ਤਸ੍ਯਾਂ ਚ ਬ੍ਰਹ੍ਮਜਾਤੀਯਾ ਸੇਵ੍ਯਾ ਨਾਮ੍ਨੀ ਪਤਿਵ੍ਰਤਾ। ਤਸ੍ਯਾ ਧਵੋऽਭਵਤ੍ਕੁष੍ਠੀ ਪੂਰ੍ਵਕਰ੍ਮਵਿਰੋਧਤਃ
ਉਸ ਨਗਰ ਵਿੱਚ, ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਜਾਤੀ ਦੀ ਇੱਕ ਪਤਿਵ੍ਰਤਾ ਨਾਰੀ ਸੀ, ਜਿਸ ਦਾ ਨਾਮ ਸੇਵਿਆ ਸੀ। ਉਸ ਦੇ ਪਤੀ ਨੂੰ ਪਿਛਲੇ ਕਰਮਾਂ ਦੇ ਵਿਰੋਧ ਕਾਰਨ ਕੋੜ ਹੋ ਗਿਆ।
ਗਲਦ੍ਵ੍ਰਣਾਸ੍ਯ ਪਤ੍ਯੁਸ਼੍ਚ ਨਿਤ੍ਯਂ ਚਰ੍ਯਾਪਰਾਯਣਾ। ਯਦ੍ਯਨ੍ਮਨੋਰਥਂ ਤਸ੍ਯ ਸ਼ਕ੍ਤ੍ਯਾ ਸਾ ਕੁਰੁਤੇ ਭृਸ਼ਮ੍
ਪਤੀ ਦੇ ਮੂੰਹ 'ਚ ਹਮੇਸ਼ਾਂ ਜਖਮ ਵਗਦੇ ਰਹਿੰਦੇ, ਪਰ ਉਹ ਸੇਵਾ ਵਿੱਚ ਲੱਗੀ ਰਹਿੰਦੀ। ਪਤੀ ਦੀ ਜੋ ਇੱਛਾ ਹੁੰਦੀ, ਉਹ ਆਪਣੀ ਸਮਰਥਾ ਅਨੁਸਾਰ ਪੂਰੀ ਕਰਦੀ।
ਅਰ੍ਚਯੇਦ੍ਦੇਵਵਨ੍ਨਿਤ੍ਯਂ ਸ੍ਨੇਹਂ ਕੁਰ੍ਯਾਦਮਤ੍ਸਰਾ। ਕਦਾਚਿਤ੍ਪਥਿ ਗਚ੍ਛਂਤੀਂ ਵੇਸ਼੍ਯਾਂ ਪਰਮਸੁਂਦਰੀਮ੍
ਉਹ ਹਰ ਰੋਜ਼ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕਰਦਾ ਸੀ, ਪਿਆਰ ਨਾਲ, ਬਿਨਾ ਈਰਖਾ ਦੇ। ਇਕ ਵਾਰੀ, ਰਾਹ 'ਤੇ ਜਾਂਦੇ ਹੋਏ, ਉਸ ਨੇ ਬਹੁਤ ਸੋਹਣੀ ਵੈਸ਼ਿਆ ਨੂੰ ਵੇਖਿਆ।
ਦृष੍ਟ੍ਵਾऽਤੀਵਾਭਵਨ੍ਮੋਹਾਨ੍ਮਨ੍ਮਥਾਵਿष੍ਟਚੇਤਨਃ। ਨਿਸ਼੍ਸ਼੍ਵਸ੍ਯ ਸੁਤਰਾਂ ਦੀਰ੍ਘਂ ਤਤਸ੍ਤੁ ਵਿਮਨਾऽਭਵਤ੍
ਉਸ ਨੂੰ ਵੇਖ ਕੇ, ਉਸ ਦਾ ਮਨ ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਮੋਹ ਵਿਚ ਫਸ ਗਿਆ, ਇਸ਼ਕ ਦੀ ਲਹਿਰ ਚੜ੍ਹ ਗਈ। ਉਹ ਲੰਮਾ ਸਾਹ ਲੈ ਕੇ ਉਦਾਸ ਹੋ ਗਿਆ।
ਸ਼੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਗृਹਾਦ੍ਵਿਨਿਃਸृਤ੍ਯ ਸਾਧ੍ਵੀ ਪਪ੍ਰਚ੍ਛ ਤਂ ਪਤਿਂ। ਉਨ੍ਮਨਾਸ੍ਤ੍ਵਂ ਕਥਂ ਨਾਥ ਨਿਃਸ਼੍ਵਾਸਸ੍ਤੇ ਕਥਂ ਵਿਭੋ
ਇਹ ਸੁਣ ਕੇ, ਉਸ ਦੀ ਪਵਿੱਤਰ ਪਤਨੀ ਘਰ ਤੋਂ ਬਾਹਰ ਆਈ ਤੇ ਆਪਣੇ ਪਤੀ ਨੂੰ ਪੁੱਛਿਆ: 'ਤੁਸੀਂ ਇੰਨੇ ਉਲਝੇ ਹੋਏ ਕਿਉਂ ਹੋ, ਸਵਾਮੀ? ਇੰਨਾ ਸਾਹ ਕਿਉਂ ਲੈਂਦੇ ਹੋ, ਮਾਲਕ?'
ਬ੍ਰੂਹਿ ਮੇ ਯਚ੍ਚ ਕਰ੍ਤਵ੍ਯਮਕਰ੍ਤਵ੍ਯਂ ਚ ਯਤ੍ਪ੍ਰਿਯਮ੍। ਦਯਿਤਂ ਤੇ ਕਰਿष੍ਯਾਮਿ ਤ੍ਵਮੇਕੋ ਮੇ ਗੁਰੁਃ ਪ੍ਰਿਯਃ
ਮੈਨੂੰ ਦੱਸੋ ਕਿ ਕੀ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ ਤੇ ਕੀ ਨਹੀਂ, ਤੇ ਜੋ ਤੁਹਾਨੂੰ ਪਿਆਰਾ ਹੈ। ਮੈਂ ਤੁਹਾਡੀ ਇੱਛਾ ਪੂਰੀ ਕਰਾਂਗੀ, ਕਿਉਂਕਿ ਤੁਸੀਂ ਹੀ ਮੇਰੇ ਅਧਿਆਪਕ ਤੇ ਪਿਆਰੇ ਹੋ।
ਅਭੀष੍ਟਂ ਵਦ ਮੇ ਨਾਥ ਯਥਾਸ਼ਕ੍ਤਿ ਕਰੋਮ੍ਯਹਮ੍। ਇਤ੍ਯੁਕ੍ਤੇ ਤਾਮੁਵਾਚੇਦਂ ਵृਥਾ ਕਿਂ ਭਾषਸੇ ਪ੍ਰਿਯੇ
ਆਪਣੀ ਇੱਛਾ ਦੱਸੋ, ਸਵਾਮੀ; ਮੈਂ ਆਪਣੀ ਸਮਰਥਾ ਅਨੁਸਾਰ ਕਰਾਂਗੀ। ਜਦ ਉਹ这样 ਕਹਿੰਦੀ ਹੈ, ਉਹ ਕਹਿੰਦਾ: 'ਪਿਆਰੀ, ਫ਼ਜ਼ੂਲ ਗੱਲਾਂ ਕਿਉਂ ਕਰਦੀ ਹੋ?'
ਨ ਸ਼ਕ੍ਤਾ ਤ੍ਵਂ ਨ ਚੈਵਾਹਂ ਮੋਘਂ ਵਕ੍ਤੁਂ ਨ ਯੁਜ੍ਯਤੇ। ਪ੍ਰष੍ਟੁਂ ਨਾਧਿਕਰੋषੀਤਿ ਯਥਾ ਦੀਰ੍ਘਤਰੋਃ ਫਲਮ੍
ਤੁਸੀਂ ਵੀ ਨਹੀਂ ਕਰ ਸਕਦੀ, ਮੈਂ ਵੀ ਨਹੀਂ; ਫ਼ਜ਼ੂਲ ਗੱਲ ਕਰਨਾ ਠੀਕ ਨਹੀਂ। ਪੁੱਛਣ ਦਾ ਹੱਕ ਨਹੀਂ, ਜਿਵੇਂ ਜ਼ਮੀਨ 'ਤੇ ਖੜਾ ਬੰਦਾ ਲੰਬੇ ਦਰਖ਼ਤ ਦਾ ਫਲ ਚਾਹੁੰਦਾ ਹੈ।
ਭੂਮੌ ਸ੍ਥਿਤ੍ਵਾ ਤੁ ਖਰ੍ਵਾਤ੍ਮਾ ਸਮੁਦ੍ਧਰ੍ਤੁਂ ਪ੍ਰਵਾਂਛਤਿ। ਤਥਾ ਮੇ ਰਮਣੀ ਲੋਭਾਨ੍ਮੋਹਾਦ੍ਯਦਭਿਵਾਂਛਿਤਮ੍
ਜੋ ਬੰਦਾ ਜ਼ਮੀਨ 'ਤੇ ਖੜਾ ਹੋ ਕੇ, ਛੋਟਾ ਹੋਣ ਕਰਕੇ, ਲੰਬੇ ਦਰਖ਼ਤ ਦਾ ਫਲ ਲੈਣਾ ਚਾਹੁੰਦਾ ਹੈ; ਓਸੇ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਲਾਲਚ ਤੇ ਮੋਹ ਵਿਚ, ਮੈਂ ਅਣਪਹੁੰਚੀ ਚੀਜ਼ ਦੀ ਇੱਛਾ ਕਰ ਰਿਹਾ ਹਾਂ।
ਦਂਪਤ੍ਯੋਰਪਿ ਦੁਃਸਾਧ੍ਯਮਪਯਾਨਂ ਵਦਾਮ੍ਯਹਮ੍। ਪਤਿਵ੍ਰਤੋਵਾਚ- ਜ੍ਞਾਤ੍ਵਾ ਤੁ ਤ੍ਵਨ੍ਮਨੋਵृਤ੍ਤਂ ਸ਼ਕ੍ਤਾਹਂ ਕਾਰ੍ਯਸਾਧਨੇ
ਵਿਆਹੀ ਜੋੜੇ ਲਈ ਵੀ, ਮੈਂ ਇੱਕ ਔਖਾ ਕੰਮ ਦੱਸ ਰਿਹਾ ਹਾਂ—ਵਿਛੋੜਾ। ਪਤਿਵਰਤਾ ਨੇ ਕਿਹਾ: 'ਤੁਾਡਾ ਮਨ ਜਾਣ ਕੇ, ਮੈਂ ਇਹ ਕੰਮ ਕਰ ਸਕਦੀ ਹਾਂ।'
ਆਦੇਸ਼ਂ ਕੁਰੁ ਮੇ ਨਾਥ ਕਰ੍ਤਵ੍ਯਂ ਯੇਨ ਕੇਨਚਿਤ੍। ਯਦਿ ਤੇ ਦੁਰ੍ਲਭਂ ਕਾਰ੍ਯਂ ਕਰ੍ਤੁਂ ਸ਼ਕ੍ਨੋਮਿ ਯਤ੍ਨਤਃ
ਆਪਣੀ ਆਗਿਆ ਦਿਓ, ਸਵਾਮੀ, ਤਾਂ ਕਿ ਮੈਂ ਕਿਸੇ ਵੀ ਤਰੀਕੇ ਨਾਲ ਕਰ ਸਕਾਂ। ਜੇ ਤੁਹਾਡੀ ਇੱਛਾ ਔਖੀ ਹੈ, ਮੈਂ ਪੂਰੀ ਕੋਸ਼ਿਸ਼ ਕਰਾਂਗੀ।
ਤਦਾ ਮੇ ਤ੍ਵਤਿਕਲ੍ਯਾਣਂ ਫਲਿष੍ਯਤਿ ਪਰੇ ਤ੍ਵਿਹ। ਇਤ੍ਯੁਕ੍ਤੇ ਪਰਮਃ ਪ੍ਰੀਤਃ ਸ੍ਥਿਤੋ ਵਚਨਮਬ੍ਰਵੀਤ੍
ਫਿਰ ਮੇਰੀ ਵੱਡੀ ਪਵਿੱਤਰਤਾ ਇੱਥੇ ਤੇ ਪਰਲੋਕ ਵਿਚ ਫਲ ਲੈਵੇਗੀ। ਇਹ ਕਹਿ ਕੇ, ਉਹ ਬਹੁਤ ਖੁਸ਼ ਹੋ ਕੇ, ਥਾਂ ਤੇ ਰਹਿ ਕੇ, ਇਹ ਗੱਲ ਕਹੀ।
ਪਾਪਾਭ੍ਯਾਸਾਚ੍ਚ ਪਾਪ੍ਮਾਨਂ ਪृਚ੍ਛਤੀਤਿ ਵਿਨਿਸ਼੍ਚਯਃ। ਪਥ੍ਯਸ੍ਮਿਨ੍ਸਂਪ੍ਰਗਚ੍ਛਂਤੀਂ ਵੇਸ਼੍ਯਾਂ ਪਰਮਸੁਂਦਰੀਮ੍
ਬੁਰੇ ਕੰਮਾਂ ਦੀ ਆਦਤ ਕਰਕੇ, ਮੈਂ ਪਾਪ ਵਿਚ ਫਸ ਗਿਆ ਹਾਂ—ਇਹ ਨਿਸਚਿਤ ਹੈ। ਰਾਹ 'ਤੇ ਜਾਂਦੇ ਹੋਏ, ਮੈਂ ਬਹੁਤ ਸੋਹਣੀ ਵੈਸ਼ਿਆ ਨੂੰ ਵੇਖਿਆ।
ਸਰ੍ਵਤਸ਼੍ਚਾਨਵਦ੍ਯਾਂਗੀਂ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਮੇ ਦਹ੍ਯਤੇ ਮਨਃ। ਯਦਿ ਤਾਂ ਤ੍ਵਤ੍ਪ੍ਰਸਾਦਾਚ੍ਚ ਪ੍ਰਾਪ੍ਨੋਮਿ ਨਵਯੌਵਨਾਂ
ਉਸ ਨੂੰ ਹਰ ਪਾਸੇੋਂ ਸੁਚੱਜਾ ਤੇ ਸੋਹਣੀ ਵੇਖ ਕੇ, ਮੇਰਾ ਮਨ ਸੜ ਰਿਹਾ ਹੈ। ਜੇ ਤੇਰੀ ਮਿਹਰ ਨਾਲ, ਮੈਂ ਉਹ ਨਵੇਂ ਜਵਾਨੀ ਵਾਲੀ ਕੁੜੀ ਹਾਸਲ ਕਰ ਲਵਾਂ—
ਤਦਾ ਮੇ ਸਫਲਂ ਜਨ੍ਮ ਕੁਰੁ ਸਾਧ੍ਵਿ ਹਿਤਂ ਮਮ। ਯਦਿ ਮਾਂ ਕੁष੍ਠਿਨਂ ਦੀਨਂ ਪੂਤਿਗਂਧਂ ਨਵਵ੍ਰਣਮ੍
ਤਾਂ ਮੇਰਾ ਜਨਮ ਸਫਲ ਹੋਵੇਗਾ; ਇਹ ਪਵਿੱਤਰ ਕੰਮ ਮੇਰੇ ਲਈ ਕਰ, ਪਤਿਵਰਤਾ। ਪਰ ਜੇ ਉਹ ਸੋਹਣੀ ਕੁੜੀ ਮੇਰੇ ਕੋਲ ਨਹੀਂ ਆਉਂਦੀ, ਮੈਂ ਕੂੜਾ, ਕੋੜੀ, ਬਦਬੂਦਾਰ, ਨਵੇਂ ਜਖਮਾਂ ਵਾਲਾ—
ਨ ਗਚ੍ਛਤਿ ਵਰਾਰੋਹਾ ਤਦਾ ਮੇ ਨਿਧਨਂ ਹਿਤਮ੍। ਸ਼੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਤੇਨੇਰਿਤਂ ਵਾਕ੍ਯਂ ਸਾਧ੍ਵੀ ਵਚਨਮਬ੍ਰਵੀਤ੍
ਉਹ ਵਧੀਆ ਨਾਰੀ ਮੇਰੇ ਕੋਲ ਨਹੀਂ ਆਉਂਦੀ, ਤਾਂ ਮੈਨੂੰ ਮਰਨਾਂ ਹੀ ਚੰਗਾ ਹੈ। ਉਸ ਦੀ ਇਹ ਗੱਲ ਸੁਣ ਕੇ, ਪਵਿੱਤਰ ਪਤਨੀ ਨੇ ਕਿਹਾ:
ਯਥਾਸ਼ਕ੍ਤਿ ਕਰਿष੍ਯਾਮਿ ਸ੍ਥਿਰੀ ਭਵ ਪ੍ਰਭੋऽਧੁਨਾ। ਮਨਸਾਥ ਸਮਾਲੋਚ੍ਯ ਕ੍ਸ਼ਪਾਂਤੇ ਹ੍ਯੁषਸਿ ਦ੍ਰੁਤਮ੍
ਜਿੰਨਾ ਮੇਰੇ ਵੱਸ ਵਿਚ ਹੈ, ਮੈਂ ਕਰਾਂਗੀ; ਹੁਣ ਤੂੰ ਹੌਸਲਾ ਰੱਖ, ਸਵਾਮੀ। ਮਨ ਵਿਚ ਸੋਚ ਕੇ, ਰਾਤ ਦੇ ਅੰਤ ਤੇ ਸਵੇਰੇ, ਉਹ ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ—
ਗੋਮਯਂ ਸਹ ਸ਼ੋਧਨ੍ਯਾ ਗृਹੀਤ੍ਵਾ ਸਾ ਯਯੌ ਮੁਦਾ। ਸਂਪ੍ਰਾਪ੍ਯ ਗਣਿਕਾਗੇਹਂ ਸ਼ੋਧਯਿਤ੍ਵਾ ਚ ਚਤ੍ਵਰਮ੍
ਗੋਮੈ ਤੇ ਸਾਫ਼ ਕਰਨ ਵਾਲਾ ਪਾਣੀ ਲੈ ਕੇ, ਉਹ ਖੁਸ਼ੀ-ਖੁਸ਼ੀ ਚਲੀ। ਵੈਸ਼ਿਆ ਦੇ ਘਰ ਪਹੁੰਚ ਕੇ, ਉਸ ਨੇ ਅੰਗਣੀ ਸਾਫ਼ ਕਰੀ।
ਪ੍ਰਤੋਲੀਂ ਵੀਥਿਕਾਂ ਚੈਵ ਗੋਮਯਂ ਪ੍ਰਦਦੌ ਮੁਦਾ। ਸਾ ਤੂਰ੍ਣਮਾਗਤਾ ਗੇਹੇ ਜਨਸ੍ਯਾਲੋਕਨੇ ਭਯਾਤ੍
ਉਹ ਨੇ ਖੁਸ਼ੀ ਨਾਲ ਗੋਮੈ ਗਲੀ ਤੇ ਸੜਕ 'ਤੇ ਪਾ ਦਿੱਤਾ। ਲੋਕਾਂ ਦੇ ਵੇਖਣ ਦੇ ਡਰ ਕਰਕੇ, ਉਹ ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਘਰ ਆ ਗਈ।
ਏਵਂ ਕ੍ਰਮੇਣ ਸਾ ਸਾਧ੍ਵੀ ਚਰਤਿ ਸ੍ਮ ਦਿਨਤ੍ਰਯਮ੍। ਅਥ ਸਾ ਵਾਰਮੁਖ੍ਯਾ ਚ ਚੇਟਿਕਾਸ਼੍ਚੇਟਕਾਨਪਿ
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਪਵਿੱਤਰ ਪਤਨੀ ਨੇ ਤਿੰਨ ਦਿਨ ਲਗਾਤਾਰ ਇਹ ਕੰਮ ਕੀਤਾ। ਫਿਰ, ਉਹ ਵੈਸ਼ਿਆ, ਆਪਣੀਆਂ ਨੌਕਰਾਣੀਆਂ ਤੇ ਨੌਕਰਾਂ ਸਮੇਤ—
ਅਪृਚ੍ਛਤ੍ਕਸ੍ਯ ਕਰ੍ਮਾਣਿ ਸ਼ੋਭਨਾਨਿ ਚ ਚਤ੍ਵਰੇ। ਮਯਾ ਨੋਕ੍ਤੇਪ੍ਯੁषਃ ਕਾਲੇ ਕਸ੍ਯ ਮਤ੍ਪ੍ਰਿਯਕਾਰਣਾਤ੍
ਚੌਕ ਵਿਚ ਕਿਸ ਦੇ ਚੰਗੇ ਕੰਮਾਂ ਤੇ ਗੁਣਾਂ ਬਾਰੇ ਪੁੱਛਿਆ ਗਿਆ ਸੀ? ਜਦੋਂ ਮੈਂ ਸਵੇਰੇ ਕੁਝ ਨਹੀਂ ਆਖਿਆ, ਤਾਂ ਇਹ ਕਿਸ ਲਈ ਕੀਤਾ ਗਿਆ, ਜੋ ਮੈਨੂੰ ਪਿਆਰਾ ਹੈ?
ਰੁਚ੍ਯਕਰ੍ਮਣਿ ਦੀਪ੍ਯਂਤੇ ਰਥ੍ਯਾ ਚਤ੍ਤ੍ਵਰ ਵੀਥਿਕਾਃ। ਪਰਸ੍ਪਰੇਣ ਸਂਚਿਂਤ੍ਯ ਵਾਰਮੁਖ੍ਯਾਂ ਚ ਤੇऽਬ੍ਰੁਵਨ੍
ਗਲੀਆਂ, ਚੌਕ ਤੇ ਰਸਤੇ ਚੰਗੇ ਕੰਮਾਂ ਨਾਲ ਚਮਕ ਰਹੇ ਹਨ; ਉਹ ਆਪਸ ਵਿਚ ਗੱਲ ਕਰਕੇ, ਦਿਨ ਦੇ ਮੁੱਖ ਵਾਕਏ ਬਾਰੇ ਆਖਣ ਲੱਗ ਪਏ।
ਅਸ੍ਮਾਭਿਰ੍ਨ ਕृਤਂ ਭਦ੍ਰੇ ਕਰ੍ਮ ਚੈਤਤ੍ਪ੍ਰਮਾਰ੍ਜਨਮ੍। ਅਥ ਸਾ ਵਿਸ੍ਮਯਂ ਗਤ੍ਵਾ ਸਂਚਿਂਤ੍ਯ ਰਜਨੀਕ੍ਸ਼ਯੇ
ਸੱਜਣੇ, ਇਹ ਕੰਮ ਅਸੀਂ ਨਹੀਂ ਕੀਤਾ, ਨਾ ਇਹ ਸਫਾਈ ਅਸੀਂ ਕੀਤੀ; ਫਿਰ ਉਹ ਹੈਰਾਨ ਹੋ ਕੇ, ਰਾਤ ਦੇ ਮੁੱਕਣ ਉੱਤੇ ਸੋਚਣ ਲੱਗ ਪਈ।
ਤਯਾ ਚ ਦृਸ਼੍ਯਤੇ ਸਾ ਚ ਤਥੈਵ ਪੁਨਰਾਗਤਾ। ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਤਾਂ ਮਹਤੀਂ ਸਾਧ੍ਵੀਂ ਬ੍ਰਾਹ੍ਮਣੀਂ ਚ ਪਤਿਵ੍ਰਤਾਮ੍
ਉਹ ਉਸ ਨੂੰ ਵੇਖੀ, ਤੇ ਉਹ ਪਹਿਲਾਂ ਵਾਂਗ ਮੁੜ ਆ ਗਈ; ਉਸ ਮਹਾਨ ਤੇ ਚੰਗੀ, ਆਪਣੇ ਪਤੀ ਨੂੰ ਸਮਰਪਿਤ ਬ੍ਰਾਹਮਣੀ ਨੂੰ ਵੇਖ ਕੇ।
ਦਧਾਰ ਚਰਣੇ ਤਸ੍ਯਾ ਹਾ ਕ੍ਸ਼ਮਸ੍ਵੇਤਿ ਭਾषਿਣੀ। ਆਯੁਰ੍ਦੇਹਂ ਚ ਸਂਪਤ੍ਤਿਰ੍ਯਸ਼ੋਰ੍ਥਃ ਕੀਰ੍ਤਿਰੇਵ ਚ
ਉਸ ਦੇ ਚਰਨਾਂ 'ਤੇ ਡਿੱਗ ਕੇ, ਮਾਫ ਕਰ ਦੇਵੀਂ, ਆਖਣ ਲੱਗ ਪਈ; ਜਿੰਦ, ਸਰੀਰ, ਦੌਲਤ, ਇੱਜ਼ਤ ਤੇ ਚੰਗੀ ਨਾਂ।
ਏਤਾਸਾਂ ਮੇ ਵਿਨਾਸ਼ਾਯ ਸ੍ਫੁਰਸੀਵ ਪਤਿਵ੍ਰਤੇ। ਯਦ੍ਯਤ੍ਪ੍ਰਾਰ੍ਥਯਸੇ ਸਾਧ੍ਵਿ ਨਿਤ੍ਯਂ ਦਾਸ੍ਯਾਮਿ ਤਦ੍ਦृਢਮ੍
ਇਹ ਸਾਰਾ ਕੁਝ, ਤੇਰੇ ਕਰਕੇ ਮੇਰੇ ਤੋਂ ਖੋਹਿਆ ਜਾ ਰਿਹਾ ਜਾਪਦਾ ਹੈ, ਹੇ ਪਤੀਵ੍ਰਤਾ; ਤੂੰ ਜੋ ਕੁਝ ਮੰਗੇਂ, ਚੰਗੀਏ, ਮੈਂ ਹਮੇਸ਼ਾ ਪੱਕੇ ਦਿਲੋਂ ਦੇਵਾਂਗੀ।
ਸੁਵਰ੍ਣਂ ਮਣਿਰਤ੍ਨਂ ਵਾ ਚੇਲਂ ਵਾ ਯਨ੍ਮਨੋਰਥਂ। ਤਾਮੁਵਾਚ ਤਤਃ ਸਾਧ੍ਵੀ ਨ ਮੇ ਚਾਰ੍ਥੇ ਪ੍ਰਯੋਜਨਮ੍
ਸੋਨਾ, ਮੋਤੀ, ਰਤਨ ਜਾਂ ਕਪੜਾ—ਜੋ ਤੇਰੀ ਇੱਛਾ ਹੋਵੇ; ਫਿਰ ਉਹ ਚੰਗੀ ਔਰਤ ਆਖੀ, ਮੈਨੂੰ ਧਨ ਦੀ ਲੋੜ ਨਹੀਂ।
ਅਸ੍ਤਿ ਕਾਰ੍ਯਂ ਚ ਤੇ ਕਿਞ੍ਚਿਦ੍ਵਦਾਮਿ ਕੁਰੁषੇ ਯਦਿ। ਤਦਾ ਮੇ ਹृਦਿ ਸਂਤੋषਃ ਕृਤਂ ਸਰ੍ਵਂ ਤ੍ਵਯਾऽਧੁਨਾ
ਜੇ ਤੈਨੂੰ ਕੋਈ ਕੰਮ ਹੋਵੇ, ਦੱਸ ਦੇ, ਜੇ ਤੂੰ ਕਰੇਂ; ਤਾਂ ਮੇਰਾ ਦਿਲ ਰੱਜ ਜਾਵੇਗਾ, ਕਿਉਂਕਿ ਹੁਣ ਤੂੰ ਮੇਰਾ ਸਭ ਕੁਝ ਪੂਰਾ ਕਰ ਦਿੱਤਾ।
ਗਣਿਕੋਵਾਚ- ਸਤ੍ਯਂ ਸਤ੍ਯਂ ਕਰਿष੍ਯਾਮਿ ਦ੍ਰੁਤਂ ਵਦ ਪਤਿਵ੍ਰਤੇ। ਕੁਰੁ ਮੇ ਰਕ੍ਸ਼ਣਂ ਮਾਤਰ੍ਦ੍ਰੁਤਂ ਕृਤ੍ਯਂ ਚ ਮੇ ਵਦ
ਗਣਿਕਾ ਨੇ ਆਖਿਆ—ਹਾਂ, ਸੱਚ ਸੱਚ, ਮੈਂ ਜਲਦੀ ਕਰਾਂਗੀ; ਦੱਸ, ਹੇ ਪਤੀਵ੍ਰਤਾ। ਮਾਂ, ਮੇਰੀ ਰੱਖਿਆ ਕਰ, ਤੇ ਜਲਦੀ ਦੱਸ ਕਿ ਕੀ ਕਰਨਾ ਹੈ।
ਤ੍ਰਪਯਾ ਨਿਕृਤਂ ਵਾਚ੍ਯਂ ਤਸ੍ਯਾਮੁਕ੍ਤਂ ਵਰਂ ਪ੍ਰਿਯਮ੍। ਕ੍ਸ਼ਣਂ ਵਿਮृਸ਼੍ਯ ਸਾ ਵੇਸ਼੍ਯਾ ਕृਤ੍ਵਾ ਕ੍ਸ਼ਾਂਤਿਮੁਵਾਚ ਚ
ਲੱਜਾ ਕਰਕੇ ਜੋ ਆਖਣਾ ਸੀ, ਉਹ ਨਾ ਆਖਿਆ, ਆਪਣੀ ਪਿਆਰੀ ਇੱਛਾ ਵੀ ਨਾ ਦੱਸੀ; ਇਕ ਪਲ ਸੋਚ ਕੇ, ਗਣਿਕਾ ਨੇ ਮਨ ਬਣਾਇਆ ਤੇ ਆਖਿਆ।