ਕੁਰੁਕ੍ਸ਼ੇਤ੍ਰੇ ਤਤੋ ਵੇਦਾਨ੍ਵੇਦਾਂਗਾਨਿ ਸਮਂਤਤਃ। ਤਪੋਬਲਾਦ੍ਵਿਦਂਤਿ ਸ੍ਮ ਵਾਰ੍ਤਾਂ ਚਾਮੁਤ੍ਰ ਚੇਹ ਚ
ਫਿਰ, ਕੁਰੁਖੇਤਰ ਵਿੱਚ, ਉਹ ਵੇਦ ਅਤੇ ਵੇਦਾਂਗ ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਜਾਣ ਲਏ। ਤਪ ਦੀ ਤਾਕਤ ਨਾਲ, ਉਹ ਇੱਥੇ ਅਤੇ ਪਰਲੋਕ ਦੀ ਖਬਰ ਸਮਝ ਲਏ।
ਤ੍ਰਯੋ ਰਾਜਕੁਲੇ ਜਾਤਾ ਰਾਜਾਨੋ ਮਦਮੋਹਿਤਾਃ। ਜ੍ਞਾਨਲੋਪਾਤ੍ਪਰਂ ਲੋਕਂ ਨ ਜਾਨਂਤਿ ਹਿਤਾਹਿਤਮ੍
ਤਿੰਨ ਰਾਜਕੁਲ ਵਿੱਚ ਰਾਜੇ ਵਜੋਂ ਜਨਮ ਲਏ, ਜੋ ਅਹੰਕਾਰ ਅਤੇ ਮੋਹ ਵਿਚ ਮਸਤ ਸਨ। ਗਿਆਨ ਦੀ ਕਮੀ ਕਰਕੇ, ਉਹ ਉੱਚਾ ਲੋਕ ਜਾਂ ਹਿਤ-ਅਹਿਤ ਨਹੀਂ ਜਾਣਦੇ ਸਨ।
ਤੇ ਚ ਵਿਪ੍ਰਾਸ਼੍ਚ ਸਂਦੇਹਾਦਾਹੂਯ ਚੇਟਕਂ ਸ੍ਵਕਮ੍। ਰਾਜ੍ਞੋ ਗਚ੍ਛ ਸ੍ਵਕਾਰ੍ਪਣ੍ਯਾਤ੍ਪਤ੍ਰਂ ਦੇਹਿ ਚ ਸਂਭ੍ਰਮਾਤ੍
ਉਹ ਬ੍ਰਾਹਮਣ, ਸੰਦੇਹ ਵਿਚ, ਆਪਣਾ ਨੌਕਰ ਬੁਲਾਇਆ ਅਤੇ ਕਿਹਾ, 'ਰਾਜੇ ਕੋਲ ਜਾ, ਆਪਣੀ ਨਿਮਰਤਾ ਨਾਲ ਇਹ ਪੱਤਰ ਜਲਦੀ ਦੇ।'
ਸਪ੍ਤ ਵ੍ਯਾਧਾ ਦਸ਼ਾਰ੍ਣੇषੁ ਮृਗਾਃ ਕਾਲਂਜਰੇ ਗਿਰੌ। ਚਕ੍ਰਵਾਕਾਃ ਸ਼ਰਦ੍ਵੀਪੇ ਹਂਸਾਃ ਸਰਸਿ ਮਾਨਸੇ
ਸੱਤ ਦਸ਼ਾਰਣ ਦੇ ਸ਼ਿਕਾਰੀ, ਕਾਲੰਜਰ ਪਹਾੜ 'ਤੇ ਹਿਰਣ, ਸ਼ਰਦ ਟਾਪੂ 'ਤੇ ਚਕਰਵਾਕ ਪੰਛੀ, ਅਤੇ ਮਾਨਸ ਸਰੋਵਰ 'ਚ ਹੰਸ ਬਣੇ।
ਤੇਪਿ ਜਾਤਾਃ ਕੁਰੁਕ੍ਸ਼ੇਤ੍ਰੇ ਬ੍ਰਾਹ੍ਮਣਾ ਵੇਦਪਾਰਗਾਃ। ਪ੍ਰਸ੍ਥਿਤਾ ਦੂਤਮਧ੍ਵਾਨਂ ਯੂਯਂ ਕਿਮਵਸੀਦਥ
ਉਹ ਵੀ ਕੁਰੁਖੇਤਰ ਵਿੱਚ ਵੇਦਾਂ ਦੇ ਵਿਦਵਾਨ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਵਜੋਂ ਜਨਮ ਲਏ। ਦੂਤ ਦੇ ਰਾਹ 'ਤੇ ਚਲਦੇ ਹੋਏ, ਉਹ ਪੁੱਛਦੇ ਹਨ, 'ਤੁਸੀਂ ਉਦਾਸ ਕਿਉਂ ਹੋ?'
ਗृਹੀਤ੍ਵਾ ਚੇਟਕੋ ਲੇਖਂ ਰਾਜ੍ਞਸ੍ਤੁ ਸਮਦਰ੍ਸ਼ਯਤ੍। ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਲੇਖਂ ਤੁ ਰਾਜਾਨੋ ਰਾਜ੍ਯਂ ਤ੍ਯਕ੍ਤ੍ਵਾ ਯਯੁਰ੍ਦ੍ਵਿਜਾਨ੍
ਨੌਕਰ ਨੇ ਪੱਤਰ ਲੈ ਕੇ ਰਾਜੇ ਨੂੰ ਦਿਖਾਇਆ। ਪੱਤਰ ਵੇਖ ਕੇ, ਰਾਜੇ ਆਪਣਾ ਰਾਜ ਛੱਡ ਕੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਕੋਲ ਚਲੇ ਗਏ।
ਸ਼੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਵਾਕ੍ਯਂ ਤਤਸ੍ਤੇषਾਂ ਗਤਾਸ੍ਤੇ ਚ ਤਪੋਧਨਾਃ। ਅਚਿਰੇਣੈਵ ਕਾਲੇਨ ਮੋਕ੍ਸ਼ਂ ਯਾਤਾਸ਼੍ਚ ਤੈਸ੍ਸਹ
ਉਹਨਾਂ ਦੇ ਬਚਨ ਸੁਣ ਕੇ, ਤਪਸਵੀਆਂ ਚਲੇ ਗਏ। ਥੋੜ੍ਹੇ ਸਮੇਂ ਵਿੱਚ, ਉਹਨਾਂ ਦੇ ਨਾਲ-ਨਾਲ ਮੁਕਤੀ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰ ਲਏ।
ਯ ਇਦਂ ਸ਼ृਣੁਯਾਚ੍ਛ੍ਰਾਦ੍ਧੇ ਸਪ੍ਤਵ੍ਯਾਧਾਦਿਕਂ ਦ੍ਵਿਜ। ਅਕ੍ਸ਼ਯਂ ਚਾਨ੍ਨਪਾਨਂ ਚ ਪਿਤॄਣਾਮੁਪਤਿष੍ਠਤਿ
ਹੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣ, ਜੋ ਵੀ ਸ੍ਰਾਧ ਦੇ ਸਮੇਂ ਸੱਤ ਸ਼ਿਕਾਰੀ ਆਦਿ ਦੀ ਇਹ ਕਥਾ ਸੁਣਦਾ ਹੈ, ਉਸ ਦੇ ਪਿਤਰਾਂ ਨੂੰ ਅਖੂਤ ਖਾਣ-ਪੀਣ ਮਿਲਦਾ ਹੈ।
ਦ੍ਵਿਜ ਉਵਾਚ-। ਵਿਤ੍ਤਹੀਨਸ੍ਯ ਵਿਪ੍ਰਸ੍ਯ ਪਿਤृਕਾਰ੍ਯਂ ਕਥਂ ਭਵੇਤ੍। ਤਪਸ੍ਵਿਨੋ ਵਨਸ੍ਥਸ੍ਯ ਗृਹਸ੍ਥਸ੍ਯ ਚ ਕੇਸ਼ਵ
ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਨੇ ਕਿਹਾ: 'ਹੇ ਕੇਸ਼ਵ, ਜੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਕੋਲ ਧਨ ਨਹੀਂ, ਜਾਂ ਤਪਸਵੀ ਜੰਗਲ ਵਿੱਚ ਹੈ, ਜਾਂ ਗ੍ਰਿਹਸਥ ਹੈ, ਉਹ ਪਿਤਰ ਕਰਤਬ ਕਿਵੇਂ ਕਰ ਸਕਦਾ ਹੈ?'
ਭਗਵਾਨੁਵਾਚ-। ਤृਣਕਾष੍ਠਾਰ੍ਜਨਂ ਕृਤ੍ਵਾ ਪ੍ਰਾਰ੍ਥਯਿਤ੍ਵਾ ਵਰਾਟਕਮ੍। ਕਰੋਤਿ ਪਿਤृਕਾਰ੍ਯਾਣਿ ਤਤੋ ਲਕ੍ਸ਼ਗੁਣਂ ਭਵੇਤ੍ ੩੦੦ 1.50.
ਭਗਵਾਨ ਨੇ ਕਿਹਾ: 'ਘਾਸ-ਲੱਕੜ ਇਕੱਠਾ ਕਰਕੇ, ਛੋਟਾ ਸikka ਮੰਗ ਕੇ, ਜੇ ਪਿਤਰ ਕਰਤਬ ਕਰੇ, ਤਾਂ ਉਸ ਨੂੰ ਲੱਖ ਗੁਣਾ ਫਲ ਮਿਲਦਾ ਹੈ।'
ਅਕਰ੍ਤਵ੍ਯਂ ਸ਼ਤਂ ਕृਤ੍ਵਾ ਪਿਤृਸ਼੍ਰਾਦ੍ਧਂ ਕਰੋਤਿ ਯਃ। ਸਰ੍ਵਪਾਪਕ੍ਸ਼ਯਸ੍ਤਸ੍ਯ ਸ੍ਵਰ੍ਗਂ ਯਾਤਿ ਚ ਮਾਨਵਃ
ਜੋ ਮਨੁੱਖ ਸੌ ਅਜੋਕੇ ਕੰਮ ਕਰ ਚੁੱਕਾ ਹੋਵੇ, ਪਰ ਪਿਤਰ ਸ੍ਰਾਧ ਕਰ ਲਵੇ, ਉਸ ਦੇ ਸਾਰੇ ਪਾਪ ਨਸ਼ਟ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ ਅਤੇ ਉਹ ਸਵਰਗ ਨੂੰ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਸਰ੍ਵਾਭਾਵੇ ਪਿਤृਤਿਥੌ ਗੋਭ੍ਯੋ ਘਾਸਂ ਦਦਾਤਿ ਯਃ। ਫਲਂ ਚ ਪਿਂਡਦਾਨਸ੍ਯ ਸਂਪ੍ਰਾਪ੍ਨੋਤ੍ਯਧਿਕਂ ਨਰਃ
ਜੇ ਸਭ ਕੁਝ ਨਾ ਹੋਵੇ, ਪਿਤਰ ਤਿਥੀ 'ਤੇ ਗਾਂਵਾਂ ਨੂੰ ਘਾਸ ਦੇਵੇ, ਤਾਂ ਉਹ ਮਨੁੱਖ ਪਿੰਡ-ਦਾਨ ਤੋਂ ਵੱਧ ਫਲ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰਦਾ ਹੈ।
ਪੁਰਾ ਵੈਰਾਟਵਿषਯੇ ਰੁਰੋਦਾਤੀਵ ਦੀਨਕਃ। ਪਿਤृਤਿਥੌ ਸ੍ਵਯਂ ਪ੍ਰਾਪ੍ਤੇ ਸਰ੍ਵਾਭਾਵਾਚ੍ਚ ਰੋਦਿਤਿ
ਪੁਰਾਣੇ ਸਮੇਂ, ਵੈਰਾਟ ਦੇਸ਼ ਵਿੱਚ, ਇੱਕ ਬਹੁਤ ਹੀ ਗਰੀਬ ਮਨੁੱਖ ਰੋ ਰਿਹਾ ਸੀ। ਪਿਤਰ ਤਿਥੀ ਆਉਣ 'ਤੇ, ਉਹ ਸਭ ਕੁਝ ਨਾ ਹੋਣ ਕਰਕੇ ਰੋ ਰਿਹਾ ਸੀ।
ਰੁਦਿਤ੍ਵਾ ਸੁਚਿਰਂ ਸੋਪਿ ਪਪ੍ਰਚ੍ਛ ਕੋਵਿਦਂ ਦ੍ਵਿਜਂ। ਬ੍ਰਹ੍ਮਨ੍ਪਿਤृਤਿਥਾਵਦ੍ਯ ਕਿਂਸ੍ਵਿਤ੍ਕृਤ੍ਵਾ ਹਿਤਂ ਭਵੇਤ੍
ਲੰਮਾ ਸਮਾਂ ਰੋ ਕੇ, ਉਸ ਨੇ ਇੱਕ ਵਿਦਵਾਨ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਨੂੰ ਪੁੱਛਿਆ: 'ਹੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣ, ਹੁਣ ਪਿਤਰ ਤਿਥੀ ਆ ਗਈ ਹੈ, ਮੈਂ ਕੀ ਕਰਾਂ ਜੋ ਮੈਨੂੰ ਲਾਭ ਹੋਵੇ?'
ਵਰਾਟਕਸ਼੍ਚ ਮੇ ਨਾਸ੍ਤਿ ਧਨਂ ਬ੍ਰਹ੍ਮਵਿਦਾਂਵਰ। ਉਪਦੇਸ਼ਂ ਚ ਮੇ ਦੇਹਿ ਯੇਨ ਧਰ੍ਮੇ ਸ੍ਥਿਤੋ ਹ੍ਯਹਮ੍
ਮੇਰੇ ਕੋਲ ਇੱਕ ਵੀ ਸikka ਨਹੀਂ ਹੈ, ਹੇ ਬ੍ਰਹਮ ਗਿਆਨ ਵਾਲਿਆਂ ਵਿੱਚੋਂ ਸਰਵੋਤਮ। ਮੈਨੂੰ ਉਹ ਸਿੱਖਿਆ ਦੇ, ਜਿਸ ਨਾਲ ਮੈਂ ਧਰਮ ਵਿੱਚ ਟਿਕਿਆ ਰਹਾਂ।
ਦ੍ਵਿਜ ਉਵਾਚ-। ਗਚ੍ਛ ਸ਼ੀਘ੍ਰਂ ਵਨੇ ਤਾਤ ਮੁਹੂਰ੍ਤੇ ਕੁਤਪੇऽਧੁਨਾ। ਘਾਸਂ ਪਿਤਰਮੁਦ੍ਦਿਸ਼੍ਯ ਗਵੇ ਦੇਹੀਤਿ ਸਤ੍ਵਰਮ੍
ਦਵਿਜ ਨੇ ਕਿਹਾ: ਪਿਆਰੇ, ਤੂੰ ਜਲਦੀ ਜੰਗਲ ਵੱਲ ਜਾ, ਹੁਣ ਹੀ ਜਦੋਂ ਪਿਤਾ ਦੀ ਕ੍ਰਿਆ ਦਾ ਸਮਾਂ ਆ ਗਿਆ ਹੈ। ਗਾਂ ਨੂੰ ਘਾਸ ਦੇ, ਇਹ ਆਪਣੇ ਪਿਤਾ ਦੇ ਨਾਮ ਤੇ ਸਮਰਪਿਤ ਕਰ, ਤੇ ਦੇਰ ਨਾ ਕਰ।
ਤਤਸ੍ਤਸ੍ਯੋਪਦੇਸ਼ੇਨ ਗृਹੀਤ੍ਵਾ ਘਾਸਪੂਲਕਮ੍। ਗਵੇ ਦਤ੍ਵਾ ਯਥਾਹृष੍ਟਃ ਪੁष੍ਟ੍ਯਰ੍ਥਂ ਪਿਤੁਰੇਵ ਚ
ਫਿਰ ਉਸ ਦੀ ਸਿੱਖਿਆ ਅਨੁਸਾਰ, ਉਹ ਘਾਸ ਦਾ ਗੁੱਛਾ ਲੈ ਕੇ, ਗਾਂ ਨੂੰ ਦੇ ਦਿੱਤਾ, ਜਿਵੇਂ ਦੱਸਿਆ ਗਿਆ ਸੀ, ਪਿਤਾ ਦੀ ਪੋਸ਼ਣ ਲਈ, ਤੇ ਉਹ ਖੁਸ਼ ਹੋ ਗਿਆ।
ਏਤਤ੍ਪੁਣ੍ਯਪ੍ਰਸਾਦੇਨ ਗਤੋਸੌ ਸੁਰਮਂਦਿਰਮ੍। ਸ੍ਵਰ੍ਗਂ ਚ ਸੁਚਿਰਂ ਭੁਕ੍ਤ੍ਵਾ ਉਤ੍ਪਨ੍ਨੋ ਧਨਿਨਾਂ ਕੁਲੇ
ਇਸ ਪੁੰਨ ਦੇ ਪ੍ਰਭਾਵ ਨਾਲ, ਉਹ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਮੰਦਰ ਵਿਚ ਪਹੁੰਚ ਗਿਆ। ਲੰਬੇ ਸਮੇਂ ਤੱਕ ਸਵਰਗ ਦਾ ਆਨੰਦ ਲੈ ਕੇ, ਧਨਵਾਨ ਪਰਿਵਾਰ ਵਿੱਚ ਜਨਮ ਲਿਆ।
ਧਨਵਾਨ੍ਸ ਪੁਰਾ ਪੁਣ੍ਯਾਤ੍ਪਿਤृਯਜ੍ਞਸ੍ਯ ਕਾਰਣਾਤ੍। ਸ ਦਦਾਤਿ ਪਿਤੁਃ ਪਿਂਡਂ ਸਰ੍ਵਸ੍ਵੇਨ ਧਨੇਨ ਚ
ਪਿਛਲੇ ਜੀਵਨ ਵਿੱਚ, ਪਿਤਾ ਦੀ ਯਜਨਾ ਦੇ ਪੁੰਨ ਨਾਲ, ਉਹ ਧਨਵਾਨ ਹੋ ਗਿਆ। ਉਸ ਨੇ ਪਿਤਾ ਨੂੰ ਪਿੰਡ ਦਿੱਤਾ, ਤੇ ਆਪਣਾ ਸਾਰਾ ਧਨ ਵੀ ਸਮਰਪਿਤ ਕੀਤਾ।
ਤਤ੍ਰੈਕਜਨ੍ਮਨੋਭ੍ਯਾਸਾਦ੍ਗਤੋਸੌ ਵਿष੍ਣੁਮਂਦਿਰਮ੍। ਭੁਕ੍ਤ੍ਵਾਨਨ੍ਤਸੁਖਂ ਤਤ੍ਰ ਸਾਰ੍ਵਭੌਮੋਭਵਨ੍ਨृਪਃ
ਉਸ ਇੱਕ ਜੀਵਨ ਦੀ ਅਭਿਆਸ ਦੇ ਕਾਰਨ, ਉਹ ਵਿਸ਼ਨੂ ਦੇ ਮੰਦਰ ਵਿਚ ਪਹੁੰਚ ਗਿਆ। ਉੱਥੇ ਅਨੰਤ ਸੁਖ ਦਾ ਆਨੰਦ ਲੈ ਕੇ, ਉਹ ਸਰਵਭੌਮ ਰਾਜਾ ਬਣ ਗਿਆ।
ਪਿਤृਯਜ੍ਞਾਤ੍ਪਰੋ ਯਸ੍ਮਾਦ੍ਧਰ੍ਮੋ ਨਾਸ੍ਤਿ ਕਥਂਚਨ। ਤਸ੍ਮਾਤ੍ਸਰ੍ਵਪ੍ਰਯਤ੍ਨੇਨ ਸ਼ਕ੍ਤ੍ਯਾ ਕੁਰ੍ਯਾਦਮਤ੍ਸਰਃ
ਕਿਉਂਕਿ ਪਿਤਾ ਦੀ ਯਜਨਾ ਤੋਂ ਵੱਡਾ ਕੋਈ ਧਰਮ ਨਹੀਂ, ਇਸ ਲਈ ਹਰ ਕੋਸ਼ਿਸ਼ ਨਾਲ, ਆਪਣੀ ਸਮਰਥਾ ਅਨੁਸਾਰ, ਬਿਨਾ ਈਰਖਾ, ਇਹ ਕਰਨੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ।
ਯਃ ਪਠੇਦ੍ਧਰ੍ਮਸਂਤਾਨਂ ਜਨਾਨਾਮਗ੍ਰਤੋ ਨਰਃ। ਵਿष੍ਣੁਪਦ੍ਯਾ ਜਲੇ ਸ੍ਨਾਨਂ ਪ੍ਰਤਿ ਲੋਕੇ ਚ ਲਭ੍ਯਤੇ
ਜੋ ਮਨੁੱਖ ਲੋਕਾਂ ਦੇ ਸਾਹਮਣੇ ਧਰਮ ਦੀ ਵੰਸ਼ਾਵਲੀ ਪੜ੍ਹਦਾ ਹੈ, ਉਸ ਨੂੰ ਵਿਸ਼ਨੂ ਦੀ ਪਵਿੱਤਰ ਥਾਂ ਦੇ ਪਾਣੀ ਵਿੱਚ ਨ੍ਹਾਉਣ ਦਾ ਫਲ ਇਸ ਲੋਕ ਵਿੱਚ ਮਿਲ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਜਨ੍ਮਜਨ੍ਮਕृਤੋ ਯੇਨ ਮਹਾਪਾਤਕਸਂਚਯਃ। ਤਤ੍ਸਰ੍ਵਂ ਪ੍ਰਲਯਂ ਯਾਤਿ ਸਕृਦੁਚ੍ਚਰਿਤੇ ਸ਼੍ਰੁਤੇ
ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਜਨਮਾਂ ਵਿੱਚ ਜੋ ਵੱਡੇ ਪਾਪ ਇਕੱਠੇ ਹੋਏ ਹਨ, ਉਹ ਸਾਰੇ, ਇਸ ਦਾ ਇੱਕ ਵਾਰ ਉਚਾਰਨ ਤੇ ਸੁਣਨ ਨਾਲ, ਨਸ਼ਟ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ।
ਨਰੋਤ੍ਤਮ ਉਵਾਚ- ਤ੍ਰਿਦਸ਼ਾਨਾਂ ਚ ਦੇਵਾਨਾਮਨ੍ਯੇषਾਂ ਜਗਦੀਸ਼੍ਵਰਃ। ਪ੍ਰਭੁਃ ਕਰ੍ਤਾ ਚ ਹਰ੍ਤ੍ਤਾ ਚ ਗੋਪ੍ਤਾ ਭਰ੍ਤ੍ਤਾ ਪਿਤਾ ਪ੍ਰਸੂਃ
ਨਰੋਤਮ ਨੇ ਕਿਹਾ: ਦੇਵਤਿਆਂ ਅਤੇ ਹੋਰ ਦਿਵੀ ਸਤਾਵਾਂ ਵਿੱਚ, ਉਹ ਸੰਸਾਰ ਦਾ ਮਾਲਕ ਹੈ—ਸਭ ਦਾ ਰਾਜਾ, ਰਚਨਹਾਰ, ਨਾਸਕ, ਰੱਖਿਆ ਕਰਨ ਵਾਲਾ, ਪਾਲਣਹਾਰ, ਪਿਤਾ ਅਤੇ ਸਰੋਤ।
ਅਸ੍ਮਾਕਂ ਵਾਕ੍ਸ਼੍ਰਮੋ ਵਿष੍ਣੋਃ ਕਥਨੇਨੈਵ ਯੁਜ੍ਯਤੇ। ਕਿਂਤੁ ਕੌਤੂਹਲਂ ਮੇऽਸ੍ਤਿ ਪਿਪਾਸਾ ਵਾ ਕ੍ਸ਼ੁਧਾਪਿ ਵਾ
ਸਾਡੀ ਬੋਲੀ ਵਿਸ਼ਨੂ ਦੀ ਵਡਿਆਈ ਦੱਸਣ ਵਿੱਚ ਹੀ ਥੱਕ ਜਾਂਦੀ ਹੈ। ਪਰ ਮੈਨੂੰ ਕੁਤੂਹਲ ਹੈ, ਜਾਂ ਪਿਆਸ, ਜਾਂ ਹੋ ਸਕਦਾ ਹੈ ਭੁੱਖ ਵੀ।
ਕृਤਂ ਪृਚ੍ਛਤਿ ਯੇਨੈਵ ਵਕ੍ਤਵ੍ਯਂ ਤਤ੍ਪ੍ਰਿਯੇਣ ਹਿ। ਅਤੀਤਂ ਚੈਵ ਜਾਨਾਤਿ ਕਥਂ ਨਾਥ ਪਤਿਵ੍ਰਤਾ
ਜੋ ਕੁਝ ਪੁੱਛਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਪਿਆਰੇ ਦੁਆਰਾ ਹੀ ਦੱਸਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। ਹੇ ਪ੍ਰਭੂ, ਪਤਿਵ੍ਰਤਾ ਪਤਨੀ ਪਿਛਲਾ ਸਮਾਂ ਕਿਵੇਂ ਜਾਣਦੀ ਹੈ?
ਕਿਂ ਵਾ ਤਸ੍ਯਾਂ ਪ੍ਰਭਾਵਂ ਚ ਵਕ੍ਤੁਮਰ੍ਹਸ੍ਯਸ਼ੇषਤਃ। ਭਗਵਾਨੁਵਾਚ- ਕਥਿਤਂ ਮੇ ਪੁਰਾ ਵਤ੍ਸ ਪੁਨਃ ਕੌਤੂਹਲਂ ਦ੍ਵਿਜ
ਉਸ ਦੀ ਸ਼ਕਤੀ ਬਾਰੇ ਵੀ ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਦੱਸੋ। ਭਗਵਾਨ ਨੇ ਕਿਹਾ: ਮੈਂ ਇਹ ਪਹਿਲਾਂ ਵੀ ਦੱਸ ਚੁੱਕਾ ਹਾਂ, ਪਰ ਤੂੰ ਫਿਰ ਕੁਤੂਹਲ ਕਰ ਰਿਹਾ ਹੈਂ, ਹੇ ਦਵਿਜ।
ਕਥਯਿष੍ਯਾਮਿ ਤਤ੍ਸਰ੍ਵਂ ਯਤ੍ਤੇ ਮਨਸਿ ਵਰ੍ਤਤੇ। ਪਤਿਵ੍ਰਤਾ ਪਤਿਪ੍ਰਾਣਾ ਸਦਾ ਪਤ੍ਯੁਰ੍ਹਿਤੇ ਰਤਾ
ਮੈਂ ਤੇਰੇ ਮਨ ਵਿੱਚ ਜੋ ਕੁਝ ਹੈ, ਉਹ ਸਾਰਾ ਦੱਸਾਂਗਾ। ਪਤਿਵ੍ਰਤਾ ਪਤਨੀ ਆਪਣੇ ਪਤੀ ਲਈ ਸਮਰਪਿਤ ਰਹਿੰਦੀ ਹੈ, ਹਮੇਸ਼ਾਂ ਪਤੀ ਦੀ ਭਲਾਈ ਵਿੱਚ ਲੱਗੀ ਰਹਿੰਦੀ ਹੈ।
ਦੇਵਾਨਾਮਪਿ ਸਾऽऽਰਾਧ੍ਯਾ ਮੁਨੀਨਾਂ ਬ੍ਰਹ੍ਮਵਾਦਿਨਾਂ। ਧਵਸ੍ਯੈਕਸ੍ਯ ਯਾ ਨਾਰੀ ਲੋਕੇ ਪੂਜ੍ਯਤਮਾ ਸ੍ਮृਤਾ
ਉਹ ਦੇਵਤਿਆਂ, ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਅਤੇ ਬ੍ਰਹਮ ਗਿਆਨੀਆਂ ਵੱਲੋਂ ਵੀ ਪੂਜਣਯੋਗ ਹੈ। ਜੋ ਨਾਰੀ ਇੱਕ ਪਤੀ ਨੂੰ ਸਮਰਪਿਤ ਹੈ, ਉਹ ਸੰਸਾਰ ਵਿੱਚ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਮਾਣੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ।
ਤਸ੍ਯਾ ਸਂਮਾਨਨੇ ਗੁਰ੍ਵੀ ਨਿਭृਤਾ ਨ ਭਵਿष੍ਯਤਿ। ਮਧ੍ਯਦੇਸ਼ੇ ਪੁਰਾ ਤਾਤ ਨਗਰੀ ਚਾਤਿਸ਼ੋਭਨਾ
ਉਸ ਦੀ ਇੱਜ਼ਤ ਕਰਨ ਵਿੱਚ ਕੋਈ ਵਾਧਾ ਨਹੀਂ। ਮੱਧ ਦੇਸ਼ ਵਿੱਚ, ਪੁਰਾਣੇ ਸਮੇਂ, ਇੱਕ ਬਹੁਤ ਸੋਹਣੀ ਨਗਰੀ ਸੀ।