ਸਰ੍ਵਤੀਰ੍ਥਮਯੀ ਮਾਤਾ ਸਰ੍ਵਦੇਵਮਯਃ ਪਿਤਾ। ਮਾਤਰਂ ਪਿਤਰਂ ਚੈਵ ਯਸ੍ਤੁ ਕੁਰ੍ਯਾਤ੍ਪ੍ਰਦਕ੍ਸ਼ਿਣਮ੍
ਮਾਤਾ ਸਭ ਤੀਰਥਾਂ ਦੀ ਮੂਰਤ ਹੈ, ਪਿਤਾ ਸਭ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੀ ਮੂਰਤ ਹੈ; ਜੋ ਮਾਤਾ-ਪਿਤਾ ਦੀ ਪਰikrama ਕਰਦਾ ਹੈ।
ਪ੍ਰਦਕ੍ਸ਼ਿਣੀਕृਤਾ ਤੇਨ ਸਪ੍ਤਦ੍ਵੀਪਾ ਵਸੁਂਧਰਾ। ਜਾਨੁਨੀ ਚ ਕਰੌ ਯਸ੍ਯ ਪਿਤ੍ਰੋਃ ਪ੍ਰਣਮਤਃ ਸ਼ਿਰਃ
ਉਸ ਕਰਮ ਨਾਲ ਸੱਤ ਦਵੀਪਾਂ ਵਾਲੀ ਧਰਤੀ ਦੀ ਪਰikrama ਹੋ ਜਾਂਦੀ ਹੈ; ਜਿਸ ਦੇ ਮਾਤਾ-ਪਿਤਾ ਨੂੰ ਘੁਟਣ ਤੇ ਹੱਥਾਂ ਨਾਲ ਨਮਸਕਾਰ ਕਰਦੇ ਹੋਏ, ਉਸ ਦਾ ਸਿਰ ਧਰਤੀ ਨੂੰ ਛੁਹ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਨਿਪਤਂਤਿ ਪृਥਿਵ੍ਯਾਂ ਚ ਸੋਕ੍ਸ਼ਯਂ ਲਭਤੇ ਦਿਵਂ। ਤਯੋਸ਼੍ਚਰਣਯੋਰ੍ਯਾਵਦ੍ਰਜਸ਼੍ਚਿਹ੍ਨਾਨਿ ਮਸ੍ਤਕੇ
ਉਹ ਧਰਤੀ 'ਤੇ ਡਿੱਗਦਾ ਹੈ ਤੇ ਬਿਨਾ ਨਾਸ ਹੋਏ ਸਵਰਗ ਪਾ ਲੈਂਦਾ ਹੈ; ਜਦ ਤਕ ਮਾਤਾ-ਪਿਤਾ ਦੇ ਪੈਰਾਂ ਦੀ ਧੂੜ ਦਾ ਨਿਸ਼ਾਨ ਉਸ ਦੇ ਸਿਰ ਤੇ ਰਹਿੰਦਾ ਹੈ।
ਪ੍ਰਤੀਕੇ ਚ ਵਿਲਗ੍ਨਾਨਿ ਤਾਵਤ੍ਪੂਤਃ ਸੁਤਸ੍ਤਯੋਃ। ਪਾਦਾਰਵਿਂਦਸਲਿਲਂ ਯਃ ਪਿਤ੍ਰੋਃ ਪਿਬਤੇ ਸੁਤਃ
ਜਦ ਤਕ ਉਹ ਨਿਸ਼ਾਨ ਉਸ ਦੇ ਸਰੀਰ ਤੇ ਲੱਗੇ ਰਹਿੰਦੇ ਹਨ, ਪੁੱਤਰ ਪਵਿੱਤਰ ਰਹਿੰਦਾ ਹੈ; ਜੋ ਮਾਤਾ-ਪਿਤਾ ਦੇ ਪੈਰਾਂ ਦੇ ਜਲ ਨੂੰ ਪੀ ਲੈਂਦਾ ਹੈ।
ਤਸ੍ਯ ਪਾਪਕ੍ਸ਼ਯਂ ਯਾਤਿ ਜਨ੍ਮਕੋਟਿਸ਼ਤਾਰ੍ਜਿਤਂ। ਧਨ੍ਯੋਸੌ ਮਾਨਵੋ ਲੋਕੇ ਪੂਤੋਸੌ ਸਰ੍ਵਕਲ੍ਮषਾਤ੍
ਉਸ ਦੇ ਪਾਪ, ਜੋ ਸੈਂਕੜਿਆਂ ਕੋਟੀਆਂ ਜਨਮਾਂ ਵਿੱਚ ਇਕੱਠੇ ਹੋਏ, ਨਾਸ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ; ਉਹ ਮਨੁੱਖ ਦੁਨੀਆਂ ਵਿੱਚ ਧੰਨ ਹੈ ਤੇ ਸਭ ਕਲਮਸ਼ ਤੋਂ ਪਵਿੱਤਰ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਵਿਨਾਯਕਤ੍ਵਮਾਪ੍ਨੋਤਿ ਜਨ੍ਮਨੈਕੇਨ ਮਾਨਵਃ। ਪਿਤਰੌ ਲਂਘਯੇਦ੍ਯਸ੍ਤੁ ਵਚੋਭਿਃ ਪੁਰੁषਾਧਮਃ
ਮਨੁੱਖ ਇੱਕ ਜਨਮ ਵਿੱਚ ਵਿਨਾਯਕ ਦੀ ਅਵਸਥਾ ਪਾ ਲੈਂਦਾ ਹੈ; ਪਰ ਜੋ ਪੁਰਸ਼ ਮਾਤਾ-ਪਿਤਾ ਦੀ ਬਾਤਾਂ ਨੂੰ ਲੰਘ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਸਭ ਤੋਂ ਨਿਕੰਮਾ ਹੈ।
ਨਿਰਯੇ ਚ ਵਸੇਤ੍ਤਾਵਦ੍ਯਾਵਦਾਭੂਤਸਂਪ੍ਲਵਂ। ਪਿਤ੍ਰੋਰਨਰ੍ਚਨਂ ਕृਤ੍ਵਾ ਭੁਂਕ੍ਤੇ ਯਸ੍ਤੁ ਸੁਤਾਧਮਃ
ਜੋ ਪੁੱਤਰ ਮਾਪਿਆਂ ਦੀ ਇੱਜਤ ਨਹੀਂ ਕਰਦਾ, ਉਹ ਜਗਤ ਦੇ ਨਾਸ ਹੋਣ ਤੱਕ ਨਰਕ ਵਿਚ ਵੱਸਦਾ ਹੈ।
ਕ੍ਰਿਮਿਕੂਪੇਥ ਨਰਕੇ ਕਲ੍ਪਾਂਤਮੁਪਤਿष੍ਠਤਿ। ਰੋਗਿਣਂ ਚਾਪਿ ਵृਦ੍ਧਂ ਚ ਪਿਤਰਂ ਵृਤ੍ਤਿਕਰ੍ਸ਼ਿਤਮ੍
ਜੋ ਪੁੱਤਰ ਆਪਣੇ ਪਿਉ ਨੂੰ ਬੁਢਾਪੇ, ਬਿਮਾਰੀ ਜਾਂ ਤੰਗੀ ਵਿੱਚ ਪਾ ਦਿੰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਕਿਰਮੀਆਂ ਵਾਲੇ ਨਰਕ ਵਿੱਚ ਕਲਪਾਂ ਤੱਕ ਪਿਆ ਰਹਿੰਦਾ ਹੈ।
ਵਿਕਲਂ ਨੇਤ੍ਰਕਰ੍ਣਾਭ੍ਯਾਂ ਤ੍ਯਕ੍ਤ੍ਵਾ ਗਚ੍ਛੇਚ੍ਚ ਰੌਰਵਮ੍। ਅਂਤ੍ਯਜਾਤਿषੁ ਮ੍ਲੇਚ੍ਛੇषੁ ਚਾਂਡਾਲੇष੍ਵਪਿ ਜਾਯਤੇ
ਜੇ ਕੋਈ ਆਪਣੇ ਅੱਖਾਂ ਜਾਂ ਕੰਨਾਂ ਨਾਲ ਲਾਚਾਰ ਪਿਉ ਨੂੰ ਛੱਡ ਦਿੰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਰੌਰਵ ਨਰਕ ਜਾਂਦਾ ਹੈ ਤੇ ਚੁੱਟੜਾਂ, ਵਿਦੇਸ਼ੀਆਂ ਜਾਂ ਸਭ ਤੋਂ ਹੇਠਾਂ ਜਨਮ ਲੈਂਦਾ ਹੈ।
ਪਿਤ੍ਰੋਰਪੋषਣਂ ਕृਤ੍ਵਾ ਸਰ੍ਵਪੁਣ੍ਯਕ੍ਸ਼ਯੋ ਭਵੇਤ੍। ਨਾਰਾਧ੍ਯ ਪਿਤਰੌ ਪੁਤ੍ਰਸ੍ਤੀਰ੍ਥਦੇਵਾਨ੍ਭਜਨ੍ਨਪਿ
ਮਾਪਿਆਂ ਦੀ ਸੰਭਾਲ ਨਾ ਕਰਨ ਨਾਲ ਸਾਰੇ ਪੁੰਨ ਖਤਮ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ; ਜੇ ਪੁੱਤਰ ਤੀਰਥ ਜਾਂ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੀ ਭਗਤੀ ਵੀ ਕਰੇ, ਪਰ ਮਾਪਿਆਂ ਦੀ ਸੇਵਾ ਨਾ ਕਰੇ ਤਾਂ ਸਭ ਵਿਅਰਥ ਹੈ।
ਤਯੋਰ੍ਨ ਫਲਮਾਪ੍ਨੋਤਿ ਕੀਟਵਦ੍ਰਮਤੇ ਮਹੀਮ੍। ਕਥਯਾਮਿ ਪੁਰਾਵृਤ੍ਤਂ ਵਿਪ੍ਰਾਃ ਸ਼ृਣੁਤ ਯਤ੍ਨਤਃ
ਉਹ ਆਪਣੇ ਕਰਮਾਂ ਦਾ ਫਲ ਨਹੀਂ ਪਾਉਂਦਾ ਤੇ ਕੀੜੇ ਵਾਂਗ ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ ਫਿਰਦਾ ਹੈ। ਹੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣੋ, ਹੁਣ ਮੈਂ ਤੁਹਾਨੂੰ ਪੁਰਾਣਾ ਵਾਕਿਆ ਦੱਸਦਾ ਹਾਂ, ਧਿਆਨ ਨਾਲ ਸੁਣੋ।
ਯਂ ਸ਼੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਨ ਪੁਨਰ੍ਮੋਹਂ ਪ੍ਰਯਾਸ੍ਯਥ ਪੁਨਰ੍ਭੁਵਿ। ਪੁਰਾਸੀਚ੍ਚ ਦ੍ਵਿਜਃ ਕਸ਼੍ਚਿਨ੍ਨਰੋਤ੍ਤਮ ਇਤਿ ਸ੍ਮृਤਃ
ਇਹ ਸੁਣ ਕੇ ਤੁਸੀਂ ਮੁੜ ਜਨਮਾਂ ਵਿੱਚ ਮੋਹ ਵਿੱਚ ਨਹੀਂ ਪਵੋਗੇ। ਪਹਿਲਾਂ ਇੱਕ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਸੀ, ਜਿਸ ਨੂੰ ਮਨੁੱਖਾਂ ਵਿੱਚ ਸਭ ਤੋਂ ਚੰਗਾ ਮੰਨਿਆ ਜਾਂਦਾ ਸੀ।
ਸ੍ਵਪਿਤਰਾਵਨਾਦृਤ੍ਯ ਗਤੋਸੌ ਤੀਰ੍ਥਸੇਵਯਾ। ਤਤਃ ਸਰ੍ਵਾਣਿ ਤੀਰ੍ਥਾਨਿ ਗਚ੍ਛਤੋ ਬ੍ਰਾਹ੍ਮਣਸ੍ਯ ਚ
ਉਹ ਆਪਣੇ ਮਾਪਿਆਂ ਦੀ ਪਰਵਾਹ ਨਾ ਕਰਕੇ ਤੀਰਥਾਂ ਦੀ ਸੇਵਾ ਕਰਨ ਚਲਾ ਗਿਆ। ਫਿਰ, ਜਦ ਉਹ ਸਾਰੇ ਤੀਰਥਾਂ ਉੱਤੇ ਗਿਆ, ਉਸ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਦਾ
ਆਕਾਸ਼ੇ ਸ੍ਨਾਨਚੇਲਾਨਿ ਪ੍ਰਸ਼ੁष੍ਯਂਤਿ ਦਿਨੇ ਦਿਨੇ। ਅਹਂਕਾਰੋऽਵਿਸ਼ਤ੍ਤਸ੍ਯ ਮਾਨਸੇ ਬ੍ਰਾਹ੍ਮਣਸ੍ਯ ਚ
ਉਸਦੇ ਨ੍ਹਾਉਣ ਵਾਲੇ ਕੱਪੜੇ ਹਰ ਰੋਜ਼ ਅਸਮਾਨ ਵਿੱਚ ਸੁੱਕ ਜਾਂਦੇ। ਉਸ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਦੇ ਮਨ ਵਿੱਚ ਅਹੰਕਾਰ ਆ ਗਿਆ।
ਮਤ੍ਸਮੋ ਨਾਸ੍ਤਿ ਵੈ ਕਸ਼੍ਚਿਤ੍ਪੁਣ੍ਯਕਰ੍ਮਾ ਮਹਾਯਸ਼ਾਃ। ਇਤ੍ਯੁਕ੍ਤੇ ਚਾਨਨੇ ਤਸ੍ਯ ਅਹਦਚ੍ਚ ਬਕਸ੍ਤਦਾ
ਉਸ ਨੇ ਆਖਿਆ, 'ਮੇਰੇ ਵਰਗਾ ਪੁੰਨ ਵਾਲਾ ਤੇ ਮਸ਼ਹੂਰ ਹੋਰ ਕੋਈ ਨਹੀਂ।' ਜਦ ਉਹ ਇਹ ਗੱਲ ਕਹਿ ਰਿਹਾ ਸੀ, ਇਕ ਬਗਲੇ ਨੇ ਉਸ ਨੂੰ ਉੱਤਰ ਦਿੱਤਾ।
ਕ੍ਰੋਧਾਚ੍ਚੈਵੇਰਿਤਸ੍ਤਸ੍ਯ ਸ ਸ਼ਸ਼ਾਪ ਦ੍ਵਿਜੋ ਬਕਮ੍। ਪਪਾਤ ਚ ਬਕਃ ਪृਥ੍ਵ੍ਯਾਂ ਸ ਭਸ੍ਮੀਭੂਤਵਿਗ੍ਰਹਃ
ਉਹ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਗੁੱਸੇ ਵਿੱਚ ਆ ਗਿਆ ਤੇ ਬਗਲੇ ਨੂੰ ਸ਼ਾਪ ਦੇ ਦਿੱਤਾ। ਬਗਲਾ ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ ਡਿੱਗ ਪਿਆ ਤੇ ਉਸਦਾ ਸਰੀਰ ਸੁਆਹ ਹੋ ਗਿਆ।
ਭੀਰ੍ਦ੍ਵਿਜੇਂਦ੍ਰਂ ਮਹਾਮੋਹਃ ਪ੍ਰਾਵਿਸ਼ਚ੍ਚਾਂਤਕਰ੍ਮਣਿ। ਤਤਃ ਪਾਪਾਚ੍ਚ ਵਿਪ੍ਰਸ੍ਯ ਚੇਲਂ ਖਂ ਚ ਨ ਗਚ੍ਛਤਿ
ਮੌਤ ਵੇਲੇ ਉਸ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਨੂੰ ਡਰ ਤੇ ਵੱਡਾ ਭੁਲਾਵਾ ਆ ਗਿਆ। ਫਿਰ, ਪਾਪ ਕਰਕੇ, ਉਸਦੇ ਕੱਪੜੇ ਤੇ ਆਪ ਆਕਾਸ਼ ਵਿੱਚ ਨਹੀਂ ਚੜ੍ਹੇ।
ਵਿषਾਦਮਗਮਤ੍ਸਦ੍ਯਸ੍ਤਤਃ ਖਂ ਤਮੁਵਾਚ ਹ। ਗਚ੍ਛ ਬਾਡਵ ਚਾਂਡਾਲਂ ਮੂਕਂ ਪਰਮਧਾਰ੍ਮਿਕਮ੍
ਉਹ ਤੁਰੰਤ ਹੀ ਉਦਾਸ ਹੋ ਗਿਆ। ਫਿਰ ਆਕਾਸ਼ ਨੇ ਆਖਿਆ, 'ਜਾ, ਹੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣ, ਉਸ ਗੂੰਗੇ ਚੁੱਟੜ ਕੋਲ, ਜੋ ਸਭ ਤੋਂ ਪਾਪੀ ਹੈ।'
ਤਤ੍ਰ ਧਰ੍ਮਂ ਚ ਜਾਨੀषੇ ਕ੍ਸ਼ੇਮਂ ਤੇ ਤਦ੍ਵਚੋ ਭਵੇਤ੍। ਖਾਚ੍ਚ ਤਦ੍ਵਚਨਂ ਸ਼੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਗਤੋਸੌ ਮੂਕਮਂਦਿਰਮ੍
'ਉਥੇ ਤੈਨੂੰ ਧਰਮ ਦੀ ਸਿੱਖ ਮਿਲੇਗੀ; ਤੇਰੀ ਭਲਾਈ ਉਸ ਦੀ ਗੱਲ ਨਾਲ ਹੋਵੇਗੀ।' ਇਹ ਗੱਲ ਸੁਣ ਕੇ, ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਗੂੰਗੇ ਦੇ ਘਰ ਗਿਆ।
ਸ਼ੁਸ਼੍ਰੂषਂਤਂ ਚ ਪਿਤਰੌ ਸਰ੍ਵਾਰਂਭਾਨ੍ਦਦਰ੍ਸ਼ ਸਃ। ਦਦਤਂ ਸ਼ੀਤਕਾਲੇ ਚ ਸਮ੍ਯਗੁष੍ਣਂ ਜਲਂ ਤਯੋਃ
ਉਸ ਨੇ ਵੇਖਿਆ ਕਿ ਗੂੰਗਾ ਆਪਣੇ ਮਾਪਿਆਂ ਦੀ ਹਰ ਕੰਮ ਵਿੱਚ ਸੇਵਾ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਤੇ ਠੰਢ ਵਿੱਚ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਚੰਗੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਗਰਮ ਪਾਣੀ ਦਿੰਦਾ ਹੈ।
ਤੈਲਤਾਪਨਤਾਂਬੂਲਂ ਤਥਾ ਤੂਲਵਤੀਂ ਪਟੀਮ੍। ਨਿਤ੍ਯਾਸ਼ਨਂ ਚ ਮਿष੍ਟਾਨ੍ਨਂ ਦੁਗ੍ਧਖਂਡਂ ਤਥੈਵ ਚ
ਉਹ ਤੇਲ ਦੀ ਮਲਿਸ਼, ਪਾਨ, ਨਰਮ ਰੂਈ ਵਾਲਾ ਕਪੜਾ, ਹਰ ਰੋਜ਼ ਮਿੱਠਾ ਖਾਣਾ, ਦੁੱਧ ਤੇ ਖੰਡ ਵੀ ਦਿੰਦਾ ਸੀ।
ਦਾਪਯਂਤਂ ਵਸਂਤੇ ਚ ਮਧੁਮਾਲਾਂ ਸੁਗਂਧਿਕਾਂ। ਅਨ੍ਯਾਨਿ ਯਾਨਿ ਭੋਗ੍ਯਾਨਿ ਕृਤ੍ਯਾਨਿ ਵਿਵਿਧਾਨਿ ਚ
ਉਹ ਵਸੰਤ ਵਿੱਚ ਸੁਗੰਧੀ ਵਾਲੀਆਂ ਮਾਲਾਵਾਂ ਦਿੰਦਾ, ਤੇ ਹੋਰ ਵੀ ਜੋ ਕੁਝ ਚਾਹੀਦਾ ਜਾਂ ਸੁਖਦਾਈ ਸੀ, ਉਹ ਸਭ ਪਹੁੰਚਾਉਂਦਾ।
ਉष੍ਣੇ ਚਾਵੀਜਯਤ੍ਸੋਪਿ ਨਿਤ੍ਯਂ ਚ ਪਿਤਰਾਵਪਿ। ਤਤਸ੍ਤਯੋਃ ਪ੍ਰਚਰ੍ਯਾਂ ਚ ਕृਤ੍ਵਾ ਭੁਂਕ੍ਤੇਥ ਸਰ੍ਵਦਾ
ਉਹ ਗਰਮੀ ਵਿੱਚ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਪੱਖਾ ਕਰਦਾ, ਤੇ ਹਮੇਸ਼ਾ ਮਾਪਿਆਂ ਦੀ ਸੇਵਾ ਕਰਦਾ। ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਸੰਭਾਲ ਕਰ ਕੇ ਹੀ ਖਾਂਦਾ।
ਸ਼੍ਰਮਸ੍ਯ ਵਾਰਣਂ ਕੁਰ੍ਯਾਤ੍ਸਂਤਾਪਸ੍ਯ ਤਥੈਵ ਚ। ਏਭਿਃ ਪੁਣ੍ਯੈਃ ਸ੍ਥਿਤੋ ਵਿष੍ਣੁਸ੍ਤਸ੍ਯ ਗੇਹੋਦਰੇ ਚਿਰਮ੍
ਉਹ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਥਕਾਵਟ ਤੇ ਦੁੱਖ ਦੂਰ ਕਰਦਾ। ਇਨ੍ਹਾਂ ਪੁੰਨਾਂ ਕਰਕੇ, ਵਿਸ਼ਨੂੰ ਉਸਦੇ ਘਰ ਵਿਚ ਲੰਮਾ ਸਮਾਂ ਵੱਸਦਾ ਰਿਹਾ।
ਅਂਤਰਿਕ੍ਸ਼ੇ ਚ ਕ੍ਰੀਡਂਤਮਾਧਾਰਸ੍ਤਂਭਵਰ੍ਜਿਤੇ। ਤਸ੍ਯਾਪਿ ਭਵਨੇ ਨਿਤ੍ਯਂ ਸ੍ਥਿਤਂ ਤ੍ਰਿਭੁਵਨੇਸ਼੍ਵਰਂ
ਆਕਾਸ਼ ਵਿਚ, ਜਿੱਥੇ ਕੋਈ ਥੰਮ ਨਹੀਂ, ਖੇਡ ਰਿਹਾ ਸੀ। ਉਸਦੇ ਘਰ ਵਿਚ ਵੀ, ਸਦਾ ਹੀ ਤਿੰਨ ਲੋਕਾਂ ਦੇ ਮਾਲਕ ਵੱਸਦੇ ਹਨ।
ਵਿਪ੍ਰਰੂਪਧਰਂ ਕਾਂਤਂ ਨਾਨ੍ਯੈਰ੍ਭੂਤਂ ਚ ਸਤ੍ਪਰਮ੍। ਤੇਜੋਮਯਂ ਮਹਾਸਤ੍ਵਂ ਸ਼ੋਭਯਂਤਂ ਚ ਮਂਦਿਰਂ
ਉਹ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਦਾ ਰੂਪ ਧਾਰ ਕੇ, ਸੋਹਣਾ ਤੇ ਚਮਕਦਾਰ ਸੀ, ਜਿਸਨੂੰ ਹੋਰ ਕੋਈ ਨਹੀਂ ਵੇਖ ਸਕਦਾ। ਉਹ ਮਹਾਨ ਤੇਜ ਵਾਲਾ, ਆਪਣੇ ਮੰਦਰ ਨੂੰ ਰੌਸ਼ਨ ਕਰ ਰਿਹਾ ਸੀ।
ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਵਿਸ੍ਮਯਮਾਪਨ੍ਨੋ ਵਿਪ੍ਰਃ ਪ੍ਰੋਵਾਚ ਮੂਕਕਮ੍। ਵਿਪ੍ਰ ਉਵਾਚ-। ਆਸਨ੍ਨਂ ਚ ਮਮਾਗਚ੍ਛ ਤ੍ਵਯੈਵੇਚ੍ਛਾਮਿ ਸ਼ਾਸ਼੍ਵਤਂ
ਇਹ ਸਭ ਦੇਖ ਕੇ, ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਹੈਰਾਨ ਹੋ ਗਿਆ ਤੇ ਮੂਕਾ ਨੂੰ ਆਖਿਆ: 'ਮੇਰੇ ਕੋਲ ਆ, ਮੈਂ ਤੇਰੇ ਕੋਲੋਂ ਸਦਾ ਰਹਿਣ ਵਾਲੀ ਚੀਜ਼ ਮੰਗਦਾ ਹਾਂ।'
ਹਿਤਂ ਮੇ ਸਰ੍ਵਲੋਕਾਨਾਂ ਤਤ੍ਵਤੋ ਵਕ੍ਤੁਮਰ੍ਹਸਿ। ਮੂਕ ਉਵਾਚ-। ਪਿਤ੍ਰੋਰਰ੍ਚਾਂ ਕਰੋਮ੍ਯਦ੍ਯ ਕਥਮਾਯਾਮਿ ਤੇਂਤਿਕਂ
ਤੂੰ ਸਾਰੇ ਲੋਕਾਂ ਦੀ ਭਲਾਈ ਲਈ ਮੈਨੂੰ ਸੱਚ ਸੱਚ ਦੱਸ। ਮੂਕਾ ਨੇ ਆਖਿਆ: 'ਅੱਜ ਮੈਂ ਆਪਣੇ ਮਾਪਿਆਂ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕਰ ਰਿਹਾ ਹਾਂ, ਹੁਣ ਮੈਂ ਤੇਰੇ ਕੋਲ ਕਿਵੇਂ ਆ ਸਕਦਾ ਹਾਂ?'
ਅਰ੍ਚਯਿਤ੍ਵਾ ਤੁ ਪਿਤਰੌ ਕृਤ੍ਯਂ ਤੇ ਕਰਵਾਣਿ ਵੈ। ਤਿष੍ਠ ਮੇ ਦ੍ਵਾਰਦੇਸ਼ੇ ਚ ਆਤਿਥ੍ਯਂ ਤੇ ਕਰੋਮ੍ਯਹਮ੍
'ਮਾਪਿਆਂ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕਰ ਕੇ, ਜੋ ਤੂੰ ਆਖੇਂਗਾ, ਉਹ ਮੈਂ ਜਰੂਰ ਕਰਾਂਗਾ। ਤੂੰ ਮੇਰੇ ਦਰਵਾਜੇ ਉੱਤੇ ਉਡੀਕ ਕਰ, ਮੈਂ ਤੇਰੀ ਮਿਹਮਾਨਦਾਰੀ ਕਰਾਂਗਾ।'
ਇਤ੍ਯੁਕ੍ਤੇ ਚੈਵ ਚਾਂਡਾਲੇ ਚੁਕੋਪ ਬ੍ਰਾਹ੍ਮਣਸ੍ਤਦਾ। ਬ੍ਰਾਹ੍ਮਣਂ ਮਾਂ ਪਰਿਤ੍ਯਜ੍ਯ ਕਿਂ ਕਾਰ੍ਯਮਧਿਕਂ ਤਵ
ਇਹ ਗੱਲ ਸੁਣ ਕੇ, ਚੰਡਾਲ ਵਲੋਂ, ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਨੂੰ ਗੁੱਸਾ ਆ ਗਿਆ: 'ਤੂੰ ਮੈਨੂੰ, ਇੱਕ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਨੂੰ ਛੱਡ ਕੇ, ਹੋਰ ਕਿਹੜਾ ਵੱਡਾ ਕੰਮ ਕਰ ਰਿਹਾ ਹੈਂ?'