ਸਾਮਾਨ੍ਯਫਲਸਂਸਰ੍ਗਾਚ੍ਛ੍ਰਾਦ੍ਧਂ ਸ਼ਤਗੁਣਂ ਭਵੇਤ੍। ਅਮਾਯਾਂ ਚ ਯੁਗਾਦ੍ਯਾਯਾਂ ਗ੍ਰਹਣੇ ਸੂਰ੍ਯਚਂਦ੍ਰਯੋਃ
ਆਮ ਫਲਾਂ ਦੇ ਮਿਲਾਪ ਨਾਲ, ਸ਼ਰਾਦ्ध ਸੌ ਗੁਣਾ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ; ਯੁੱਗ ਦੀ ਸ਼ੁਰੂਆਤ ਤੇ, ਸੂਰਜ ਤੇ ਚੰਦ੍ਰਮਾ ਦੇ ਗ੍ਰਹਣ ਸਮੇਂ।
ਪਾਰ੍ਵਣਂ ਕੁਰੁਤੇ ਯਸ੍ਤੁ ਸੋਕ੍ਸ਼ਯਂ ਲੋਕਮਸ਼੍ਨੁਤੇ। ਪਿਤਰਸ੍ਤਸ੍ਯ ਤੁष੍ਯਂਤਿ ਸਰ੍ਵੇ ਸਮਾਯੁਤਂ ਪ੍ਰਤਿ
ਜੋ ਪਾਰਵਣ ਰੀਤ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਅਖੂਤ ਲੋਕ ਭੋਗਦਾ ਹੈ; ਉਸ ਦੇ ਸਾਰੇ ਪਿਤਰ, ਹਰ ਇੱਕ ਲਈ ਲੱਖ ਗੁਣਾ, ਖੁਸ਼ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ।
ਆਸ਼ਿषਂ ਦਯਿਤਂ ਦਤ੍ਵਾ ਭੋਗ੍ਯਂ ਚਾਨਂਤਮਾਤ੍ਮਜੇ। ਤਤਃ ਪਰ੍ਵਣਿ ਪੁਤ੍ਰੈਸ਼੍ਚ ਕਰ੍ਤ੍ਤਵ੍ਯਂ ਪਾਰ੍ਵਣਂ ਮੁਦਾ
ਪਿਆਰੀਆਂ ਅਸੀਸਾਂ ਤੇ ਅਨੰਤ ਸੁਖ ਆਪਣੇ ਪੁੱਤਰ ਨੂੰ ਦੇ ਕੇ, ਫਿਰ ਪਾਰਵਣ ਦੇ ਦਿਨ ਪੁੱਤਰਾਂ ਨੂੰ ਖੁਸ਼ੀ ਨਾਲ ਪਾਰਵਣ ਕਰਨੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ।
ਪਿਤ੍ਰੋਰ੍ਯਜ੍ਞਮਿਮਂ ਕृਤ੍ਵਾ ਮੁਚ੍ਯਤੇ ਜਨ੍ਮਬਂਧਨਾਤ੍। ਅਹਨ੍ਯਹਨਿ ਯਚ੍ਛ੍ਰਾਦ੍ਧਂ ਨਿਤ੍ਯਸ਼੍ਰਾਦ੍ਧਮਿਤਿ ਸ੍ਮृਤਮ੍
ਮਾਪਿਆਂ ਦੀ ਇਹ ਯਜਨਾ ਕਰਕੇ, ਮਨੁੱਖ ਜਨਮ ਦੇ ਬੰਧਨ ਤੋਂ ਮੁਕਤ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ; ਜੋ ਸ਼ਰਾਦ्ध ਹਰ ਰੋਜ਼ ਕੀਤਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਨਿਤ ਸ਼ਰਾਦ्ध ਮੰਨਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਸ਼੍ਰਦ੍ਧਯਾ ਕਾਰਯੇਦ੍ਯਸ੍ਤੁ ਸੋऽਕ੍ਸ਼ਯਂ ਲੋਕਮਸ਼੍ਨੁਤੇ। ਤਥੈਵਾਪਰਪਕ੍ਸ਼ੇ ਚ ਕਾਮ੍ਯਸ਼੍ਰਾਦ੍ਧਂ ਵਿਧਾਨਤਃ
ਜੋ ਮਨੁੱਖ ਭਰੋਸੇ ਨਾਲ ਇਹ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਅਟੱਲ ਲੋਕ ਨੂੰ ਪਾ ਲੈਂਦਾ ਹੈ। ਇਸੇ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਦੂਜੇ ਪੱਖ ਵਿੱਚ ਵੀ, ਕਾਮਨਾ ਵਾਲਾ ਸ੍ਰਾਦ੍ਹ੍ਹ ਨਿਯਮ ਅਨੁਸਾਰ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ।
ਕृਤ੍ਵਾ ਕਾਮਂ ਸ ਚਾਪ੍ਨੋਤਿ ਯਦ੍ਵਾ ਮਨਸਿ ਵਰ੍ਤਤੇ। ਆषਾਢੀਮਵਧਿਂ ਕृਤ੍ਵਾ ਯਸ੍ਤੁ ਪਕ੍ਸ਼ਸ੍ਤੁ ਪਂਚਮਃ
ਜੋ ਮਨੁੱਖ ਆਪਣੀ ਇੱਛਾ ਅਨੁਸਾਰ ਇਹ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਆਪਣੇ ਮਨ ਵਿੱਚ ਜੋ ਚਾਹੁੰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਪਾ ਲੈਂਦਾ ਹੈ। ਆਢੀ ਦੇ ਪੰਜਵੇਂ ਪੱਖ ਤੱਕ ਸੀਮਾ ਰੱਖਣੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ।
ਤਤ੍ਰ ਸ਼੍ਰਾਦ੍ਧਂ ਪ੍ਰਕੁਰ੍ਵੀਤ ਕਨ੍ਯਾਂ ਗਚ੍ਛਤੁ ਵਾ ਨ ਵਾ। ਕਨ੍ਯਾਂ ਗਤੇ ਸਵਿਤਰਿ ਯਾਨ੍ਯਹਾਨਿ ਤੁ षੋਡਸ਼
ਉਥੇ, ਮਨੁੱਖ ਨੂੰ ਸ੍ਰਾਦ੍ਹ੍ਹ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ, ਚਾਹੇ ਕੁੜੀ ਜਾਵੇ ਜਾਂ ਨਾ ਜਾਵੇ। ਜਦੋਂ ਕੁੜੀ ਸਵਿਤਾ ਦੇ ਕੋਲ ਚਲੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ, ਉਸ ਤੋਂ ਬਾਅਦ ਸੋਲ੍ਹਾਂ ਦਿਨ—
ਕ੍ਰਤੁਭਿਸ੍ਤਾਨਿ ਤੁਲ੍ਯਾਨਿ ਸਮਾਪ੍ਤ ਵਰਦਕ੍ਸ਼ਿਣੈਃ। ਕਾਮ੍ਯਸ਼੍ਰਾਦ੍ਧਂ ਮਹਾਪੁਣ੍ਯਮਿਦਂ ਤਸ੍ਯਾਗਤਂ ਸ਼ਿਵਮ੍
—ਉਹ ਯਜਨਾਂ ਦੇ ਬਰਾਬਰ ਹਨ ਜੋ ਵਧੀਆ ਦਾਨ ਨਾਲ ਪੂਰੇ ਹੋਏ ਹਨ। ਇਹ ਕਾਮਨਾ ਵਾਲਾ ਸ੍ਰਾਦ੍ਹ੍ਹ ਵੱਡਾ ਪਵਿੱਤਰ ਹੈ ਅਤੇ ਜੋ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਉਸ ਨੂੰ ਚੰਗਾ ਫਲ ਮਿਲਦਾ ਹੈ।
ਅਭਾਵਾਤ੍ਕृष੍ਣਪਕ੍ਸ਼ਾਦੌ ਤੁਲਾਯਾਂ ਕਰ੍ਤੁਮਰ੍ਹਤਿ। ਅਮਾਵृਸ਼੍ਚਿਕਮਾਯਾਤਿ ਨੈਰਾਸ਼੍ਯਂ ਪਿਤਰੋ ਗਤਾਃ
ਜੇ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਪੱਖ ਸ਼ੁਰੂ ਵਿੱਚ ਨਾ ਹੋਵੇ, ਤਾਂ ਤੁਲਾ ਵਿੱਚ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। ਜਦੋਂ ਅਮਾਵਸਿਆ ਵਿਸ਼ਚਿਕ ਵਿੱਚ ਆਉਂਦੀ ਹੈ, ਪਿਤਰ ਨਿਰਾਸ਼ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ—
ਪੁਨਃਸ੍ਵਭਵਨਂ ਯਾਂਤਿ ਸ਼ਾਪਂ ਦਤ੍ਵਾ ਸੁਦਾਰੁਣਮ੍। ਪਿਤृਸ਼ਾਪੇਨ ਪੁਤ੍ਰਸ੍ਯ ਨष੍ਟਂ ਸਰ੍ਵਮਿਤਿ ਸ੍ਮृਤਮ੍
—ਉਹ ਮੁੜ ਆਪਣੇ ਘਰ ਵਾਪਸ ਜਾਂਦੇ ਹਨ, ਤੇ ਭਿਆਨਕ ਸ਼ਾਪ ਦੇ ਕੇ। ਪਿਤਰਾਂ ਦੇ ਸ਼ਾਪ ਨਾਲ, ਪੁੱਤਰ ਦੀ ਸਾਰੀ ਵਸਤੂ ਨਸ਼ਟ ਹੋ ਜਾਂਦੀ ਹੈ, ਇਹ ਯਾਦ ਰੱਖਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਧਨਂ ਪੁਤ੍ਰਾ ਯਸ਼ਃ ਕਾਮ੍ਯਮਭੀष੍ਟਮਾਯੁਰੇਵ ਚ। ਸਰ੍ਵਾਣ੍ਯੇਤਾਨਿ ਲਭ੍ਯਂਤੇ ਜਨ੍ਮਜਨ੍ਮਸੁ ਮਾਨਵੈਃ
ਧਨ, ਪੁੱਤਰ, ਇੱਜ਼ਤ, ਚਾਹੀਦੇ ਹੋਏ ਵਸਤੂਆਂ, ਤੇ ਲੰਬੀ ਉਮਰ—ਇਹ ਸਾਰੀਆਂ ਚੀਜ਼ਾਂ ਮਨੁੱਖ ਨੂੰ ਜਨਮ ਜਨਮਾਂ ਵਿੱਚ ਮਿਲਦੀਆਂ ਹਨ।
ਪਿਤॄਣਾਂ ਚ ਵਰੇਣੈਵ ਤਸ੍ਮਾਨ੍ਮੈਨਂ ਪਰਿਤ੍ਯਜੇਤ੍। ਵਿਵਾਹਵ੍ਰਤਯਜ੍ਞਾਦੌ ਕृਤ੍ਵਾ ਨਾਂਦੀਮੁਖਂ ਦ੍ਵਿਜਃ
ਤੇ ਪਿਤਰਾਂ ਦੇ ਵਰਦਾਨ ਨਾਲ ਹੀ। ਇਸ ਕਰਕੇ, ਇਸ ਨੂੰ ਛੱਡਣਾ ਨਹੀਂ ਚਾਹੀਦਾ। ਵਿਆਹ, ਵਰਤ ਜਾਂ ਯਜਨ ਦੀ ਸ਼ੁਰੂਆਤ ਤੇ, ਦੋਵਾਂ ਜਾਤੀ ਵਾਲਾ ਨਾਂਦੀਮੁਖ ਸ੍ਰਾਦ੍ਹ੍ਹ ਕਰੇ।
ਅਕ੍ਸ਼ਯਂ ਲਭਤੇ ਪੁਣ੍ਯਂ ਗੋਤ੍ਰਂ ਤਸ੍ਯ ਪ੍ਰਵਰ੍ਦ੍ਧਤੇ। ਏਤਦ੍ਵਿਪਰ੍ਯਯੋ ਯਸ੍ਯ ਸ ਯਾਤਿ ਨਰਕਂ ਨਰਃ
ਉਹ ਅਖੁੱਟ ਪਵਿੱਤਰਤਾ ਪਾ ਲੈਂਦਾ ਹੈ, ਤੇ ਉਸ ਦਾ ਵੰਸ਼ ਵਧਦਾ ਹੈ। ਪਰ ਜੇ ਕੋਈ ਉਲਟ ਕਰੇ, ਉਹ ਨਰਕ ਵਿੱਚ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਕੁਲਕ੍ਸ਼ਯੋ ਭਵੇਤ੍ਤਸ੍ਯ ਸ ਜੀਵੋ ਦੁਃਖਿਤੋ ਭਵੇਤ੍। ਤਤਸ੍ਤੁ ਪੂਜਯੇਦਗ੍ਰੇ ਗਣੇਸ਼ਂ ਸ਼ਂਭੁਨਂਦਨਮ੍
ਉਸ ਦੇ ਘਰ ਦਾ ਨਾਸ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਤੇ ਉਹ ਆਤਮਾ ਦੁਖੀ ਹੋ ਜਾਂਦੀ ਹੈ। ਇਸ ਕਰਕੇ, ਪਹਿਲਾਂ ਸ਼ੰਭੂ ਦੇ ਪੁੱਤਰ ਗਣੇਸ਼ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕਰਨੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ।
ਪਰਂ षੋਡਸ਼ਮਾਤॄਸ਼੍ਚ ਤਤ੍ਪਸ਼੍ਚਾਤ੍ਪਿਤृਸਂਚਯਮ੍। ਨਾਂਦੀਮੁਖੇषੁ ਸਰ੍ਵੇषੁ ਪ੍ਰਪਿਤਾਮਹਪੂਰ੍ਵਕਮ੍
ਫਿਰ ਸੋਲ੍ਹਾਂ ਮਾਤਾਵਾਂ, ਤੇ ਉਸ ਤੋਂ ਬਾਅਦ ਪਿਤਰਾਂ ਦਾ ਸਮੂਹ। ਸਾਰੇ ਨਾਂਦੀਮੁਖ ਸ੍ਰਾਦ੍ਹ੍ਹ ਵਿੱਚ, ਪ੍ਰਪਿਤਾਮਾ ਤੋਂ ਸ਼ੁਰੂ ਕਰਕੇ।
ਨਾਂਦੀਮੁਖੇ ਦ੍ਵਿਜਾਨ੍ਸਰ੍ਵਾਨ੍ਸ੍ਥਾਪਯੇਤ੍ਪ੍ਰਾਙ੍ਮੁਖਾਨ੍ਸੁਧੀਃ। ਉਚ੍ਚਾਰਯੇਨ੍ਨਮੋਵਾਕ੍ਯਂ ਸ੍ਵਧਾ ਚਾਨ੍ਯਤ੍ਰ ਯੋਜਯੇਤ੍
ਨਾਂਦੀਮੁਖ ਸ੍ਰਾਦ੍ਹ੍ਹ ਵਿੱਚ, ਸਿਆਣਾ ਮਨੁੱਖ ਸਾਰੇ ਦੋਵਾਂ ਜਾਤੀ ਵਾਲਿਆਂ ਨੂੰ ਪੂਰਬ ਵੱਲ ਬਿਠਾਏ। ਉਹ ਨਮਸਕਾਰ ਦੇ ਸ਼ਬਦ ਉਚਾਰੇ, ਤੇ ਹੋਰ ਥਾਂ 'ਸਵਧਾ' ਜੋੜੇ।
ਗ੍ਰਹਣੇ ਚਂਦ੍ਰਸੂਰ੍ਯਸ੍ਯ ਦਤ੍ਵਾ ਪਿਂਡੋਦਕਂ ਨਰਃ। ਅਕ੍ਸ਼ਯਂ ਲਭਤੇ ਸ੍ਵਰ੍ਗਂ ਪਿਤॄਣਾਂ ਪੁष੍ਟਿਵਰ੍ਦ੍ਧਨਮ੍
ਚੰਦ੍ਰਮਾ ਜਾਂ ਸੂਰਜ ਦੇ ਗ੍ਰਹਣ ਸਮੇਂ, ਜੇ ਮਨੁੱਖ ਪਿੰਡ ਤੇ ਪਾਣੀ ਪਿਤਰਾਂ ਨੂੰ ਦਿੰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਅਖੁੱਟ ਸਵਰਗ ਪਾ ਲੈਂਦਾ ਹੈ ਤੇ ਪਿਤਰਾਂ ਦੀ ਪੋਸ਼ਣ ਵਧਦਾ ਹੈ।
ਤਤ੍ਰ ਸ੍ਨਾਨਂ ਨ ਕੁਰ੍ਯਾਦ੍ਯਃ ਸ਼ਕ੍ਤ੍ਯਾ ਪਿਂਡੋਦਕਂ ਨਰਃ। ਨ ਦਦਾਤਿ ਪਿਤॄਣਾਂ ਤੁ ਚਾਂਡਾਲਤ੍ਵਂ ਸ ਗਚ੍ਛਤਿ
ਪਰ ਜੇ ਕੋਈ ਉਥੇ ਨ੍ਹਾਉਂਦਾ ਨਹੀਂ, ਜਾਂ ਸਮਰਥ ਹੋ ਕੇ ਵੀ ਪਿਤਰਾਂ ਨੂੰ ਪਿੰਡ ਤੇ ਪਾਣੀ ਨਹੀਂ ਦਿੰਦਾ, ਉਹ ਚੰਡਾਲ ਦੀ ਹਾਲਤ ਨੂੰ ਪਾ ਲੈਂਦਾ ਹੈ।
ਸਰ੍ਵਂ ਭੂਮਿਸਮਂ ਦਾਨਂ ਸਰ੍ਵੇ ਵ੍ਯਾਸਸਮਾ ਦ੍ਵਿਜਾਃ। ਸਰ੍ਵਂ ਗਂਗਾਸਮਂ ਤੋਯਂ ਰਾਹੁਗ੍ਰਸ੍ਤੇ ਨਿਸ਼ਾਕਰੇ
ਸਾਰੀ ਜਮੀਨ ਦੀ ਦਾਨ ਇਕੋ ਜਿਹੀ ਹੈ, ਸਾਰੇ ਦੋਵਾਂ ਜਾਤੀ ਵਾਲੇ ਵਿਆਸ ਦੇ ਬਰਾਬਰ ਹਨ। ਸਾਰਾ ਪਾਣੀ ਗੰਗਾ ਦੇ ਪਾਣੀ ਵਾਂਗ ਹੈ, ਜਦੋਂ ਰਾਹੂ ਚੰਦ੍ਰਮਾ ਨੂੰ ਗ੍ਰਸਦਾ ਹੈ।
ਇਂਦੋਰ੍ਲਕ੍ਸ਼ਗੁਣਂ ਪ੍ਰੋਕ੍ਤਂ ਦਸ਼ਲਕ੍ਸ਼ਂ ਤੁ ਭਾਸ੍ਕਰੇ। ਗਂਗਾਤੋਯੇ ਤੁ ਸਂਪ੍ਰਾਪ੍ਤ ਇਂਦੋਃ ਕੋਟੀ ਰਵੇਰ੍ਦਸ਼
ਚੰਦ੍ਰਮਾ ਲਈ ਲੱਖ ਗੁਣਾ ਫਲ ਦੱਸਿਆ ਗਿਆ ਹੈ, ਤੇ ਸੂਰਜ ਲਈ ਦਸ ਲੱਖ। ਜੇ ਗੰਗਾ ਦਾ ਪਾਣੀ ਮਿਲ ਜਾਵੇ, ਤਾਂ ਸੂਰਜ ਲਈ ਦਸ ਲੱਖ ਤੇ ਚੰਦ੍ਰਮਾ ਲਈ ਇੱਕ ਕਰੋੜ।
ਗਵਾਂ ਸ਼ਤਸਹਸ੍ਰਸ੍ਯ ਸਮ੍ਯਗ੍ਦਤ੍ਤਸ੍ਯ ਯਤ੍ਫਲਮ੍। ਤਤ੍ਫਲਂ ਜਾਹ੍ਨਵੀਸ੍ਨਾਨੇ ਰਾਹੁਗ੍ਰਸ੍ਤੇ ਨਿਸ਼ਾਕਰੇ
ਸੌ ਹਜ਼ਾਰ ਗਾਂਵਾਂ ਦੇ ਠੀਕ ਦਾਨ ਦਾ ਜੋ ਫਲ ਹੈ, ਉਹ ਫਲ ਗੰਗਾ ਵਿੱਚ ਨ੍ਹਾਉਣ ਨਾਲ ਮਿਲਦਾ ਹੈ, ਜਦੋਂ ਚੰਦ੍ਰਮਾ ਨੂੰ ਰਾਹੂ ਗ੍ਰਸਦਾ ਹੈ।
ਚਂਦ੍ਰਸੂਰ੍ਯਗ੍ਰਹੇ ਚੈਵ ਅਵਗਾਹਤਿ ਜਾਹ੍ਨਵੀਂ। ਸ ਸ੍ਨਾਤਸ੍ਸਰ੍ਵਤੀਰ੍ਥੇषੁ ਕਿਮਰ੍ਥਮਟਤੇ ਮਹੀਮ੍
ਚੰਦ੍ਰਮਾ ਜਾਂ ਸੂਰਜ ਦੇ ਗ੍ਰਹਣ ਸਮੇਂ, ਜੇ ਕੋਈ ਗੰਗਾ ਵਿੱਚ ਨ੍ਹਾਉਂਦਾ ਹੈ—ਉਹ ਸਾਰੇ ਤੀਰਥਾਂ ਵਿੱਚ ਨ੍ਹਾ ਚੁੱਕਾ, ਫਿਰ ਧਰਤੀ ਤੇ ਕਿਉਂ ਭਟਕੇ?
ਸੂਰ੍ਯਗ੍ਰਹਃ ਸੂਰ੍ਯਵਾਰੇ ਸੋਮੇ ਸੋਮਗ੍ਰਹਸ੍ਤਥਾ। ਚੂਡਾਮਣਿਰਿਤਿ ਖ੍ਯਾਤਸ੍ਤਤ੍ਰਾਨਂਤਫਲਂ ਸ੍ਮृਤਮ੍
ਜਦੋਂ ਸੂਰਜ ਦਾ ਗ੍ਰਹਣ ਐਤਵਾਰ ਨੂੰ ਜਾਂ ਚੰਦ ਦਾ ਗ੍ਰਹਣ ਸੋਮਵਾਰ ਨੂੰ ਹੋਵੇ, ਇਸ ਨੂੰ 'ਚੂੜਾਮਣੀ' ਆਖਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ ਅਤੇ ਇਹ ਅਨੰਤ ਫਲ ਦੇਣ ਵਾਲਾ ਮੰਨਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਸਮੁਪੋष੍ਯ ਤਯੋਃ ਪੂਰ੍ਵੇ ਪੁਣ੍ਯਤੀਰ੍ਥੇ ਤੁ ਯਃ ਪੁਮਾਨ੍। ਦਤ੍ਵਾ ਪਿਂਡੋਦਕਂ ਦਾਨਂ ਸਤ੍ਯਲੋਕੇ ਪ੍ਰਤਿष੍ਠਿਤਃ
ਜੋ ਕੋਈ ਉਹਨਾਂ ਦਿਨਾਂ ਉੱਤੇ ਪਵਿੱਤਰ ਤੀਰਥ ਤੇ ਉਪਵਾਸ ਕਰਕੇ, ਪਿੰਡ, ਪਾਣੀ ਅਤੇ ਦਾਨ ਦਿੰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਸਤ੍ਯ ਲੋਕ ਵਿੱਚ ਥਾਪਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਦ੍ਵਿਜ ਉਵਾਚ-। ਪਿਤੁਰੇਵ ਮਹਾਯਜ੍ਞਃ ਸ਼੍ਰਾਦ੍ਧਂ ਚ ਭਵਤੇਰਿਤਂ। ਤਾਤਾ ਪਸ਼੍ਚਿਮਕਾਲਾਦੌ ਕਿਂ ਕਰ੍ਤ੍ਤਵ੍ਯਂ ਸੁਤੇਨ ਹਿ
ਦਵਿਜ ਨੇ ਆਖਿਆ: ਪਿਤਾ ਲਈ ਵੱਡਾ ਯਜਨ ਅਤੇ ਸ੍ਰਾਦਧ ਜੋ ਤੁਸੀਂ ਦੱਸਿਆ, ਉਹ ਪਿਤਾ ਲਈ ਹੈ। ਪਿਆਰੇ, ਪਿਤਾ ਦੇ ਆਖਰੀ ਸਮੇਂ 'ਤੇ ਪੁੱਤਰ ਨੂੰ ਕੀ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ?
ਕਿਂ ਕृਤ੍ਵਾ ਚ ਪਰਂ ਸ਼੍ਰੇਯੋ ਜਨ੍ਮਜਨ੍ਮਸੁ ਲਭ੍ਯਤੇ। ਪੁਤ੍ਰੇਣ ਧੀਮਤਾ ਦੇਵ ਯਤ੍ਨਤੋ ਵਕ੍ਤੁਮਰ੍ਹਸਿ
ਕਿਹੜਾ ਕੰਮ ਕਰਕੇ ਬੁਧੀਮਾਨ ਪੁੱਤਰ ਕਈ ਜਨਮਾਂ ਵਿੱਚ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਭਲਾ ਪਾ ਸਕਦਾ ਹੈ? ਹੇ ਦੇਵਤਾ, ਤੁਸੀਂ ਇਹ ਮਨ ਲਾ ਕੇ ਦੱਸੋ।
ਸ਼੍ਰੀਭਗਵਾਨੁਵਾਚ-। ਪੂਰ੍ਵੇ ਵਯਸਿ ਸਂਪ੍ਰਾਪ੍ਤੇ ਪਿਤਾ ਪੁਤ੍ਰ ਇਤਿ ਸ੍ਮृਤਃ। ਉਤ੍ਤਰੇ ਚ ਸੁਤਸ੍ਤਾਤਃ ਪਾਲਨਾਨ੍ਨ ਤੁ ਪੂਜਨਾਤ੍
ਸ੍ਰੀ ਭਗਵਾਨ ਨੇ ਆਖਿਆ: ਪਹਿਲੇ ਸਮੇਂ ਵਿੱਚ ਇੱਕ ਨੂੰ ਪੁੱਤਰ ਤੇ ਦੂਜੇ ਨੂੰ ਪਿਤਾ ਆਖਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ; ਬਾਅਦ ਵਿੱਚ ਪੁੱਤਰ ਪਿਤਾ ਦੀ ਸਹਾਰਾ ਬਣਦਾ ਹੈ, ਸਿਰਫ ਪੂਜਾ ਕਰਨ ਵਾਲਾ ਨਹੀਂ।
ਦੇਵਵਤ੍ਪੂਜਯੇਤ੍ਤਾਤਂ ਸ੍ਨੇਹਂ ਕੁਰ੍ਯਾਚ੍ਚ ਪੁਤ੍ਰਵਤ੍। ਨ ਲਂਘਯੇਦ੍ਵਚਸ੍ਤਸ੍ਯ ਮਨਸਾਪਿ ਕਦਾਚਨ
ਉਹ ਪਿਤਾ ਦੀ ਪੂਜਾ ਦੇਵਤਾ ਵਾਂਗ ਕਰੇ, ਪੁੱਤਰ ਵਾਂਗ ਪਿਆਰ ਕਰੇ ਅਤੇ ਕਦੇ ਵੀ ਉਸਦੇ ਬੋਲਾਂ ਨੂੰ ਮਨ ਵਿਚ ਵੀ ਨਾ ਟੋੜੇ।
ਆਤੁਰਸ੍ਯ ਪਿਤੁਃ ਪੁਤ੍ਰੋ ਯਸ੍ਤੁ ਕੁਰ੍ਯਾਤ੍ਪ੍ਰਤਿਕ੍ਰਿਯਾਂ। ਸੋਕ੍ਸ਼ਯਂ ਲਭਤੇ ਸ੍ਵਰ੍ਗਂ ਸਦਾ ਦੇਵੈਃ ਪ੍ਰਪੂਜ੍ਯਤੇ
ਜੋ ਪੁੱਤਰ ਆਪਣੇ ਬਿਮਾਰ ਪਿਤਾ ਦੀ ਸੰਭਾਲ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਸਦਾ ਲਈ ਸੁਵਰਗ ਪਾ ਲੈਂਦਾ ਹੈ ਅਤੇ ਦੇਵਤੇ ਉਸ ਦੀ ਸਦਾ ਇੱਜ਼ਤ ਕਰਦੇ ਹਨ।
ਮੁਮੂਰ੍षੋਰਪਿਤਾ ਤਸ੍ਯ ਪਸ਼੍ਯਤੋ ਮृਤ੍ਯੁਲਕ੍ਸ਼ਣਮ੍। ਕृਤ੍ਵਾ ਚ ਯਜਨਂ ਪੁਤ੍ਰੋ ਦੇਵਾਨਾਂ ਤੁਲ੍ਯਤਾਂ ਵ੍ਰਜੇਤ੍
ਜੇ ਪਿਤਾ ਮਰਨ ਵਾਲਾ ਹੋਵੇ ਅਤੇ ਪੁੱਤਰ ਮੌਤ ਦੇ ਨਿਸ਼ਾਨ ਵੇਖ ਕੇ ਯਜਨ ਕਰੇ, ਉਹ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਬਰਾਬਰ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।