ਬਾਢਮੇਤਦ੍ਵਚਸ੍ਤਾਤ ਯਥਾਭੀष੍ਟਂ ਤਥਾ ਕੁਰੁ। ਤਤੋ ਭਾਰ੍ਯਾਂ ਜਗਾਦਾਥ ਅਸ੍ਯ ਵਾਕ੍ਯਾਚ੍ਛਿਵਾਸ਼ਿਵਮ੍
"ਠੀਕ ਹੈ, ਪਿਤਾ ਜੀ; ਜੋ ਤੇਰੇ ਮਨ ਚਾਹੇ, ਉਹੀ ਕਰ।" ਫਿਰ ਉਸ ਨੇ ਆਪਣੀ ਪਤਨੀ ਨੂੰ, ਚੰਗੇ ਤੇ ਮੰਦੇ ਦੋਵੇਂ ਸ਼ਬਦ ਆਖੇ।
ਕਰ੍ਤਵ੍ਯਂ ਚ ਨ ਤੇ ਦੋष ਆਜ੍ਞਯਾ ਮਮ ਸੁਂਦਰਿ। ਏਤਦੁਕ੍ਤ੍ਵਾ ਗਤਃ ਸੋਪਿ ਭੂਪਤੇਃ ਸ਼ਾਸਨਾਤ੍ਪਿਤੁਃ
"ਇਹ ਕਰਨਾ ਹੀ ਪਵੇਗਾ; ਤੇਰਾ ਕੋਈ ਦੋਸ਼ ਨਹੀਂ, ਸੋਹਣੀਏ, ਕਿਉਂਕਿ ਇਹ ਮੇਰੀ ਆਗਿਆ ਨਾਲ ਹੋ ਰਿਹਾ ਹੈ।" ਇਹ ਆਖ ਕੇ, ਉਹ ਵੀ ਪਿਤਾ, ਰਾਜਾ ਦੀ ਹੁਕਮ ਨਾਲ ਚਲਾ ਗਿਆ।
ਅਨਂਤਰਂ ਕ੍ਸ਼ਪਾਯਾਂ ਚ ਯਦੁਕ੍ਤਂ ਚ ਤਥਾਕृਤਮ੍। ਯੋषਿਤੋਰ੍ਮਧ੍ਯਗਃ ਸੋਪਿ ਨਿਤ੍ਯਂ ਸ੍ਵਪਿਤਿ ਧਾਰ੍ਮਿਕਃ
ਉਸ ਰਾਤ, ਜੋ ਆਖਿਆ ਗਿਆ ਸੀ, ਉਹੀ ਕੀਤਾ ਗਿਆ। ਧਰਮਵਾਨ ਹਮੇਸ਼ਾ ਦੋ ਔਰਤਾਂ ਦੇ ਵਿਚਕਾਰ ਸੌਂਦਾ ਸੀ।
ਧਰ੍ਮਾਨ੍ਨ ਚਲਤੇ ਸੋਪਿ ਸ੍ਵਭਾਰ੍ਯਾਪਰਭਾਰ੍ਯਯੋਃ। ਸਂਸ੍ਪਰ੍ਸ਼ਾਤ੍ਸ੍ਵਸ੍ਤ੍ਰਿਯਸ਼੍ਚਾਸ੍ਯ ਕਾਮਾਭਿਲषਿਤਂ ਮਨਃ
ਉਹ ਆਪਣੇ ਤੇ ਹੋਰ ਦੀ ਪਤਨੀ ਨਾਲ ਸੰਪਰਕ ਵਿੱਚ ਹੋ ਕੇ ਵੀ ਧਰਮ ਤੋਂ ਨਹੀਂ ਹਟਿਆ। ਉਸ ਦਾ ਮਨ ਇੱਛਾ ਨਾਲ ਭਰਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ, ਪਰ ਹੋਰ ਔਰਤ ਨੂੰ ਛੁਣ ਤੋਂ ਰੋਕਿਆ।
ਤਸ੍ਯਾਃ ਸਂਸਰ੍ਗਤਸ਼੍ਚੈਵ ਦੁਹਿਤੈਵ ਪ੍ਰਮਨ੍ਯਤੇ। ਸ੍ਤਨੌ ਤਸ੍ਯਾਸ੍ਤੁ ਪृष੍ਠੇ ਚ ਲਗਨ੍ਤੌ ਚ ਪੁਨਃਪੁਨਃ
ਉਸ ਨਾਲ ਸੰਪਰਕ ਕਰਕੇ, ਉਹ ਉਸ ਨੂੰ ਕੇਵਲ ਧੀ ਵਾਂਗ ਹੀ ਸਮਝਦੀ ਸੀ। ਉਸ ਦੇ ਸਿਨੇ ਉਸ ਦੀ ਪਿੱਠ 'ਤੇ ਵਾਰ-ਵਾਰ ਟਿਕਦੇ।
ਬਾਲਕਸ੍ਯੇਵ ਪੁਤ੍ਰਸ੍ਯ ਸ੍ਤਨੌ ਮਾਤੁਃ ਸਮਨ੍ਯਤੇ। ਤਸ੍ਯਾ ਅਂਗਾਨਿ ਚਾਂਗੇषੁ ਲਗਂਤਿ ਚ ਪੁਨਃਪੁਨਃ
ਜਿਵੇਂ ਬੱਚਾ ਆਪਣੀ ਮਾਂ ਦੇ ਸਿਨੇ ਨੂੰ ਸਮਝਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਵੀ ਐਸਾ ਹੀ ਕਰਦਾ ਸੀ। ਉਸ ਦੇ ਅੰਗ ਉਸ ਦੇ ਸਰੀਰ ਨੂੰ ਵਾਰ-ਵਾਰ ਛੁਹਦੇ।
ਤਤੋ ਮਾਤੁਸ੍ਸੁਤਸ੍ਯੇਵ ਸੋਮਨ੍ਯਤ ਦਿਨੇ ਦਿਨੇ। ਤਸ੍ਯ ਯੋषਾਸੁਸਂਸਰ੍ਗੋ ਨਿਵृਤ੍ਤਸ੍ਤ੍ਵਭਵਤ੍ਤਤਃ
ਫਿਰ, ਹਰ ਰੋਜ਼, ਉਹ ਉਸ ਨੂੰ ਮਾਂ ਵਾਂਗ ਸਮਝਣ ਲੱਗਾ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਔਰਤ ਨਾਲ ਮਿਲਾਪ ਰੁਕ ਗਿਆ।
ਏਵਂ ਸਂਵਤ੍ਸਰਸ੍ਯਾਰ੍ਦ੍ਧੇ ਤਤ੍ਪਤਿਸ਼੍ਚਾਗਤਃ ਪੁਰਂ। ਅਪृਚ੍ਛਤ੍ਤਂ ਚ ਲੋਕੇषੁ ਤਸ੍ਯਾ ਵृਤ੍ਤਮਥੋਦਿਤਮ੍
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਅੱਧਾ ਸਾਲ ਲੰਘਣ ਤੋਂ ਬਾਅਦ, ਉਸ ਦਾ ਪਤੀ ਸ਼ਹਿਰ ਆ ਗਿਆ। ਉਸ ਨੇ ਲੋਕਾਂ ਤੋਂ ਪੁੱਛਿਆ, ਤੇ ਜੋ ਹੋਇਆ ਸੀ, ਉਹ ਦੱਸਿਆ ਗਿਆ।
ਕੇਚਿਦ੍ਭਦ੍ਰਂ ਬੋਧਯਨ੍ਤੋ ਯੁਵਾਨੋਪਿ ਸੁਵਿਸ੍ਮਿਤਾਃ। ਕੇਚਿਦਾਹੁਸ੍ਤ੍ਵਯਾ ਦਤ੍ਤਾ ਤਯਾ ਸਾਰ੍ਦ੍ਧਂ ਸ੍ਵਪਿਤ੍ਯਸੌ
ਕੁਝ ਲੋਕ, ਭਲਾ ਚਾਹੁੰਦੇ ਹੋਏ, ਜੁਆਨ ਹੋ ਕੇ ਵੀ ਹੈਰਾਨ ਰਹੇ। ਕੁਝ ਨੇ ਆਖਿਆ, "ਜਿਸ ਨੂੰ ਤੂੰ ਸੌਂਪਿਆ ਸੀ, ਉਹ ਉਸ ਨਾਲ ਸੌਂਦਾ ਸੀ।"
ਸ੍ਤ੍ਰੀਪੁਂਸੋਰੇਕਸਂਸਰ੍ਗਾਤ੍ਸ਼ਾਂਤਤਾ ਤੁ ਕਥਂ ਭਵੇਤ੍। ਤਸ੍ਯਾਂ ਯਸ੍ਯਾਭਿਲਾषੋਸ੍ਤਿ ਨ ਪृष੍ਟਸ੍ਸ ਵਦੇਦ੍ਯੁਵਾ
ਇਕ ਔਰਤ ਤੇ ਮਰਦ ਇਕੱਠੇ ਹੋਣ ਤੇ ਕਿਵੇਂ ਸੰਯਮ ਰਹਿ ਸਕਦਾ ਹੈ? ਜੇ ਉਸ ਵਿੱਚ ਇੱਛਾ ਹੈ, ਤਾਂ ਜੁਆਨ ਨੂੰ ਪੁੱਛਿਆ ਜਾਵੇ।
ਲੋਕਾਨਾਂ ਕੁਸ਼੍ਰੁਤਿਰ੍ਵਾਰ੍ਤਾ ਤੇਨ ਪੁਣ੍ਯਬਲਾਚ੍ਛ੍ਰੁਤਾ। ਜਨਾਪਵਾਦਮੋਕ੍ਸ਼ਾਰ੍ਥਂ ਬੁਦ੍ਧਿਸ੍ਤਸ੍ਯਾਭਵਚ੍ਛੁਭਾ
ਲੋਕਾਂ ਦੀ ਚਰਚਾ, ਚੰਗੀ ਜਾਂ ਮੰਦੀ, ਉਸ ਦੇ ਪੂਨਿਆਂ ਦੀ ਤਾਕਤ ਨਾਲ ਸੁਣੀ ਗਈ। ਲੋਕਾਂ ਦੇ ਦੋਸ਼ ਤੋਂ ਉਸ ਨੂੰ ਮੁਕਤ ਕਰਨ ਲਈ, ਉਸ ਦਾ ਮਨ ਚੰਗਾ ਹੋ ਗਿਆ।
ਦਾਰੂਣਿ ਸ੍ਵਯਮਾਹृਤ੍ਯਾਜਿਜ੍ਵਲਤ੍ਸ ਮਹਾਨਲਮ੍। ਏਤਸ੍ਮਿਨ੍ਨਂਤਰੇ ਤਾਤ ਰਾਜਪੁਤ੍ਰਃ ਪ੍ਰਤਾਪਵਾਨ੍
ਉਹ ਖੁਦ ਲੱਕੜ ਲੈ ਆਇਆ ਤੇ ਵੱਡੀ ਅੱਗ ਜਲਾ ਦਿੱਤੀ। ਇਸ ਵਿਚਕਾਰ, ਪਿਆਰੇ, ਸ਼ਕਤੀਸ਼ਾਲੀ ਰਾਜਕੁਮਾਰ—
ਆਗਮਤ੍ਤਦ੍ਗृਹਂ ਸਦ੍ਯਃ ਸੋਪਸ਼੍ਯਤ੍ਤਂ ਚ ਯੋषਿਤਮ੍। ਪ੍ਰੋਤ੍ਫੁਲ੍ਲਵਦਨਾਂ ਨਾਰੀਂ ਪ੍ਰਵਿषਾਦਗਤਂ ਨਰਂ
ਉਹ ਤੁਰੰਤ ਉਸ ਘਰ ਆ ਗਿਆ ਤੇ ਔਰਤ ਨੂੰ ਵੇਖਿਆ। ਔਰਤ, ਜਿਸ ਦਾ ਚਿਹਰਾ ਖਿੜਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ, ਉਸ ਆਏ ਮਰਦ ਨੂੰ ਵੇਖਿਆ।
ਅਨਯੋਰ੍ਮਾਨਸਂ ਜ੍ਞਾਤ੍ਵਾ ਰਾਜਪੁਤ੍ਰੋਵਦਦ੍ਵਚਃ। ਕਿਂ ਨ ਸਂਭਾषਸੇ ਮਾਂ ਚ ਮਿਤ੍ਰਕਂ ਚਿਰਮਾਗਤਮ੍
ਉਹਨਾਂ ਦੇ ਮਨ ਦੀ ਜਾਣਕਾਰੀ ਲੈ ਕੇ, ਰਾਜਕੁਮਾਰ ਨੇ ਆਖਿਆ, "ਤੂੰ ਮੈਨੂੰ, ਆਪਣੇ ਮਿਤਰ ਨੂੰ, ਜੋ ਲੰਮੇ ਸਮੇਂ ਬਾਅਦ ਆਇਆ, ਗੱਲ ਕਿਉਂ ਨਹੀਂ ਕਰਦੀ?"
ਅਬ੍ਰਵੀਤ੍ਸੋਪਿ ਧਰ੍ਮਾਤ੍ਮਾ ਰਾਜਪੁਤ੍ਰਮਨष੍ਟਧੀਃ। ਯਤ੍ਕृਤਂ ਦੁष੍ਕਰਂ ਕਰ੍ਮ ਮਯਾ ਤ੍ਵਦ੍ਧਿਤਕਾਰਣਾਤ੍
ਉਹ ਧਰਮਵਾਨ, ਜਿਸ ਦਾ ਮਨ ਕਦੇ ਨਾ ਡੋਲਿਆ, ਰਾਜਕੁਮਾਰ ਨੂੰ ਆਖਿਆ: 'ਮੈਂ ਜੋ ਇਹ ਔਖਾ ਕੰਮ ਕੀਤਾ, ਉਹ ਤੇਰੇ ਭਲੇ ਲਈ ਸੀ.'
ਸਰ੍ਵਂ ਵ੍ਯਰ੍ਥਮਹਂ ਮਨ੍ਯੇ ਜਨਾਨਾਂ ਚ ਪ੍ਰਵਾਦਤਃ। ਅਦ੍ਯ ਵਹ੍ਨਿਮਹਂ ਯਾਸ੍ਯੇ ਪ੍ਰਪਸ਼੍ਯਂਤੁ ਨਰਾਸ੍ਸੁਰਾਃ
ਮੈਂ ਲੋਕਾਂ ਦੀ ਸਾਰੀ ਗੱਲਬਾਤ ਬੇਕਾਰ ਸਮਝਦਾ ਹਾਂ; ਅੱਜ ਮੈਂ ਅੱਗ ਵਿੱਚ ਜਾਵਾਂਗਾ—ਇਹ ਮਨੁੱਖ ਤੇ ਦੇਵਤਾ ਵੇਖਣ.
ਇਤ੍ਯੁਕ੍ਤ੍ਵਾ ਸ ਮਹਾਭਾਗਃ ਪ੍ਰਵਿਵੇਸ਼ ਹੁਤਾਸ਼ਨਮ੍। ਵਿਸ਼ਤਸ੍ਤਸ੍ਯ ਵਹ੍ਨੌ ਨ ਕੁਸੁਮਂ ਚਿਕੁਰਾਲਯੇ
ਇਹ ਕਹਿ ਕੇ, ਉਹ ਮਹਾਨ ਵਿਅਕਤੀ ਅੱਗ ਵਿੱਚ ਚਲਾ ਗਿਆ; ਜਦ ਉਹ ਅੱਗ ਵਿੱਚ ਗਿਆ, ਉਸ ਦੇ ਸਿਰ ਦੀ ਇੱਕ ਵੀ ਵੱਲ ਨਾ ਸੜੀ.
ਨਾਂਗਮਸ੍ਯਾਨਲੋਧਾਕ੍ਸ਼ੀਨ੍ਨ ਚ ਵਸ੍ਤ੍ਰਂ ਨ ਕੁਂਤਲਮ੍। ਖੇ ਚ ਦੇਵਾ ਮੁਦਾ ਸਰ੍ਵੇਸਾਧੁਸਾਧ੍ਵਿਤਿ ਚਾਬ੍ਰੁਵਨ੍
ਅੱਗ ਨੇ ਉਸ ਦੇ ਸਰੀਰ, ਕਪੜੇ ਜਾਂ ਵਾਲਾਂ ਨੂੰ ਕੁਝ ਨਹੀਂ ਕੀਤਾ; ਆਸਮਾਨ ਵਿੱਚ ਸਾਰੇ ਦੇਵਤੇ ਖੁਸ਼ ਹੋ ਕੇ ਆਖਣ ਲੱਗੇ, 'ਵਧੀਆ! ਵਧੀਆ!'
ਅਪਤਨ੍ਪੁष੍ਪਵਰ੍षਾਣਿ ਤਸ੍ਯ ਮੂਰ੍ਧ੍ਨਿ ਸਮਂਤਤਃ। ਯੈਰ੍ਯੈਸ਼੍ਚ ਦੁष੍ਕृਤਂ ਵਾਕ੍ਯਂ ਗਦਿਤਂ ਤਾਵੁਭੌ ਪ੍ਰਤਿ
ਉਸ ਦੇ ਸਿਰ ਤੇ ਚਾਰ ਪਾਸੇ ਫੁੱਲਾਂ ਦੀ ਵਰਖਾ ਹੋਈ; ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਦੋਵਾਂ ਵਿਰੁੱਧ ਮਾੜੀਆਂ ਗੱਲਾਂ ਕਹੀਆਂ,
ਤੇषਾਂ ਮੁਖੇ ਪ੍ਰਜਾਯਂਤੇ ਕੁष੍ਠਾਨਿ ਵਿਵਿਧਾਨਿ ਚ। ਤਤ੍ਰਾਗਤ੍ਯ ਚ ਦੇਵਾਸ਼੍ਚ ਵਹ੍ਨੇਰਾਕृष੍ਯਤਂ ਮੁਦਾ
ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਮੂੰਹ 'ਤੇ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਕਿਸਮ ਦੀ ਕੁਸ਼ਟ ਦੀ ਬਿਮਾਰੀ ਆ ਗਈ; ਤੇ ਦੇਵਤੇ ਉਥੇ ਆ ਕੇ ਖੁਸ਼ੀ ਨਾਲ ਅੱਗ ਦੇ ਨੇੜੇ ਆਏ.
ਅਪੂਜਯਨ੍ਸੁਪੁष੍ਪੈਸ਼੍ਚ ਮੁਨਯੋ ਵਿਸ੍ਮਯਂ ਗਤਾਃ। ਸਰ੍ਵੈਰ੍ਮੁਨਿਵਰੈਰੇਵਂ ਮਨੁष੍ਯੈਰ੍ਵਿਵਿਧੈਸ੍ਤਦਾ
ਵਿਦਵਾਨ ਰਿਸ਼ੀਆਂ, ਹੈਰਾਨ ਹੋ ਕੇ, ਸੁੰਦਰ ਫੁੱਲਾਂ ਨਾਲ ਉਸ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕੀਤੀ; ਉਸ ਸਮੇਂ ਸਾਰੇ ਮੁੱਖ ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਤੇ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਲੋਕਾਂ ਨੇ ਵੀ ਇਹ ਕੀਤਾ.
ਅਰ੍ਚ੍ਯਤੇ ਤੁ ਮਹਾਤੇਜਾਃ ਸ ਚ ਸਰ੍ਵਾਨਪੂਜਯਤ੍। ਸਜ੍ਜਨਾਦ੍ਰੋਹਕਂ ਨਾਮ ਕृਤਂ ਦੇਵਾਸੁਰੈਰ੍ਨृਭਿਃ
ਉਹ ਮਹਾਨ ਆਤਮਾ ਸਾਰਿਆਂ ਵੱਲੋਂ ਪੂਜਿਆ ਗਿਆ, ਤੇ ਉਸ ਨੇ ਵੀ ਸਭ ਨੂੰ ਸਤਿਕਾਰ ਦਿੱਤਾ; 'ਸਜਨ ਨੂੰ ਦੁੱਖ ਦੇਣਾ' ਇਹ ਕੰਮ ਦੇਵਤੇ, ਅਸੁਰ ਤੇ ਮਨੁੱਖਾਂ ਨੇ ਕੀਤਾ.
ਤਸ੍ਯ ਪਾਦਰਜਃ ਪੂਤਾ ਸਸ੍ਯਪੂਰ੍ਣਾ ਧਰਾਭਵਤ੍। ਸੁਰਾਸ਼੍ਚਾਹੁਸ਼੍ਚ ਤਂ ਤਤ੍ਰ ਭਾਰ੍ਯਾ ਤੇ ਸਂਪ੍ਰਗृਹ੍ਯਤਾਮ੍
ਉਸ ਦੇ ਪੈਰਾਂ ਦੀ ਧੂੜ ਨਾਲ ਧਰਤੀ ਪਵਿੱਤਰ ਹੋ ਕੇ ਫਸਲਾਂ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ ਹੋ ਗਈ; ਉਥੇ ਦੇਵਤੇ ਆਖਣ ਲੱਗੇ, 'ਤੇਰੀ ਪਤਨੀ ਤੈਨੂੰ ਮੁੜ ਮਿਲੇ.'
ਏਤਸ੍ਯ ਸਦृਸ਼ੋ ਲੋਕੇ ਨ ਭੂਤੋ ਨ ਭਵਿष੍ਯਤਿ। ਨਾਸ੍ਤੀਤਿ ਸਾਂਪ੍ਰਤਂ ਪृਥ੍ਵ੍ਯਾਂ ਕਾਮਲੋਭਾਜਿਤਃ ਪੁਮਾਨ੍
ਇਸ ਜਿਹਾ ਕੋਈ ਲੋਕੀ ਨਾਂ ਪਹਿਲਾਂ ਹੋਇਆ, ਨਾਂ ਭਵਿੱਖ ਵਿੱਚ ਹੋਵੇਗਾ; ਅੱਜ ਧਰਤੀ 'ਤੇ ਕੋਈ ਆਦਮੀ ਇੰਨਾ ਕਾਮ ਤੇ ਲੋਭ ਵਿੱਚ ਫਸਿਆ ਨਹੀਂ.
ਦੇਵਾਸੁਰਮਨੁष੍ਯਾਣਾਂ ਰਕ੍ਸ਼ਸਾਂ ਮृਗਪਕ੍ਸ਼ਿਣਾਮ੍। ਕੀਟਾਦੀਨਾਂ ਚ ਸਰ੍ਵੇषਾਂ ਕਾਮ ਏष ਸੁਦੁਰ੍ਜਯਃ
ਦੇਵਤੇ, ਅਸੁਰ, ਮਨੁੱਖ, ਰਾਖਸ਼, ਜਾਨਵਰ, ਪੰਛੀ ਤੇ ਸਾਰੇ ਕੀੜਿਆਂ ਵਿੱਚ, ਇਹ ਕਾਮ ਬਹੁਤ ਔਖਾ ਜਿੱਤਣਾ ਹੈ.
ਕਾਮਾਲ੍ਲੋਭਾਤ੍ਤਥਾਕ੍ਰੋਧਾਨ੍ਨਿਤ੍ਯਂ ਸਤ੍ਤ੍ਵੇषੁ ਜਾਯਤੇ। ਸਂਸਾਰਬਂਧਕਃ ਕਾਮੋ ਹ੍ਯਕਾਮੋ ਨ ਕ੍ਵਚਿਦ੍ਭਵੇਤ੍
ਕਾਮ, ਲੋਭ ਤੇ ਗੁੱਸੇ ਤੋਂ ਹਮੇਸ਼ਾ ਜੀਵਾਂ ਵਿੱਚ ਉਤਪੰਨ ਹੁੰਦੇ ਹਨ; ਕਾਮ ਹੀ ਸੰਸਾਰ ਦੇ ਬੰਧਨ ਦਾ ਕਾਰਨ ਹੈ—ਕਾਮ ਤੋਂ ਬਿਨਾਂ ਇਹ ਕਦੇ ਨਹੀਂ ਹੋ ਸਕਦਾ.
ਅਨੇਨੈਵ ਜਿਤਂ ਸਰ੍ਵਂ ਭੁਵਨਾਨਿ ਚਤੁਰ੍ਦਸ਼। ਅਮੁष੍ਯ ਹृਦਯੇ ਨਿਤ੍ਯਂ ਵਾਸੁਦੇਵੋ ਮੁਦਾਸ੍ਥਿਤਃ
ਇਸ ਨਾਲ ਹੀ ਚੌਦਾਂ ਲੋਕ ਜਿੱਤ ਲਏ; ਉਸ ਦੇ ਦਿਲ ਵਿੱਚ ਵਾਸੁਦੇਵ ਹਮੇਸ਼ਾ ਖੁਸ਼ੀ ਨਾਲ ਵੱਸਦਾ ਹੈ.
ਏਵਂ ਸ੍ਪृष੍ਟ੍ਵਾਥ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਤਂ ਮਨੁष੍ਯਾਃ ਸਰ੍ਵਕਲ੍ਮषਾਤ੍। ਪੂਯਂਤੇ ਹ੍ਯਨਘਾਸ਼੍ਚੈਵ ਲਭਂਤੇ ਚਾਕ੍ਸ਼ਯਾਂ ਦਿਵਮ੍
ਜੋ ਵੀ ਉਸ ਨੂੰ ਛੂਹ ਜਾਂ ਵੇਖ ਲੈਂਦਾ, ਉਹ ਸਾਰੇ ਪਾਪਾਂ ਤੋਂ ਪਵਿੱਤਰ ਹੋ ਜਾਂਦਾ; ਉਹ ਨਿਰਮਲ ਹੋ ਕੇ ਅਟੱਲ ਸੁਰਗ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰਦਾ ਹੈ.
ਏਵਮੁਕ੍ਤ੍ਵਾ ਗਤਾ ਦੇਵਾ ਵਿਮਾਨੈਸ਼੍ਚ ਦਿਵਂ ਮੁਦਾ। ਮਨੁष੍ਯਾਃ ਪ੍ਰਯਯੁਸ੍ਤੁष੍ਟਾ ਦਂਪਤੀ ਸ੍ਵਗृਹਂ ਤਥਾ
ਇਹ ਕਹਿ ਕੇ, ਦੇਵਤੇ ਖੁਸ਼ ਹੋ ਕੇ ਆਪਣੇ ਵਿਮਾਨਾਂ 'ਚ ਸੁਰਗ ਚਲੇ ਗਏ; ਲੋਕ ਵੀ ਦੰਪਤੀ ਨੂੰ ਲੈ ਕੇ ਖੁਸ਼ੀ-ਖੁਸ਼ੀ ਆਪਣੇ ਘਰ ਵਾਪਸ ਆ ਗਏ.
ਦਿਵ੍ਯਂ ਚਕ੍ਸ਼ੁਸ੍ਤਦਾ ਤਸ੍ਯ ਚਾਸੀਦ੍ਦੇਵਾਨ੍ਸ ਪਸ਼੍ਯਤਿ। ਤ੍ਰੈਲੋਕ੍ਯਸ੍ਯ ਚ ਵਾਰ੍ਤ੍ਤਾਂ ਚ ਜਾਨਾਤਿ ਲੀਲਯਾ ਭृਸ਼ਮ੍
ਉਸ ਸਮੇਂ ਉਸ ਨੂੰ ਦਿਵਿਆ ਦਰਸ਼ਨ ਮਿਲਿਆ ਤੇ ਉਹ ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੂੰ ਵੇਖ ਸਕਿਆ; ਉਹ ਤਿੰਨ ਲੋਕਾਂ ਦੀ ਸਾਰੀ ਹਾਲਤ ਆਸਾਨੀ ਨਾਲ ਜਾਣ ਲਿਆ.