ਤਯੋਰ੍ਨ ਫਲਮਾਪ੍ਨੋਤਿ ਕੀਟਵਦ੍ਰਮਤੇ ਮਹੀਮ੍। ਕਥਯਾਮਿ ਪੁਰਾਵृਤ੍ਤਂ ਵਿਪ੍ਰਾਃ ਸ਼ृਣੁਤ ਯਤ੍ਨਤਃ
ਉਹ ਆਪਣੇ ਕਰਮਾਂ ਦਾ ਫਲ ਨਹੀਂ ਪਾਉਂਦਾ ਤੇ ਕੀੜੇ ਵਾਂਗ ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ ਫਿਰਦਾ ਹੈ। ਹੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣੋ, ਹੁਣ ਮੈਂ ਤੁਹਾਨੂੰ ਪੁਰਾਣਾ ਵਾਕਿਆ ਦੱਸਦਾ ਹਾਂ, ਧਿਆਨ ਨਾਲ ਸੁਣੋ।
ਯਂ ਸ਼੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਨ ਪੁਨਰ੍ਮੋਹਂ ਪ੍ਰਯਾਸ੍ਯਥ ਪੁਨਰ੍ਭੁਵਿ। ਪੁਰਾਸੀਚ੍ਚ ਦ੍ਵਿਜਃ ਕਸ਼੍ਚਿਨ੍ਨਰੋਤ੍ਤਮ ਇਤਿ ਸ੍ਮृਤਃ
ਇਹ ਸੁਣ ਕੇ ਤੁਸੀਂ ਮੁੜ ਜਨਮਾਂ ਵਿੱਚ ਮੋਹ ਵਿੱਚ ਨਹੀਂ ਪਵੋਗੇ। ਪਹਿਲਾਂ ਇੱਕ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਸੀ, ਜਿਸ ਨੂੰ ਮਨੁੱਖਾਂ ਵਿੱਚ ਸਭ ਤੋਂ ਚੰਗਾ ਮੰਨਿਆ ਜਾਂਦਾ ਸੀ।
ਸ੍ਵਪਿਤਰਾਵਨਾਦृਤ੍ਯ ਗਤੋਸੌ ਤੀਰ੍ਥਸੇਵਯਾ। ਤਤਃ ਸਰ੍ਵਾਣਿ ਤੀਰ੍ਥਾਨਿ ਗਚ੍ਛਤੋ ਬ੍ਰਾਹ੍ਮਣਸ੍ਯ ਚ
ਉਹ ਆਪਣੇ ਮਾਪਿਆਂ ਦੀ ਪਰਵਾਹ ਨਾ ਕਰਕੇ ਤੀਰਥਾਂ ਦੀ ਸੇਵਾ ਕਰਨ ਚਲਾ ਗਿਆ। ਫਿਰ, ਜਦ ਉਹ ਸਾਰੇ ਤੀਰਥਾਂ ਉੱਤੇ ਗਿਆ, ਉਸ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਦਾ
ਆਕਾਸ਼ੇ ਸ੍ਨਾਨਚੇਲਾਨਿ ਪ੍ਰਸ਼ੁष੍ਯਂਤਿ ਦਿਨੇ ਦਿਨੇ। ਅਹਂਕਾਰੋऽਵਿਸ਼ਤ੍ਤਸ੍ਯ ਮਾਨਸੇ ਬ੍ਰਾਹ੍ਮਣਸ੍ਯ ਚ
ਉਸਦੇ ਨ੍ਹਾਉਣ ਵਾਲੇ ਕੱਪੜੇ ਹਰ ਰੋਜ਼ ਅਸਮਾਨ ਵਿੱਚ ਸੁੱਕ ਜਾਂਦੇ। ਉਸ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਦੇ ਮਨ ਵਿੱਚ ਅਹੰਕਾਰ ਆ ਗਿਆ।
ਮਤ੍ਸਮੋ ਨਾਸ੍ਤਿ ਵੈ ਕਸ਼੍ਚਿਤ੍ਪੁਣ੍ਯਕਰ੍ਮਾ ਮਹਾਯਸ਼ਾਃ। ਇਤ੍ਯੁਕ੍ਤੇ ਚਾਨਨੇ ਤਸ੍ਯ ਅਹਦਚ੍ਚ ਬਕਸ੍ਤਦਾ
ਉਸ ਨੇ ਆਖਿਆ, 'ਮੇਰੇ ਵਰਗਾ ਪੁੰਨ ਵਾਲਾ ਤੇ ਮਸ਼ਹੂਰ ਹੋਰ ਕੋਈ ਨਹੀਂ।' ਜਦ ਉਹ ਇਹ ਗੱਲ ਕਹਿ ਰਿਹਾ ਸੀ, ਇਕ ਬਗਲੇ ਨੇ ਉਸ ਨੂੰ ਉੱਤਰ ਦਿੱਤਾ।
ਕ੍ਰੋਧਾਚ੍ਚੈਵੇਰਿਤਸ੍ਤਸ੍ਯ ਸ ਸ਼ਸ਼ਾਪ ਦ੍ਵਿਜੋ ਬਕਮ੍। ਪਪਾਤ ਚ ਬਕਃ ਪृਥ੍ਵ੍ਯਾਂ ਸ ਭਸ੍ਮੀਭੂਤਵਿਗ੍ਰਹਃ
ਉਹ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਗੁੱਸੇ ਵਿੱਚ ਆ ਗਿਆ ਤੇ ਬਗਲੇ ਨੂੰ ਸ਼ਾਪ ਦੇ ਦਿੱਤਾ। ਬਗਲਾ ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ ਡਿੱਗ ਪਿਆ ਤੇ ਉਸਦਾ ਸਰੀਰ ਸੁਆਹ ਹੋ ਗਿਆ।
ਭੀਰ੍ਦ੍ਵਿਜੇਂਦ੍ਰਂ ਮਹਾਮੋਹਃ ਪ੍ਰਾਵਿਸ਼ਚ੍ਚਾਂਤਕਰ੍ਮਣਿ। ਤਤਃ ਪਾਪਾਚ੍ਚ ਵਿਪ੍ਰਸ੍ਯ ਚੇਲਂ ਖਂ ਚ ਨ ਗਚ੍ਛਤਿ
ਮੌਤ ਵੇਲੇ ਉਸ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਨੂੰ ਡਰ ਤੇ ਵੱਡਾ ਭੁਲਾਵਾ ਆ ਗਿਆ। ਫਿਰ, ਪਾਪ ਕਰਕੇ, ਉਸਦੇ ਕੱਪੜੇ ਤੇ ਆਪ ਆਕਾਸ਼ ਵਿੱਚ ਨਹੀਂ ਚੜ੍ਹੇ।
ਵਿषਾਦਮਗਮਤ੍ਸਦ੍ਯਸ੍ਤਤਃ ਖਂ ਤਮੁਵਾਚ ਹ। ਗਚ੍ਛ ਬਾਡਵ ਚਾਂਡਾਲਂ ਮੂਕਂ ਪਰਮਧਾਰ੍ਮਿਕਮ੍
ਉਹ ਤੁਰੰਤ ਹੀ ਉਦਾਸ ਹੋ ਗਿਆ। ਫਿਰ ਆਕਾਸ਼ ਨੇ ਆਖਿਆ, 'ਜਾ, ਹੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣ, ਉਸ ਗੂੰਗੇ ਚੁੱਟੜ ਕੋਲ, ਜੋ ਸਭ ਤੋਂ ਪਾਪੀ ਹੈ।'
ਤਤ੍ਰ ਧਰ੍ਮਂ ਚ ਜਾਨੀषੇ ਕ੍ਸ਼ੇਮਂ ਤੇ ਤਦ੍ਵਚੋ ਭਵੇਤ੍। ਖਾਚ੍ਚ ਤਦ੍ਵਚਨਂ ਸ਼੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਗਤੋਸੌ ਮੂਕਮਂਦਿਰਮ੍
'ਉਥੇ ਤੈਨੂੰ ਧਰਮ ਦੀ ਸਿੱਖ ਮਿਲੇਗੀ; ਤੇਰੀ ਭਲਾਈ ਉਸ ਦੀ ਗੱਲ ਨਾਲ ਹੋਵੇਗੀ।' ਇਹ ਗੱਲ ਸੁਣ ਕੇ, ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਗੂੰਗੇ ਦੇ ਘਰ ਗਿਆ।
ਸ਼ੁਸ਼੍ਰੂषਂਤਂ ਚ ਪਿਤਰੌ ਸਰ੍ਵਾਰਂਭਾਨ੍ਦਦਰ੍ਸ਼ ਸਃ। ਦਦਤਂ ਸ਼ੀਤਕਾਲੇ ਚ ਸਮ੍ਯਗੁष੍ਣਂ ਜਲਂ ਤਯੋਃ
ਉਸ ਨੇ ਵੇਖਿਆ ਕਿ ਗੂੰਗਾ ਆਪਣੇ ਮਾਪਿਆਂ ਦੀ ਹਰ ਕੰਮ ਵਿੱਚ ਸੇਵਾ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਤੇ ਠੰਢ ਵਿੱਚ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਚੰਗੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਗਰਮ ਪਾਣੀ ਦਿੰਦਾ ਹੈ।
ਤੈਲਤਾਪਨਤਾਂਬੂਲਂ ਤਥਾ ਤੂਲਵਤੀਂ ਪਟੀਮ੍। ਨਿਤ੍ਯਾਸ਼ਨਂ ਚ ਮਿष੍ਟਾਨ੍ਨਂ ਦੁਗ੍ਧਖਂਡਂ ਤਥੈਵ ਚ
ਉਹ ਤੇਲ ਦੀ ਮਲਿਸ਼, ਪਾਨ, ਨਰਮ ਰੂਈ ਵਾਲਾ ਕਪੜਾ, ਹਰ ਰੋਜ਼ ਮਿੱਠਾ ਖਾਣਾ, ਦੁੱਧ ਤੇ ਖੰਡ ਵੀ ਦਿੰਦਾ ਸੀ।
ਦਾਪਯਂਤਂ ਵਸਂਤੇ ਚ ਮਧੁਮਾਲਾਂ ਸੁਗਂਧਿਕਾਂ। ਅਨ੍ਯਾਨਿ ਯਾਨਿ ਭੋਗ੍ਯਾਨਿ ਕृਤ੍ਯਾਨਿ ਵਿਵਿਧਾਨਿ ਚ
ਉਹ ਵਸੰਤ ਵਿੱਚ ਸੁਗੰਧੀ ਵਾਲੀਆਂ ਮਾਲਾਵਾਂ ਦਿੰਦਾ, ਤੇ ਹੋਰ ਵੀ ਜੋ ਕੁਝ ਚਾਹੀਦਾ ਜਾਂ ਸੁਖਦਾਈ ਸੀ, ਉਹ ਸਭ ਪਹੁੰਚਾਉਂਦਾ।
ਉष੍ਣੇ ਚਾਵੀਜਯਤ੍ਸੋਪਿ ਨਿਤ੍ਯਂ ਚ ਪਿਤਰਾਵਪਿ। ਤਤਸ੍ਤਯੋਃ ਪ੍ਰਚਰ੍ਯਾਂ ਚ ਕृਤ੍ਵਾ ਭੁਂਕ੍ਤੇਥ ਸਰ੍ਵਦਾ
ਉਹ ਗਰਮੀ ਵਿੱਚ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਪੱਖਾ ਕਰਦਾ, ਤੇ ਹਮੇਸ਼ਾ ਮਾਪਿਆਂ ਦੀ ਸੇਵਾ ਕਰਦਾ। ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਸੰਭਾਲ ਕਰ ਕੇ ਹੀ ਖਾਂਦਾ।
ਸ਼੍ਰਮਸ੍ਯ ਵਾਰਣਂ ਕੁਰ੍ਯਾਤ੍ਸਂਤਾਪਸ੍ਯ ਤਥੈਵ ਚ। ਏਭਿਃ ਪੁਣ੍ਯੈਃ ਸ੍ਥਿਤੋ ਵਿष੍ਣੁਸ੍ਤਸ੍ਯ ਗੇਹੋਦਰੇ ਚਿਰਮ੍
ਉਹ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਥਕਾਵਟ ਤੇ ਦੁੱਖ ਦੂਰ ਕਰਦਾ। ਇਨ੍ਹਾਂ ਪੁੰਨਾਂ ਕਰਕੇ, ਵਿਸ਼ਨੂੰ ਉਸਦੇ ਘਰ ਵਿਚ ਲੰਮਾ ਸਮਾਂ ਵੱਸਦਾ ਰਿਹਾ।
ਅਂਤਰਿਕ੍ਸ਼ੇ ਚ ਕ੍ਰੀਡਂਤਮਾਧਾਰਸ੍ਤਂਭਵਰ੍ਜਿਤੇ। ਤਸ੍ਯਾਪਿ ਭਵਨੇ ਨਿਤ੍ਯਂ ਸ੍ਥਿਤਂ ਤ੍ਰਿਭੁਵਨੇਸ਼੍ਵਰਂ
ਆਕਾਸ਼ ਵਿਚ, ਜਿੱਥੇ ਕੋਈ ਥੰਮ ਨਹੀਂ, ਖੇਡ ਰਿਹਾ ਸੀ। ਉਸਦੇ ਘਰ ਵਿਚ ਵੀ, ਸਦਾ ਹੀ ਤਿੰਨ ਲੋਕਾਂ ਦੇ ਮਾਲਕ ਵੱਸਦੇ ਹਨ।
ਵਿਪ੍ਰਰੂਪਧਰਂ ਕਾਂਤਂ ਨਾਨ੍ਯੈਰ੍ਭੂਤਂ ਚ ਸਤ੍ਪਰਮ੍। ਤੇਜੋਮਯਂ ਮਹਾਸਤ੍ਵਂ ਸ਼ੋਭਯਂਤਂ ਚ ਮਂਦਿਰਂ
ਉਹ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਦਾ ਰੂਪ ਧਾਰ ਕੇ, ਸੋਹਣਾ ਤੇ ਚਮਕਦਾਰ ਸੀ, ਜਿਸਨੂੰ ਹੋਰ ਕੋਈ ਨਹੀਂ ਵੇਖ ਸਕਦਾ। ਉਹ ਮਹਾਨ ਤੇਜ ਵਾਲਾ, ਆਪਣੇ ਮੰਦਰ ਨੂੰ ਰੌਸ਼ਨ ਕਰ ਰਿਹਾ ਸੀ।
ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਵਿਸ੍ਮਯਮਾਪਨ੍ਨੋ ਵਿਪ੍ਰਃ ਪ੍ਰੋਵਾਚ ਮੂਕਕਮ੍। ਵਿਪ੍ਰ ਉਵਾਚ-। ਆਸਨ੍ਨਂ ਚ ਮਮਾਗਚ੍ਛ ਤ੍ਵਯੈਵੇਚ੍ਛਾਮਿ ਸ਼ਾਸ਼੍ਵਤਂ
ਇਹ ਸਭ ਦੇਖ ਕੇ, ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਹੈਰਾਨ ਹੋ ਗਿਆ ਤੇ ਮੂਕਾ ਨੂੰ ਆਖਿਆ: 'ਮੇਰੇ ਕੋਲ ਆ, ਮੈਂ ਤੇਰੇ ਕੋਲੋਂ ਸਦਾ ਰਹਿਣ ਵਾਲੀ ਚੀਜ਼ ਮੰਗਦਾ ਹਾਂ।'
ਹਿਤਂ ਮੇ ਸਰ੍ਵਲੋਕਾਨਾਂ ਤਤ੍ਵਤੋ ਵਕ੍ਤੁਮਰ੍ਹਸਿ। ਮੂਕ ਉਵਾਚ-। ਪਿਤ੍ਰੋਰਰ੍ਚਾਂ ਕਰੋਮ੍ਯਦ੍ਯ ਕਥਮਾਯਾਮਿ ਤੇਂਤਿਕਂ
ਤੂੰ ਸਾਰੇ ਲੋਕਾਂ ਦੀ ਭਲਾਈ ਲਈ ਮੈਨੂੰ ਸੱਚ ਸੱਚ ਦੱਸ। ਮੂਕਾ ਨੇ ਆਖਿਆ: 'ਅੱਜ ਮੈਂ ਆਪਣੇ ਮਾਪਿਆਂ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕਰ ਰਿਹਾ ਹਾਂ, ਹੁਣ ਮੈਂ ਤੇਰੇ ਕੋਲ ਕਿਵੇਂ ਆ ਸਕਦਾ ਹਾਂ?'
ਅਰ੍ਚਯਿਤ੍ਵਾ ਤੁ ਪਿਤਰੌ ਕृਤ੍ਯਂ ਤੇ ਕਰਵਾਣਿ ਵੈ। ਤਿष੍ਠ ਮੇ ਦ੍ਵਾਰਦੇਸ਼ੇ ਚ ਆਤਿਥ੍ਯਂ ਤੇ ਕਰੋਮ੍ਯਹਮ੍
'ਮਾਪਿਆਂ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕਰ ਕੇ, ਜੋ ਤੂੰ ਆਖੇਂਗਾ, ਉਹ ਮੈਂ ਜਰੂਰ ਕਰਾਂਗਾ। ਤੂੰ ਮੇਰੇ ਦਰਵਾਜੇ ਉੱਤੇ ਉਡੀਕ ਕਰ, ਮੈਂ ਤੇਰੀ ਮਿਹਮਾਨਦਾਰੀ ਕਰਾਂਗਾ।'
ਇਤ੍ਯੁਕ੍ਤੇ ਚੈਵ ਚਾਂਡਾਲੇ ਚੁਕੋਪ ਬ੍ਰਾਹ੍ਮਣਸ੍ਤਦਾ। ਬ੍ਰਾਹ੍ਮਣਂ ਮਾਂ ਪਰਿਤ੍ਯਜ੍ਯ ਕਿਂ ਕਾਰ੍ਯਮਧਿਕਂ ਤਵ
ਇਹ ਗੱਲ ਸੁਣ ਕੇ, ਚੰਡਾਲ ਵਲੋਂ, ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਨੂੰ ਗੁੱਸਾ ਆ ਗਿਆ: 'ਤੂੰ ਮੈਨੂੰ, ਇੱਕ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਨੂੰ ਛੱਡ ਕੇ, ਹੋਰ ਕਿਹੜਾ ਵੱਡਾ ਕੰਮ ਕਰ ਰਿਹਾ ਹੈਂ?'
ਮੂਕ ਉਵਾਚ-। ਕਿਂ ਕੁਪ੍ਯਸਿ ਵृਥਾ ਵਿਪ੍ਰ ਨ ਬਕੋਹਂ ਤਵਾਧੁਨਾ। ਕੋਪਸ੍ਸਿਦ੍ਧ੍ਯਤਿ ਤੇ ਤਾਵਦ੍ਬਕੇਨਾਨ੍ਯਤ੍ਰ ਕਿਂਚਨ
ਮੂਕਾ ਨੇ ਆਖਿਆ: 'ਬ੍ਰਾਹਮਣ, ਤੂੰ ਵਿਅਰਥ ਗੁੱਸਾ ਕਿਉਂ ਕਰਦਾ ਹੈਂ? ਹੁਣ ਮੈਂ ਤੇਰਾ ਬਗਲਾ ਨਹੀਂ ਹਾਂ। ਤੇਰਾ ਗੁੱਸਾ ਹੋਰ ਥਾਂ ਤੇ ਬਗਲੇ ਵਰਗਾ ਹੀ ਰਹੇਗਾ।'
ਗਗਨੇ ਸ੍ਨਾਨਸ਼ਾਟੀ ਤੇ ਨ ਸ਼ੁष੍ਯਤਿ ਨ ਤਿष੍ਠਤਿ। ਵਚਨਂ ਖਾਤ੍ਤਤਃ ਸ਼੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਮਦ੍ਗृਹਂ ਚਾਗਤੋ ਭਵਾਨ੍
'ਆਕਾਸ਼ ਵਿਚ ਤੇਰਾ ਨ੍ਹਾਉਣ ਵਾਲਾ ਕੱਪੜਾ ਨਾ ਸੁੱਕਦਾ ਹੈ, ਨਾ ਹੀ ਥਾਂ ਤੇ ਰਹਿੰਦਾ ਹੈ। ਇਹ ਗੱਲ ਸੁਣ ਕੇ, ਤੂੰ ਮੇਰੇ ਘਰ ਆ ਗਿਆ ਹੈਂ।'
ਤਿष੍ਠ ਤਿष੍ਠ ਵਦਿष੍ਯਾਮਿ ਨੋਚੇਦ੍ਗਚ੍ਛ ਪਤਿਵ੍ਰਤਾਂ। ਤਾਂ ਚ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਦ੍ਵਿਜਸ਼੍ਰੇष੍ਠ ਦਯਿਤਂ ਤੇ ਫਲਿष੍ਯਤਿ
'ਠਹਿਰ, ਠਹਿਰ, ਮੈਂ ਦੱਸਾਂਗਾ; ਨਹੀਂ ਤਾਂ, ਤੂੰ ਉਸ ਪਤਿਵਰਤਾ ਕੋਲ ਚਲਾ ਜਾ। ਜਦ ਤੂੰ ਉਸਨੂੰ ਵੇਖੇਂਗਾ, ਹੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਵਿਚ ਸ੍ਰੇਸ਼ਠ, ਤੇਰੀ ਇੱਛਾ ਪੂਰੀ ਹੋ ਜਾਵੇਗੀ।'
ਤਤਸ੍ਤਸ੍ਯਗृਹਾਦ੍ਵਿष੍ਣੁਰ੍ਦ੍ਵਿਜਰੂਪਧਰੋ ਵਿਭੁਃ। ਵਿਨਿਸ੍ਸृਤ੍ਯ ਦ੍ਵਿਜਂ ਪ੍ਰਾਹ ਗੇਹਂ ਤਸ੍ਯਾਃ ਪ੍ਰਯਾਮ੍ਯਹਂ
ਫਿਰ, ਉਸਦੇ ਘਰ ਵਿਚੋਂ, ਵਿਸ਼ਨੂੰ ਨੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਦਾ ਰੂਪ ਧਾਰ ਕੇ ਬਾਹਰ ਆ ਕੇ ਆਖਿਆ: 'ਮੈਂ ਹੁਣ ਉਸਦੇ ਘਰ ਜਾ ਰਿਹਾ ਹਾਂ।'
ਸ ਵਿਮृਸ਼੍ਯ ਦ੍ਵਿਜਸ਼੍ਰੇष੍ਠਸ੍ਤੇਨ ਸਾਰ੍ਧਂ ਚਚਾਲ ਹ। ਗਚ੍ਛਂਤਂ ਤਮੁਵਾਚੇਦਂ ਹਰਿਂ ਵਿਪ੍ਰੇਤਿ ਵਿਸ੍ਮਿਤਃ
ਉਹ ਬ੍ਰਾਹਮਣ, ਸੋਚ ਕੇ, ਉਸਦੇ ਨਾਲ ਚਲ ਪਿਆ। ਜਦ ਉਹ ਚੱਲ ਰਹੇ ਸਨ, ਉਹ ਹੈਰਾਨ ਹੋ ਕੇ ਹਰੀ ਨੂੰ ਆਖਣ ਲੱਗਾ:
ਕਿਰ੍ਥਂ ਚ ਤ੍ਵਯਾ ਵਿਪ੍ਰ ਚਾਂਡਾਲਸ੍ਯ ਗृਹੋਦਰੇ। ਸਦਾ ਸਂਸ੍ਥੀਯਤੇ ਤਾਤ ਯੋषਾਜਨਵृਤੇ ਮੁਦਾ
'ਹੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣ, ਤੂੰ ਚੰਡਾਲ ਦੇ ਘਰ ਵਿਚ, ਔਰਤਾਂ ਨਾਲ ਘਿਰਿਆ ਹੋਇਆ, ਖੁਸ਼ੀ ਨਾਲ ਸਦਾ ਕਿਉਂ ਰਹਿੰਦਾ ਹੈਂ?'
ਹਰਿਰੁਵਾਚ-। ਇਦਾਨੀਂ ਮਾਨਸਂ ਸ਼ੁਦ੍ਧਂ ਨ ਭੂਤਂ ਭਵਤੋ ਧ੍ਰੁਵਮ੍। ਪਤਿਵ੍ਰਤਾਦਿਕਂ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਪਸ਼੍ਚਾਜ੍ਜ੍ਞਾਸ੍ਯਸਿ ਮਾਂ ਕਿਲ
ਹਰੀ ਨੇ ਆਖਿਆ: 'ਹੁਣ ਤੇਰਾ ਮਨ ਪਵਿੱਤਰ ਨਹੀਂ। ਜਦ ਤੂੰ ਪਤਿਵਰਤਾ ਆਦਿਕ ਨੂੰ ਵੇਖੇਂਗਾ, ਫਿਰ ਤੂੰ ਮੈਨੂੰ ਅਸਲ ਵਿਚ ਜਾਣ ਲਵੇਂਗਾ।'
ਵਿਪ੍ਰ ਉਵਾਚ-। ਪਤਿਵ੍ਰਤਾ ਚ ਕਾ ਤਾਤ ਕਿਂ ਵਾ ਤਸ੍ਯਾਸ਼੍ਸ਼੍ਰੁਤਂ ਮਹਤ੍। ਯੇਨਾਹਂ ਤਤ੍ਰ ਗਚ੍ਛਾਮਿ ਕਾਰਣਂ ਵਦ ਮੇ ਦ੍ਵਿਜ
ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਨੇ ਪੁੱਛਿਆ: 'ਹੇ ਪਿਤਾ, ਇਹ ਪਤਿਵਰਤਾ ਕੌਣ ਹੈ? ਉਸ ਬਾਰੇ ਮੈਂ ਕਿਹੜੀ ਵੱਡੀ ਗੱਲ ਨਹੀਂ ਸੁਣੀ? ਮੈਂ ਉੱਥੇ ਕਿਉਂ ਜਾ ਰਿਹਾ ਹਾਂ? ਮੈਨੂੰ ਕਾਰਨ ਦੱਸ, ਬ੍ਰਾਹਮਣ।'
ਹਰਿਰੁਵਾਚ-। ਨਦੀਨਾਂ ਜਾਹ੍ਨਵੀ ਸ਼੍ਰੇष੍ਠਾ ਪ੍ਰਮਦਾਨਾਂ ਪਤਿਵ੍ਰਤਾ। ਮਨੁष੍ਯਾਣਾਂ ਪ੍ਰਜਾਪਾਲੋ ਦੇਵਾਨਾਂ ਚ ਜਨਾਰ੍ਦਨਃ
ਹਰੀ ਨੇ ਆਖਿਆ: 'ਨਦੀਆਂ ਵਿਚੋਂ ਗੰਗਾ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਹੈ; ਔਰਤਾਂ ਵਿਚੋਂ ਪਤਿਵਰਤਾ; ਮਨੁੱਖਾਂ ਵਿਚੋਂ ਮਨੂ; ਦੇਵਤਿਆਂ ਵਿਚੋਂ ਜਨਾਰਦਨ।'
ਪਤਿਵ੍ਰਤਾ ਚ ਯਾ ਨਾਰਿ ਪਤ੍ਯੁਰ੍ਨਿਤ੍ਯਂ ਹਿਤੇ ਰਤਾ। ਕੁਲਦ੍ਵਯਸ੍ਯ ਪੁਰੁषਾਨੁਦ੍ਧਰੇਤ੍ਸਾ ਸ਼ਤਂ ਸ਼ਤਂ੫੦ 1.50.
ਜੋ ਔਰਤ ਆਪਣੇ ਪਤੀ ਦੀ ਭਲਾਈ ਵਿਚ ਸਦਾ ਲੱਗੀ ਰਹਿੰਦੀ ਹੈ, ਉਹ ਪਤਿਵਰਤਾ ਹੈ। ਉਹ ਦੋਵਾਂ ਘਰਾਂ ਦੇ ਸੈਂਕੜੇ-ਸੈਂਕੜੇ ਪੁਰਖਿਆਂ ਨੂੰ ਉੱਪਰ ਚੁੱਕ ਲੈਂਦੀ ਹੈ।