ਕੁਰ੍ਵਂਤਃ ਪਿਤृਕਾਰ੍ਯੇषੁ ਪਾਪਾਤ੍ਪੂਤਾ ਦਿਵਂ ਗਤਾਃ। ਸ਼੍ਰੁਤਂ ਬਹੁਵਿਧਂ ਨਾਥ ਮੁਖਾਤ੍ਤੇ ਚ ਪੁਰਾਤਨਮ੍
ਪਰ ਪਿਤਰਾਂ ਦੀ ਰਸਮ ਕਰਦੇ ਹੋਏ, ਉਹ ਪਾਪ ਤੋਂ ਪਵਿੱਤਰ ਹੋ ਕੇ ਸੁਰਗ ਨੂੰ ਚਲੇ ਗਏ। ਤੇਰੇ ਮੂੰਹ ਤੋਂ ਪੁਰਾਣੀਆਂ ਕਈ ਵਾਰਤਾਵਾਂ ਸੁਣੀਆਂ ਹਨ, ਹੇ ਸਵਾਮੀ।
ਕ੍ਸ਼ਂਤੁਮਰ੍ਹਸਿ ਧਰ੍ਮਜ੍ਞ ਸ਼ਾਪਸ੍ਯਾਂਤੋ ਵਿਧੀਯਤਾਮ੍। ਵਸਿष੍ਠ ਉਵਾਚ-। ਸ਼ਾਪੋ ਵੋਥ ਯਥਾ ਪਾਪ੍ਮਾ ਨ ਤੁ ਧਰ੍ਮਵਿਚਾਰਣਾਤ੍
ਧਰਮ ਜਾਣਨ ਵਾਲੇ, ਤੂੰ ਮਾਫ ਕਰ ਅਤੇ ਸ਼ਾਪ ਦੀ ਹੱਦ ਰੱਖ। ਵਸੀਸ਼ਠ ਨੇ ਕਿਹਾ: 'ਸ਼ਾਪ ਜਿਵੇਂ ਹੈ, ਉਹ ਧਰਮ ਦੀ ਵਿਚਾਰ ਤੋਂ ਨਹੀਂ ਹੈ।'
ਚਾਂਡਾਲਾਦੌ ਸਮੁਤ੍ਪਨ੍ਨਾਃ ਪੁਰਾਵृਤ੍ਤਂ ਸ੍ਮਰਿष੍ਯਥ। ਨ ਚ ਵੋ ਜ੍ਞਾਨਲੋਪਸ਼੍ਚ ਸ੍ਮृਤਿਸ਼ਾਸ੍ਤ੍ਰਮਨष੍ਟਕਮ੍
ਤੁਸੀਂ ਚੰਡਾਲ ਤੇ ਹੋਰ ਜਾਤੀਆਂ ਵਿੱਚ ਜਨਮ ਲਵੋਗੇ, ਪੁਰਾਣੀਆਂ ਘਟਨਾਵਾਂ ਯਾਦ ਰਹੇਗੀ। ਪਰ ਤੁਹਾਡਾ ਗਿਆਨ ਨਹੀਂ ਮੁਕੇਗਾ, ਨਾਂ ਹੀ ਸ਼ਾਸਤਰ ਭੁੱਲੇ ਜਾਣਗੇ।
ਪਾਪਯੋਨਿਂ ਸਮੁਤ੍ਤੀਰ੍ਯ ਪਸ਼੍ਚਾਨ੍ਮੋਕ੍ਸ਼ਂ ਗਮਿष੍ਯਥ। ਤਤਃ ਪ੍ਰਾਣਾਨ੍ਪਰਿਤ੍ਯਜ੍ਯ ਗੁਰੁਸ਼ਾਪਾਤ੍ਤੁ ਤੇ ਦ੍ਵਿਜਾਃ
ਪਾਪ ਵਾਲੀ ਜਾਤੀ ਤੋਂ ਪਾਰ ਹੋ ਕੇ, ਤੁਸੀਂ ਆਖਰ ਮੁਕਤੀ ਪਾਵੋਗੇ। ਫਿਰ, ਅਧਿਆਪਕ ਦੇ ਸ਼ਾਪ ਕਰਕੇ, ਉਹ ਦੋ ਵਾਰੀ ਜਨਮ ਲੈਣ ਵਾਲੇ ਆਪਣੀ ਜਿੰਦ ਛੱਡ ਕੇ ਦੁਬਾਰਾ ਜਨਮ ਲਏ।
ਜਾਤਾਸ਼੍ਚਾਂਡਾਲਯੋਨੌ ਤੁ ਸਰ੍ਵੇ ਜ੍ਞਾਨਸਮਨ੍ਵਿਤਾਃ। ਸ੍ਤਨ੍ਯਂ ਤੈਸ੍ਤੁ ਨ ਪੀਤਂ ਵੈ ਸ੍ਮਰਦ੍ਭਿਃ ਪੂਰ੍ਵਜਨ੍ਮ ਤਤ੍
ਉਹ ਸਾਰੇ ਚੰਡਾਲ ਜਾਤੀ ਵਿੱਚ ਜਨਮ ਲਏ, ਪਰ ਗਿਆਨ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ। ਉਹਨਾਂ ਨੇ ਆਪਣੀ ਮਾਂ ਦਾ ਦੁੱਧ ਨਹੀਂ ਪਿਆ, ਪਿਛਲੇ ਜਨਮ ਨੂੰ ਯਾਦ ਕਰਦੇ ਹੋਏ।
ਮृਤਾ ਜਾਤਾ ਮृਗਾਃ ਸਰ੍ਵੇ ਚਕ੍ਰਵਾਕਾਃ ਪੁਨਰ੍ਵਨੇ। ਹਂਸਾਸ੍ਤੁ ਮਾਨਸੇ ਤੀਰ੍ਥੇ ਸ਼ੁਕ੍ਲਾ ਜਾਤਾਃ ਪੁਨਰ੍ਦ੍ਵਿਜਾਃ
ਸਾਰੇ ਮਰ ਕੇ ਮਿਰਗ ਬਣੇ, ਫਿਰ ਜੰਗਲ ਵਿੱਚ ਚਕਰਵਾਕ ਪੰਛੀ ਹੋਏ। ਮਾਨਸ ਸਰੋਵਰ 'ਤੇ ਸਫੈਦ ਹੰਸ ਬਣ ਕੇ, ਉਹ ਮੁੜ ਦੋ ਵਾਰੀ ਜਨਮ ਲੈਣ ਵਾਲੇ ਬਣੇ।
ਮੁਮੂਰ੍षਵੋ ਮਹਾਭਾਗਾ ਮृਤਾਸ੍ਤੇ ਖੇਦਕਾਰਣਾਤ੍। ਤਸ੍ਮਿਨ੍ਕਾਲੇ ਮਹਾਰਾਜੋ ਧਰ੍ਮਕੇਤੁਰਿਤਿ ਸ੍ਮृਤਃ
ਉਹ ਮਹਾਨ ਆਤਮਾ, ਜੋ ਮਰਨ ਦੀ ਇੱਛਾ ਕਰਦੇ ਸਨ, ਦੁਖ ਦੇ ਕਾਰਨ ਮਰ ਗਏ। ਉਸ ਸਮੇਂ 'ਧਰਮਕੇਤੁ' ਨਾਮ ਦਾ ਮਹਾਨ ਰਾਜਾ ਯਾਦ ਕੀਤਾ ਗਿਆ।
ਯਯੌ ਸ੍ਨਾਤੁਂ ਤਤਸ੍ਤੀਰ੍ਥਂ ਸਦਾਰਃ ਸਪਰਿਚ੍ਛਦਃ। ਤਤੋ ਹਂਸਾਸ੍ਤ੍ਰਯੋ ਮੋਹਾਦ੍ਰਾਜ੍ਯਂ ਭੋਗ੍ਯਂ ਤੁ ਯੋषਿਤਃ
ਫਿਰ, ਆਪਣੀ ਪਤਨੀ ਅਤੇ ਸਾਥੀਆਂ ਨਾਲ, ਉਹ ਪਵਿੱਤਰ ਥਾਂ ਤੇ ਇਸ਼ਨਾਨ ਕਰਨ ਗਿਆ। ਉਥੇ, ਤਿੰਨ ਹੰਸ ਮੋਹ ਵਿਚ ਰਾਜ ਦੇ ਸੁਖ-ਸਾਧਨ ਔਰਤਾਂ ਵਜੋਂ ਭੋਗਣ ਲੱਗ ਪਏ।
ਭਕ੍ਸ਼੍ਯਾਣਿ ਚਿਂਤਯਂਤਸ਼੍ਚ ਲੋਕਾਂਤਰਮਯੁਸ੍ਤਦਾ। ਜ੍ਞਾਤ੍ਵਾ ਵੇਦਂ ਚ ਵੇਦਾਂਗਂ ਮੋਕ੍ਸ਼ਂ ਯਾਸ੍ਯਾਮਹੇ ਵਯਮ੍
ਖਾਣ-ਪੀਣ ਦੀ ਸੋਚ ਕਰਦੇ ਹੋਏ, ਉਹ ਉਸ ਵੇਲੇ ਹੋਰ ਲੋਕਾਂ ਦੇ ਲੋਕਾਂ ਵਿਚ ਚਲੇ ਗਏ। ਵੇਦ ਅਤੇ ਵੇਦਾਂਗ ਜਾਣ ਕੇ, ਉਹ ਕਹਿਣ ਲੱਗੇ, 'ਅਸੀਂ ਮੁਕਤੀ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰਾਂਗੇ।'
ਚਿਂਤਯਂਤੋ ਗਤਾ ਅਨ੍ਯੇ ਤਤੋ ਲੋਕਾਂਤਰਂ ਪ੍ਰਤਿ। ਅਥ ਤ੍ਰਯੋ ਨृਪਾ ਜਾਤਾਸ਼੍ਚਤ੍ਵਾਰੋ ਵਿਪ੍ਰਸਤ੍ਤਮਾਃ
ਵਿਚਾਰ ਕਰਦੇ ਹੋਏ, ਹੋਰ ਵੀ ਲੋਕ ਹੋਰ ਲੋਕਾਂ ਵੱਲ ਚਲੇ ਗਏ। ਫਿਰ ਤਿੰਨ ਰਾਜੇ ਬਣੇ ਅਤੇ ਚਾਰ ਵਧੀਆ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਹੋਏ।
ਕੁਰੁਕ੍ਸ਼ੇਤ੍ਰੇ ਤਤੋ ਵੇਦਾਨ੍ਵੇਦਾਂਗਾਨਿ ਸਮਂਤਤਃ। ਤਪੋਬਲਾਦ੍ਵਿਦਂਤਿ ਸ੍ਮ ਵਾਰ੍ਤਾਂ ਚਾਮੁਤ੍ਰ ਚੇਹ ਚ
ਫਿਰ, ਕੁਰੁਖੇਤਰ ਵਿੱਚ, ਉਹ ਵੇਦ ਅਤੇ ਵੇਦਾਂਗ ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਜਾਣ ਲਏ। ਤਪ ਦੀ ਤਾਕਤ ਨਾਲ, ਉਹ ਇੱਥੇ ਅਤੇ ਪਰਲੋਕ ਦੀ ਖਬਰ ਸਮਝ ਲਏ।
ਤ੍ਰਯੋ ਰਾਜਕੁਲੇ ਜਾਤਾ ਰਾਜਾਨੋ ਮਦਮੋਹਿਤਾਃ। ਜ੍ਞਾਨਲੋਪਾਤ੍ਪਰਂ ਲੋਕਂ ਨ ਜਾਨਂਤਿ ਹਿਤਾਹਿਤਮ੍
ਤਿੰਨ ਰਾਜਕੁਲ ਵਿੱਚ ਰਾਜੇ ਵਜੋਂ ਜਨਮ ਲਏ, ਜੋ ਅਹੰਕਾਰ ਅਤੇ ਮੋਹ ਵਿਚ ਮਸਤ ਸਨ। ਗਿਆਨ ਦੀ ਕਮੀ ਕਰਕੇ, ਉਹ ਉੱਚਾ ਲੋਕ ਜਾਂ ਹਿਤ-ਅਹਿਤ ਨਹੀਂ ਜਾਣਦੇ ਸਨ।
ਤੇ ਚ ਵਿਪ੍ਰਾਸ਼੍ਚ ਸਂਦੇਹਾਦਾਹੂਯ ਚੇਟਕਂ ਸ੍ਵਕਮ੍। ਰਾਜ੍ਞੋ ਗਚ੍ਛ ਸ੍ਵਕਾਰ੍ਪਣ੍ਯਾਤ੍ਪਤ੍ਰਂ ਦੇਹਿ ਚ ਸਂਭ੍ਰਮਾਤ੍
ਉਹ ਬ੍ਰਾਹਮਣ, ਸੰਦੇਹ ਵਿਚ, ਆਪਣਾ ਨੌਕਰ ਬੁਲਾਇਆ ਅਤੇ ਕਿਹਾ, 'ਰਾਜੇ ਕੋਲ ਜਾ, ਆਪਣੀ ਨਿਮਰਤਾ ਨਾਲ ਇਹ ਪੱਤਰ ਜਲਦੀ ਦੇ।'
ਸਪ੍ਤ ਵ੍ਯਾਧਾ ਦਸ਼ਾਰ੍ਣੇषੁ ਮृਗਾਃ ਕਾਲਂਜਰੇ ਗਿਰੌ। ਚਕ੍ਰਵਾਕਾਃ ਸ਼ਰਦ੍ਵੀਪੇ ਹਂਸਾਃ ਸਰਸਿ ਮਾਨਸੇ
ਸੱਤ ਦਸ਼ਾਰਣ ਦੇ ਸ਼ਿਕਾਰੀ, ਕਾਲੰਜਰ ਪਹਾੜ 'ਤੇ ਹਿਰਣ, ਸ਼ਰਦ ਟਾਪੂ 'ਤੇ ਚਕਰਵਾਕ ਪੰਛੀ, ਅਤੇ ਮਾਨਸ ਸਰੋਵਰ 'ਚ ਹੰਸ ਬਣੇ।
ਤੇਪਿ ਜਾਤਾਃ ਕੁਰੁਕ੍ਸ਼ੇਤ੍ਰੇ ਬ੍ਰਾਹ੍ਮਣਾ ਵੇਦਪਾਰਗਾਃ। ਪ੍ਰਸ੍ਥਿਤਾ ਦੂਤਮਧ੍ਵਾਨਂ ਯੂਯਂ ਕਿਮਵਸੀਦਥ
ਉਹ ਵੀ ਕੁਰੁਖੇਤਰ ਵਿੱਚ ਵੇਦਾਂ ਦੇ ਵਿਦਵਾਨ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਵਜੋਂ ਜਨਮ ਲਏ। ਦੂਤ ਦੇ ਰਾਹ 'ਤੇ ਚਲਦੇ ਹੋਏ, ਉਹ ਪੁੱਛਦੇ ਹਨ, 'ਤੁਸੀਂ ਉਦਾਸ ਕਿਉਂ ਹੋ?'
ਗृਹੀਤ੍ਵਾ ਚੇਟਕੋ ਲੇਖਂ ਰਾਜ੍ਞਸ੍ਤੁ ਸਮਦਰ੍ਸ਼ਯਤ੍। ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਲੇਖਂ ਤੁ ਰਾਜਾਨੋ ਰਾਜ੍ਯਂ ਤ੍ਯਕ੍ਤ੍ਵਾ ਯਯੁਰ੍ਦ੍ਵਿਜਾਨ੍
ਨੌਕਰ ਨੇ ਪੱਤਰ ਲੈ ਕੇ ਰਾਜੇ ਨੂੰ ਦਿਖਾਇਆ। ਪੱਤਰ ਵੇਖ ਕੇ, ਰਾਜੇ ਆਪਣਾ ਰਾਜ ਛੱਡ ਕੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਕੋਲ ਚਲੇ ਗਏ।
ਸ਼੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਵਾਕ੍ਯਂ ਤਤਸ੍ਤੇषਾਂ ਗਤਾਸ੍ਤੇ ਚ ਤਪੋਧਨਾਃ। ਅਚਿਰੇਣੈਵ ਕਾਲੇਨ ਮੋਕ੍ਸ਼ਂ ਯਾਤਾਸ਼੍ਚ ਤੈਸ੍ਸਹ
ਉਹਨਾਂ ਦੇ ਬਚਨ ਸੁਣ ਕੇ, ਤਪਸਵੀਆਂ ਚਲੇ ਗਏ। ਥੋੜ੍ਹੇ ਸਮੇਂ ਵਿੱਚ, ਉਹਨਾਂ ਦੇ ਨਾਲ-ਨਾਲ ਮੁਕਤੀ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰ ਲਏ।
ਯ ਇਦਂ ਸ਼ृਣੁਯਾਚ੍ਛ੍ਰਾਦ੍ਧੇ ਸਪ੍ਤਵ੍ਯਾਧਾਦਿਕਂ ਦ੍ਵਿਜ। ਅਕ੍ਸ਼ਯਂ ਚਾਨ੍ਨਪਾਨਂ ਚ ਪਿਤॄਣਾਮੁਪਤਿष੍ਠਤਿ
ਹੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣ, ਜੋ ਵੀ ਸ੍ਰਾਧ ਦੇ ਸਮੇਂ ਸੱਤ ਸ਼ਿਕਾਰੀ ਆਦਿ ਦੀ ਇਹ ਕਥਾ ਸੁਣਦਾ ਹੈ, ਉਸ ਦੇ ਪਿਤਰਾਂ ਨੂੰ ਅਖੂਤ ਖਾਣ-ਪੀਣ ਮਿਲਦਾ ਹੈ।
ਦ੍ਵਿਜ ਉਵਾਚ-। ਵਿਤ੍ਤਹੀਨਸ੍ਯ ਵਿਪ੍ਰਸ੍ਯ ਪਿਤृਕਾਰ੍ਯਂ ਕਥਂ ਭਵੇਤ੍। ਤਪਸ੍ਵਿਨੋ ਵਨਸ੍ਥਸ੍ਯ ਗृਹਸ੍ਥਸ੍ਯ ਚ ਕੇਸ਼ਵ
ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਨੇ ਕਿਹਾ: 'ਹੇ ਕੇਸ਼ਵ, ਜੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਕੋਲ ਧਨ ਨਹੀਂ, ਜਾਂ ਤਪਸਵੀ ਜੰਗਲ ਵਿੱਚ ਹੈ, ਜਾਂ ਗ੍ਰਿਹਸਥ ਹੈ, ਉਹ ਪਿਤਰ ਕਰਤਬ ਕਿਵੇਂ ਕਰ ਸਕਦਾ ਹੈ?'
ਭਗਵਾਨੁਵਾਚ-। ਤृਣਕਾष੍ਠਾਰ੍ਜਨਂ ਕृਤ੍ਵਾ ਪ੍ਰਾਰ੍ਥਯਿਤ੍ਵਾ ਵਰਾਟਕਮ੍। ਕਰੋਤਿ ਪਿਤृਕਾਰ੍ਯਾਣਿ ਤਤੋ ਲਕ੍ਸ਼ਗੁਣਂ ਭਵੇਤ੍ ੩੦੦ 1.50.
ਭਗਵਾਨ ਨੇ ਕਿਹਾ: 'ਘਾਸ-ਲੱਕੜ ਇਕੱਠਾ ਕਰਕੇ, ਛੋਟਾ ਸikka ਮੰਗ ਕੇ, ਜੇ ਪਿਤਰ ਕਰਤਬ ਕਰੇ, ਤਾਂ ਉਸ ਨੂੰ ਲੱਖ ਗੁਣਾ ਫਲ ਮਿਲਦਾ ਹੈ।'
ਅਕਰ੍ਤਵ੍ਯਂ ਸ਼ਤਂ ਕृਤ੍ਵਾ ਪਿਤृਸ਼੍ਰਾਦ੍ਧਂ ਕਰੋਤਿ ਯਃ। ਸਰ੍ਵਪਾਪਕ੍ਸ਼ਯਸ੍ਤਸ੍ਯ ਸ੍ਵਰ੍ਗਂ ਯਾਤਿ ਚ ਮਾਨਵਃ
ਜੋ ਮਨੁੱਖ ਸੌ ਅਜੋਕੇ ਕੰਮ ਕਰ ਚੁੱਕਾ ਹੋਵੇ, ਪਰ ਪਿਤਰ ਸ੍ਰਾਧ ਕਰ ਲਵੇ, ਉਸ ਦੇ ਸਾਰੇ ਪਾਪ ਨਸ਼ਟ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ ਅਤੇ ਉਹ ਸਵਰਗ ਨੂੰ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਸਰ੍ਵਾਭਾਵੇ ਪਿਤृਤਿਥੌ ਗੋਭ੍ਯੋ ਘਾਸਂ ਦਦਾਤਿ ਯਃ। ਫਲਂ ਚ ਪਿਂਡਦਾਨਸ੍ਯ ਸਂਪ੍ਰਾਪ੍ਨੋਤ੍ਯਧਿਕਂ ਨਰਃ
ਜੇ ਸਭ ਕੁਝ ਨਾ ਹੋਵੇ, ਪਿਤਰ ਤਿਥੀ 'ਤੇ ਗਾਂਵਾਂ ਨੂੰ ਘਾਸ ਦੇਵੇ, ਤਾਂ ਉਹ ਮਨੁੱਖ ਪਿੰਡ-ਦਾਨ ਤੋਂ ਵੱਧ ਫਲ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰਦਾ ਹੈ।
ਪੁਰਾ ਵੈਰਾਟਵਿषਯੇ ਰੁਰੋਦਾਤੀਵ ਦੀਨਕਃ। ਪਿਤृਤਿਥੌ ਸ੍ਵਯਂ ਪ੍ਰਾਪ੍ਤੇ ਸਰ੍ਵਾਭਾਵਾਚ੍ਚ ਰੋਦਿਤਿ
ਪੁਰਾਣੇ ਸਮੇਂ, ਵੈਰਾਟ ਦੇਸ਼ ਵਿੱਚ, ਇੱਕ ਬਹੁਤ ਹੀ ਗਰੀਬ ਮਨੁੱਖ ਰੋ ਰਿਹਾ ਸੀ। ਪਿਤਰ ਤਿਥੀ ਆਉਣ 'ਤੇ, ਉਹ ਸਭ ਕੁਝ ਨਾ ਹੋਣ ਕਰਕੇ ਰੋ ਰਿਹਾ ਸੀ।
ਰੁਦਿਤ੍ਵਾ ਸੁਚਿਰਂ ਸੋਪਿ ਪਪ੍ਰਚ੍ਛ ਕੋਵਿਦਂ ਦ੍ਵਿਜਂ। ਬ੍ਰਹ੍ਮਨ੍ਪਿਤृਤਿਥਾਵਦ੍ਯ ਕਿਂਸ੍ਵਿਤ੍ਕृਤ੍ਵਾ ਹਿਤਂ ਭਵੇਤ੍
ਲੰਮਾ ਸਮਾਂ ਰੋ ਕੇ, ਉਸ ਨੇ ਇੱਕ ਵਿਦਵਾਨ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਨੂੰ ਪੁੱਛਿਆ: 'ਹੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣ, ਹੁਣ ਪਿਤਰ ਤਿਥੀ ਆ ਗਈ ਹੈ, ਮੈਂ ਕੀ ਕਰਾਂ ਜੋ ਮੈਨੂੰ ਲਾਭ ਹੋਵੇ?'
ਵਰਾਟਕਸ਼੍ਚ ਮੇ ਨਾਸ੍ਤਿ ਧਨਂ ਬ੍ਰਹ੍ਮਵਿਦਾਂਵਰ। ਉਪਦੇਸ਼ਂ ਚ ਮੇ ਦੇਹਿ ਯੇਨ ਧਰ੍ਮੇ ਸ੍ਥਿਤੋ ਹ੍ਯਹਮ੍
ਮੇਰੇ ਕੋਲ ਇੱਕ ਵੀ ਸikka ਨਹੀਂ ਹੈ, ਹੇ ਬ੍ਰਹਮ ਗਿਆਨ ਵਾਲਿਆਂ ਵਿੱਚੋਂ ਸਰਵੋਤਮ। ਮੈਨੂੰ ਉਹ ਸਿੱਖਿਆ ਦੇ, ਜਿਸ ਨਾਲ ਮੈਂ ਧਰਮ ਵਿੱਚ ਟਿਕਿਆ ਰਹਾਂ।
ਦ੍ਵਿਜ ਉਵਾਚ-। ਗਚ੍ਛ ਸ਼ੀਘ੍ਰਂ ਵਨੇ ਤਾਤ ਮੁਹੂਰ੍ਤੇ ਕੁਤਪੇऽਧੁਨਾ। ਘਾਸਂ ਪਿਤਰਮੁਦ੍ਦਿਸ਼੍ਯ ਗਵੇ ਦੇਹੀਤਿ ਸਤ੍ਵਰਮ੍
ਦਵਿਜ ਨੇ ਕਿਹਾ: ਪਿਆਰੇ, ਤੂੰ ਜਲਦੀ ਜੰਗਲ ਵੱਲ ਜਾ, ਹੁਣ ਹੀ ਜਦੋਂ ਪਿਤਾ ਦੀ ਕ੍ਰਿਆ ਦਾ ਸਮਾਂ ਆ ਗਿਆ ਹੈ। ਗਾਂ ਨੂੰ ਘਾਸ ਦੇ, ਇਹ ਆਪਣੇ ਪਿਤਾ ਦੇ ਨਾਮ ਤੇ ਸਮਰਪਿਤ ਕਰ, ਤੇ ਦੇਰ ਨਾ ਕਰ।
ਤਤਸ੍ਤਸ੍ਯੋਪਦੇਸ਼ੇਨ ਗृਹੀਤ੍ਵਾ ਘਾਸਪੂਲਕਮ੍। ਗਵੇ ਦਤ੍ਵਾ ਯਥਾਹृष੍ਟਃ ਪੁष੍ਟ੍ਯਰ੍ਥਂ ਪਿਤੁਰੇਵ ਚ
ਫਿਰ ਉਸ ਦੀ ਸਿੱਖਿਆ ਅਨੁਸਾਰ, ਉਹ ਘਾਸ ਦਾ ਗੁੱਛਾ ਲੈ ਕੇ, ਗਾਂ ਨੂੰ ਦੇ ਦਿੱਤਾ, ਜਿਵੇਂ ਦੱਸਿਆ ਗਿਆ ਸੀ, ਪਿਤਾ ਦੀ ਪੋਸ਼ਣ ਲਈ, ਤੇ ਉਹ ਖੁਸ਼ ਹੋ ਗਿਆ।
ਏਤਤ੍ਪੁਣ੍ਯਪ੍ਰਸਾਦੇਨ ਗਤੋਸੌ ਸੁਰਮਂਦਿਰਮ੍। ਸ੍ਵਰ੍ਗਂ ਚ ਸੁਚਿਰਂ ਭੁਕ੍ਤ੍ਵਾ ਉਤ੍ਪਨ੍ਨੋ ਧਨਿਨਾਂ ਕੁਲੇ
ਇਸ ਪੁੰਨ ਦੇ ਪ੍ਰਭਾਵ ਨਾਲ, ਉਹ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਮੰਦਰ ਵਿਚ ਪਹੁੰਚ ਗਿਆ। ਲੰਬੇ ਸਮੇਂ ਤੱਕ ਸਵਰਗ ਦਾ ਆਨੰਦ ਲੈ ਕੇ, ਧਨਵਾਨ ਪਰਿਵਾਰ ਵਿੱਚ ਜਨਮ ਲਿਆ।
ਧਨਵਾਨ੍ਸ ਪੁਰਾ ਪੁਣ੍ਯਾਤ੍ਪਿਤृਯਜ੍ਞਸ੍ਯ ਕਾਰਣਾਤ੍। ਸ ਦਦਾਤਿ ਪਿਤੁਃ ਪਿਂਡਂ ਸਰ੍ਵਸ੍ਵੇਨ ਧਨੇਨ ਚ
ਪਿਛਲੇ ਜੀਵਨ ਵਿੱਚ, ਪਿਤਾ ਦੀ ਯਜਨਾ ਦੇ ਪੁੰਨ ਨਾਲ, ਉਹ ਧਨਵਾਨ ਹੋ ਗਿਆ। ਉਸ ਨੇ ਪਿਤਾ ਨੂੰ ਪਿੰਡ ਦਿੱਤਾ, ਤੇ ਆਪਣਾ ਸਾਰਾ ਧਨ ਵੀ ਸਮਰਪਿਤ ਕੀਤਾ।
ਤਤ੍ਰੈਕਜਨ੍ਮਨੋਭ੍ਯਾਸਾਦ੍ਗਤੋਸੌ ਵਿष੍ਣੁਮਂਦਿਰਮ੍। ਭੁਕ੍ਤ੍ਵਾਨਨ੍ਤਸੁਖਂ ਤਤ੍ਰ ਸਾਰ੍ਵਭੌਮੋਭਵਨ੍ਨृਪਃ
ਉਸ ਇੱਕ ਜੀਵਨ ਦੀ ਅਭਿਆਸ ਦੇ ਕਾਰਨ, ਉਹ ਵਿਸ਼ਨੂ ਦੇ ਮੰਦਰ ਵਿਚ ਪਹੁੰਚ ਗਿਆ। ਉੱਥੇ ਅਨੰਤ ਸੁਖ ਦਾ ਆਨੰਦ ਲੈ ਕੇ, ਉਹ ਸਰਵਭੌਮ ਰਾਜਾ ਬਣ ਗਿਆ।