ਸਂਸ੍ਕਾਰਸ਼੍ਚ ਭਵੇਦ੍ਯਸ੍ਯ ਮृਤਸ੍ਯ ਪਰਵਾਸਰੇ। षष੍ਟਿਰ੍ਵਰ੍षਸਹਸ੍ਰਾਣਿ ਕੁਂਭੀਪਾਕੇ ਪ੍ਰਤਿष੍ਠਤਿ
ਜੇ ਕਿਸੇ ਮਰਨ ਵਾਲੇ ਦੀ ਅੰਤਿਮ ਕ੍ਰਿਆ ਉਸ ਦੀ ਮੌਤ ਤੋਂ ਅਗਲੇ ਦਿਨ ਕੀਤੀ ਜਾਵੇ, ਤਾਂ ਉਹ ਕੂੰਭੀਪਾਕ ਨਰਕ ਵਿੱਚ ਸਾਠ ਹਜ਼ਾਰ ਸਾਲ ਰਹਿੰਦਾ ਹੈ।
ਅਸ੍ਪृਸ਼੍ਯਸ੍ਪਰ੍ਸ਼ਨਾਦੇਵ ਉਚ੍ਛਿष੍ਟਃ ਪਤਿਤੋ ਮृਤਃ। ਸੁਚਿਰਂ ਨਰਕੇ ਸ੍ਥਿਤ੍ਵਾ ਮ੍ਲੇਚ੍ਛਜਾਤਿषੁ ਜਾਯਤੇ
ਜੇ ਕੋਈ ਅਸਪ੍ਰਸ਼ਯ ਦੇ ਸਪਰਸ਼ ਜਾਂ ਅਸ਼ੁੱਧ ਹਾਲਤ ਵਿੱਚ ਮਰ ਜਾਵੇ, ਤਾਂ ਉਹ ਲੰਮੇ ਸਮੇਂ ਨਰਕ ਵਿੱਚ ਰਹਿ ਕੇ ਮਲੇਛ ਜਾਤੀਆਂ ਵਿੱਚ ਜਨਮ ਲੈਂਦਾ ਹੈ।
ਤਥੈਵ ਬਹੁਕੀਟੇषੁ ਜਾਯਤੇ ਸਤ੍ਤ੍ਵਜਾਤਿषੁ। ਤਸ੍ਮਾਨ੍ਨ ਚਿਰਕਾਲੇषੁ ਜਾਨੀਯਾਤ੍ਪੁਣ੍ਯਪਾਤਕਮ੍
ਇਸੇ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਉਹ ਕਈ ਕਿਸਮ ਦੇ ਕੀੜਿਆਂ ਅਤੇ ਨੀਵੀਂ ਜਾਤੀਆਂ ਵਿੱਚ ਜਨਮ ਲੈਂਦਾ ਹੈ। ਇਸ ਲਈ, ਚੰਗਾ-ਮੰਦਾ ਤੁਰੰਤ ਸਮਝ ਲੈਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ।
ਪੁਣ੍ਯਾਤ੍ਪੁਣ੍ਯਪ੍ਰਯੋਗੈਸ਼੍ਚ ਸਰ੍ਵੇषਾਂ ਮਰ੍ਤ੍ਯਵਾਸਿਨਾਮ੍। ਮਰਣੇ ਯਾ ਗਤਿਃ ਪੁਂਸਾਂ ਗਤਿਰ੍ਭਵਤਿ ਤਾਦृਸ਼ੀ
ਸਭ ਮਰਣ ਵਾਲਿਆਂ ਦੀ ਮੌਤ ਵੇਲੇ ਦੀ ਗਤੀ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਚੰਗੇ-ਮੰਦੇ ਕਰਮਾਂ ਦੇ ਅਨੁਸਾਰ ਹੀ ਹੁੰਦੀ ਹੈ।
ਪੁਣ੍ਯਤੀਰ੍ਥੇ ਮृਤੋ ਯਸ੍ਤੁ ਵਿष੍ਣੋਰ੍ਨਾਮਾਨਿ ਚਿਂਤਯਨ੍। ਪਾਪਾਤ੍ਪੂਤੋ ਵ੍ਰਜੇਤ੍ਸ੍ਵਰ੍ਗਂ ਸਰ੍ਵਦੋषੈਰ੍ਨ ਲਿਪ੍ਯਤੇ
ਜੇ ਕੋਈ ਵਿਅਕਤੀ ਪਵਿੱਤਰ ਥਾਂ ਤੇ ਵਿਸ਼ਨੂੰ ਦੇ ਨਾਮ ਸੋਚਦਿਆਂ ਮਰ ਜਾਵੇ, ਤਾਂ ਉਹ ਪਾਪਾਂ ਤੋਂ ਸਾਫ ਹੋ ਕੇ ਸਵਰਗ ਵਿੱਚ ਜਾਂਦਾ ਹੈ ਅਤੇ ਕਿਸੇ ਵੀ ਦੋਸ਼ ਨਾਲ ਨਹੀਂ ਲੱਗਦਾ।
ਪਿਤੁਰ੍ਮृਤਸ੍ਯ ਦੇਹਂ ਤੁ ਵਹੇਦ੍ਯਸ੍ਤੁ ਸੁਤੋ ਬਲੀ। ਪਦੇਪਦੇਸ਼੍ਵਮੇਧਸ੍ਯ ਫਲਂ ਪ੍ਰਾਪ੍ਨੋਤ੍ਯਸਂਸ਼ਯਮ੍
ਜੇ ਪਿਤਾ ਦੇ ਮਰਨ ਤੋਂ ਬਾਅਦ ਉਸ ਦਾ ਤਾਕਤਵਰ ਪੁੱਤਰ ਉਸ ਦੀ ਲਾਸ਼ ਚੁੱਕ ਕੇ ਲੈ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਤਾਂ ਹਰ ਕਦਮ 'ਤੇ ਉਸ ਨੂੰ ਅਸ਼ਵਮੇਧ ਯਗ ਦਾ ਫਲ ਮਿਲਦਾ ਹੈ।
ਪ੍ਰਾਕ੍ਚਿਤੌ ਚ ਪਿਤੁਰ੍ਦੇਹੇ ਮੁਖਾਗ੍ਨਿਂ ਕਾਰਯੇਤ੍ਸੁਤਃ। ਵਿਧਿਨਾ ਮਂਤ੍ਰਪੂਤੇਨ ਪਸ਼੍ਚਾਦ੍ਦੇਹਂ ਦਹੇਤ੍ਪੁਨਃ
ਸ਼ਮਸ਼ਾਨ ਘਾਟ 'ਤੇ ਪੁੱਤਰ ਮੰਤ੍ਰਾਂ ਦੇ ਅਨੁਸਾਰ ਪਿਤਾ ਦੀ ਲਾਸ਼ ਦੇ ਮੂੰਹ ਵਿੱਚ ਅੱਗ ਪਾਵੇ, ਫਿਰ ਪੂਰੀ ਲਾਸ਼ ਸਾੜ ਦੇਵੇ।
ਲੋਭਮੋਹਸਮਾਯੁਕ੍ਤਂ ਪਾਪਪੁਣ੍ਯਸਮਾਵृਤਮ੍। ਦਹੇਯਂ ਸਰ੍ਵਗਾਤ੍ਰਾਣਿ ਦਿਵ੍ਯਾਨ੍ਲੋਕਾਨ੍ਸ ਗਚ੍ਛਤੁ
ਜਿਸ ਸਰੀਰ ਵਿੱਚ ਲੋਭ ਤੇ ਮੋਹ ਭਰਿਆ ਹੋਇਆ ਹੈ, ਜੋ ਪਾਪ ਤੇ ਪੁੰਨ ਨਾਲ ਢੱਕਿਆ ਹੋਇਆ ਹੈ, ਉਸ ਨੂੰ ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਸਾੜ ਦੇਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ, ਤਾਂ ਜੋ ਆਤਮਾ ਦਿਵਿਆ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਪਹੁੰਚ ਸਕੇ।
ਦਗ੍ਧ੍ਵਾ ਚ ਲਂਘਯੇਤ੍ਪੁਤ੍ਰੋਪ੍ਯਸ੍ਥਿਸਂਚਯਨਂ ਪ੍ਰਤਿ। ਦਸ਼ਾਹੇ ਸਮਨੁਪ੍ਰਾਪ੍ਤੇ ਚਾਰ੍ਦ੍ਰਵਸ੍ਤ੍ਰਂ ਪਰਿਤ੍ਯਜੇਤ੍
ਲਾਸ਼ ਸਾੜਣ ਤੋਂ ਬਾਅਦ ਪੁੱਤਰ ਹੱਡੀਆਂ ਇਕੱਠੀਆਂ ਕਰਨ ਲਈ ਜਾਵੇ, ਅਤੇ ਦਸਵੇਂ ਦਿਨ ਆਉਣ 'ਤੇ ਆਪਣੇ ਗੀਲੇ ਕੱਪੜੇ ਛੱਡ ਦੇਵੇ।
ਛਿਤ੍ਵਾ ਚ ਲੋਹਿਤਂ ਚੇਲਂ ਵਹ੍ਨੌ ਚਾਥ ਜਲੇ ਕ੍ਸ਼ਿਪੇਤ੍। ਤਤਸ਼੍ਚੈਕਾਦਸ਼ਾਹੇ ਚ ਸ਼੍ਰਾਦ੍ਧਂ ਕੁਰ੍ਯਾਦ੍ਵਿਚਕ੍ਸ਼ਣਃ
ਖੂਨ ਨਾਲ ਲੱਗੇ ਕੱਪੜੇ ਨੂੰ ਕੱਟ ਕੇ, ਉਹ ਅੱਗ ਜਾਂ ਪਾਣੀ ਵਿੱਚ ਸੁੱਟ ਦੇਵੇ; ਫਿਰ ਗਿਆਨਵਾਨ ਵਿਅਕਤੀ ਗਿਆਰਵੇਂ ਦਿਨ ਸ਼੍ਰਾਦ ਕਰੇ।
ਪ੍ਰੇਤਸ੍ਯ ਦੇਹਪੁष੍ਟ੍ਯਰ੍ਥਂ ਬ੍ਰਾਹ੍ਮਣੈਕਂ ਤੁ ਭੋਜਯੇਤ੍। ਦਾਨਂ ਦਦ੍ਯਾਚ੍ਚ ਵਿਧਿਵਦ੍ਵਸ੍ਤ੍ਰਂ ਪੀਠਂ ਚ ਪਾਦੁਕਾਮ੍
ਪ੍ਰੇਤ ਦੇ ਸਰੀਰ ਦੀ ਪੋਸ਼ਣ ਲਈ, ਇੱਕ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਨੂੰ ਭੋਜਨ ਕਰਵਾਏ, ਅਤੇ ਵਿਧੀ ਅਨੁਸਾਰ ਕੱਪੜਾ, ਪੀਠ ਤੇ ਪੈਰਾਂ ਦੀਆਂ ਚਪਲਾਂ ਦਾਨ ਕਰੇ।
ਸਰ੍ਵੋਪਕਰਣੈਸ੍ਤੁਲ੍ਯਂ ਧਰਾਦਿਗਜਵਾਜਿਕਮ੍। ਕृष੍ਣਾਂ ਗਾਂ ਚ ਪ੍ਰਦਦ੍ਯਾਤ੍ਤੁ ਸਰ੍ਵਪਾਪਵਿਮੁਕ੍ਤਯੇ
ਸਭ ਸਾਮਾਨਾਂ ਸਮੇਤ, ਧਰਤੀ, ਹਾਥੀ, ਘੋੜੇ ਅਤੇ ਕਾਲੀ ਗਾਂ ਦਾਨ ਕਰੇ, ਤਾਂ ਕਿ ਸਭ ਪਾਪਾਂ ਤੋਂ ਮੁਕਤੀ ਮਿਲੇ।
ਚਤੁਰ੍ਥਾਹੇ ਤ੍ਰਿਪਕ੍ਸ਼ੇ ਚ षਣ੍ਮਾਸੇ ਚਾਬ੍ਦਿਕੇ ਤਥਾ। ਦ੍ਵਾਦਸ਼ ਪ੍ਰਤਿਮਾਸ੍ਯਾਨਿ ਸ਼੍ਰਾਦ੍ਧਾਨ੍ਯੇ ਤਾਨਿ षੋਡਸ਼
ਚੌਥੇ ਦਿਨ, ਤਿੰਨ ਪੱਖਾਂ ਬਾਅਦ, ਛੇ ਮਹੀਨੇ ਬਾਅਦ ਅਤੇ ਇੱਕ ਸਾਲ ਬਾਅਦ, ਬਾਰਾਂ ਸ਼੍ਰਾਦ ਕਰਨੇ ਹਨ, ਜੋ ਕੁੱਲ ਸੋਲਾਂ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ।
ਯਸ੍ਯੈਤਾਨਿ ਨ ਸਂਤੀਹ ਯਥਾਸ਼ਕ੍ਤਿ ਚ ਸ਼੍ਰਦ੍ਧਯਾ। ਪਿਸ਼ਾਚਤ੍ਵਂ ਸ੍ਥਿਰਂ ਤਸ੍ਯ ਦਤ੍ਤੈਃ ਸ਼੍ਰਾਦ੍ਧਸ਼ਤੈਰਪਿ
ਜੇ ਕੋਈ ਵਿਅਕਤੀ ਇਹ ਸ਼੍ਰਾਦ ਨਹੀਂ ਕਰਦਾ ਜਾਂ ਸ਼ਰਧਾ ਨਾਲ ਜਿੰਨਾ ਹੋ ਸਕੇ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਤਾਂ ਉਹ ਪਿਸ਼ਾਚ ਹੀ ਰਹਿੰਦਾ ਹੈ, ਭਾਵੇਂ ਉਹ ਸੌ ਸ਼੍ਰਾਦ ਕਰ ਲਏ।
ਅਬ੍ਦਮਂਬੁਘਟਂ ਦਦ੍ਯਾਦਨ੍ਨਂ ਚਾਮਿषਸਂਯੁਤਂ। ਨਿਤ੍ਯਾਨਿਤ੍ਯਮਭਾਵਾਚ੍ਚ ਕ੍ਸ਼ਪਨ੍ਮਾਸਂ ਕ੍ਸ਼ਮਾਪਯੇਤ੍
ਉਹ ਸਾਲ ਲਈ ਪਾਣੀ ਦਾ ਘੜਾ ਅਤੇ ਮਾਸ ਮਿਲਿਆ ਹੋਇਆ ਭੋਜਨ ਦੇਵੇ; ਸਭ ਚੀਜ਼ਾਂ ਦੀ ਨਾਸਵਾਦੀ ਹੋਣ ਕਰਕੇ, ਮਹੀਨੇ-ਮਹੀਨੇ ਦੀ ਰੀਤ ਪੂਰੀ ਕਰੇ।
ਸਪਿਂਡੀਕਰਣਸ਼੍ਰਾਦ੍ਧਂ ਗਤੇ ਸਂਵਤ੍ਸਰੇ ਬੁਧਃ। ਪਾਰ੍ਵਣਸ੍ਯ ਵਿਧਾਨੇਨ ਕਾਰਯੇਦ੍ਦ੍ਵਿਜਸਤ੍ਤਮਃ
ਜਦੋਂ ਇੱਕ ਸਾਲ ਹੋ ਜਾਵੇ, ਤਾਂ ਗਿਆਨਵਾਨ ਵਿਅਕਤੀ ਪੂਰਨਮਾਸੀ ਦੀ ਵਿਧੀ ਅਨੁਸਾਰ ਸਪੀੰਡੀਕਰਨ ਸ਼੍ਰਾਦ ਕਰੇ।
ਪਿਤੁਰਬ੍ਦਮਸ਼ੌਚਂ ਸ੍ਯਾਨ੍ਮਾਤੁਃ षਣ੍ਮਾਸਮੇਵ ਚ। ਤ੍ਰਿਮਾਸਂ ਤੁ ਸ੍ਤ੍ਰਿਯਸ਼੍ਚੈਵ ਤਦਰ੍ਦ੍ਧਂ ਭ੍ਰਾਤृਪੁਤ੍ਰਯੋਃ
ਪਿਤਾ ਲਈ ਇੱਕ ਸਾਲ, ਮਾਤਾ ਲਈ ਛੇ ਮਹੀਨੇ, ਔਰਤ ਲਈ ਤਿੰਨ ਮਹੀਨੇ, ਅਤੇ ਭਰਾ ਜਾਂ ਪੁੱਤਰ ਲਈ ਉਸ ਦਾ ਅੱਧਾ ਅਸ਼ੁਚਿਤਾ ਸਮਾਂ ਹੁੰਦਾ ਹੈ।
ਸਪਿਂਡਾਨਾਮਸ਼ੌਚਂ ਸ੍ਯਾਦ੍ਯਾਵਦ੍ਗੇਹੇ ਸ ਤਿष੍ਠਤਿ। ਪੁਤ੍ਰਸ੍ਯ ਯਨ੍ਨਿषਿਦ੍ਧਂ ਤੁ ਸ਼ृਣੁ ਤਾਤ ਵਦਾਮ੍ਯਹਮ੍
ਸਪੀੰਡਾਂ ਦੀ ਅਸ਼ੁਚਿਤਾ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਘਰ ਵਿੱਚ ਰਹਿਣ ਤੱਕ ਰਹਿੰਦੀ ਹੈ; ਹੁਣ ਸੁਣ, ਪੁੱਤਰ ਲਈ ਕੀ ਨਿਸ਼ੇਧ ਹੈ, ਮੈਂ ਦੱਸਦਾ ਹਾਂ।
ਬ੍ਰਹ੍ਮਚਾਰੀ ਸਦਾਚਾਰੀ ਨ ਗਚ੍ਛੇਚ੍ਚ ਸ੍ਤ੍ਰਿਯਂ ਕ੍ਵਚਿਤ੍। ਸਪ੍ਤਘਟ੍ਯਾਃ ਪਰਂ ਚੈਵ ਨਵਘਟ੍ਯਾਸ਼੍ਚ ਪੂਰ੍ਵਤਃ
ਜੋ ਵਿਦਿਆਰਥੀ ਬ੍ਰਹਮਚਰੀ ਅਤੇ ਚੰਗੀ ਚਲਣ ਵਾਲਾ ਹੋਵੇ, ਉਹ ਕਿਸੇ ਵੀ ਥਾਂ ਔਰਤ ਦੇ ਨੇੜੇ ਨਾ ਜਾਵੇ। ਸੱਤਵੇਂ ਘੜੀ ਤੋਂ ਬਾਅਦ ਅਤੇ ਨੌਂਵੇਂ ਘੜੀ ਤੋਂ ਪਹਿਲਾਂ, ਉਹ ਨਾ ਜਾਵੇ।
ਸ ਕਾਲਃ ਕੁਤਪੋ ਜ੍ਞੇਯਃ ਪਿਤॄਣਾਂ ਦਤ੍ਤਮਕ੍ਸ਼ਯਮ੍। ਸ਼੍ਰਾਦ੍ਧੇ ਤ੍ਰੀਣਿ ਪਵਿਤ੍ਰਾਣਿ ਦੌਹਿਤ੍ਰਂ ਕੁਤਪਸ੍ਤਿਲਾਃ
ਉਹ ਸਮਾਂ 'ਕੁਤਪ' ਜਾਣੋ, ਜਿਸ ਵੇਲੇ ਪਿਤਰਾਂ ਨੂੰ ਦਿੱਤਾ ਹੋਇਆ ਦਾਨ ਕਦੇ ਖਤਮ ਨਹੀਂ ਹੁੰਦਾ। ਸ਼੍ਰਾਦ੍ਹ ਸਮੇਂ ਤਿੰਨ ਚੀਜ਼ਾਂ ਪਵਿੱਤਰ ਹਨ: ਧੀ ਦਾ ਪੁੱਤ, ਕੁਤਪ ਦਾ ਸਮਾਂ, ਅਤੇ ਤਿਲ।
ਤ੍ਰੀਣਿ ਚਾਤ੍ਰ ਪ੍ਰਸ਼ਂਸਂਤਿ ਸਤ੍ਯਮਕ੍ਰੋਧਮਤ੍ਵਰਾਮ੍। ਸਾਯਂ ਸਂਧ੍ਯਾਂ ਪਰਾਨ੍ਨਂ ਚ ਪੁਨਰ੍ਭੋਜਨਮੈਥੁਨਮ੍
ਇੱਥੇ ਤਿੰਨ ਗੁਣਾਂ ਦੀ ਵਡਿਆਈ ਕੀਤੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ: ਸਚਾਈ, ਗੁੱਸੇ ਤੋਂ ਰਹਿਤ ਅਤੇ ਜਲਦੀ ਨਾ ਕਰਨਾ। ਸ਼ਾਮ ਦੀ ਸੰਧਿਆ, ਦੂਜੇ ਦਾ ਖਾਣਾ, ਮੁੜ ਖਾਣਾ ਅਤੇ ਸੰਭੋਗ ਤੋਂ ਬਚੋ।
ਦਾਨਂ ਪ੍ਰਤਿਗ੍ਰਹਂ ਚੈਵ ਸ਼੍ਰਾਦ੍ਧਂ ਕृਤ੍ਵਾ ਵਿਵਰ੍ਜਯੇਤ੍। ਅਕਰ੍ਤਵ੍ਯਸ਼ਤਂ ਕृਤ੍ਵਾ ਸ਼੍ਰਾਦ੍ਧਂ ਕੁਰ੍ਯਾਦ੍ਵਿਚਕ੍ਸ਼ਣਃ
ਦਾਨ ਦੇਣਾ, ਦਾਨ ਲੈਣਾ ਅਤੇ ਸ਼੍ਰਾਦ੍ਹ ਕਰਨਾ ਗਲਤ ਸਮੇਂ ਤੇ ਨਹੀਂ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ। ਪਰ ਜੋ ਸਮਝਦਾਰ ਹੈ, ਉਹ ਸੌ ਵਾਰੀ ਗਲਤ ਕੰਮ ਕਰ ਕੇ ਵੀ ਸ਼੍ਰਾਦ੍ਹ ਕਰ ਸਕਦਾ ਹੈ।
ਤਚ੍ਚ ਕਰ੍ਤਵ੍ਯਤਾਮੇਤਿ ਸ੍ਵਯਮੁਕ੍ਤਂ ਵਿਰਿਂਚਿਨਾ। ਸ਼ृਣੁ ਪੁਤ੍ਰ ਪੁਰਾਵृਤ੍ਤਂ ਬਹੂਨਾਂ ਚ ਵਦਾਮ੍ਯਹਮ੍
ਇਹ ਕੰਮ ਕਰਨਾ ਲਾਜ਼ਮੀ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਜਿਵੇਂ ਕਿ ਬ੍ਰਹਮਾ ਨੇ ਆਪ ਕਿਹਾ। ਸੁਣੋ ਪੁੱਤਰ, ਮੈਂ ਤੈਨੂੰ ਪੁਰਾਣੇ ਸਮਿਆਂ ਦੀਆਂ ਅਤੇ ਹੋਰ ਕਈ ਘਟਨਾਵਾਂ ਦੱਸਦਾ ਹਾਂ।
ਗੁਰੋਰ੍ਗੋਹਨਨਂ ਕृਤ੍ਵਾ ਦਦੁਃ ਸ਼੍ਰਾਦ੍ਧਂ ਯਯੁਰ੍ਦਿਵਮ੍। ਤੇषਾਂ ਚ ਕੀਰ੍ਤ੍ਤਨਾਦੇਵ ਸ਼੍ਰਾਦ੍ਧਂ ਭਵਤਿ ਚਾਕ੍ਸ਼ਯਮ੍
ਉਹਨਾਂ ਨੇ ਆਪਣੇ ਅਧਿਆਪਕ ਦੀ ਪਿਆਰੀ ਗਾਂ ਮਾਰ ਕੇ ਸ਼੍ਰਾਦ੍ਹ ਕੀਤਾ ਅਤੇ ਸੁਰਗ ਨੂੰ ਚਲੇ ਗਏ। ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਕਹਾਣੀ ਸੁਣਾਉਣ ਨਾਲ ਵੀ ਸ਼੍ਰਾਦ੍ਹ ਕਦੇ ਖਤਮ ਨਹੀਂ ਹੁੰਦਾ।
ਵਸਿष੍ਠਸ੍ਯ ਮੁਨੇਃ ਸ਼ਿष੍ਯਾ ਬ੍ਰਾਹ੍ਮਣਾਸ੍ਸਪ੍ਤ ਸੁਵ੍ਰਤਾਃ। ਪਿਤृਸ਼੍ਰਾਦ੍ਧੇ ਸਮਾਯਾਤੇ ਹੋਮਧੇਨੁਂ ਗੁਰੋਃ ਪ੍ਰਿਯਾਮ੍
ਵਸੀਸ਼ਠ ਰਿਸ਼ੀ ਦੇ ਸੱਤ ਚੰਗੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਵਿਦਿਆਰਥੀ, ਜਦ ਪਿਤਰਾਂ ਦੀ ਰਸਮ ਆਈ, ਉਹਨਾਂ ਨੇ ਆਪਣੇ ਅਧਿਆਪਕ ਦੀ ਪਿਆਰੀ ਹੋਮ ਵਾਲੀ ਗਾਂ ਦੀ ਇੱਛਾ ਕੀਤੀ।
ਪ੍ਰਾਰ੍ਥਯਿਤ੍ਵਾ ਗृਹਂ ਨੀਤ੍ਵਾ ਸਪ੍ਤਭਿਰ੍ਭ੍ਰਾਤृਭਿਰ੍ਮੁਦਾ। ਗਵ੍ਯਾਰ੍ਥਂ ਪਿਤृਯਜ੍ਞੇ ਤਾਂ ਧੇਨੁਂ ਹਤ੍ਵਾ ਵਿਮृਸ਼੍ਯ ਚ
ਉਹਨਾਂ ਨੇ ਮੰਗ ਕੇ, ਖੁਸ਼ੀ-ਖੁਸ਼ੀ ਸੱਤ ਭਰਾਵਾਂ ਨਾਲ ਗਾਂ ਨੂੰ ਘਰ ਲੈ ਗਿਆ। ਪਿਤਰ ਯਜਨ ਲਈ, ਗਾਂ ਨੂੰ ਮਾਰ ਕੇ, ਸੋਚ-ਵਿਚਾਰ ਕੀਤਾ।
ਦਦੁਰ੍ਮਾਂਸਂ ਚ ਵਿਪ੍ਰੇ ਚ ਸ਼ੇषਂ ਵਿਪ੍ਰਾਂਸ੍ਤ੍ਵਭੋਜਯਨ੍। ਸਮਾਪ੍ਯ ਪਿਤृਕਰ੍ਮਾਣਿ ਵਤ੍ਸਂ ਸਂਗृਹ੍ਯਤੇ ਦ੍ਵਿਜਾਃ
ਉਹਨਾਂ ਨੇ ਮਾਸ ਇੱਕ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਨੂੰ ਦਿੱਤਾ ਅਤੇ ਬਾਕੀ ਹੋਰ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਨੂੰ ਖਵਾਇਆ। ਪਿਤਰਾਂ ਦੀ ਰਸਮ ਮੁਕਾ ਕੇ, ਉਹ ਵੱਛਾ ਲੈ ਗਏ, ਹੇ ਦੋ ਵਾਰੀ ਜਨਮ ਲੈਣ ਵਾਲੇ।
ਗੁਰੌ ਸਮਰ੍ਪਯਾਮਾਸੁਰ੍ਧੇਨੁਰ੍ਵ੍ਯਾਘ੍ਰੇਣ ਭਕ੍ਸ਼ਿਤਾ। ਤਤਸ੍ਤਪੋਰ੍ਬਲਾਦੇਵ ਜ੍ਞਾਤ੍ਵਾ ਤੇषਾਂ ਚ ਕਾਰਣਮ੍
ਉਹਨਾਂ ਨੇ ਗਾਂ, ਜੋ ਸ਼ੇਰ ਨੇ ਖਾ ਲਈ ਸੀ, ਆਪਣੇ ਅਧਿਆਪਕ ਨੂੰ ਵਾਪਸ ਦਿੱਤੀ। ਤਪ ਦੀ ਤਾਕਤ ਨਾਲ, ਉਹਨਾਂ ਦੇ ਅਧਿਆਪਕ ਨੇ ਕਾਰਨ ਜਾਣ ਲਿਆ।
ਸ ਸ਼ਸ਼ਾਪ ਤਤਃ ਸ਼ਿष੍ਯਾਂਸ਼੍ਚਾਡਾਲਾਸ਼੍ਚ ਭਵਿष੍ਯਥ। ਵੇਪਮਾਨਾਸ੍ਤਤੋ ਵਿਪ੍ਰਾਃ ਕृਤਾਂਜਲਿਪੁਟਾਃ ਸ੍ਥਿਤਾਃ
ਫਿਰ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਆਪਣੇ ਵਿਦਿਆਰਥੀਆਂ ਨੂੰ ਸ਼ਾਪ ਦਿੱਤਾ, 'ਤੁਸੀਂ ਚੰਡਾਲ ਹੋ ਜਾਵੋਗੇ।' ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਕੰਬਦੇ ਹੋਏ, ਹੱਥ ਜੋੜ ਕੇ ਖੜੇ ਰਹੇ।
ਧੇਨੋਰ੍ਮਾਂਸਂਪ੍ਰਦਾਤਾਰਃ ਪਿਤृਕृਤ੍ਯੇ ਸਦਾਨਘ। ਅਕਰ੍ਤਵ੍ਯਸਹਸ੍ਰਾਣਿ ਮਹਾਂਤਿ ਪਾਤਕਾਨਿ ਚ
ਜੋ ਪਿਤਰਾਂ ਦੀ ਰਸਮ ਵਿੱਚ ਗਾਂ ਦਾ ਮਾਸ ਦਿੰਦੇ ਹਨ, ਹੇ ਪਾਪ ਰਹਿਤ, ਉਹ ਹਜ਼ਾਰਾਂ ਗਲਤ ਕੰਮ ਅਤੇ ਵੱਡੇ ਪਾਪ ਕਰਦੇ ਹਨ।