੍
ਗੋਮੈ ਤੇ ਸਾਫ਼ ਕਰਨ ਵਾਲਾ ਪਾਣੀ ਲੈ ਕੇ, ਉਹ ਖੁਸ਼ੀ-ਖੁਸ਼ੀ ਚਲੀ। ਵੈਸ਼ਿਆ ਦੇ ਘਰ ਪਹੁੰਚ ਕੇ, ਉਸ ਨੇ ਅੰਗਣੀ ਸਾਫ਼ ਕਰੀ।
ਪ੍ਰਤੋਲੀਂ ਵੀਥਿਕਾਂ ਚੈਵ ਗੋਮਯਂ ਪ੍ਰਦਦੌ ਮੁਦਾ। ਸਾ ਤੂਰ੍ਣਮਾਗਤਾ ਗੇਹੇ ਜਨਸ੍ਯਾਲੋਕਨੇ ਭਯਾਤ੍
ਉਹ ਨੇ ਖੁਸ਼ੀ ਨਾਲ ਗੋਮੈ ਗਲੀ ਤੇ ਸੜਕ 'ਤੇ ਪਾ ਦਿੱਤਾ। ਲੋਕਾਂ ਦੇ ਵੇਖਣ ਦੇ ਡਰ ਕਰਕੇ, ਉਹ ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਘਰ ਆ ਗਈ।
ਏਵਂ ਕ੍ਰਮੇਣ ਸਾ ਸਾਧ੍ਵੀ ਚਰਤਿ ਸ੍ਮ ਦਿਨਤ੍ਰਯਮ੍। ਅਥ ਸਾ ਵਾਰਮੁਖ੍ਯਾ ਚ ਚੇਟਿਕਾਸ਼੍ਚੇਟਕਾਨਪਿ
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਪਵਿੱਤਰ ਪਤਨੀ ਨੇ ਤਿੰਨ ਦਿਨ ਲਗਾਤਾਰ ਇਹ ਕੰਮ ਕੀਤਾ। ਫਿਰ, ਉਹ ਵੈਸ਼ਿਆ, ਆਪਣੀਆਂ ਨੌਕਰਾਣੀਆਂ ਤੇ ਨੌਕਰਾਂ ਸਮੇਤ—
ਅਪृਚ੍ਛਤ੍ਕਸ੍ਯ ਕਰ੍ਮਾਣਿ ਸ਼ੋਭਨਾਨਿ ਚ ਚਤ੍ਵਰੇ। ਮਯਾ ਨੋਕ੍ਤੇਪ੍ਯੁषਃ ਕਾਲੇ ਕਸ੍ਯ ਮਤ੍ਪ੍ਰਿਯਕਾਰਣਾਤ੍
ਚੌਕ ਵਿਚ ਕਿਸ ਦੇ ਚੰਗੇ ਕੰਮਾਂ ਤੇ ਗੁਣਾਂ ਬਾਰੇ ਪੁੱਛਿਆ ਗਿਆ ਸੀ? ਜਦੋਂ ਮੈਂ ਸਵੇਰੇ ਕੁਝ ਨਹੀਂ ਆਖਿਆ, ਤਾਂ ਇਹ ਕਿਸ ਲਈ ਕੀਤਾ ਗਿਆ, ਜੋ ਮੈਨੂੰ ਪਿਆਰਾ ਹੈ?
ਰੁਚ੍ਯਕਰ੍ਮਣਿ ਦੀਪ੍ਯਂਤੇ ਰਥ੍ਯਾ ਚਤ੍ਤ੍ਵਰ ਵੀਥਿਕਾਃ। ਪਰਸ੍ਪਰੇਣ ਸਂਚਿਂਤ੍ਯ ਵਾਰਮੁਖ੍ਯਾਂ ਚ ਤੇऽਬ੍ਰੁਵਨ੍
ਗਲੀਆਂ, ਚੌਕ ਤੇ ਰਸਤੇ ਚੰਗੇ ਕੰਮਾਂ ਨਾਲ ਚਮਕ ਰਹੇ ਹਨ; ਉਹ ਆਪਸ ਵਿਚ ਗੱਲ ਕਰਕੇ, ਦਿਨ ਦੇ ਮੁੱਖ ਵਾਕਏ ਬਾਰੇ ਆਖਣ ਲੱਗ ਪਏ।
ਅਸ੍ਮਾਭਿਰ੍ਨ ਕृਤਂ ਭਦ੍ਰੇ ਕਰ੍ਮ ਚੈਤਤ੍ਪ੍ਰਮਾਰ੍ਜਨਮ੍। ਅਥ ਸਾ ਵਿਸ੍ਮਯਂ ਗਤ੍ਵਾ ਸਂਚਿਂਤ੍ਯ ਰਜਨੀਕ੍ਸ਼ਯੇ
ਸੱਜਣੇ, ਇਹ ਕੰਮ ਅਸੀਂ ਨਹੀਂ ਕੀਤਾ, ਨਾ ਇਹ ਸਫਾਈ ਅਸੀਂ ਕੀਤੀ; ਫਿਰ ਉਹ ਹੈਰਾਨ ਹੋ ਕੇ, ਰਾਤ ਦੇ ਮੁੱਕਣ ਉੱਤੇ ਸੋਚਣ ਲੱਗ ਪਈ।
ਤਯਾ ਚ ਦृਸ਼੍ਯਤੇ ਸਾ ਚ ਤਥੈਵ ਪੁਨਰਾਗਤਾ। ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਤਾਂ ਮਹਤੀਂ ਸਾਧ੍ਵੀਂ ਬ੍ਰਾਹ੍ਮਣੀਂ ਚ ਪਤਿਵ੍ਰਤਾਮ੍
ਉਹ ਉਸ ਨੂੰ ਵੇਖੀ, ਤੇ ਉਹ ਪਹਿਲਾਂ ਵਾਂਗ ਮੁੜ ਆ ਗਈ; ਉਸ ਮਹਾਨ ਤੇ ਚੰਗੀ, ਆਪਣੇ ਪਤੀ ਨੂੰ ਸਮਰਪਿਤ ਬ੍ਰਾਹਮਣੀ ਨੂੰ ਵੇਖ ਕੇ।
ਦਧਾਰ ਚਰਣੇ ਤਸ੍ਯਾ ਹਾ ਕ੍ਸ਼ਮਸ੍ਵੇਤਿ ਭਾषਿਣੀ। ਆਯੁਰ੍ਦੇਹਂ ਚ ਸਂਪਤ੍ਤਿਰ੍ਯਸ਼ੋਰ੍ਥਃ ਕੀਰ੍ਤਿਰੇਵ ਚ
ਉਸ ਦੇ ਚਰਨਾਂ 'ਤੇ ਡਿੱਗ ਕੇ, ਮਾਫ ਕਰ ਦੇਵੀਂ, ਆਖਣ ਲੱਗ ਪਈ; ਜਿੰਦ, ਸਰੀਰ, ਦੌਲਤ, ਇੱਜ਼ਤ ਤੇ ਚੰਗੀ ਨਾਂ।
ਏਤਾਸਾਂ ਮੇ ਵਿਨਾਸ਼ਾਯ ਸ੍ਫੁਰਸੀਵ ਪਤਿਵ੍ਰਤੇ। ਯਦ੍ਯਤ੍ਪ੍ਰਾਰ੍ਥਯਸੇ ਸਾਧ੍ਵਿ ਨਿਤ੍ਯਂ ਦਾਸ੍ਯਾਮਿ ਤਦ੍ਦृਢਮ੍
ਇਹ ਸਾਰਾ ਕੁਝ, ਤੇਰੇ ਕਰਕੇ ਮੇਰੇ ਤੋਂ ਖੋਹਿਆ ਜਾ ਰਿਹਾ ਜਾਪਦਾ ਹੈ, ਹੇ ਪਤੀਵ੍ਰਤਾ; ਤੂੰ ਜੋ ਕੁਝ ਮੰਗੇਂ, ਚੰਗੀਏ, ਮੈਂ ਹਮੇਸ਼ਾ ਪੱਕੇ ਦਿਲੋਂ ਦੇਵਾਂਗੀ।
ਸੁਵਰ੍ਣਂ ਮਣਿਰਤ੍ਨਂ ਵਾ ਚੇਲਂ ਵਾ ਯਨ੍ਮਨੋਰਥਂ। ਤਾਮੁਵਾਚ ਤਤਃ ਸਾਧ੍ਵੀ ਨ ਮੇ ਚਾਰ੍ਥੇ ਪ੍ਰਯੋਜਨਮ੍
ਸੋਨਾ, ਮੋਤੀ, ਰਤਨ ਜਾਂ ਕਪੜਾ—ਜੋ ਤੇਰੀ ਇੱਛਾ ਹੋਵੇ; ਫਿਰ ਉਹ ਚੰਗੀ ਔਰਤ ਆਖੀ, ਮੈਨੂੰ ਧਨ ਦੀ ਲੋੜ ਨਹੀਂ।
ਅਸ੍ਤਿ ਕਾਰ੍ਯਂ ਚ ਤੇ ਕਿਞ੍ਚਿਦ੍ਵਦਾਮਿ ਕੁਰੁषੇ ਯਦਿ। ਤਦਾ ਮੇ ਹृਦਿ ਸਂਤੋषਃ ਕृਤਂ ਸਰ੍ਵਂ ਤ੍ਵਯਾऽਧੁਨਾ
ਜੇ ਤੈਨੂੰ ਕੋਈ ਕੰਮ ਹੋਵੇ, ਦੱਸ ਦੇ, ਜੇ ਤੂੰ ਕਰੇਂ; ਤਾਂ ਮੇਰਾ ਦਿਲ ਰੱਜ ਜਾਵੇਗਾ, ਕਿਉਂਕਿ ਹੁਣ ਤੂੰ ਮੇਰਾ ਸਭ ਕੁਝ ਪੂਰਾ ਕਰ ਦਿੱਤਾ।
ਗਣਿਕੋਵਾਚ- ਸਤ੍ਯਂ ਸਤ੍ਯਂ ਕਰਿष੍ਯਾਮਿ ਦ੍ਰੁਤਂ ਵਦ ਪਤਿਵ੍ਰਤੇ। ਕੁਰੁ ਮੇ ਰਕ੍ਸ਼ਣਂ ਮਾਤਰ੍ਦ੍ਰੁਤਂ ਕृਤ੍ਯਂ ਚ ਮੇ ਵਦ
ਗਣਿਕਾ ਨੇ ਆਖਿਆ—ਹਾਂ, ਸੱਚ ਸੱਚ, ਮੈਂ ਜਲਦੀ ਕਰਾਂਗੀ; ਦੱਸ, ਹੇ ਪਤੀਵ੍ਰਤਾ। ਮਾਂ, ਮੇਰੀ ਰੱਖਿਆ ਕਰ, ਤੇ ਜਲਦੀ ਦੱਸ ਕਿ ਕੀ ਕਰਨਾ ਹੈ।
ਤ੍ਰਪਯਾ ਨਿਕृਤਂ ਵਾਚ੍ਯਂ ਤਸ੍ਯਾਮੁਕ੍ਤਂ ਵਰਂ ਪ੍ਰਿਯਮ੍। ਕ੍ਸ਼ਣਂ ਵਿਮृਸ਼੍ਯ ਸਾ ਵੇਸ਼੍ਯਾ ਕृਤ੍ਵਾ ਕ੍ਸ਼ਾਂਤਿਮੁਵਾਚ ਚ
ਲੱਜਾ ਕਰਕੇ ਜੋ ਆਖਣਾ ਸੀ, ਉਹ ਨਾ ਆਖਿਆ, ਆਪਣੀ ਪਿਆਰੀ ਇੱਛਾ ਵੀ ਨਾ ਦੱਸੀ; ਇਕ ਪਲ ਸੋਚ ਕੇ, ਗਣਿਕਾ ਨੇ ਮਨ ਬਣਾਇਆ ਤੇ ਆਖਿਆ।
ਕੁष੍ਠਿਨਃ ਪੂਤਿਗਂਧਸ੍ਯ ਸਂਪਰ੍ਕੇ ਦੁਃਖਿਤਾ ਭृਸ਼ਮ੍। ਦਿਨੈਕਂ ਚ ਕਰਿष੍ਯਾਮਿ ਯਦ੍ਯਾਗਚ੍ਛਤਿ ਮਦ੍ਗृਹਮ੍
ਕੁਸ਼ਟੀ ਵਾਲੇ, ਬਦਬੂ ਵਾਲੇ ਨਾਲ ਸੰਗਤ ਕਰਕੇ ਮੈਂ ਬਹੁਤ ਦੁੱਖੀ ਹਾਂ; ਇਕ ਦਿਨ ਲਈ, ਜੇ ਉਹ ਮੇਰੇ ਘਰ ਆ ਜਾਵੇ, ਮੈਂ ਇਹ ਕੰਮ ਕਰ ਲਵਾਂਗੀ।
ਪਤਿਵ੍ਰਤੋਵਾਚ- ਆਗਮਿष੍ਯਾਮਿ ਤੇ ਗੇਹਮਦ੍ਯ ਰਾਤ੍ਰੌ ਚ ਸੁਂਦਰਿ। ਭੁਕ੍ਤਭੋਗ੍ਯਂ ਪਤਿਂ ਹृष੍ਟਂ ਪੁਨਰ੍ਨੇष੍ਯਾਮਿ ਮਦ੍ਗृਹਮ੍
ਪਤੀਵ੍ਰਤਾ ਨੇ ਆਖਿਆ—ਮੈਂ ਅੱਜ ਰਾਤ ਤੇਰੇ ਘਰ ਆਵਾਂਗੀ, ਸੋਹਣੀਏ; ਜਦ ਮੇਰਾ ਪਤੀ ਖਾ ਲਏ ਤੇ ਖੁਸ਼ ਹੋ ਜਾਵੇ, ਫਿਰ ਮੈਂ ਉਸ ਨੂੰ ਆਪਣੇ ਘਰ ਵਾਪਸ ਲੈ ਆਵਾਂਗੀ।
ਗਣਿਕੋਵਾਚ- ਗਚ੍ਛ ਸ਼ੀਘ੍ਰਂ ਮਹਾਭਾਗੇ ਸ੍ਵਗृਹਂ ਚ ਪਤਿਵ੍ਰਤੇ। ਪਤਿਸ੍ਤੇ ਚਾਰ੍ਦ੍ਧਰਾਤ੍ਰੇ ਸ ਆਗਚ੍ਛਤੁ ਚ ਮਦ੍ਗृਹਮ੍
ਗਣਿਕਾ ਨੇ ਆਖਿਆ—ਚਲ ਜਲਦੀ, ਵੱਡੀ ਭਾਗਾਂ ਵਾਲੀ, ਆਪਣੇ ਘਰ, ਹੇ ਪਤੀਵ੍ਰਤਾ; ਤੇਰਾ ਪਤੀ ਅੱਧੀ ਰਾਤ ਨੂੰ ਮੇਰੇ ਘਰ ਆ ਜਾਵੇ।
ਬਹਵੋ ਮੇ ਪ੍ਰਿਯਾਸ੍ਸਂਤਿ ਰਾਜਾਨਸ੍ਤਤ੍ਸਮਾਸ਼੍ਚ ਯੇ। ਏਕੈਕੋ ਮਦ੍ਗृਹੇ ਨਿਤ੍ਯਂ ਤਿष੍ਠਤੀਹ ਨਿਰਂਤਰਮ੍
ਮੇਰੇ ਬਹੁਤ ਪਿਆਰੇ ਹਨ, ਰਾਜੇ ਤੇ ਉਹ ਜੋ ਉਨ੍ਹਾਂ ਵਰਗੇ ਹਨ; ਹਰ ਇਕ ਸਦਾ ਮੇਰੇ ਘਰ ਰਹਿੰਦੇ ਹਨ, ਬਿਨਾਂ ਰੁਕਾਵਟ।
ਅਦ੍ਯਾਹਂ ਮੇ ਗृਹਂ ਸ਼ੂਨ੍ਯਂ ਕਰਿष੍ਯਾਮਿ ਚ ਤ੍ਵਦ੍ਭਯਾਤ੍। ਸ ਚਾਗਚ੍ਛਤੁ ਤੇ ਭਰ੍ਤ੍ਤਾ ਸ ਚਾਸ੍ਮਾਨ੍ਪ੍ਰਾਪ੍ਯ ਗਚ੍ਛਤੁ
ਅੱਜ ਮੈਂ ਤੇਰੇ ਡਰ ਕਰਕੇ ਆਪਣਾ ਘਰ ਖਾਲੀ ਕਰ ਦੇਵਾਂਗੀ; ਤੇਰਾ ਪਤੀ ਆ ਜਾਵੇ, ਤੇ ਸਾਡੇ ਕੋਲ ਆ ਕੇ, ਫਿਰ ਚਲਾ ਜਾਵੇ।
ਏਤਚ੍ਛ੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਤੁ ਸਾ ਸਾਧ੍ਵੀ ਗਤਾਸੌ ਸ੍ਵਗृਹੇ ਤਥਾ। ਪਤ੍ਯੌ ਨਿਵੇਦਯਾਮਾਸ ਕृਤ੍ਯਂ ਤੇ ਫਲਿਤਂ ਪ੍ਰਭੋ
ਇਹ ਸੁਣ ਕੇ, ਉਹ ਚੰਗੀ ਔਰਤ ਆਪਣੇ ਘਰ ਗਈ; ਉਸ ਨੇ ਆਪਣੇ ਪਤੀ ਨੂੰ ਆਖਿਆ, ਤੇਰਾ ਕੰਮ ਹੋ ਗਿਆ, ਮਾਲਕ।
ਅਦ੍ਯ ਰਾਤ੍ਰੌ ਚ ਤਦ੍ਗੇਹਂ ਗਂਤੁਂ ਖ੍ਯਾਤਿਂ ਕਰੋਤਿ ਸਾ। ਪ੍ਰਭੂਤਾਃ ਪਤਯਸ੍ਤਸ੍ਯਾਸ੍ਤਵ ਕਾਲੋ ਨ ਵਿਦ੍ਯਤੇ
ਅੱਜ ਰਾਤ ਉਹ ਉਸ ਘਰ ਜਾਵੇਗੀ, ਇਹ ਗੱਲ ਸਭ ਨੂੰ ਦੱਸ ਕੇ; ਉਸ ਦੇ ਬਹੁਤ ਪਤੀ ਹਨ, ਤੇਰੇ ਲਈ ਉੱਥੇ ਸਮਾਂ ਨਹੀਂ।
ਵਿਪ੍ਰ ਉਵਾਚ- ਕਥਂ ਯਾਸ੍ਯਾਮਿ ਤਦ੍ਗੇਹਂ ਮਯਾ ਗਂਤੁਂ ਨ ਸ਼ਕ੍ਯਤੇ। ਏਤਜ੍ਜ੍ਞਾਤ੍ਵਾ ਕੁਤਃ ਕ੍ਸ਼ਾਂਤਿਃ ਕृਤਂ ਕਾਰ੍ਯਂ ਕਥਂ ਭਵੇਤ੍
ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਨੇ ਆਖਿਆ—ਮੈਂ ਉਸ ਘਰ ਕਿਵੇਂ ਜਾਵਾਂ? ਮੇਰੇ ਵਲੋਂ ਉੱਥੇ ਜਾਣਾ ਨਹੀਂ ਹੋ ਸਕਦਾ; ਇਹ ਜਾਣ ਕੇ, ਧੀਰਜ ਕਿਵੇਂ ਹੋਵੇ, ਤੇ ਕੰਮ ਕਿਵੇਂ ਪੂਰਾ ਹੋਵੇ?
ਪਤਿਵ੍ਰਤੋਵਾਚ- ਸ੍ਵਪृष੍ਠਸ੍ਥਮਹਂ ਕृਤ੍ਵਾ ਨੇष੍ਯਾਮਿ ਤਦ੍ਗृਹਂ ਪ੍ਰਤਿ। ਸਿਦ੍ਧੇ ਹ੍ਯਰ੍ਥੇ ਨਯਿष੍ਯਾਮਿ ਪੁਨਸ੍ਤੇ ਨੈਵ ਵਰ੍ਤ੍ਮਨਾ
ਉਸ ਸੱਚੀ ਸਹੁਾਗਣ ਨੇ ਆਖਿਆ, "ਮੈਂ ਆਪਣੇ ਪਤੀ ਨੂੰ ਪਿੱਠ ਉੱਤੇ ਚੁੱਕ ਕੇ ਉਸਦੇ ਘਰ ਲੈ ਜਾਵਾਂਗੀ। ਜਦ ਮੇਰਾ ਕੰਮ ਮੁੱਕ ਜਾਵੇ, ਫਿਰ ਮੈਂ ਇਸੇ ਰਾਹ ਵਾਪਸ ਨਹੀਂ ਆਵਾਂਗੀ।"
ਦ੍ਵਿਜ ਉਵਾਚ- ਕਲ੍ਯਾਣਿ ਤ੍ਵਤ੍ਕृਤੇਨੈਵ ਸਰ੍ਵਂ ਮੇ ਕृਤ੍ਯਮੇष੍ਯਤਿ। ਇਦਾਨੀਂ ਯਤ੍ਕृਤਂ ਕਰ੍ਮ ਸ੍ਤ੍ਰੀਜਨੈਰਪਿ ਦੁਃਸਹਮ੍
ਉਸ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਨੇ ਆਖਿਆ, "ਭਾਗਾਂ ਵਾਲੀਏ, ਤੇਰੇ ਕਰਕੇ ਮੇਰੇ ਸਾਰੇ ਕੰਮ ਸਿਰੇ ਚੜ੍ਹ ਜਾਣਗੇ। ਤੂੰ ਹੁਣ ਜੋ ਕੀਤਾ, ਉਹ ਹੋਰ ਔਰਤਾਂ ਲਈ ਵੀ ਸਹਿਣ ਜੋਗ ਨਹੀਂ।"