ਉਕ੍ਤਂ ਚ ਤਾਦृਸ਼ਂ ਵਾਕ੍ਯਂ ਸ਼੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਸ ਵਿਸ੍ਮਯਂਗਤਃ। ਨ ਤਾਤਸ੍ਤੇ ਨ ਚ ਭ੍ਰਾਤਾ ਨ ਚਾਹਂ ਤਵ ਬਾਨ੍ਧਵਃ
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਗੱਲ ਕਰ ਕੇ, ਉਹ ਸੁਣ ਕੇ ਹੈਰਾਨ ਹੋ ਗਿਆ: 'ਨਾ ਤੇਰਾ ਪਿਤਾ, ਨਾ ਤੇਰਾ ਭਰਾ, ਨਾ ਮੈਂ ਤੇਰਾ ਰਿਸ਼ਤੇਦਾਰ ਹਾਂ।'
ਪਿਤृਮਾਤृਕੁਲਸ੍ਯੈਵ ਤਸ੍ਯਾ ਨ ਹਿ ਸੁਹृਜ੍ਜਨਃ। ਕਥਂ ਚ ਮਦ੍ਗृਹੇ ਤਾਤ ਸ੍ਥਿਤ੍ਯਾ ਸ੍ਵਸ੍ਥੋ ਭਵਿष੍ਯਸਿ
ਉਸ ਦੇ ਪਿਤਾ-ਮਾਤਾ ਦੇ ਪਰਿਵਾਰ ਵਿੱਚ ਕੋਈ ਦੋਸਤ ਨਹੀਂ; ਪਿਆਰੇ, ਮੇਰੇ ਘਰ ਰਹਿ ਕੇ ਤੂੰ ਕਿਵੇਂ ਚੈਨ ਨਾਲ ਰਹੇਗਾ?
ਏਤਸ੍ਮਿਨ੍ਨਨ੍ਤਰੇ ਤੇਨ ਚੋਕ੍ਤਂ ਵਾਕ੍ਯਂ ਯਥੋਚਿਤਮ੍। ਲੋਕੇ ਤ੍ਵਤ੍ਸਦृਸ਼ੋ ਨਾਸ੍ਤਿ ਧਰ੍ਮਜ੍ਞੋ ਵਿਜਿਤੇਨ੍ਦ੍ਰਿਯਃ
ਇਸ ਵਿਚਕਾਰ, ਉਸ ਨੇ ਠੀਕ ਗੱਲ ਆਖੀ: 'ਦੁਨੀਆਂ ਵਿੱਚ ਤੇਰੇ ਵਰਗਾ ਕੋਈ ਨਹੀਂ—ਧਰਮ ਜਾਣਨ ਵਾਲਾ, ਇੰਦ੍ਰੀਆਂ ਨੂੰ ਜਿੱਤਣ ਵਾਲਾ।'
ਸ ਚਾਹ ਤਂ ਚ ਸਰ੍ਵਜ੍ਞਂ ਵਕ੍ਤੁਂ ਨਾਰ੍ਹਸਿ ਦੂषਣਮ੍। ਤ੍ਰੈਲੋਕ੍ਯਮੋਹਿਨੀਂ ਭਾਰ੍ਯਾਂ ਕਃ ਪੁਮਾਨ੍ਰਕ੍ਸ਼ਿਤੁਂ ਕ੍ਸ਼ਮਃ
ਉਸ ਨੇ ਉਸ ਨੂੰ ਆਖਿਆ: 'ਤੂੰ ਸਰਵਜਨ ਨੂੰ ਦੋਸ਼ ਨਹੀਂ ਦੇਣਾ ਚਾਹੀਦਾ; ਤਿੰਨ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਮੋਹ ਲੈਣ ਵਾਲੀ ਪਤਨੀ ਨੂੰ ਕੌਣ ਮਨੁੱਖ ਰੱਖਿਆ ਕਰ ਸਕਦਾ ਹੈ?'
ਰਾਜਪੁਤ੍ਰ ਉਵਾਚ-। ਧਰਣ੍ਯਾਂ ਪਰਿਵਿਜ੍ਞਾਯ ਤ੍ਵਾਗਤੋਹਂ ਤਵਾਨ੍ਤਿਕਮ੍। ਏषਾ ਤਿष੍ਠਤੁ ਤੇऽਗਾਰੇ ਵ੍ਰਜਾਮਿ ਨਿਜਮਨ੍ਦਿਰਮ੍
ਰਾਜਕੁਮਾਰ ਨੇ ਆਖਿਆ: 'ਧਰਤੀ ਤੇ ਵਿਚਾਰ ਕੇ, ਮੈਂ ਤੇਰੇ ਕੋਲ ਆਇਆ ਹਾਂ; ਇਹ ਤੇਰੇ ਘਰ ਰਹੇ, ਮੈਂ ਆਪਣੇ ਮਹਲ ਵਾਪਸ ਜਾਂਦਾ ਹਾਂ।'
ਇਤ੍ਯੁਕ੍ਤੇ ਸ ਪੁਨਃ ਪ੍ਰਾਹ ਨਗਰੇऽਸ੍ਮਿਨ੍ਪ੍ਰਸ਼ੋਭਨੇ। ਬਹੁਕਾਮੁਕ ਸਂਪੂਰ੍ਣੇ ਕਥਂ ਰਕ੍ਸ਼ਾ ਭਵੇਤ੍ਸ੍ਤ੍ਰਿਯਾਃ
ਇਹ ਗੱਲ ਆਖਣ ਤੇ, ਉਹ ਮੁੜ ਆਖਿਆ: 'ਇਸ ਸੋਹਣੇ ਸ਼ਹਿਰ ਵਿੱਚ, ਜਿੱਥੇ ਕਈ ਕਾਮੀ ਮਰਦ ਹਨ, ਔਰਤ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਕਿਵੇਂ ਹੋ ਸਕਦੀ ਹੈ?'
ਸ ਚੋਵਾਚ ਪੁਨਸ੍ਤਂ ਚ ਕੁਰੁ ਰਕ੍ਸ਼ਾਂ ਵ੍ਰਜਾਮ੍ਯਹਮ੍। ਗृਹਸ੍ਥਸ੍ਸਙ੍ਕਟਾਦਾਹ ਧਰ੍ਮਸ੍ਯ ਰਾਜਪੁਤ੍ਰਕਮ੍
ਉਸ ਨੇ ਫਿਰ ਉਸ ਨੂੰ ਆਖਿਆ, "ਤੂੰ ਜਾ ਕੇ ਉਸ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਕਰ; ਮੈਂ ਜਾ ਰਿਹਾ ਹਾਂ।" ਘਰਵਾਲਾ, ਪਰੇਸ਼ਾਨ ਹੋ ਕੇ, ਰਾਜਕੁਮਾਰ ਨੂੰ ਆਖਿਆ, "ਇਹ ਧਰਮ ਦਾ ਫਰਜ ਹੈ।"
ਕਰੋਮ੍ਯਨੁਚਿਤਂ ਕਾਰ੍ਯਂ ਸ੍ਵਦਾਸ੍ਯਮੁਚਿਤਂ ਹਿਤਮ੍। ਸਦਾ ਚੈਵੇਦृਸ਼ੀ ਭਾਰ੍ਯਾ ਸ੍ਥਾਤਵ੍ਯਾ ਮਦ੍ਗृਹੇ ਪਿਤਃ
ਮੈਂ ਅਣਉਚਿਤ ਕੰਮ ਕਰ ਰਿਹਾ ਹਾਂ, ਪਰ ਮੇਰੀ ਸੇਵਾ ਠੀਕ ਤੇ ਲਾਭਦਾਇਕ ਹੈ। ਪਿਤਾ ਜੀ, ਐਸਾ ਹੀ ਪਤਨੀ ਹਮੇਸ਼ਾ ਮੇਰੇ ਘਰ ਵਿੱਚ ਰਹਿਣੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ।
ਅਰਕ੍ਸ਼ਾਰਕ੍ਸ਼ਣੇ ਦੇਵ ਵਦਾਭੀष੍ਟਂ ਕੁਰੁ ਪ੍ਰਿਯਮ੍। ਮਮ ਤਲ੍ਪੇ ਮਯਾ ਸਾਰ੍ਧਂ ਸ਼ਯਾਨਂ ਭਾਰ੍ਯਯਾ ਸਹ
ਮਾਲਕ, ਰੱਖਿਆ ਕਰਣ ਜਾਂ ਨਾ ਕਰਣ ਦੀ ਗੱਲ ਤੇ, ਜੋ ਤੇਰੇ ਮਨ ਨੂੰ ਪਿਆਰਾ ਹੈ, ਉਹੀ ਕਰ। ਮੇਰੀ ਪਤਨੀ ਮੇਰੇ ਨਾਲ ਮੇਰੇ ਬਿਸਤਰੇ 'ਤੇ ਪਈ ਹੈ।
ਮਨ੍ਯਸੇ ਦੈਵਤਂ ਸ੍ਵਂ ਚੇਤ੍ਤਿष੍ਠੇਨ੍ਨੋਚੇਤ੍ਤੁ ਗਚ੍ਛਤੁ। ਕ੍ਸ਼ਣਂ ਵਿਮृਸ਼੍ਯ ਤਂ ਪ੍ਰਾਹ ਰਾਜਪੁਤ੍ਰਃ ਪੁਨਸ੍ਤਦਾ
ਜੇ ਤੂੰ ਉਸ ਨੂੰ ਆਪਣਾ ਦੇਵੀ ਸਮਝਦਾ ਹੈਂ, ਤਾਂ ਰਹਿ ਜਾ; ਨਹੀਂ ਤਾਂ ਚਲਾ ਜਾ। ਇੱਕ ਪਲ ਸੋਚ ਕੇ, ਰਾਜਕੁਮਾਰ ਨੇ ਫਿਰ ਆਖਿਆ।
ਬਾਢਮੇਤਦ੍ਵਚਸ੍ਤਾਤ ਯਥਾਭੀष੍ਟਂ ਤਥਾ ਕੁਰੁ। ਤਤੋ ਭਾਰ੍ਯਾਂ ਜਗਾਦਾਥ ਅਸ੍ਯ ਵਾਕ੍ਯਾਚ੍ਛਿਵਾਸ਼ਿਵਮ੍
"ਠੀਕ ਹੈ, ਪਿਤਾ ਜੀ; ਜੋ ਤੇਰੇ ਮਨ ਚਾਹੇ, ਉਹੀ ਕਰ।" ਫਿਰ ਉਸ ਨੇ ਆਪਣੀ ਪਤਨੀ ਨੂੰ, ਚੰਗੇ ਤੇ ਮੰਦੇ ਦੋਵੇਂ ਸ਼ਬਦ ਆਖੇ।
ਕਰ੍ਤਵ੍ਯਂ ਚ ਨ ਤੇ ਦੋष ਆਜ੍ਞਯਾ ਮਮ ਸੁਂਦਰਿ। ਏਤਦੁਕ੍ਤ੍ਵਾ ਗਤਃ ਸੋਪਿ ਭੂਪਤੇਃ ਸ਼ਾਸਨਾਤ੍ਪਿਤੁਃ
"ਇਹ ਕਰਨਾ ਹੀ ਪਵੇਗਾ; ਤੇਰਾ ਕੋਈ ਦੋਸ਼ ਨਹੀਂ, ਸੋਹਣੀਏ, ਕਿਉਂਕਿ ਇਹ ਮੇਰੀ ਆਗਿਆ ਨਾਲ ਹੋ ਰਿਹਾ ਹੈ।" ਇਹ ਆਖ ਕੇ, ਉਹ ਵੀ ਪਿਤਾ, ਰਾਜਾ ਦੀ ਹੁਕਮ ਨਾਲ ਚਲਾ ਗਿਆ।
ਅਨਂਤਰਂ ਕ੍ਸ਼ਪਾਯਾਂ ਚ ਯਦੁਕ੍ਤਂ ਚ ਤਥਾਕृਤਮ੍। ਯੋषਿਤੋਰ੍ਮਧ੍ਯਗਃ ਸੋਪਿ ਨਿਤ੍ਯਂ ਸ੍ਵਪਿਤਿ ਧਾਰ੍ਮਿਕਃ
ਉਸ ਰਾਤ, ਜੋ ਆਖਿਆ ਗਿਆ ਸੀ, ਉਹੀ ਕੀਤਾ ਗਿਆ। ਧਰਮਵਾਨ ਹਮੇਸ਼ਾ ਦੋ ਔਰਤਾਂ ਦੇ ਵਿਚਕਾਰ ਸੌਂਦਾ ਸੀ।
ਧਰ੍ਮਾਨ੍ਨ ਚਲਤੇ ਸੋਪਿ ਸ੍ਵਭਾਰ੍ਯਾਪਰਭਾਰ੍ਯਯੋਃ। ਸਂਸ੍ਪਰ੍ਸ਼ਾਤ੍ਸ੍ਵਸ੍ਤ੍ਰਿਯਸ਼੍ਚਾਸ੍ਯ ਕਾਮਾਭਿਲषਿਤਂ ਮਨਃ
ਉਹ ਆਪਣੇ ਤੇ ਹੋਰ ਦੀ ਪਤਨੀ ਨਾਲ ਸੰਪਰਕ ਵਿੱਚ ਹੋ ਕੇ ਵੀ ਧਰਮ ਤੋਂ ਨਹੀਂ ਹਟਿਆ। ਉਸ ਦਾ ਮਨ ਇੱਛਾ ਨਾਲ ਭਰਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ, ਪਰ ਹੋਰ ਔਰਤ ਨੂੰ ਛੁਣ ਤੋਂ ਰੋਕਿਆ।
ਤਸ੍ਯਾਃ ਸਂਸਰ੍ਗਤਸ਼੍ਚੈਵ ਦੁਹਿਤੈਵ ਪ੍ਰਮਨ੍ਯਤੇ। ਸ੍ਤਨੌ ਤਸ੍ਯਾਸ੍ਤੁ ਪृष੍ਠੇ ਚ ਲਗਨ੍ਤੌ ਚ ਪੁਨਃਪੁਨਃ
ਉਸ ਨਾਲ ਸੰਪਰਕ ਕਰਕੇ, ਉਹ ਉਸ ਨੂੰ ਕੇਵਲ ਧੀ ਵਾਂਗ ਹੀ ਸਮਝਦੀ ਸੀ। ਉਸ ਦੇ ਸਿਨੇ ਉਸ ਦੀ ਪਿੱਠ 'ਤੇ ਵਾਰ-ਵਾਰ ਟਿਕਦੇ।
ਬਾਲਕਸ੍ਯੇਵ ਪੁਤ੍ਰਸ੍ਯ ਸ੍ਤਨੌ ਮਾਤੁਃ ਸਮਨ੍ਯਤੇ। ਤਸ੍ਯਾ ਅਂਗਾਨਿ ਚਾਂਗੇषੁ ਲਗਂਤਿ ਚ ਪੁਨਃਪੁਨਃ
ਜਿਵੇਂ ਬੱਚਾ ਆਪਣੀ ਮਾਂ ਦੇ ਸਿਨੇ ਨੂੰ ਸਮਝਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਵੀ ਐਸਾ ਹੀ ਕਰਦਾ ਸੀ। ਉਸ ਦੇ ਅੰਗ ਉਸ ਦੇ ਸਰੀਰ ਨੂੰ ਵਾਰ-ਵਾਰ ਛੁਹਦੇ।
ਤਤੋ ਮਾਤੁਸ੍ਸੁਤਸ੍ਯੇਵ ਸੋਮਨ੍ਯਤ ਦਿਨੇ ਦਿਨੇ। ਤਸ੍ਯ ਯੋषਾਸੁਸਂਸਰ੍ਗੋ ਨਿਵृਤ੍ਤਸ੍ਤ੍ਵਭਵਤ੍ਤਤਃ
ਫਿਰ, ਹਰ ਰੋਜ਼, ਉਹ ਉਸ ਨੂੰ ਮਾਂ ਵਾਂਗ ਸਮਝਣ ਲੱਗਾ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਔਰਤ ਨਾਲ ਮਿਲਾਪ ਰੁਕ ਗਿਆ।
ਏਵਂ ਸਂਵਤ੍ਸਰਸ੍ਯਾਰ੍ਦ੍ਧੇ ਤਤ੍ਪਤਿਸ਼੍ਚਾਗਤਃ ਪੁਰਂ। ਅਪृਚ੍ਛਤ੍ਤਂ ਚ ਲੋਕੇषੁ ਤਸ੍ਯਾ ਵृਤ੍ਤਮਥੋਦਿਤਮ੍
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਅੱਧਾ ਸਾਲ ਲੰਘਣ ਤੋਂ ਬਾਅਦ, ਉਸ ਦਾ ਪਤੀ ਸ਼ਹਿਰ ਆ ਗਿਆ। ਉਸ ਨੇ ਲੋਕਾਂ ਤੋਂ ਪੁੱਛਿਆ, ਤੇ ਜੋ ਹੋਇਆ ਸੀ, ਉਹ ਦੱਸਿਆ ਗਿਆ।
ਕੇਚਿਦ੍ਭਦ੍ਰਂ ਬੋਧਯਨ੍ਤੋ ਯੁਵਾਨੋਪਿ ਸੁਵਿਸ੍ਮਿਤਾਃ। ਕੇਚਿਦਾਹੁਸ੍ਤ੍ਵਯਾ ਦਤ੍ਤਾ ਤਯਾ ਸਾਰ੍ਦ੍ਧਂ ਸ੍ਵਪਿਤ੍ਯਸੌ
ਕੁਝ ਲੋਕ, ਭਲਾ ਚਾਹੁੰਦੇ ਹੋਏ, ਜੁਆਨ ਹੋ ਕੇ ਵੀ ਹੈਰਾਨ ਰਹੇ। ਕੁਝ ਨੇ ਆਖਿਆ, "ਜਿਸ ਨੂੰ ਤੂੰ ਸੌਂਪਿਆ ਸੀ, ਉਹ ਉਸ ਨਾਲ ਸੌਂਦਾ ਸੀ।"
ਸ੍ਤ੍ਰੀਪੁਂਸੋਰੇਕਸਂਸਰ੍ਗਾਤ੍ਸ਼ਾਂਤਤਾ ਤੁ ਕਥਂ ਭਵੇਤ੍। ਤਸ੍ਯਾਂ ਯਸ੍ਯਾਭਿਲਾषੋਸ੍ਤਿ ਨ ਪृष੍ਟਸ੍ਸ ਵਦੇਦ੍ਯੁਵਾ
ਇਕ ਔਰਤ ਤੇ ਮਰਦ ਇਕੱਠੇ ਹੋਣ ਤੇ ਕਿਵੇਂ ਸੰਯਮ ਰਹਿ ਸਕਦਾ ਹੈ? ਜੇ ਉਸ ਵਿੱਚ ਇੱਛਾ ਹੈ, ਤਾਂ ਜੁਆਨ ਨੂੰ ਪੁੱਛਿਆ ਜਾਵੇ।
ਲੋਕਾਨਾਂ ਕੁਸ਼੍ਰੁਤਿਰ੍ਵਾਰ੍ਤਾ ਤੇਨ ਪੁਣ੍ਯਬਲਾਚ੍ਛ੍ਰੁਤਾ। ਜਨਾਪਵਾਦਮੋਕ੍ਸ਼ਾਰ੍ਥਂ ਬੁਦ੍ਧਿਸ੍ਤਸ੍ਯਾਭਵਚ੍ਛੁਭਾ
ਲੋਕਾਂ ਦੀ ਚਰਚਾ, ਚੰਗੀ ਜਾਂ ਮੰਦੀ, ਉਸ ਦੇ ਪੂਨਿਆਂ ਦੀ ਤਾਕਤ ਨਾਲ ਸੁਣੀ ਗਈ। ਲੋਕਾਂ ਦੇ ਦੋਸ਼ ਤੋਂ ਉਸ ਨੂੰ ਮੁਕਤ ਕਰਨ ਲਈ, ਉਸ ਦਾ ਮਨ ਚੰਗਾ ਹੋ ਗਿਆ।
ਦਾਰੂਣਿ ਸ੍ਵਯਮਾਹृਤ੍ਯਾਜਿਜ੍ਵਲਤ੍ਸ ਮਹਾਨਲਮ੍। ਏਤਸ੍ਮਿਨ੍ਨਂਤਰੇ ਤਾਤ ਰਾਜਪੁਤ੍ਰਃ ਪ੍ਰਤਾਪਵਾਨ੍
ਉਹ ਖੁਦ ਲੱਕੜ ਲੈ ਆਇਆ ਤੇ ਵੱਡੀ ਅੱਗ ਜਲਾ ਦਿੱਤੀ। ਇਸ ਵਿਚਕਾਰ, ਪਿਆਰੇ, ਸ਼ਕਤੀਸ਼ਾਲੀ ਰਾਜਕੁਮਾਰ—
ਆਗਮਤ੍ਤਦ੍ਗृਹਂ ਸਦ੍ਯਃ ਸੋਪਸ਼੍ਯਤ੍ਤਂ ਚ ਯੋषਿਤਮ੍। ਪ੍ਰੋਤ੍ਫੁਲ੍ਲਵਦਨਾਂ ਨਾਰੀਂ ਪ੍ਰਵਿषਾਦਗਤਂ ਨਰਂ
ਉਹ ਤੁਰੰਤ ਉਸ ਘਰ ਆ ਗਿਆ ਤੇ ਔਰਤ ਨੂੰ ਵੇਖਿਆ। ਔਰਤ, ਜਿਸ ਦਾ ਚਿਹਰਾ ਖਿੜਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ, ਉਸ ਆਏ ਮਰਦ ਨੂੰ ਵੇਖਿਆ।
ਅਨਯੋਰ੍ਮਾਨਸਂ ਜ੍ਞਾਤ੍ਵਾ ਰਾਜਪੁਤ੍ਰੋਵਦਦ੍ਵਚਃ। ਕਿਂ ਨ ਸਂਭਾषਸੇ ਮਾਂ ਚ ਮਿਤ੍ਰਕਂ ਚਿਰਮਾਗਤਮ੍
ਉਹਨਾਂ ਦੇ ਮਨ ਦੀ ਜਾਣਕਾਰੀ ਲੈ ਕੇ, ਰਾਜਕੁਮਾਰ ਨੇ ਆਖਿਆ, "ਤੂੰ ਮੈਨੂੰ, ਆਪਣੇ ਮਿਤਰ ਨੂੰ, ਜੋ ਲੰਮੇ ਸਮੇਂ ਬਾਅਦ ਆਇਆ, ਗੱਲ ਕਿਉਂ ਨਹੀਂ ਕਰਦੀ?"
ਅਬ੍ਰਵੀਤ੍ਸੋਪਿ ਧਰ੍ਮਾਤ੍ਮਾ ਰਾਜਪੁਤ੍ਰਮਨष੍ਟਧੀਃ। ਯਤ੍ਕृਤਂ ਦੁष੍ਕਰਂ ਕਰ੍ਮ ਮਯਾ ਤ੍ਵਦ੍ਧਿਤਕਾਰਣਾਤ੍
ਉਹ ਧਰਮਵਾਨ, ਜਿਸ ਦਾ ਮਨ ਕਦੇ ਨਾ ਡੋਲਿਆ, ਰਾਜਕੁਮਾਰ ਨੂੰ ਆਖਿਆ: 'ਮੈਂ ਜੋ ਇਹ ਔਖਾ ਕੰਮ ਕੀਤਾ, ਉਹ ਤੇਰੇ ਭਲੇ ਲਈ ਸੀ.'
ਸਰ੍ਵਂ ਵ੍ਯਰ੍ਥਮਹਂ ਮਨ੍ਯੇ ਜਨਾਨਾਂ ਚ ਪ੍ਰਵਾਦਤਃ। ਅਦ੍ਯ ਵਹ੍ਨਿਮਹਂ ਯਾਸ੍ਯੇ ਪ੍ਰਪਸ਼੍ਯਂਤੁ ਨਰਾਸ੍ਸੁਰਾਃ
ਮੈਂ ਲੋਕਾਂ ਦੀ ਸਾਰੀ ਗੱਲਬਾਤ ਬੇਕਾਰ ਸਮਝਦਾ ਹਾਂ; ਅੱਜ ਮੈਂ ਅੱਗ ਵਿੱਚ ਜਾਵਾਂਗਾ—ਇਹ ਮਨੁੱਖ ਤੇ ਦੇਵਤਾ ਵੇਖਣ.
ਇਤ੍ਯੁਕ੍ਤ੍ਵਾ ਸ ਮਹਾਭਾਗਃ ਪ੍ਰਵਿਵੇਸ਼ ਹੁਤਾਸ਼ਨਮ੍। ਵਿਸ਼ਤਸ੍ਤਸ੍ਯ ਵਹ੍ਨੌ ਨ ਕੁਸੁਮਂ ਚਿਕੁਰਾਲਯੇ
ਇਹ ਕਹਿ ਕੇ, ਉਹ ਮਹਾਨ ਵਿਅਕਤੀ ਅੱਗ ਵਿੱਚ ਚਲਾ ਗਿਆ; ਜਦ ਉਹ ਅੱਗ ਵਿੱਚ ਗਿਆ, ਉਸ ਦੇ ਸਿਰ ਦੀ ਇੱਕ ਵੀ ਵੱਲ ਨਾ ਸੜੀ.
ਨਾਂਗਮਸ੍ਯਾਨਲੋਧਾਕ੍ਸ਼ੀਨ੍ਨ ਚ ਵਸ੍ਤ੍ਰਂ ਨ ਕੁਂਤਲਮ੍। ਖੇ ਚ ਦੇਵਾ ਮੁਦਾ ਸਰ੍ਵੇਸਾਧੁਸਾਧ੍ਵਿਤਿ ਚਾਬ੍ਰੁਵਨ੍
ਅੱਗ ਨੇ ਉਸ ਦੇ ਸਰੀਰ, ਕਪੜੇ ਜਾਂ ਵਾਲਾਂ ਨੂੰ ਕੁਝ ਨਹੀਂ ਕੀਤਾ; ਆਸਮਾਨ ਵਿੱਚ ਸਾਰੇ ਦੇਵਤੇ ਖੁਸ਼ ਹੋ ਕੇ ਆਖਣ ਲੱਗੇ, 'ਵਧੀਆ! ਵਧੀਆ!'
ਅਪਤਨ੍ਪੁष੍ਪਵਰ੍षਾਣਿ ਤਸ੍ਯ ਮੂਰ੍ਧ੍ਨਿ ਸਮਂਤਤਃ। ਯੈਰ੍ਯੈਸ਼੍ਚ ਦੁष੍ਕृਤਂ ਵਾਕ੍ਯਂ ਗਦਿਤਂ ਤਾਵੁਭੌ ਪ੍ਰਤਿ
ਉਸ ਦੇ ਸਿਰ ਤੇ ਚਾਰ ਪਾਸੇ ਫੁੱਲਾਂ ਦੀ ਵਰਖਾ ਹੋਈ; ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਦੋਵਾਂ ਵਿਰੁੱਧ ਮਾੜੀਆਂ ਗੱਲਾਂ ਕਹੀਆਂ,
ਤੇषਾਂ ਮੁਖੇ ਪ੍ਰਜਾਯਂਤੇ ਕੁष੍ਠਾਨਿ ਵਿਵਿਧਾਨਿ ਚ। ਤਤ੍ਰਾਗਤ੍ਯ ਚ ਦੇਵਾਸ਼੍ਚ ਵਹ੍ਨੇਰਾਕृष੍ਯਤਂ ਮੁਦਾ
ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਮੂੰਹ 'ਤੇ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਕਿਸਮ ਦੀ ਕੁਸ਼ਟ ਦੀ ਬਿਮਾਰੀ ਆ ਗਈ; ਤੇ ਦੇਵਤੇ ਉਥੇ ਆ ਕੇ ਖੁਸ਼ੀ ਨਾਲ ਅੱਗ ਦੇ ਨੇੜੇ ਆਏ.