ਪੁਣ੍ਯਤ੍ਵਾਚ੍ਚ ਤ੍ਵਯਾ ਦृष੍ਟੋ ਮਮਾਨੁਗ੍ਰਹਕਾਰਣਾਤ੍। ਪਿਤ੍ਰੋਰ੍ਭਕ੍ਤਿਪਰਃ ਸ਼ੁਦ੍ਧਸ਼੍ਚਾਂਡਾਲੋ ਦੇਵਤਾਂ ਗਤਃ
ਤੇਰੇ ਪੁੰਨ ਦੇ ਕਾਰਨ, ਤੇਰੀ ਮੇਰੀ ਕਿਰਪਾ ਨਾਲ ਮੈਨੂੰ ਵੇਖਿਆ; ਚੰਡਾਲਾ, ਜੋ ਪਵਿੱਤਰ ਤੇ ਮਾਪਿਆਂ ਦਾ ਭਗਤ ਹੈ, ਉਹ ਦੇਵਤਾ ਬਣ ਗਿਆ।
ਤਸ੍ਮਾਤ੍ਤੇਨ ਸਹ ਪ੍ਰੀਤ੍ਯਾ ਤਿष੍ਠਾਮਿ ਤਸ੍ਯ ਮਂਦਿਰੇ। ਪੁਨਃ ਪੁਨਃ ਕਥਾਲਾਪਂ ਕਰੋਮਿ ਦ੍ਵਿਜਨਂਦਨ
ਇਸ ਕਰਕੇ, ਮੈਂ ਪਿਆਰ ਨਾਲ ਉਸ ਦੇ ਘਰ ਵਿੱਚ ਉਸ ਦੇ ਨਾਲ ਵੱਸਦਾ ਹਾਂ; ਵਾਰ-ਵਾਰ, ਹੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਦੀ ਖੁਸ਼ੀ, ਮੈਂ ਗੱਲਬਾਤ ਕਰਦਾ ਹਾਂ।
ਤਸ੍ਯ ਵੈ ਮਾਨਸੇ ਨਿਤ੍ਯਂ ਵਰ੍ਤੇऽਹਤਭਾਵਨਃ। ਸ ਤਜ੍ਜਾਨਾਤਿ ਤ੍ਵਦ੍ਵृਤ੍ਤਂ ਤਥਾ ਪਤਿਵ੍ਰਤਾਦਯਃ
ਉਸ ਦੇ ਮਨ ਵਿੱਚ, ਮੈਂ ਹਮੇਸ਼ਾ ਰਹਿੰਦਾ ਹਾਂ, ਬਿਨਾ ਕਿਸੇ ਮਾੜੀ ਸੋਚ ਦੇ; ਉਹ ਤੇਰੇ ਚਲਣ-ਚਲਣ ਨੂੰ ਜਾਣਦਾ ਹੈ, ਤੇ ਪਤਿਵਰਤਾ ਤੇ ਹੋਰ ਵੀ।
ਤੇषਾਂ ਵृਤ੍ਤਂ ਵਦਿष੍ਯਾਮਿ ਸ਼ृਣੁ ਤ੍ਵਂ ਚਾਨੁਪੂਰ੍ਵਸ਼ਃ। ਯਚ੍ਛ੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਸਰ੍ਵਥਾ ਮਰ੍ਤ੍ਯੋ ਮੁਚ੍ਯਤੇ ਜਨ੍ਮਬਂਧਨਾਤ੍
ਮੈਂ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦਾ ਚਲਣ-ਚਲਣ ਤੈਨੂੰ ਕ੍ਰਮਵਾਰ ਦੱਸਾਂਗਾ; ਇਹ ਸੁਣ ਕੇ, ਮਨੁੱਖ ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਜਨਮ ਦੇ ਬੰਧਨ ਤੋਂ ਮੁਕਤ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਪਿਤੁਰ੍ਮਾਤੁਃ ਪਰਂ ਤੀਰ੍ਥਂ ਦੇਵਦੇਵੇषੁ ਨੈਵ ਹਿ। ਪਿਤ੍ਰੋਰਰ੍ਚਾ ਕृਤਾ ਯੇਨ ਸ ਏਵ ਪੁਰੁषੋਤ੍ਤਮਃ
ਦੇਵਤਿਆਂ ਵਿੱਚ ਮਾਪਿਆਂ ਤੋਂ ਵਧ ਕੇ ਕੋਈ ਤੀਰਥ ਨਹੀਂ; ਜਿਸ ਨੇ ਮਾਪਿਆਂ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕੀਤੀ, ਉਹੀ ਸੱਚਮੁੱਚ ਉੱਤਮ ਮਨੁੱਖ ਹੈ।
ਪਿਤ੍ਰੋਰਾਜ੍ਞਾ ਚ ਦੇਵਸ੍ਯ ਗੁਰੋਰਾਜ੍ਞਾ ਸਮਂ ਫਲਂ। ਆਰਾਧਨਾਦ੍ਦਿਵੋ ਰਾਜ੍ਯਂ ਬਾਧਯਾ ਰੌਰਵਂ ਵ੍ਰਜੇਤ੍
ਮਾਪਿਆਂ ਦੀ ਆਗਿਆ ਤੇ ਗੁਰੂ ਦੀ ਆਗਿਆ, ਦੋਹਾਂ ਦਾ ਫਲ ਇੱਕੋ ਜਿਹਾ ਹੈ; ਪੂਜਾ ਕਰਕੇ ਆਕਾਸ਼ ਦਾ ਰਾਜ ਮਿਲਦਾ ਹੈ, ਪਰ ਉਲਟ ਕੇ ਰੌਰਵ ਨਰਕ ਵਿੱਚ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਸ ਚਾਸ੍ਮਾਕਂ ਹृਦਿਸ੍ਥੋऽਪਿ ਤਸ੍ਯਾਹਂ ਹृਦਯੇ ਸ੍ਥਿਤਃ। ਆਵਯੋਰਂਤਰਂ ਨਾਸ੍ਤਿ ਪਰਤ੍ਰੇਹ ਚ ਮਤ੍ਸਮਃ
ਉਹ ਸਾਡੇ ਦਿਲ ਵਿੱਚ ਵੱਸਦਾ ਹੈ, ਪਰ ਮੈਂ ਵੀ ਉਸ ਦੇ ਦਿਲ ਵਿੱਚ ਵੱਸਦਾ ਹਾਂ; ਸਾਡੇ ਵਿਚ ਕੋਈ ਵੱਖਰਾ ਨਹੀਂ, ਇੱਥੇ ਹੋਵੇ ਜਾਂ ਪਰਲੋਕ ਵਿੱਚ, ਤੇ ਮੇਰੇ ਸਮਾਨ ਕੋਈ ਨਹੀਂ।
ਮਦਗ੍ਰੇ ਮਤ੍ਪੁਰੇ ਰਮ੍ਯੇ ਸਰ੍ਵੈਸ਼੍ਚ ਬਾਂਧਵੈਃ ਸਹ। ਸਭੁਂਜੀਤਾਕ੍ਸ਼ਯਂ ਭੋਗਮਂਤੇ ਮਯਿ ਚ ਲੀਯਤੇ
ਮੇਰੇ ਸਾਹਮਣੇ, ਮੇਰੇ ਸੁੰਦਰ ਸ਼ਹਿਰ ਵਿੱਚ, ਆਪਣੇ ਸਾਰੇ ਰਿਸ਼ਤੇਦਾਰਾਂ ਸਮੇਤ, ਉਹ ਅਖੂਤ ਸੁਖ ਭੋਗੇਗਾ, ਤੇ ਅੰਤ ਵਿੱਚ ਮੇਰੇ ਵਿੱਚ ਲੀਨ ਹੋ ਜਾਵੇਗਾ।
ਅਤਏਵ ਹਿ ਮੂਕੋਸੌ ਵਾਰ੍ਤ੍ਤਾਂ ਤ੍ਰੈਲੋਕ੍ਯਸਂਭਵਾਮ੍। ਜਾਨਾਤਿ ਨਰਸ਼ਾਰ੍ਦੂਲ ਏष ਤੇ ਵਿਸ੍ਮਯਃ ਕੁਤਃ
ਇਸ ਕਰਕੇ, ਭਾਵੇਂ ਉਹ ਗੂੰਗਾ ਹੈ, ਪਰ ਉਹ ਤਿੰਨ ਲੋਕਾਂ ਦੀਆਂ ਸਾਰੀਆਂ ਖ਼ਬਰਾਂ ਜਾਣਦਾ ਹੈ; ਮਨੁੱਖਾਂ ਦੇ ਸ਼ੇਰ, ਫਿਰ ਤੂੰ ਹੈਰਾਨ ਕਿਉਂ ਹੋ?
ਦ੍ਵਿਜ ਉਵਾਚ-। ਮੋਹਾਦਜ੍ਞਾਨਤੋ ਵਾਪਿ ਨ ਕृਤ੍ਵਾ ਪਿਤੁਰਰ੍ਚਨਂ। ਜ੍ਞਾਤ੍ਵਾ ਵਾ ਕਿਂ ਚ ਕਰ੍ਤਵ੍ਯਂ ਸਦਸਜ੍ਜਗਦੀਸ਼੍ਵਰ੨੦੦ 1.50.
ਦਵਿਜ ਨੇ ਕਿਹਾ- ਮੋਹ ਜਾਂ ਅਗਿਆਨ ਨਾਲ, ਜੇ ਪਿਤਾ ਦੀ ਪੂਜਾ ਨਾ ਕੀਤੀ ਹੋਵੇ, ਜਾਂ ਜਾਣ ਕੇ ਵੀ, ਤਦ ਸੱਚ-ਝੂਠ ਦੇ ਮਾਲਕ, ਕੀ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ?
ਸ਼੍ਰੀਭਗਵਾਨੁਵਾਚ-। ਦਿਨੈਕਂ ਮਾਸਪਕ੍ਸ਼ੌ ਵਾ ਪਕ੍ਸ਼ਾਰ੍ਧਂ ਵਾਥ ਵਤ੍ਸਰਂ। ਪਿਤ੍ਰੋਰ੍ਭਕ੍ਤਿਃ ਕृਤਾ ਯੇਨ ਸ ਚ ਗਚ੍ਛੇਨ੍ਮਮਾਲਯਂ
ਸ੍ਰੀ ਭਗਵਾਨ ਨੇ ਕਿਹਾ- ਜਿਸ ਨੇ ਮਾਪਿਆਂ ਦੀ ਭਗਤੀ ਇੱਕ ਦਿਨ, ਇੱਕ ਮਹੀਨਾ, ਪੱਖ, ਅੱਧਾ ਪੱਖ ਜਾਂ ਇੱਕ ਸਾਲ ਲਈ ਕੀਤੀ, ਉਹ ਮੇਰੇ ਪਵਿੱਤਰ ਘਰ ਨੂੰ ਪਹੁੰਚਦਾ ਹੈ।
ਕਾਰਯਿਤ੍ਵਾ ਮਨਃ ਕष੍ਟਮਵਸ਼੍ਯਂ ਨਰਕਂ ਵ੍ਰਜੇਤ੍। ਨ ਕृਤਾ ਵਾਕृਤਾ ਵਾ ਸ੍ਯਾਤ੍ਪਿਤ੍ਰੋਰਰ੍ਚਾ ਪਰਂ ਪੁਰਾ
ਜੇ ਕਿਸੇ ਨੇ ਮਨ ਨੂੰ ਦੁੱਖ ਦਿੱਤਾ, ਉਹ ਨਿਸਚਿਤ ਤੌਰ ਤੇ ਨਰਕ ਵਿੱਚ ਜਾਂਦਾ ਹੈ; ਮਾਪਿਆਂ ਦੀ ਪੂਜਾ ਹੋਈ ਹੋਵੇ ਜਾਂ ਨਾ ਹੋਈ ਹੋਵੇ, ਉਹ ਪੁਰਾਤਨ ਸਮੇਂ ਤੋਂ ਸਭ ਤੋਂ ਉੱਚੀ ਮੰਨੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ।
ਵृषੋਤ੍ਸਰ੍ਗਂ ਨਰਃ ਕृਤ੍ਵਾ ਪਿਤृਭਕ੍ਤਿ ਫਲਂ ਲਭੇਤ੍। ਅਨ੍ਨਂ ਵਸ੍ਤ੍ਰਂ ਤਥਾ ਗਵ੍ਯਂ ਸਾਮਿषਂ ਚ ਨਿਰਾਮਿषਮ੍
ਬਲਦ ਨੂੰ ਛੱਡ ਕੇ, ਮਨੁੱਖ ਪਿਤਰਾਂ ਦੀ ਭਗਤੀ ਦਾ ਫਲ ਪਾਉਂਦਾ ਹੈ; ਖਾਣਾ, ਕਪੜਾ, ਦੁੱਧ ਵਾਲੀਆਂ ਚੀਜ਼ਾਂ, ਮਾਸ ਸਮੇਤ ਜਾਂ ਬਿਨਾ ਮਾਸ ਦੇ, ਸਭ ਸ਼ਾਮਲ ਹਨ।
ਸਰ੍ਵਂ ਲਕ੍ਸ਼ਗੁਣਂ ਪ੍ਰੋਕ੍ਤਂ ਜ੍ਞਾਤਿਭ੍ਯੋ ਯਤ੍ਪ੍ਰਦੀਯਤੇ। ਸਰ੍ਵਸ੍ਵੇਨ ਕृਤਂ ਸ਼੍ਰਾਦ੍ਧਂ ਯੇਨ ਪੁਤ੍ਰੇਣ ਧੀਮਤਾ
ਜੋ ਕੁਝ ਰਿਸ਼ਤੇਦਾਰਾਂ ਨੂੰ ਦਿੱਤਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਲੱਖ ਗੁਣਾ ਫਲ ਦਿੰਦਾ ਹੈ; ਸਮਝਦਾਰ ਪੁੱਤਰ ਦੁਆਰਾ ਸਾਰੇ ਦਾਨ ਨਾਲ ਕੀਤਾ ਗਿਆ ਸ਼ਰਾਦ्ध।
ਜਾਤਿਸ੍ਮਰਤ੍ਵਂ ਪ੍ਰਾਪ੍ਨੋਤਿ ਪਿਤृਭਕ੍ਤਿਫਲਂ ਲਭੇਤ੍। ਸ਼੍ਰਾਦ੍ਧਾਤ੍ਪਰੋ ਮਹਾਯਜ੍ਞਸ੍ਤ੍ਰੈਲੋਕ੍ਯੇ ਤੁ ਨ ਵਿਦ੍ਯਤੇ
ਉਹ ਆਪਣੀ ਪੈਦਾਇਸ਼ ਨੂੰ ਯਾਦ ਕਰਨ ਦੀ ਸਮਰਥਾ ਪਾਉਂਦਾ ਹੈ ਤੇ ਪਿਤਰਾਂ ਦੀ ਭਗਤੀ ਦਾ ਫਲ ਮਿਲਦਾ ਹੈ; ਯਜਨਾਂ ਵਿੱਚ, ਸ਼ਰਾਦ्ध ਸਭ ਤੋਂ ਉੱਚਾ ਹੈ, ਤੇ ਤਿੰਨ ਲੋਕਾਂ ਵਿੱਚ ਇਸ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਕੋਈ ਨਹੀਂ।
ਅਤ੍ਰ ਯਦ੍ਦੀਯਤੇ ਕਿਂਚਿਤ੍ਸਰ੍ਵਂ ਚਾਕ੍ਸ਼ਯਮਸ਼੍ਨੁਤੇ। ਅਨ੍ਯਸ੍ਮਿਂਸ਼੍ਚਾਯੁਤਂ ਵਿਦ੍ਧਿ ਜ੍ਞਾਤਿਭ੍ਯੋ ਲਕ੍ਸ਼ਮੁਚ੍ਯਤੇ
ਇੱਥੇ ਜੋ ਕੁਝ ਦਿੱਤਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਭਾਵੇਂ ਥੋੜ੍ਹਾ ਹੀ ਹੋਵੇ, ਉਹ ਅਖੂਤ ਮਿਲਦਾ ਹੈ; ਹੋਰ ਥਾਂ, ਰਿਸ਼ਤੇਦਾਰਾਂ ਲਈ ਦਸ ਹਜ਼ਾਰ ਗੁਣਾ, ਲੱਖ ਗੁਣਾ ਮੰਨਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਪਿਣ੍ਡੇ ਕੋਟਿਗੁਣਂ ਪ੍ਰੋਕ੍ਤਂ ਦ੍ਵਿਜਾਯਾਨਨ੍ਤਮੁਚ੍ਯਤੇ। ਗਂਗਾਜਲੇ ਗਯਾਯਾਂ ਚ ਪ੍ਰਯਾਗੇ ਪੁष੍ਕਰੇ ਤਥਾ
ਪਿੰਡ ਦਾਨ ਲਈ ਦਸ ਕਰੋੜ ਗੁਣਾ ਫਲ ਦੱਸਿਆ ਗਿਆ ਹੈ; ਦਵਿਜ ਲਈ ਅਨੰਤ ਮੰਨਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ; ਗੰਗਾ ਦੇ ਪਾਣੀ ਵਿੱਚ, ਗਯਾ, ਪ੍ਰਯਾਗ ਤੇ ਪੁਸ਼ਕਰ ਵਿੱਚ।
ਵਾਰਾਣਸ੍ਯਾਂ ਸਿਦ੍ਧਕੁਂਡੇ ਗਂਗਾਸਾਗਰ ਸਂਗਮੇ। ਅਨ੍ਨਪਿਂਡਂ ਪ੍ਰਦਦ੍ਯਾਦ੍ਯਸ੍ਤਸ੍ਯ ਮੁਕ੍ਤਿਰ੍ਭਵੇਦ੍ਧ੍ਰੁਵਮ੍
ਵਾਰਾਣਸੀ, ਸਿੱਧ ਕੁੰਡ, ਗੰਗਾ ਤੇ ਸਮੁੰਦਰ ਦੇ ਮਿਲਾਪ ਤੇ, ਜੋ ਚੌਲ ਦਾ ਪਿੰਡ ਦਿੰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਨਿਸਚਿਤ ਮੋਖਸ਼ ਪਾਉਂਦਾ ਹੈ।
ਪਿਤਰਸ਼੍ਚਾਕ੍ਸ਼ਯਂ ਸ੍ਵਰ੍ਗਂ ਲਭਂਤੇ ਜਨ੍ਮਨਃ ਫਲਮ੍। ਭਾਗੀਰਥ੍ਯਾਂ ਵਿਸ਼ੇषੇਣ ਯਸ੍ਤੁ ਦਦ੍ਯਾਤ੍ਤਿਲੋਦਕਮ੍
ਪਿਤਰਾਂ ਨੂੰ ਅਖੂਤ ਸੁਰਗ ਤੇ ਜਨਮ ਦਾ ਫਲ ਮਿਲਦਾ ਹੈ; ਖਾਸ ਕਰਕੇ, ਜੋ ਭਾਗੀਰਥੀ ਵਿੱਚ ਤਿਲਾਂ ਵਾਲਾ ਪਾਣੀ ਦਿੰਦਾ ਹੈ।
ਮੁਕ੍ਤਿਮਾਰ੍ਗਂ ਸ ਚਾਪ੍ਨੋਤਿ ਪਿਂਡਦਾਨੇ ਤੁ ਕਿਂ ਪੁਨਃ। ਨਦੀਤੀਰੇषੁ ਸਾਹਸ੍ਰਂ ਨਦੇ ਤ੍ਵਯੁਤਮਿष੍ਯਤੇ
ਉਹ ਮੋਖਸ਼ ਦਾ ਰਾਹ ਪਾਉਂਦਾ ਹੈ, ਤੇ ਪਿੰਡ ਦਾਨ ਦਾ ਫਲ ਤਾਂ ਹੋਰ ਵਧੀਆ ਹੈ; ਨਦੀ ਦੇ ਕੰਢੇ ਤੇ ਹਜ਼ਾਰ ਗੁਣਾ, ਨਦੀ ਵਿੱਚ ਦਸ ਹਜ਼ਾਰ ਗੁਣਾ ਮੰਨਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਸਾਮਾਨ੍ਯਫਲਸਂਸਰ੍ਗਾਚ੍ਛ੍ਰਾਦ੍ਧਂ ਸ਼ਤਗੁਣਂ ਭਵੇਤ੍। ਅਮਾਯਾਂ ਚ ਯੁਗਾਦ੍ਯਾਯਾਂ ਗ੍ਰਹਣੇ ਸੂਰ੍ਯਚਂਦ੍ਰਯੋਃ
ਆਮ ਫਲਾਂ ਦੇ ਮਿਲਾਪ ਨਾਲ, ਸ਼ਰਾਦ्ध ਸੌ ਗੁਣਾ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ; ਯੁੱਗ ਦੀ ਸ਼ੁਰੂਆਤ ਤੇ, ਸੂਰਜ ਤੇ ਚੰਦ੍ਰਮਾ ਦੇ ਗ੍ਰਹਣ ਸਮੇਂ।
ਪਾਰ੍ਵਣਂ ਕੁਰੁਤੇ ਯਸ੍ਤੁ ਸੋਕ੍ਸ਼ਯਂ ਲੋਕਮਸ਼੍ਨੁਤੇ। ਪਿਤਰਸ੍ਤਸ੍ਯ ਤੁष੍ਯਂਤਿ ਸਰ੍ਵੇ ਸਮਾਯੁਤਂ ਪ੍ਰਤਿ
ਜੋ ਪਾਰਵਣ ਰੀਤ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਅਖੂਤ ਲੋਕ ਭੋਗਦਾ ਹੈ; ਉਸ ਦੇ ਸਾਰੇ ਪਿਤਰ, ਹਰ ਇੱਕ ਲਈ ਲੱਖ ਗੁਣਾ, ਖੁਸ਼ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ।
ਆਸ਼ਿषਂ ਦਯਿਤਂ ਦਤ੍ਵਾ ਭੋਗ੍ਯਂ ਚਾਨਂਤਮਾਤ੍ਮਜੇ। ਤਤਃ ਪਰ੍ਵਣਿ ਪੁਤ੍ਰੈਸ਼੍ਚ ਕਰ੍ਤ੍ਤਵ੍ਯਂ ਪਾਰ੍ਵਣਂ ਮੁਦਾ
ਪਿਆਰੀਆਂ ਅਸੀਸਾਂ ਤੇ ਅਨੰਤ ਸੁਖ ਆਪਣੇ ਪੁੱਤਰ ਨੂੰ ਦੇ ਕੇ, ਫਿਰ ਪਾਰਵਣ ਦੇ ਦਿਨ ਪੁੱਤਰਾਂ ਨੂੰ ਖੁਸ਼ੀ ਨਾਲ ਪਾਰਵਣ ਕਰਨੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ।
ਪਿਤ੍ਰੋਰ੍ਯਜ੍ਞਮਿਮਂ ਕृਤ੍ਵਾ ਮੁਚ੍ਯਤੇ ਜਨ੍ਮਬਂਧਨਾਤ੍। ਅਹਨ੍ਯਹਨਿ ਯਚ੍ਛ੍ਰਾਦ੍ਧਂ ਨਿਤ੍ਯਸ਼੍ਰਾਦ੍ਧਮਿਤਿ ਸ੍ਮृਤਮ੍
ਮਾਪਿਆਂ ਦੀ ਇਹ ਯਜਨਾ ਕਰਕੇ, ਮਨੁੱਖ ਜਨਮ ਦੇ ਬੰਧਨ ਤੋਂ ਮੁਕਤ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ; ਜੋ ਸ਼ਰਾਦ्ध ਹਰ ਰੋਜ਼ ਕੀਤਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਨਿਤ ਸ਼ਰਾਦ्ध ਮੰਨਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਸ਼੍ਰਦ੍ਧਯਾ ਕਾਰਯੇਦ੍ਯਸ੍ਤੁ ਸੋऽਕ੍ਸ਼ਯਂ ਲੋਕਮਸ਼੍ਨੁਤੇ। ਤਥੈਵਾਪਰਪਕ੍ਸ਼ੇ ਚ ਕਾਮ੍ਯਸ਼੍ਰਾਦ੍ਧਂ ਵਿਧਾਨਤਃ
ਜੋ ਮਨੁੱਖ ਭਰੋਸੇ ਨਾਲ ਇਹ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਅਟੱਲ ਲੋਕ ਨੂੰ ਪਾ ਲੈਂਦਾ ਹੈ। ਇਸੇ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਦੂਜੇ ਪੱਖ ਵਿੱਚ ਵੀ, ਕਾਮਨਾ ਵਾਲਾ ਸ੍ਰਾਦ੍ਹ੍ਹ ਨਿਯਮ ਅਨੁਸਾਰ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ।
ਕृਤ੍ਵਾ ਕਾਮਂ ਸ ਚਾਪ੍ਨੋਤਿ ਯਦ੍ਵਾ ਮਨਸਿ ਵਰ੍ਤਤੇ। ਆषਾਢੀਮਵਧਿਂ ਕृਤ੍ਵਾ ਯਸ੍ਤੁ ਪਕ੍ਸ਼ਸ੍ਤੁ ਪਂਚਮਃ
ਜੋ ਮਨੁੱਖ ਆਪਣੀ ਇੱਛਾ ਅਨੁਸਾਰ ਇਹ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਆਪਣੇ ਮਨ ਵਿੱਚ ਜੋ ਚਾਹੁੰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਪਾ ਲੈਂਦਾ ਹੈ। ਆਢੀ ਦੇ ਪੰਜਵੇਂ ਪੱਖ ਤੱਕ ਸੀਮਾ ਰੱਖਣੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ।
ਤਤ੍ਰ ਸ਼੍ਰਾਦ੍ਧਂ ਪ੍ਰਕੁਰ੍ਵੀਤ ਕਨ੍ਯਾਂ ਗਚ੍ਛਤੁ ਵਾ ਨ ਵਾ। ਕਨ੍ਯਾਂ ਗਤੇ ਸਵਿਤਰਿ ਯਾਨ੍ਯਹਾਨਿ ਤੁ षੋਡਸ਼
ਉਥੇ, ਮਨੁੱਖ ਨੂੰ ਸ੍ਰਾਦ੍ਹ੍ਹ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ, ਚਾਹੇ ਕੁੜੀ ਜਾਵੇ ਜਾਂ ਨਾ ਜਾਵੇ। ਜਦੋਂ ਕੁੜੀ ਸਵਿਤਾ ਦੇ ਕੋਲ ਚਲੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ, ਉਸ ਤੋਂ ਬਾਅਦ ਸੋਲ੍ਹਾਂ ਦਿਨ—
ਕ੍ਰਤੁਭਿਸ੍ਤਾਨਿ ਤੁਲ੍ਯਾਨਿ ਸਮਾਪ੍ਤ ਵਰਦਕ੍ਸ਼ਿਣੈਃ। ਕਾਮ੍ਯਸ਼੍ਰਾਦ੍ਧਂ ਮਹਾਪੁਣ੍ਯਮਿਦਂ ਤਸ੍ਯਾਗਤਂ ਸ਼ਿਵਮ੍
—ਉਹ ਯਜਨਾਂ ਦੇ ਬਰਾਬਰ ਹਨ ਜੋ ਵਧੀਆ ਦਾਨ ਨਾਲ ਪੂਰੇ ਹੋਏ ਹਨ। ਇਹ ਕਾਮਨਾ ਵਾਲਾ ਸ੍ਰਾਦ੍ਹ੍ਹ ਵੱਡਾ ਪਵਿੱਤਰ ਹੈ ਅਤੇ ਜੋ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਉਸ ਨੂੰ ਚੰਗਾ ਫਲ ਮਿਲਦਾ ਹੈ।
ਅਭਾਵਾਤ੍ਕृष੍ਣਪਕ੍ਸ਼ਾਦੌ ਤੁਲਾਯਾਂ ਕਰ੍ਤੁਮਰ੍ਹਤਿ। ਅਮਾਵृਸ਼੍ਚਿਕਮਾਯਾਤਿ ਨੈਰਾਸ਼੍ਯਂ ਪਿਤਰੋ ਗਤਾਃ
ਜੇ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਪੱਖ ਸ਼ੁਰੂ ਵਿੱਚ ਨਾ ਹੋਵੇ, ਤਾਂ ਤੁਲਾ ਵਿੱਚ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। ਜਦੋਂ ਅਮਾਵਸਿਆ ਵਿਸ਼ਚਿਕ ਵਿੱਚ ਆਉਂਦੀ ਹੈ, ਪਿਤਰ ਨਿਰਾਸ਼ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ—
ਪੁਨਃਸ੍ਵਭਵਨਂ ਯਾਂਤਿ ਸ਼ਾਪਂ ਦਤ੍ਵਾ ਸੁਦਾਰੁਣਮ੍। ਪਿਤृਸ਼ਾਪੇਨ ਪੁਤ੍ਰਸ੍ਯ ਨष੍ਟਂ ਸਰ੍ਵਮਿਤਿ ਸ੍ਮृਤਮ੍
—ਉਹ ਮੁੜ ਆਪਣੇ ਘਰ ਵਾਪਸ ਜਾਂਦੇ ਹਨ, ਤੇ ਭਿਆਨਕ ਸ਼ਾਪ ਦੇ ਕੇ। ਪਿਤਰਾਂ ਦੇ ਸ਼ਾਪ ਨਾਲ, ਪੁੱਤਰ ਦੀ ਸਾਰੀ ਵਸਤੂ ਨਸ਼ਟ ਹੋ ਜਾਂਦੀ ਹੈ, ਇਹ ਯਾਦ ਰੱਖਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।