ਤ੍ਰੀਣਿ ਚਾਤ੍ਰ ਪ੍ਰਸ਼ਂਸਂਤਿ ਸਤ੍ਯਮਕ੍ਰੋਧਮਤ੍ਵਰਾਮ੍। ਸਾਯਂ ਸਂਧ੍ਯਾਂ ਪਰਾਨ੍ਨਂ ਚ ਪੁਨਰ੍ਭੋਜਨਮੈਥੁਨਮ੍
ਇੱਥੇ ਤਿੰਨ ਗੁਣਾਂ ਦੀ ਵਡਿਆਈ ਕੀਤੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ: ਸਚਾਈ, ਗੁੱਸੇ ਤੋਂ ਰਹਿਤ ਅਤੇ ਜਲਦੀ ਨਾ ਕਰਨਾ। ਸ਼ਾਮ ਦੀ ਸੰਧਿਆ, ਦੂਜੇ ਦਾ ਖਾਣਾ, ਮੁੜ ਖਾਣਾ ਅਤੇ ਸੰਭੋਗ ਤੋਂ ਬਚੋ।
ਦਾਨਂ ਪ੍ਰਤਿਗ੍ਰਹਂ ਚੈਵ ਸ਼੍ਰਾਦ੍ਧਂ ਕृਤ੍ਵਾ ਵਿਵਰ੍ਜਯੇਤ੍। ਅਕਰ੍ਤਵ੍ਯਸ਼ਤਂ ਕृਤ੍ਵਾ ਸ਼੍ਰਾਦ੍ਧਂ ਕੁਰ੍ਯਾਦ੍ਵਿਚਕ੍ਸ਼ਣਃ
ਦਾਨ ਦੇਣਾ, ਦਾਨ ਲੈਣਾ ਅਤੇ ਸ਼੍ਰਾਦ੍ਹ ਕਰਨਾ ਗਲਤ ਸਮੇਂ ਤੇ ਨਹੀਂ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ। ਪਰ ਜੋ ਸਮਝਦਾਰ ਹੈ, ਉਹ ਸੌ ਵਾਰੀ ਗਲਤ ਕੰਮ ਕਰ ਕੇ ਵੀ ਸ਼੍ਰਾਦ੍ਹ ਕਰ ਸਕਦਾ ਹੈ।
ਤਚ੍ਚ ਕਰ੍ਤਵ੍ਯਤਾਮੇਤਿ ਸ੍ਵਯਮੁਕ੍ਤਂ ਵਿਰਿਂਚਿਨਾ। ਸ਼ृਣੁ ਪੁਤ੍ਰ ਪੁਰਾਵृਤ੍ਤਂ ਬਹੂਨਾਂ ਚ ਵਦਾਮ੍ਯਹਮ੍
ਇਹ ਕੰਮ ਕਰਨਾ ਲਾਜ਼ਮੀ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਜਿਵੇਂ ਕਿ ਬ੍ਰਹਮਾ ਨੇ ਆਪ ਕਿਹਾ। ਸੁਣੋ ਪੁੱਤਰ, ਮੈਂ ਤੈਨੂੰ ਪੁਰਾਣੇ ਸਮਿਆਂ ਦੀਆਂ ਅਤੇ ਹੋਰ ਕਈ ਘਟਨਾਵਾਂ ਦੱਸਦਾ ਹਾਂ।
ਗੁਰੋਰ੍ਗੋਹਨਨਂ ਕृਤ੍ਵਾ ਦਦੁਃ ਸ਼੍ਰਾਦ੍ਧਂ ਯਯੁਰ੍ਦਿਵਮ੍। ਤੇषਾਂ ਚ ਕੀਰ੍ਤ੍ਤਨਾਦੇਵ ਸ਼੍ਰਾਦ੍ਧਂ ਭਵਤਿ ਚਾਕ੍ਸ਼ਯਮ੍
ਉਹਨਾਂ ਨੇ ਆਪਣੇ ਅਧਿਆਪਕ ਦੀ ਪਿਆਰੀ ਗਾਂ ਮਾਰ ਕੇ ਸ਼੍ਰਾਦ੍ਹ ਕੀਤਾ ਅਤੇ ਸੁਰਗ ਨੂੰ ਚਲੇ ਗਏ। ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਕਹਾਣੀ ਸੁਣਾਉਣ ਨਾਲ ਵੀ ਸ਼੍ਰਾਦ੍ਹ ਕਦੇ ਖਤਮ ਨਹੀਂ ਹੁੰਦਾ।
ਵਸਿष੍ਠਸ੍ਯ ਮੁਨੇਃ ਸ਼ਿष੍ਯਾ ਬ੍ਰਾਹ੍ਮਣਾਸ੍ਸਪ੍ਤ ਸੁਵ੍ਰਤਾਃ। ਪਿਤृਸ਼੍ਰਾਦ੍ਧੇ ਸਮਾਯਾਤੇ ਹੋਮਧੇਨੁਂ ਗੁਰੋਃ ਪ੍ਰਿਯਾਮ੍
ਵਸੀਸ਼ਠ ਰਿਸ਼ੀ ਦੇ ਸੱਤ ਚੰਗੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਵਿਦਿਆਰਥੀ, ਜਦ ਪਿਤਰਾਂ ਦੀ ਰਸਮ ਆਈ, ਉਹਨਾਂ ਨੇ ਆਪਣੇ ਅਧਿਆਪਕ ਦੀ ਪਿਆਰੀ ਹੋਮ ਵਾਲੀ ਗਾਂ ਦੀ ਇੱਛਾ ਕੀਤੀ।
ਪ੍ਰਾਰ੍ਥਯਿਤ੍ਵਾ ਗृਹਂ ਨੀਤ੍ਵਾ ਸਪ੍ਤਭਿਰ੍ਭ੍ਰਾਤृਭਿਰ੍ਮੁਦਾ। ਗਵ੍ਯਾਰ੍ਥਂ ਪਿਤृਯਜ੍ਞੇ ਤਾਂ ਧੇਨੁਂ ਹਤ੍ਵਾ ਵਿਮृਸ਼੍ਯ ਚ
ਉਹਨਾਂ ਨੇ ਮੰਗ ਕੇ, ਖੁਸ਼ੀ-ਖੁਸ਼ੀ ਸੱਤ ਭਰਾਵਾਂ ਨਾਲ ਗਾਂ ਨੂੰ ਘਰ ਲੈ ਗਿਆ। ਪਿਤਰ ਯਜਨ ਲਈ, ਗਾਂ ਨੂੰ ਮਾਰ ਕੇ, ਸੋਚ-ਵਿਚਾਰ ਕੀਤਾ।
ਦਦੁਰ੍ਮਾਂਸਂ ਚ ਵਿਪ੍ਰੇ ਚ ਸ਼ੇषਂ ਵਿਪ੍ਰਾਂਸ੍ਤ੍ਵਭੋਜਯਨ੍। ਸਮਾਪ੍ਯ ਪਿਤृਕਰ੍ਮਾਣਿ ਵਤ੍ਸਂ ਸਂਗृਹ੍ਯਤੇ ਦ੍ਵਿਜਾਃ
ਉਹਨਾਂ ਨੇ ਮਾਸ ਇੱਕ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਨੂੰ ਦਿੱਤਾ ਅਤੇ ਬਾਕੀ ਹੋਰ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਨੂੰ ਖਵਾਇਆ। ਪਿਤਰਾਂ ਦੀ ਰਸਮ ਮੁਕਾ ਕੇ, ਉਹ ਵੱਛਾ ਲੈ ਗਏ, ਹੇ ਦੋ ਵਾਰੀ ਜਨਮ ਲੈਣ ਵਾਲੇ।
ਗੁਰੌ ਸਮਰ੍ਪਯਾਮਾਸੁਰ੍ਧੇਨੁਰ੍ਵ੍ਯਾਘ੍ਰੇਣ ਭਕ੍ਸ਼ਿਤਾ। ਤਤਸ੍ਤਪੋਰ੍ਬਲਾਦੇਵ ਜ੍ਞਾਤ੍ਵਾ ਤੇषਾਂ ਚ ਕਾਰਣਮ੍
ਉਹਨਾਂ ਨੇ ਗਾਂ, ਜੋ ਸ਼ੇਰ ਨੇ ਖਾ ਲਈ ਸੀ, ਆਪਣੇ ਅਧਿਆਪਕ ਨੂੰ ਵਾਪਸ ਦਿੱਤੀ। ਤਪ ਦੀ ਤਾਕਤ ਨਾਲ, ਉਹਨਾਂ ਦੇ ਅਧਿਆਪਕ ਨੇ ਕਾਰਨ ਜਾਣ ਲਿਆ।
ਸ ਸ਼ਸ਼ਾਪ ਤਤਃ ਸ਼ਿष੍ਯਾਂਸ਼੍ਚਾਡਾਲਾਸ਼੍ਚ ਭਵਿष੍ਯਥ। ਵੇਪਮਾਨਾਸ੍ਤਤੋ ਵਿਪ੍ਰਾਃ ਕृਤਾਂਜਲਿਪੁਟਾਃ ਸ੍ਥਿਤਾਃ
ਫਿਰ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਆਪਣੇ ਵਿਦਿਆਰਥੀਆਂ ਨੂੰ ਸ਼ਾਪ ਦਿੱਤਾ, 'ਤੁਸੀਂ ਚੰਡਾਲ ਹੋ ਜਾਵੋਗੇ।' ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਕੰਬਦੇ ਹੋਏ, ਹੱਥ ਜੋੜ ਕੇ ਖੜੇ ਰਹੇ।
ਧੇਨੋਰ੍ਮਾਂਸਂਪ੍ਰਦਾਤਾਰਃ ਪਿਤृਕृਤ੍ਯੇ ਸਦਾਨਘ। ਅਕਰ੍ਤਵ੍ਯਸਹਸ੍ਰਾਣਿ ਮਹਾਂਤਿ ਪਾਤਕਾਨਿ ਚ
ਜੋ ਪਿਤਰਾਂ ਦੀ ਰਸਮ ਵਿੱਚ ਗਾਂ ਦਾ ਮਾਸ ਦਿੰਦੇ ਹਨ, ਹੇ ਪਾਪ ਰਹਿਤ, ਉਹ ਹਜ਼ਾਰਾਂ ਗਲਤ ਕੰਮ ਅਤੇ ਵੱਡੇ ਪਾਪ ਕਰਦੇ ਹਨ।
ਕੁਰ੍ਵਂਤਃ ਪਿਤृਕਾਰ੍ਯੇषੁ ਪਾਪਾਤ੍ਪੂਤਾ ਦਿਵਂ ਗਤਾਃ। ਸ਼੍ਰੁਤਂ ਬਹੁਵਿਧਂ ਨਾਥ ਮੁਖਾਤ੍ਤੇ ਚ ਪੁਰਾਤਨਮ੍
ਪਰ ਪਿਤਰਾਂ ਦੀ ਰਸਮ ਕਰਦੇ ਹੋਏ, ਉਹ ਪਾਪ ਤੋਂ ਪਵਿੱਤਰ ਹੋ ਕੇ ਸੁਰਗ ਨੂੰ ਚਲੇ ਗਏ। ਤੇਰੇ ਮੂੰਹ ਤੋਂ ਪੁਰਾਣੀਆਂ ਕਈ ਵਾਰਤਾਵਾਂ ਸੁਣੀਆਂ ਹਨ, ਹੇ ਸਵਾਮੀ।
ਕ੍ਸ਼ਂਤੁਮਰ੍ਹਸਿ ਧਰ੍ਮਜ੍ਞ ਸ਼ਾਪਸ੍ਯਾਂਤੋ ਵਿਧੀਯਤਾਮ੍। ਵਸਿष੍ਠ ਉਵਾਚ-। ਸ਼ਾਪੋ ਵੋਥ ਯਥਾ ਪਾਪ੍ਮਾ ਨ ਤੁ ਧਰ੍ਮਵਿਚਾਰਣਾਤ੍
ਧਰਮ ਜਾਣਨ ਵਾਲੇ, ਤੂੰ ਮਾਫ ਕਰ ਅਤੇ ਸ਼ਾਪ ਦੀ ਹੱਦ ਰੱਖ। ਵਸੀਸ਼ਠ ਨੇ ਕਿਹਾ: 'ਸ਼ਾਪ ਜਿਵੇਂ ਹੈ, ਉਹ ਧਰਮ ਦੀ ਵਿਚਾਰ ਤੋਂ ਨਹੀਂ ਹੈ।'
ਚਾਂਡਾਲਾਦੌ ਸਮੁਤ੍ਪਨ੍ਨਾਃ ਪੁਰਾਵृਤ੍ਤਂ ਸ੍ਮਰਿष੍ਯਥ। ਨ ਚ ਵੋ ਜ੍ਞਾਨਲੋਪਸ਼੍ਚ ਸ੍ਮृਤਿਸ਼ਾਸ੍ਤ੍ਰਮਨष੍ਟਕਮ੍
ਤੁਸੀਂ ਚੰਡਾਲ ਤੇ ਹੋਰ ਜਾਤੀਆਂ ਵਿੱਚ ਜਨਮ ਲਵੋਗੇ, ਪੁਰਾਣੀਆਂ ਘਟਨਾਵਾਂ ਯਾਦ ਰਹੇਗੀ। ਪਰ ਤੁਹਾਡਾ ਗਿਆਨ ਨਹੀਂ ਮੁਕੇਗਾ, ਨਾਂ ਹੀ ਸ਼ਾਸਤਰ ਭੁੱਲੇ ਜਾਣਗੇ।
ਪਾਪਯੋਨਿਂ ਸਮੁਤ੍ਤੀਰ੍ਯ ਪਸ਼੍ਚਾਨ੍ਮੋਕ੍ਸ਼ਂ ਗਮਿष੍ਯਥ। ਤਤਃ ਪ੍ਰਾਣਾਨ੍ਪਰਿਤ੍ਯਜ੍ਯ ਗੁਰੁਸ਼ਾਪਾਤ੍ਤੁ ਤੇ ਦ੍ਵਿਜਾਃ
ਪਾਪ ਵਾਲੀ ਜਾਤੀ ਤੋਂ ਪਾਰ ਹੋ ਕੇ, ਤੁਸੀਂ ਆਖਰ ਮੁਕਤੀ ਪਾਵੋਗੇ। ਫਿਰ, ਅਧਿਆਪਕ ਦੇ ਸ਼ਾਪ ਕਰਕੇ, ਉਹ ਦੋ ਵਾਰੀ ਜਨਮ ਲੈਣ ਵਾਲੇ ਆਪਣੀ ਜਿੰਦ ਛੱਡ ਕੇ ਦੁਬਾਰਾ ਜਨਮ ਲਏ।
ਜਾਤਾਸ਼੍ਚਾਂਡਾਲਯੋਨੌ ਤੁ ਸਰ੍ਵੇ ਜ੍ਞਾਨਸਮਨ੍ਵਿਤਾਃ। ਸ੍ਤਨ੍ਯਂ ਤੈਸ੍ਤੁ ਨ ਪੀਤਂ ਵੈ ਸ੍ਮਰਦ੍ਭਿਃ ਪੂਰ੍ਵਜਨ੍ਮ ਤਤ੍
ਉਹ ਸਾਰੇ ਚੰਡਾਲ ਜਾਤੀ ਵਿੱਚ ਜਨਮ ਲਏ, ਪਰ ਗਿਆਨ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ। ਉਹਨਾਂ ਨੇ ਆਪਣੀ ਮਾਂ ਦਾ ਦੁੱਧ ਨਹੀਂ ਪਿਆ, ਪਿਛਲੇ ਜਨਮ ਨੂੰ ਯਾਦ ਕਰਦੇ ਹੋਏ।
ਮृਤਾ ਜਾਤਾ ਮृਗਾਃ ਸਰ੍ਵੇ ਚਕ੍ਰਵਾਕਾਃ ਪੁਨਰ੍ਵਨੇ। ਹਂਸਾਸ੍ਤੁ ਮਾਨਸੇ ਤੀਰ੍ਥੇ ਸ਼ੁਕ੍ਲਾ ਜਾਤਾਃ ਪੁਨਰ੍ਦ੍ਵਿਜਾਃ
ਸਾਰੇ ਮਰ ਕੇ ਮਿਰਗ ਬਣੇ, ਫਿਰ ਜੰਗਲ ਵਿੱਚ ਚਕਰਵਾਕ ਪੰਛੀ ਹੋਏ। ਮਾਨਸ ਸਰੋਵਰ 'ਤੇ ਸਫੈਦ ਹੰਸ ਬਣ ਕੇ, ਉਹ ਮੁੜ ਦੋ ਵਾਰੀ ਜਨਮ ਲੈਣ ਵਾਲੇ ਬਣੇ।
ਮੁਮੂਰ੍षਵੋ ਮਹਾਭਾਗਾ ਮृਤਾਸ੍ਤੇ ਖੇਦਕਾਰਣਾਤ੍। ਤਸ੍ਮਿਨ੍ਕਾਲੇ ਮਹਾਰਾਜੋ ਧਰ੍ਮਕੇਤੁਰਿਤਿ ਸ੍ਮृਤਃ
ਉਹ ਮਹਾਨ ਆਤਮਾ, ਜੋ ਮਰਨ ਦੀ ਇੱਛਾ ਕਰਦੇ ਸਨ, ਦੁਖ ਦੇ ਕਾਰਨ ਮਰ ਗਏ। ਉਸ ਸਮੇਂ 'ਧਰਮਕੇਤੁ' ਨਾਮ ਦਾ ਮਹਾਨ ਰਾਜਾ ਯਾਦ ਕੀਤਾ ਗਿਆ।
ਯਯੌ ਸ੍ਨਾਤੁਂ ਤਤਸ੍ਤੀਰ੍ਥਂ ਸਦਾਰਃ ਸਪਰਿਚ੍ਛਦਃ। ਤਤੋ ਹਂਸਾਸ੍ਤ੍ਰਯੋ ਮੋਹਾਦ੍ਰਾਜ੍ਯਂ ਭੋਗ੍ਯਂ ਤੁ ਯੋषਿਤਃ
ਫਿਰ, ਆਪਣੀ ਪਤਨੀ ਅਤੇ ਸਾਥੀਆਂ ਨਾਲ, ਉਹ ਪਵਿੱਤਰ ਥਾਂ ਤੇ ਇਸ਼ਨਾਨ ਕਰਨ ਗਿਆ। ਉਥੇ, ਤਿੰਨ ਹੰਸ ਮੋਹ ਵਿਚ ਰਾਜ ਦੇ ਸੁਖ-ਸਾਧਨ ਔਰਤਾਂ ਵਜੋਂ ਭੋਗਣ ਲੱਗ ਪਏ।
ਭਕ੍ਸ਼੍ਯਾਣਿ ਚਿਂਤਯਂਤਸ਼੍ਚ ਲੋਕਾਂਤਰਮਯੁਸ੍ਤਦਾ। ਜ੍ਞਾਤ੍ਵਾ ਵੇਦਂ ਚ ਵੇਦਾਂਗਂ ਮੋਕ੍ਸ਼ਂ ਯਾਸ੍ਯਾਮਹੇ ਵਯਮ੍
ਖਾਣ-ਪੀਣ ਦੀ ਸੋਚ ਕਰਦੇ ਹੋਏ, ਉਹ ਉਸ ਵੇਲੇ ਹੋਰ ਲੋਕਾਂ ਦੇ ਲੋਕਾਂ ਵਿਚ ਚਲੇ ਗਏ। ਵੇਦ ਅਤੇ ਵੇਦਾਂਗ ਜਾਣ ਕੇ, ਉਹ ਕਹਿਣ ਲੱਗੇ, 'ਅਸੀਂ ਮੁਕਤੀ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰਾਂਗੇ।'
ਚਿਂਤਯਂਤੋ ਗਤਾ ਅਨ੍ਯੇ ਤਤੋ ਲੋਕਾਂਤਰਂ ਪ੍ਰਤਿ। ਅਥ ਤ੍ਰਯੋ ਨृਪਾ ਜਾਤਾਸ਼੍ਚਤ੍ਵਾਰੋ ਵਿਪ੍ਰਸਤ੍ਤਮਾਃ
ਵਿਚਾਰ ਕਰਦੇ ਹੋਏ, ਹੋਰ ਵੀ ਲੋਕ ਹੋਰ ਲੋਕਾਂ ਵੱਲ ਚਲੇ ਗਏ। ਫਿਰ ਤਿੰਨ ਰਾਜੇ ਬਣੇ ਅਤੇ ਚਾਰ ਵਧੀਆ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਹੋਏ।
ਕੁਰੁਕ੍ਸ਼ੇਤ੍ਰੇ ਤਤੋ ਵੇਦਾਨ੍ਵੇਦਾਂਗਾਨਿ ਸਮਂਤਤਃ। ਤਪੋਬਲਾਦ੍ਵਿਦਂਤਿ ਸ੍ਮ ਵਾਰ੍ਤਾਂ ਚਾਮੁਤ੍ਰ ਚੇਹ ਚ
ਫਿਰ, ਕੁਰੁਖੇਤਰ ਵਿੱਚ, ਉਹ ਵੇਦ ਅਤੇ ਵੇਦਾਂਗ ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਜਾਣ ਲਏ। ਤਪ ਦੀ ਤਾਕਤ ਨਾਲ, ਉਹ ਇੱਥੇ ਅਤੇ ਪਰਲੋਕ ਦੀ ਖਬਰ ਸਮਝ ਲਏ।
ਤ੍ਰਯੋ ਰਾਜਕੁਲੇ ਜਾਤਾ ਰਾਜਾਨੋ ਮਦਮੋਹਿਤਾਃ। ਜ੍ਞਾਨਲੋਪਾਤ੍ਪਰਂ ਲੋਕਂ ਨ ਜਾਨਂਤਿ ਹਿਤਾਹਿਤਮ੍
ਤਿੰਨ ਰਾਜਕੁਲ ਵਿੱਚ ਰਾਜੇ ਵਜੋਂ ਜਨਮ ਲਏ, ਜੋ ਅਹੰਕਾਰ ਅਤੇ ਮੋਹ ਵਿਚ ਮਸਤ ਸਨ। ਗਿਆਨ ਦੀ ਕਮੀ ਕਰਕੇ, ਉਹ ਉੱਚਾ ਲੋਕ ਜਾਂ ਹਿਤ-ਅਹਿਤ ਨਹੀਂ ਜਾਣਦੇ ਸਨ।
ਤੇ ਚ ਵਿਪ੍ਰਾਸ਼੍ਚ ਸਂਦੇਹਾਦਾਹੂਯ ਚੇਟਕਂ ਸ੍ਵਕਮ੍। ਰਾਜ੍ਞੋ ਗਚ੍ਛ ਸ੍ਵਕਾਰ੍ਪਣ੍ਯਾਤ੍ਪਤ੍ਰਂ ਦੇਹਿ ਚ ਸਂਭ੍ਰਮਾਤ੍
ਉਹ ਬ੍ਰਾਹਮਣ, ਸੰਦੇਹ ਵਿਚ, ਆਪਣਾ ਨੌਕਰ ਬੁਲਾਇਆ ਅਤੇ ਕਿਹਾ, 'ਰਾਜੇ ਕੋਲ ਜਾ, ਆਪਣੀ ਨਿਮਰਤਾ ਨਾਲ ਇਹ ਪੱਤਰ ਜਲਦੀ ਦੇ।'
ਸਪ੍ਤ ਵ੍ਯਾਧਾ ਦਸ਼ਾਰ੍ਣੇषੁ ਮृਗਾਃ ਕਾਲਂਜਰੇ ਗਿਰੌ। ਚਕ੍ਰਵਾਕਾਃ ਸ਼ਰਦ੍ਵੀਪੇ ਹਂਸਾਃ ਸਰਸਿ ਮਾਨਸੇ
ਸੱਤ ਦਸ਼ਾਰਣ ਦੇ ਸ਼ਿਕਾਰੀ, ਕਾਲੰਜਰ ਪਹਾੜ 'ਤੇ ਹਿਰਣ, ਸ਼ਰਦ ਟਾਪੂ 'ਤੇ ਚਕਰਵਾਕ ਪੰਛੀ, ਅਤੇ ਮਾਨਸ ਸਰੋਵਰ 'ਚ ਹੰਸ ਬਣੇ।
ਤੇਪਿ ਜਾਤਾਃ ਕੁਰੁਕ੍ਸ਼ੇਤ੍ਰੇ ਬ੍ਰਾਹ੍ਮਣਾ ਵੇਦਪਾਰਗਾਃ। ਪ੍ਰਸ੍ਥਿਤਾ ਦੂਤਮਧ੍ਵਾਨਂ ਯੂਯਂ ਕਿਮਵਸੀਦਥ
ਉਹ ਵੀ ਕੁਰੁਖੇਤਰ ਵਿੱਚ ਵੇਦਾਂ ਦੇ ਵਿਦਵਾਨ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਵਜੋਂ ਜਨਮ ਲਏ। ਦੂਤ ਦੇ ਰਾਹ 'ਤੇ ਚਲਦੇ ਹੋਏ, ਉਹ ਪੁੱਛਦੇ ਹਨ, 'ਤੁਸੀਂ ਉਦਾਸ ਕਿਉਂ ਹੋ?'
ਗृਹੀਤ੍ਵਾ ਚੇਟਕੋ ਲੇਖਂ ਰਾਜ੍ਞਸ੍ਤੁ ਸਮਦਰ੍ਸ਼ਯਤ੍। ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਲੇਖਂ ਤੁ ਰਾਜਾਨੋ ਰਾਜ੍ਯਂ ਤ੍ਯਕ੍ਤ੍ਵਾ ਯਯੁਰ੍ਦ੍ਵਿਜਾਨ੍
ਨੌਕਰ ਨੇ ਪੱਤਰ ਲੈ ਕੇ ਰਾਜੇ ਨੂੰ ਦਿਖਾਇਆ। ਪੱਤਰ ਵੇਖ ਕੇ, ਰਾਜੇ ਆਪਣਾ ਰਾਜ ਛੱਡ ਕੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਕੋਲ ਚਲੇ ਗਏ।
ਸ਼੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਵਾਕ੍ਯਂ ਤਤਸ੍ਤੇषਾਂ ਗਤਾਸ੍ਤੇ ਚ ਤਪੋਧਨਾਃ। ਅਚਿਰੇਣੈਵ ਕਾਲੇਨ ਮੋਕ੍ਸ਼ਂ ਯਾਤਾਸ਼੍ਚ ਤੈਸ੍ਸਹ
ਉਹਨਾਂ ਦੇ ਬਚਨ ਸੁਣ ਕੇ, ਤਪਸਵੀਆਂ ਚਲੇ ਗਏ। ਥੋੜ੍ਹੇ ਸਮੇਂ ਵਿੱਚ, ਉਹਨਾਂ ਦੇ ਨਾਲ-ਨਾਲ ਮੁਕਤੀ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰ ਲਏ।
ਯ ਇਦਂ ਸ਼ृਣੁਯਾਚ੍ਛ੍ਰਾਦ੍ਧੇ ਸਪ੍ਤਵ੍ਯਾਧਾਦਿਕਂ ਦ੍ਵਿਜ। ਅਕ੍ਸ਼ਯਂ ਚਾਨ੍ਨਪਾਨਂ ਚ ਪਿਤॄਣਾਮੁਪਤਿष੍ਠਤਿ
ਹੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣ, ਜੋ ਵੀ ਸ੍ਰਾਧ ਦੇ ਸਮੇਂ ਸੱਤ ਸ਼ਿਕਾਰੀ ਆਦਿ ਦੀ ਇਹ ਕਥਾ ਸੁਣਦਾ ਹੈ, ਉਸ ਦੇ ਪਿਤਰਾਂ ਨੂੰ ਅਖੂਤ ਖਾਣ-ਪੀਣ ਮਿਲਦਾ ਹੈ।
ਦ੍ਵਿਜ ਉਵਾਚ-। ਵਿਤ੍ਤਹੀਨਸ੍ਯ ਵਿਪ੍ਰਸ੍ਯ ਪਿਤृਕਾਰ੍ਯਂ ਕਥਂ ਭਵੇਤ੍। ਤਪਸ੍ਵਿਨੋ ਵਨਸ੍ਥਸ੍ਯ ਗृਹਸ੍ਥਸ੍ਯ ਚ ਕੇਸ਼ਵ
ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਨੇ ਕਿਹਾ: 'ਹੇ ਕੇਸ਼ਵ, ਜੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਕੋਲ ਧਨ ਨਹੀਂ, ਜਾਂ ਤਪਸਵੀ ਜੰਗਲ ਵਿੱਚ ਹੈ, ਜਾਂ ਗ੍ਰਿਹਸਥ ਹੈ, ਉਹ ਪਿਤਰ ਕਰਤਬ ਕਿਵੇਂ ਕਰ ਸਕਦਾ ਹੈ?'
ਭਗਵਾਨੁਵਾਚ-। ਤृਣਕਾष੍ਠਾਰ੍ਜਨਂ ਕृਤ੍ਵਾ ਪ੍ਰਾਰ੍ਥਯਿਤ੍ਵਾ ਵਰਾਟਕਮ੍। ਕਰੋਤਿ ਪਿਤृਕਾਰ੍ਯਾਣਿ ਤਤੋ ਲਕ੍ਸ਼ਗੁਣਂ ਭਵੇਤ੍ ੩੦੦ 1.50.
ਭਗਵਾਨ ਨੇ ਕਿਹਾ: 'ਘਾਸ-ਲੱਕੜ ਇਕੱਠਾ ਕਰਕੇ, ਛੋਟਾ ਸikka ਮੰਗ ਕੇ, ਜੇ ਪਿਤਰ ਕਰਤਬ ਕਰੇ, ਤਾਂ ਉਸ ਨੂੰ ਲੱਖ ਗੁਣਾ ਫਲ ਮਿਲਦਾ ਹੈ।'