ਲੋਕਾਨਾਂ ਕੁਸ਼੍ਰੁਤਿਰ੍ਵਾਰ੍ਤਾ ਤੇਨ ਪੁਣ੍ਯਬਲਾਚ੍ਛ੍ਰੁਤਾ। ਜਨਾਪਵਾਦਮੋਕ੍ਸ਼ਾਰ੍ਥਂ ਬੁਦ੍ਧਿਸ੍ਤਸ੍ਯਾਭਵਚ੍ਛੁਭਾ
ਲੋਕਾਂ ਦੀ ਚਰਚਾ, ਚੰਗੀ ਜਾਂ ਮੰਦੀ, ਉਸ ਦੇ ਪੂਨਿਆਂ ਦੀ ਤਾਕਤ ਨਾਲ ਸੁਣੀ ਗਈ। ਲੋਕਾਂ ਦੇ ਦੋਸ਼ ਤੋਂ ਉਸ ਨੂੰ ਮੁਕਤ ਕਰਨ ਲਈ, ਉਸ ਦਾ ਮਨ ਚੰਗਾ ਹੋ ਗਿਆ।
ਦਾਰੂਣਿ ਸ੍ਵਯਮਾਹृਤ੍ਯਾਜਿਜ੍ਵਲਤ੍ਸ ਮਹਾਨਲਮ੍। ਏਤਸ੍ਮਿਨ੍ਨਂਤਰੇ ਤਾਤ ਰਾਜਪੁਤ੍ਰਃ ਪ੍ਰਤਾਪਵਾਨ੍
ਉਹ ਖੁਦ ਲੱਕੜ ਲੈ ਆਇਆ ਤੇ ਵੱਡੀ ਅੱਗ ਜਲਾ ਦਿੱਤੀ। ਇਸ ਵਿਚਕਾਰ, ਪਿਆਰੇ, ਸ਼ਕਤੀਸ਼ਾਲੀ ਰਾਜਕੁਮਾਰ—
ਆਗਮਤ੍ਤਦ੍ਗृਹਂ ਸਦ੍ਯਃ ਸੋਪਸ਼੍ਯਤ੍ਤਂ ਚ ਯੋषਿਤਮ੍। ਪ੍ਰੋਤ੍ਫੁਲ੍ਲਵਦਨਾਂ ਨਾਰੀਂ ਪ੍ਰਵਿषਾਦਗਤਂ ਨਰਂ
ਉਹ ਤੁਰੰਤ ਉਸ ਘਰ ਆ ਗਿਆ ਤੇ ਔਰਤ ਨੂੰ ਵੇਖਿਆ। ਔਰਤ, ਜਿਸ ਦਾ ਚਿਹਰਾ ਖਿੜਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ, ਉਸ ਆਏ ਮਰਦ ਨੂੰ ਵੇਖਿਆ।
ਅਨਯੋਰ੍ਮਾਨਸਂ ਜ੍ਞਾਤ੍ਵਾ ਰਾਜਪੁਤ੍ਰੋਵਦਦ੍ਵਚਃ। ਕਿਂ ਨ ਸਂਭਾषਸੇ ਮਾਂ ਚ ਮਿਤ੍ਰਕਂ ਚਿਰਮਾਗਤਮ੍
ਉਹਨਾਂ ਦੇ ਮਨ ਦੀ ਜਾਣਕਾਰੀ ਲੈ ਕੇ, ਰਾਜਕੁਮਾਰ ਨੇ ਆਖਿਆ, "ਤੂੰ ਮੈਨੂੰ, ਆਪਣੇ ਮਿਤਰ ਨੂੰ, ਜੋ ਲੰਮੇ ਸਮੇਂ ਬਾਅਦ ਆਇਆ, ਗੱਲ ਕਿਉਂ ਨਹੀਂ ਕਰਦੀ?"
ਅਬ੍ਰਵੀਤ੍ਸੋਪਿ ਧਰ੍ਮਾਤ੍ਮਾ ਰਾਜਪੁਤ੍ਰਮਨष੍ਟਧੀਃ। ਯਤ੍ਕृਤਂ ਦੁष੍ਕਰਂ ਕਰ੍ਮ ਮਯਾ ਤ੍ਵਦ੍ਧਿਤਕਾਰਣਾਤ੍
ਉਹ ਧਰਮਵਾਨ, ਜਿਸ ਦਾ ਮਨ ਕਦੇ ਨਾ ਡੋਲਿਆ, ਰਾਜਕੁਮਾਰ ਨੂੰ ਆਖਿਆ: 'ਮੈਂ ਜੋ ਇਹ ਔਖਾ ਕੰਮ ਕੀਤਾ, ਉਹ ਤੇਰੇ ਭਲੇ ਲਈ ਸੀ.'
ਸਰ੍ਵਂ ਵ੍ਯਰ੍ਥਮਹਂ ਮਨ੍ਯੇ ਜਨਾਨਾਂ ਚ ਪ੍ਰਵਾਦਤਃ। ਅਦ੍ਯ ਵਹ੍ਨਿਮਹਂ ਯਾਸ੍ਯੇ ਪ੍ਰਪਸ਼੍ਯਂਤੁ ਨਰਾਸ੍ਸੁਰਾਃ
ਮੈਂ ਲੋਕਾਂ ਦੀ ਸਾਰੀ ਗੱਲਬਾਤ ਬੇਕਾਰ ਸਮਝਦਾ ਹਾਂ; ਅੱਜ ਮੈਂ ਅੱਗ ਵਿੱਚ ਜਾਵਾਂਗਾ—ਇਹ ਮਨੁੱਖ ਤੇ ਦੇਵਤਾ ਵੇਖਣ.
ਇਤ੍ਯੁਕ੍ਤ੍ਵਾ ਸ ਮਹਾਭਾਗਃ ਪ੍ਰਵਿਵੇਸ਼ ਹੁਤਾਸ਼ਨਮ੍। ਵਿਸ਼ਤਸ੍ਤਸ੍ਯ ਵਹ੍ਨੌ ਨ ਕੁਸੁਮਂ ਚਿਕੁਰਾਲਯੇ
ਇਹ ਕਹਿ ਕੇ, ਉਹ ਮਹਾਨ ਵਿਅਕਤੀ ਅੱਗ ਵਿੱਚ ਚਲਾ ਗਿਆ; ਜਦ ਉਹ ਅੱਗ ਵਿੱਚ ਗਿਆ, ਉਸ ਦੇ ਸਿਰ ਦੀ ਇੱਕ ਵੀ ਵੱਲ ਨਾ ਸੜੀ.
ਨਾਂਗਮਸ੍ਯਾਨਲੋਧਾਕ੍ਸ਼ੀਨ੍ਨ ਚ ਵਸ੍ਤ੍ਰਂ ਨ ਕੁਂਤਲਮ੍। ਖੇ ਚ ਦੇਵਾ ਮੁਦਾ ਸਰ੍ਵੇਸਾਧੁਸਾਧ੍ਵਿਤਿ ਚਾਬ੍ਰੁਵਨ੍
ਅੱਗ ਨੇ ਉਸ ਦੇ ਸਰੀਰ, ਕਪੜੇ ਜਾਂ ਵਾਲਾਂ ਨੂੰ ਕੁਝ ਨਹੀਂ ਕੀਤਾ; ਆਸਮਾਨ ਵਿੱਚ ਸਾਰੇ ਦੇਵਤੇ ਖੁਸ਼ ਹੋ ਕੇ ਆਖਣ ਲੱਗੇ, 'ਵਧੀਆ! ਵਧੀਆ!'
ਅਪਤਨ੍ਪੁष੍ਪਵਰ੍षਾਣਿ ਤਸ੍ਯ ਮੂਰ੍ਧ੍ਨਿ ਸਮਂਤਤਃ। ਯੈਰ੍ਯੈਸ਼੍ਚ ਦੁष੍ਕृਤਂ ਵਾਕ੍ਯਂ ਗਦਿਤਂ ਤਾਵੁਭੌ ਪ੍ਰਤਿ
ਉਸ ਦੇ ਸਿਰ ਤੇ ਚਾਰ ਪਾਸੇ ਫੁੱਲਾਂ ਦੀ ਵਰਖਾ ਹੋਈ; ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਦੋਵਾਂ ਵਿਰੁੱਧ ਮਾੜੀਆਂ ਗੱਲਾਂ ਕਹੀਆਂ,
ਤੇषਾਂ ਮੁਖੇ ਪ੍ਰਜਾਯਂਤੇ ਕੁष੍ਠਾਨਿ ਵਿਵਿਧਾਨਿ ਚ। ਤਤ੍ਰਾਗਤ੍ਯ ਚ ਦੇਵਾਸ਼੍ਚ ਵਹ੍ਨੇਰਾਕृष੍ਯਤਂ ਮੁਦਾ
ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਮੂੰਹ 'ਤੇ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਕਿਸਮ ਦੀ ਕੁਸ਼ਟ ਦੀ ਬਿਮਾਰੀ ਆ ਗਈ; ਤੇ ਦੇਵਤੇ ਉਥੇ ਆ ਕੇ ਖੁਸ਼ੀ ਨਾਲ ਅੱਗ ਦੇ ਨੇੜੇ ਆਏ.
ਅਪੂਜਯਨ੍ਸੁਪੁष੍ਪੈਸ਼੍ਚ ਮੁਨਯੋ ਵਿਸ੍ਮਯਂ ਗਤਾਃ। ਸਰ੍ਵੈਰ੍ਮੁਨਿਵਰੈਰੇਵਂ ਮਨੁष੍ਯੈਰ੍ਵਿਵਿਧੈਸ੍ਤਦਾ
ਵਿਦਵਾਨ ਰਿਸ਼ੀਆਂ, ਹੈਰਾਨ ਹੋ ਕੇ, ਸੁੰਦਰ ਫੁੱਲਾਂ ਨਾਲ ਉਸ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕੀਤੀ; ਉਸ ਸਮੇਂ ਸਾਰੇ ਮੁੱਖ ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਤੇ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਲੋਕਾਂ ਨੇ ਵੀ ਇਹ ਕੀਤਾ.
ਅਰ੍ਚ੍ਯਤੇ ਤੁ ਮਹਾਤੇਜਾਃ ਸ ਚ ਸਰ੍ਵਾਨਪੂਜਯਤ੍। ਸਜ੍ਜਨਾਦ੍ਰੋਹਕਂ ਨਾਮ ਕृਤਂ ਦੇਵਾਸੁਰੈਰ੍ਨृਭਿਃ
ਉਹ ਮਹਾਨ ਆਤਮਾ ਸਾਰਿਆਂ ਵੱਲੋਂ ਪੂਜਿਆ ਗਿਆ, ਤੇ ਉਸ ਨੇ ਵੀ ਸਭ ਨੂੰ ਸਤਿਕਾਰ ਦਿੱਤਾ; 'ਸਜਨ ਨੂੰ ਦੁੱਖ ਦੇਣਾ' ਇਹ ਕੰਮ ਦੇਵਤੇ, ਅਸੁਰ ਤੇ ਮਨੁੱਖਾਂ ਨੇ ਕੀਤਾ.
ਤਸ੍ਯ ਪਾਦਰਜਃ ਪੂਤਾ ਸਸ੍ਯਪੂਰ੍ਣਾ ਧਰਾਭਵਤ੍। ਸੁਰਾਸ਼੍ਚਾਹੁਸ਼੍ਚ ਤਂ ਤਤ੍ਰ ਭਾਰ੍ਯਾ ਤੇ ਸਂਪ੍ਰਗृਹ੍ਯਤਾਮ੍
ਉਸ ਦੇ ਪੈਰਾਂ ਦੀ ਧੂੜ ਨਾਲ ਧਰਤੀ ਪਵਿੱਤਰ ਹੋ ਕੇ ਫਸਲਾਂ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ ਹੋ ਗਈ; ਉਥੇ ਦੇਵਤੇ ਆਖਣ ਲੱਗੇ, 'ਤੇਰੀ ਪਤਨੀ ਤੈਨੂੰ ਮੁੜ ਮਿਲੇ.'
ਏਤਸ੍ਯ ਸਦृਸ਼ੋ ਲੋਕੇ ਨ ਭੂਤੋ ਨ ਭਵਿष੍ਯਤਿ। ਨਾਸ੍ਤੀਤਿ ਸਾਂਪ੍ਰਤਂ ਪृਥ੍ਵ੍ਯਾਂ ਕਾਮਲੋਭਾਜਿਤਃ ਪੁਮਾਨ੍
ਇਸ ਜਿਹਾ ਕੋਈ ਲੋਕੀ ਨਾਂ ਪਹਿਲਾਂ ਹੋਇਆ, ਨਾਂ ਭਵਿੱਖ ਵਿੱਚ ਹੋਵੇਗਾ; ਅੱਜ ਧਰਤੀ 'ਤੇ ਕੋਈ ਆਦਮੀ ਇੰਨਾ ਕਾਮ ਤੇ ਲੋਭ ਵਿੱਚ ਫਸਿਆ ਨਹੀਂ.
ਦੇਵਾਸੁਰਮਨੁष੍ਯਾਣਾਂ ਰਕ੍ਸ਼ਸਾਂ ਮृਗਪਕ੍ਸ਼ਿਣਾਮ੍। ਕੀਟਾਦੀਨਾਂ ਚ ਸਰ੍ਵੇषਾਂ ਕਾਮ ਏष ਸੁਦੁਰ੍ਜਯਃ
ਦੇਵਤੇ, ਅਸੁਰ, ਮਨੁੱਖ, ਰਾਖਸ਼, ਜਾਨਵਰ, ਪੰਛੀ ਤੇ ਸਾਰੇ ਕੀੜਿਆਂ ਵਿੱਚ, ਇਹ ਕਾਮ ਬਹੁਤ ਔਖਾ ਜਿੱਤਣਾ ਹੈ.
ਕਾਮਾਲ੍ਲੋਭਾਤ੍ਤਥਾਕ੍ਰੋਧਾਨ੍ਨਿਤ੍ਯਂ ਸਤ੍ਤ੍ਵੇषੁ ਜਾਯਤੇ। ਸਂਸਾਰਬਂਧਕਃ ਕਾਮੋ ਹ੍ਯਕਾਮੋ ਨ ਕ੍ਵਚਿਦ੍ਭਵੇਤ੍
ਕਾਮ, ਲੋਭ ਤੇ ਗੁੱਸੇ ਤੋਂ ਹਮੇਸ਼ਾ ਜੀਵਾਂ ਵਿੱਚ ਉਤਪੰਨ ਹੁੰਦੇ ਹਨ; ਕਾਮ ਹੀ ਸੰਸਾਰ ਦੇ ਬੰਧਨ ਦਾ ਕਾਰਨ ਹੈ—ਕਾਮ ਤੋਂ ਬਿਨਾਂ ਇਹ ਕਦੇ ਨਹੀਂ ਹੋ ਸਕਦਾ.
ਅਨੇਨੈਵ ਜਿਤਂ ਸਰ੍ਵਂ ਭੁਵਨਾਨਿ ਚਤੁਰ੍ਦਸ਼। ਅਮੁष੍ਯ ਹृਦਯੇ ਨਿਤ੍ਯਂ ਵਾਸੁਦੇਵੋ ਮੁਦਾਸ੍ਥਿਤਃ
ਇਸ ਨਾਲ ਹੀ ਚੌਦਾਂ ਲੋਕ ਜਿੱਤ ਲਏ; ਉਸ ਦੇ ਦਿਲ ਵਿੱਚ ਵਾਸੁਦੇਵ ਹਮੇਸ਼ਾ ਖੁਸ਼ੀ ਨਾਲ ਵੱਸਦਾ ਹੈ.
ਏਵਂ ਸ੍ਪृष੍ਟ੍ਵਾਥ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਤਂ ਮਨੁष੍ਯਾਃ ਸਰ੍ਵਕਲ੍ਮषਾਤ੍। ਪੂਯਂਤੇ ਹ੍ਯਨਘਾਸ਼੍ਚੈਵ ਲਭਂਤੇ ਚਾਕ੍ਸ਼ਯਾਂ ਦਿਵਮ੍
ਜੋ ਵੀ ਉਸ ਨੂੰ ਛੂਹ ਜਾਂ ਵੇਖ ਲੈਂਦਾ, ਉਹ ਸਾਰੇ ਪਾਪਾਂ ਤੋਂ ਪਵਿੱਤਰ ਹੋ ਜਾਂਦਾ; ਉਹ ਨਿਰਮਲ ਹੋ ਕੇ ਅਟੱਲ ਸੁਰਗ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰਦਾ ਹੈ.
ਏਵਮੁਕ੍ਤ੍ਵਾ ਗਤਾ ਦੇਵਾ ਵਿਮਾਨੈਸ਼੍ਚ ਦਿਵਂ ਮੁਦਾ। ਮਨੁष੍ਯਾਃ ਪ੍ਰਯਯੁਸ੍ਤੁष੍ਟਾ ਦਂਪਤੀ ਸ੍ਵਗृਹਂ ਤਥਾ
ਇਹ ਕਹਿ ਕੇ, ਦੇਵਤੇ ਖੁਸ਼ ਹੋ ਕੇ ਆਪਣੇ ਵਿਮਾਨਾਂ 'ਚ ਸੁਰਗ ਚਲੇ ਗਏ; ਲੋਕ ਵੀ ਦੰਪਤੀ ਨੂੰ ਲੈ ਕੇ ਖੁਸ਼ੀ-ਖੁਸ਼ੀ ਆਪਣੇ ਘਰ ਵਾਪਸ ਆ ਗਏ.
ਦਿਵ੍ਯਂ ਚਕ੍ਸ਼ੁਸ੍ਤਦਾ ਤਸ੍ਯ ਚਾਸੀਦ੍ਦੇਵਾਨ੍ਸ ਪਸ਼੍ਯਤਿ। ਤ੍ਰੈਲੋਕ੍ਯਸ੍ਯ ਚ ਵਾਰ੍ਤ੍ਤਾਂ ਚ ਜਾਨਾਤਿ ਲੀਲਯਾ ਭृਸ਼ਮ੍
ਉਸ ਸਮੇਂ ਉਸ ਨੂੰ ਦਿਵਿਆ ਦਰਸ਼ਨ ਮਿਲਿਆ ਤੇ ਉਹ ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੂੰ ਵੇਖ ਸਕਿਆ; ਉਹ ਤਿੰਨ ਲੋਕਾਂ ਦੀ ਸਾਰੀ ਹਾਲਤ ਆਸਾਨੀ ਨਾਲ ਜਾਣ ਲਿਆ.
ਤਤਸ੍ਤਸ੍ਯ ਚ ਵੀਥ੍ਯਾਂ ਚ ਦृष੍ਟਸ੍ਤੇਨ ਸਹੈਵ ਸਃ। ਸ ਪਪ੍ਰਚ੍ਛ ਮੁਦਾ ਤਂ ਚ ਧਰ੍ਮੋਦ੍ਦੇਸ਼ਂ ਹਿਤਂ ਵਦ
ਫਿਰ, ਜਦ ਉਹ ਰਸਤੇ 'ਤੇ ਮਿਲਿਆ, ਉਸ ਨੇ ਖੁਸ਼ੀ ਨਾਲ ਪੁੱਛਿਆ, 'ਮੈਨੂੰ ਧਰਮ ਦੀ ਉਹ ਸਿੱਖਿਆ ਦੱਸ ਜੋ ਭਲਾ ਕਰਦੀ ਹੈ.'
ਸਜ੍ਜਨਾਦ੍ਰੋਹ ਉਵਾਚ-। ਗਚ੍ਛ ਬਾਡਵ ਧਰ੍ਮਜ੍ਞ ਵੈष੍ਣਵਂ ਪੁਰੁषੋਤ੍ਤਮਮ੍। ਤਂ ਚ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਤ੍ਵਭੀष੍ਟਂ ਤੇ ਸਾਂਪ੍ਰਤਂ ਚ ਫਲਿष੍ਯਤਿ
ਸਜਨਾਦ੍ਰੋਹ ਨੇ ਆਖਿਆ: 'ਚਲਾ ਜਾ, ਬਾਢਵਾ, ਧਰਮ ਨੂੰ ਜਾਣਨ ਵਾਲੇ, ਵੈਸ਼ਨਵ ਉੱਤਮ ਪੁਰਖ ਕੋਲ; ਉਸ ਨੂੰ ਵੇਖ ਕੇ ਤੇਰੀ ਇੱਛਾ ਹੁਣ ਪੂਰੀ ਹੋਵੇਗੀ.'
ਬਕਸ੍ਯ ਨਿਧਨਂ ਯਦ੍ਵਾ ਵਸ੍ਤ੍ਰਸ੍ਯਾਸ਼ੋषਣਂ ਤਥਾ। ਜਾਨੀषੇ ਚਾਪਰੋ ਯਸ਼੍ਚ ਕਾਮਸ੍ਤੇऽਸ੍ਤਿ ਹृਦਿਸ੍ਥਿਤਃ
ਜਿਵੇਂ ਤੂੰ ਬਗਲੇ ਦੀ ਮੌਤ ਜਾਂ ਕਪੜੇ ਦੇ ਸੁੱਕ ਜਾਣ ਦੀ ਖ਼ਬਰ ਰੱਖਦਾ ਹੈਂ, ਐਸੇ ਹੀ ਤੇਰੇ ਦਿਲ ਵਿੱਚ ਇਕ ਹੋਰ ਇੱਛਾ ਵੀ ਹੈ, ਜਿਸ ਨੂੰ ਤੂੰ ਜਾਣਦਾ ਹੈਂ।
ਏਤਚ੍ਛ੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਤੁ ਵਚਨਮਾਗਤੋ ਵੈष੍ਣਵਂ ਪ੍ਰਤਿ। ਵਿष੍ਣੁਰੂਪਦ੍ਵਿਜੇਨੈਵ ਸਾਰ੍ਦ੍ਧਂ ਤੇਨ ਮੁਦਾ ਯਯੌ
ਇਹ ਗੱਲ ਸੁਣ ਕੇ, ਜੋ ਵਿਸ਼ਨੂ ਦੇ ਭਗਤ ਨੂੰ ਕਹੀ ਗਈ ਸੀ, ਉਹ ਵਿਸ਼ਨੂ-ਰੂਪ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਦੇ ਨਾਲ ਖੁਸ਼ੀ-ਖੁਸ਼ੀ ਚਲ ਪਿਆ।
ਅਪਸ਼੍ਯਤ੍ਪੁਰੁषਂ ਸ਼ੁਦ੍ਧਂ ਜ੍ਵਲਂਤਂ ਚ ਪੁਰਃਸ੍ਥਿਤਮ੍। ਸਰ੍ਵਲਕ੍ਸ਼ਣਸਂਪੂਰ੍ਣਂ ਦੀਪ੍ਯਮਾਨਂ ਸ੍ਵਤੇਜਸਾ
ਉਸ ਨੇ ਆਪਣੇ ਸਾਹਮਣੇ ਇਕ ਪਵਿੱਤਰ ਮਨੁੱਖ ਨੂੰ ਦੇਖਿਆ, ਜੋ ਚਮਕ ਰਿਹਾ ਸੀ, ਜਿਸ ਵਿੱਚ ਸਾਰੇ ਸ਼ੁਭ ਨਿਸ਼ਾਨ ਮੌਜੂਦ ਸਨ, ਤੇ ਆਪਣੀ ਰੋਸ਼ਨੀ ਨਾਲ ਤਪ ਰਿਹਾ ਸੀ।
ਅਬ੍ਰਵੀਤ੍ਸ ਚ ਧਰ੍ਮਾਤ੍ਮਾ ਧ੍ਯਾਨਸ੍ਥਂ ਚ ਹਰੇਃ ਪ੍ਰਿਯਮ੍। ਵਦਨੋ ਯਦ੍ਯਦ੍ਵृਤ੍ਤਂ ਵੈ ਦੂਰਾਤ੍ਤ੍ਵਾਂ ਚਾਗਤੋ ਹ੍ਯਹਮ੍
ਉਹ ਧਰਮਵਾਨ ਨੇ ਹਰੀ ਦੇ ਭਗਤ, ਜੋ ਧਿਆਨ ਵਿੱਚ ਲੀਨ ਸੀ, ਨੂੰ ਆਖਿਆ: 'ਜੋ ਕੁਝ ਹੋਇਆ, ਉਹ ਦੱਸ; ਮੈਂ ਤੇਰੇ ਕੋਲ ਦੂਰ ਤੋਂ ਆਇਆ ਹਾਂ।'
ਵੈष੍ਣਵ ਉਵਾਚ-। ਪ੍ਰਸਨ੍ਨਸ੍ਤੇ ਸੁਰਸ਼੍ਰੇष੍ਠੋ ਦਾਨਵਾਰੀਸ਼੍ਵਰਃ ਸਦਾ। ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਤ੍ਵਾਂ ਚ ਮਨੋऽਸ੍ਮਾਕਂ ਹृष੍ਯਤੀਵਾਧੁਨਾ ਦ੍ਵਿਜ
ਵੈਸ਼ਨਵ ਨੇ ਆਖਿਆ: 'ਦੇਵਤਿਆਂ ਵਿੱਚੋਂ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ, ਦਾਨਵਾਂ ਦੇ ਵੈਰੀ ਦੇ ਰਾਜਾ, ਸਦਾ ਤੇਰੇ ਉੱਤੇ ਦਇਆਵਾਨ ਹੈ; ਤੈਨੂੰ ਦੇਖ ਕੇ, ਸਾਡਾ ਮਨ ਅੱਜ ਸੱਚਮੁੱਚ ਖੁਸ਼ ਹੋ ਗਿਆ ਹੈ, ਹੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣ।'
ਕਲ੍ਯਾਣਂ ਚਾਤੁਲਂ ਤੇਦ੍ਯ ਫਲਿष੍ਯਤਿ ਮਨੋਰਥਃ। ਸੁਰਵਰ੍ਤ੍ਮਨਿ ਤੇ ਨਿਤ੍ਯਂ ਚੇਲਂ ਸ਼ੁष੍ਯਤਿ ਨਾਨ੍ਯਥਾ
ਅੱਜ ਤੇਰੀ ਵਧੀਆ ਕਿਸਮਤ ਤੇਰੀ ਇੱਛਾ ਨੂੰ ਪੂਰਾ ਕਰੇਗੀ; ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਰਸਤੇ ਤੇਰਾ ਕਪੜਾ ਸਦਾ ਸੁੱਕੇਗਾ, ਹੋਰ ਕਿਸੇ ਤਰੀਕੇ ਨਹੀਂ।
ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਦੇਵਂ ਸੁਰਸ਼੍ਰੇष੍ਠਂ ਮਮ ਗੇਹੇ ਹਰਿਂ ਸ੍ਥਿਤਮ੍। ਇਤ੍ਯੁਕ੍ਤੇ ਵੈष੍ਣਵੇਨਾਥ ਸ ਤੁ ਤਂ ਪੁਨਬ੍ਰਵੀਤ੍
ਮੇਰੇ ਘਰ ਵਿੱਚ ਹਰੀ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਵਿੱਚੋਂ ਵਧੀਆ, ਖੜਾ ਦੇਖ ਕੇ—ਜਦ ਵੈਸ਼ਨਵ ਨੇ ਇਹ ਕਿਹਾ, ਉਸ ਨੇ ਫਿਰ ਉਸ ਨੂੰ ਸੰਬੋਧਨ ਕੀਤਾ।
ਕ੍ਵਾਸੌ ਵਿष੍ਣੁਃ ਸ੍ਥਿਤੋ ਨਿਤ੍ਯਂ ਦਰ੍ਸ਼ਯਾਦ੍ਯ ਪ੍ਰਸਾਦਤਃ। ਵੈष੍ਣਵ ਉਵਾਚ-। ਅਸ੍ਮਿਨ੍ਦੇਵਗृਹੇ ਰਮ੍ਯੇ ਪ੍ਰਵਿਸ਼੍ਯ ਪਰਮੇਸ਼੍ਵਰਮ੍੧੫੦ 1.50.
'ਉਹ ਸਦਾ ਰਹਿਣ ਵਾਲਾ ਵਿਸ਼ਨੂ ਕਿੱਥੇ ਹੈ? ਅੱਜ ਆਪਣੀ ਕਿਰਪਾ ਨਾਲ ਮੈਨੂੰ ਉਹ ਦਿਖਾ।' ਵੈਸ਼ਨਵ ਨੇ ਆਖਿਆ: 'ਇਸ ਸੋਹਣੇ ਦੇਵ ਮੰਦਰ ਵਿੱਚ ਆ ਕੇ ਪਰਮਾਤਮਾ ਨੂੰ ਵੇਖ।'