ਨ ਕੁਰ੍ਵੀਤ ਤਤਃ ਸ੍ਵਪ੍ਨਂ ਸ਼ਸ੍ਤਂ ਚ ਪੂਰ੍ਵਦਕ੍ਸ਼ਿਣਮ੍। ਆਯੁष੍ਯਂ ਪ੍ਰਾਙ੍ਮੁਖੋ ਭੁਂਕ੍ਤੇऽਯਸ਼ਸ੍ਯਂ ਦਕ੍ਸ਼ਿਣਾਮੁਖਃ
ਇਸ ਲਈ ਐਸਾ ਸੋਣਾ ਨਹੀਂ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ। ਪੂਰਬ ਜਾਂ ਦੱਖਣ ਵੱਲ ਸੋਣਾ ਚੰਗਾ ਹੈ। ਪੂਰਬ ਵੱਲ ਮੂੰਹ ਕਰਕੇ ਖਾਣਾ ਆਯੁਸ਼ ਦਿੰਦਾ ਹੈ, ਦੱਖਣ ਵੱਲ ਮੂੰਹ ਕਰਕੇ ਖਾਣਾ ਬਦਨਾਮੀ ਲਿਆਉਂਦਾ ਹੈ।
ਸ਼੍ਰਿਯਂ ਪ੍ਰਤ੍ਯਙ੍ਮੁਖੋ ਭੁਂਕ੍ਤੇ ਯਸ਼ੋ ਭੁਙ੍ਕ੍ਤ ਉਦਙ੍ਮੁਖਃ। ਪ੍ਰਾਚ੍ਯਾਂ ਨਰੋ ਲਭੇਦਾਯੁਰ੍ਯਾਮ੍ਯਾਂ ਪ੍ਰੇਤਤ੍ਵਮਸ਼੍ਨੁਤੇ
ਪੱਛਮ ਵੱਲ ਮੂੰਹ ਕਰਕੇ ਖਾਣਾ ਧਨ ਦਿੰਦਾ ਹੈ, ਉੱਤਰ ਵੱਲ ਮੂੰਹ ਕਰਕੇ ਖਾਣਾ ਯਸ਼ ਦਿੰਦਾ ਹੈ। ਪੂਰਬ ਵੱਲ ਮਨੁੱਖ ਲੰਮੀ ਉਮਰ ਪਾਉਂਦਾ ਹੈ, ਦੱਖਣ ਵੱਲ ਮੂੰਹ ਕਰਕੇ ਖਾਣਾ ਮੌਤ ਵਾਲਾ ਹਾਲ ਦਿੰਦਾ ਹੈ।
ਵਾਰੁਣੇ ਚ ਭਵੇਦ੍ਰੋਗੀ ਆਯੁਰ੍ਵਿਤ੍ਤਂ ਤਥੋਤ੍ਤਰੇ। ਦੇਵਾਨਾਮੇਕਭੁਕ੍ਤਂ ਤੁ ਦ੍ਵਿਭੁਕ੍ਤਂ ਸ੍ਯਾਨ੍ਨਰਸ੍ਯ ਚ
ਪੱਛਮ ਵੱਲ ਖਾਣਾ ਰੋਗੀ ਬਣਾਉਂਦਾ ਹੈ; ਉੱਤਰ ਵੱਲ ਆਯੁ ਤੇ ਧਨ ਮਿਲਦਾ ਹੈ। ਦੇਵਤੇ ਇੱਕ ਵਾਰੀ ਖਾਂਦੇ ਹਨ, ਮਨੁੱਖ ਦੋ ਵਾਰੀ।
ਤ੍ਰਿਭੁਕ੍ਤਂ ਪ੍ਰੇਤਦੈਤ੍ਯਸ੍ਯ ਚਤੁਰ੍ਥਂ ਕੌਣਪਸ੍ਯ ਤੁ। ਨਿਰਾਮਿषਂ ਹਵਿਰ੍ਦੇਵਾ ਮਤ੍ਸ੍ਯਮਾਂਸਾਦਿ ਮਾਨੁषਾਃ
ਪ੍ਰੇਤ ਤੇ ਦੈਤ ਤਿੰਨ ਵਾਰੀ ਖਾਂਦੇ ਹਨ; ਚੌਥੀ ਵਾਰੀ ਕੂਣ-ਖਾਣ ਵਾਲੇ। ਦੇਵਤੇ ਮਾਸ-ਰਹਿਤ ਹਵਿ ਖਾਂਦੇ ਹਨ, ਮਨੁੱਖ ਮੱਛੀ ਤੇ ਮਾਸ।
ਪੂਤਿਪਰ੍ਯੁषਿਤਂ ਦੁष੍ਟਮਨ੍ਯੇ ਭੁਂਜਂਤ੍ਯਨਾਵृਤਾਃ। ਸ੍ਵਰ੍ਗਸ੍ਥਿਤਾਨਾਮਿਹ ਜੀਵਲੋਕੇ ਚਤ੍ਵਾਰਿ ਤੇषਾਂ ਹृਦਯੇ ਚ ਸਂਤਿ
ਹੋਰ ਲੋਕ ਸੜਿਆ, ਬਾਸੀ ਤੇ ਖਰਾਬ ਖਾਣਾ ਬਿਨਾਂ ਢੱਕੇ ਖਾਂਦੇ ਹਨ। ਜਿਹੜੇ ਸੁਵਰਗ ਵਿੱਚ ਵੱਸਦੇ ਹਨ, ਇਥੇ ਜੀਵ-ਲੋਕ ਵਿੱਚ, ਚਾਰ ਉਹਨਾਂ ਦੇ ਦਿਲ ਵਿੱਚ ਵੱਸਦੇ ਹਨ।
ਦਾਨਂ ਪ੍ਰਸ਼ਸ੍ਤਂ ਮਧੁਰਾ ਚ ਵਾਣੀ ਦੇਵਾਰ੍ਚਨਂ ਬ੍ਰਾਹ੍ਮਣਤਰ੍ਪਣਂ ਚ। ਕਾਰ੍ਪਣ੍ਯਵृਤ੍ਤਿਸ੍ਵਜਨੇषੁ ਨਿਂਦਾ ਕੁਚੇਲਤਾ ਨੀਚਜਨੇषੁ ਭਕ੍ਤਿਃ
ਉੱਤਮ ਦਾਨ, ਮਿੱਠੀ ਬੋਲੀ, ਦੇਵ-ਪੂਜਾ ਤੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਨੂੰ ਤ੍ਰਿਪਤ ਕਰਨਾ; ਆਪਣੇ ਲੋਕਾਂ ਵਿੱਚ ਕੰਜੂਸੀ, ਨਿੰਦਾ, ਗਰੀਬੀ, ਨੀਚ ਲੋਕਾਂ ਵਿੱਚ ਭਗਤੀ।
ਅਤੀਵ ਰੋषਃ ਕਟੁਕਾ ਚ ਵਾਣੀ ਨਰਸ੍ਯ ਚਿਹ੍ਨਂ ਨਰਕਾਗਤਸ੍ਯ। ਨਵਨੀਤੋਪਮਾ ਵਾਣੀ ਕਰੁਣਾ ਕੋਮਲਂ ਮਨਃ
ਬਹੁਤ ਜ਼ਿਆਦਾ ਗੁੱਸਾ ਤੇ ਤਿੱਖੀ ਬੋਲੀ — ਇਹ ਨਰਕ ਜਾਣ ਵਾਲੇ ਮਨੁੱਖ ਦੀ ਨਿਸ਼ਾਨੀ ਹੈ। ਨਵੀਂ ਮੱਖਣ ਵਰਗੀ ਬੋਲੀ, ਦਇਆ, ਤੇ ਨਰਮ ਮਨ।
ਧਰ੍ਮਬੀਜਪ੍ਰਸੂਤਾਨਾਮੇਤਤ੍ਪ੍ਰਤ੍ਯਕ੍ਸ਼ ਲਕ੍ਸ਼ਣਮ੍। ਦਯਾਦਰਿਦ੍ਰਹृਦਯਂ ਵਚਃ ਕ੍ਰਕਚ ਕਰ੍ਕਸ਼ਮ੍
ਧਰਮ ਦੇ ਬੀਜ ਤੋਂ ਜਨਮੇ ਹੋਏ ਲੋਕਾਂ ਦੀ ਇਹ ਸਪਸ਼ਟ ਨਿਸ਼ਾਨੀ ਹੈ; ਦਇਆ-ਰਹਿਤ ਦਿਲ, ਤੇ ਆਰੀ ਵਰਗੀ ਕਰੜੀ ਬੋਲੀ।
ਪਾਪਬੀਜਪ੍ਰਸੂਤਾਨਾਮੇਤਤ੍ਪ੍ਰਤ੍ਯਕ੍ਸ਼ ਲਕ੍ਸ਼ਣਮ੍। ਸ਼੍ਰਾਵਯੇਚ੍ਛृਣੁਯਾਦ੍ਵਾਪਿ ਸਦਾਚਾਰਾਦਿਕਂ ਨਰਃ
ਇਹ ਪਾਪ ਦੇ ਬੀਜ ਤੋਂ ਜਨਮ ਲੈਣ ਵਾਲਿਆਂ ਦੀ ਸਪਸ਼ਟ ਨਿਸ਼ਾਨੀ ਹੈ: ਜੇ ਕੋਈ ਸਦਾ ਚੰਗੇ ਆਚਰਨ ਆਦਿ ਦੀ ਗੱਲ ਸੁਣੇ ਜਾਂ ਸੁਣਾਏ।
ਆਚਾਰਾਦੇਃ ਫਲਂ ਲਬ੍ਧ੍ਵਾ ਪਾਪਾਤ੍ਪੂਤੋऽਚ੍ਯੁਤੋ ਦਿਵਿ
ਚੰਗੇ ਆਚਰਨ ਦਾ ਫਲ ਮਿਲਣ ਤੋਂ ਬਾਅਦ, ਮਨੁੱਖ ਪਾਪ ਤੋਂ ਪਵਿੱਤਰ ਹੋ ਕੇ ਅਟੱਲ ਸੁਖ ਵਾਲੇ ਅਕਾਸ਼ ਨੂੰ ਪਹੁੰਚ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਭੀष੍ਮ ਉਵਾਚ-। ਯਤ੍ਪੁਣ੍ਯਮਧਿਕਂ ਲੋਕੇ ਸਰ੍ਵਦਾ ਸਰ੍ਵਸਂਮਤਮ੍। ਤਦ੍ਵਦਸ੍ਵੇਚ੍ਛਯਾ ਵਿਪ੍ਰ ਯਤ੍ਕृਤਂ ਪੂਰ੍ਵਪੂਰ੍ਵਕੈਃ
ਭੀਸ਼ਮ ਨੇ ਕਿਹਾ: ਦੱਸੋ, ਦੁਨੀਆਂ ਵਿੱਚ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਪুণ੍ਯ ਕੀਹ ਹੈ, ਜੋ ਹਰ ਵੇਲੇ ਸਭ ਵਲੋਂ ਮੰਨਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਅਤੇ ਜੋ ਪੁਰਾਣੇ ਲੋਕਾਂ ਨੇ ਆਪਣੀ ਇੱਛਾ ਨਾਲ ਕੀਤਾ ਸੀ, ਹੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣ।
ਪੁਲਸ੍ਤ੍ਯ ਉਵਾਚ-। ਏਕਦਾ ਤੁ ਦ੍ਵਿਜਾਃ ਸਰ੍ਵੇ ਵ੍ਯਾਸਸ਼ਿष੍ਯਾਸ੍ਸਹਾਦਰਾਤ੍। ਵ੍ਯਾਸਂ ਪ੍ਰਣਮ੍ਯ ਪਪ੍ਰਚ੍ਛੁ ਧਰ੍ਮਂ ਮਾਂ ਚ ਯਥਾ ਭਵਾਨ੍
ਪੁਲਸਤਿਆ ਨੇ ਕਿਹਾ: ਇੱਕ ਵਾਰੀ, ਸਾਰੇ ਦੁਜਾਤੀ, ਵਿਆਸ ਦੇ ਸ਼ਿਸ਼, ਆਦਰ ਨਾਲ ਵਿਆਸ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ ਕਰਕੇ, ਧਰਮ ਬਾਰੇ ਪੁੱਛਣ ਲੱਗੇ, ਅਤੇ ਮੇਰੇ ਤੋਂ ਵੀ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਪੁੱਛਿਆ, ਜਿਵੇਂ ਤੁਸੀਂ ਪੁੱਛ ਰਹੇ ਹੋ।
ਦ੍ਵਿਜਾ ਊਚੁਃ-। ਪੁਣ੍ਯਾਤ੍ਪੁਣ੍ਯਤਮਂ ਲੋਕੇ ਸਰ੍ਵਧਰ੍ਮੇषੁ ਚੋਤ੍ਤਮਮ੍। ਕਿਂ ਕृਤ੍ਵਾ ਮਾਨਵਾ ਸ੍ਵਰ੍ਗਂ ਭੁਂਜਤੇ ਚਾਕ੍ਸ਼ਯਂ ਵਦ
ਦੁਜਾਤੀਆਂ ਨੇ ਕਿਹਾ: ਸਭ ਧਰਮਾਂ ਵਿੱਚ, ਦੁਨੀਆਂ ਵਿੱਚ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਤੇ ਉੱਤਮ ਪুণ੍ਯ ਕੀਹ ਹੈ? ਦੱਸੋ, ਮਨੁੱਖ ਕੀਹ ਕਰਕੇ ਸਵਰਗ ਅਤੇ ਅਖੁੱਟ ਫਲ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰ ਸਕਦੇ ਹਨ।
ਲਭ੍ਯਂ ਚਾਕष੍ਟਕਂ ਸ਼ੁਦ੍ਧਂ ਵਰ੍ਣਾਨਾਂ ਮਰ੍ਤ੍ਯਵਾਸਿਨਾਮ੍। ਗੁਰੂਣਾਂ ਚ ਲਘੂਨਾਂ ਚ ਸਾਧ੍ਯਮੇਕਂ ਕ੍ਰਤੁਂ ਵਦ
ਸਾਨੂੰ ਇੱਕ ਐਸਾ ਪਵਿੱਤਰ ਤੇ ਪ੍ਰਾਪਤ ਹੋਣ ਵਾਲਾ ਕਰਮ ਦੱਸੋ, ਜੋ ਮਰਤੀਆਂ ਵਿੱਚ ਰਹਿਣ ਵਾਲੇ ਹਰ ਵਰਣ, ਵੱਡਿਆਂ ਤੇ ਛੋਟਿਆਂ, ਸਭ ਲਈ ਕਰਨਾ ਸੰਭਵ ਹੋਵੇ।
ਯਦ੍ਯਤ੍ਕृਤ੍ਵਾ ਚ ਦੇਵਾਨਾਂ ਪੂਜ੍ਯੋ ਨਾਕੇ ਭਵੇਨ੍ਨਰਃ। ਤਤ੍ਤਦ੍ਵਦ ਚ ਨੋ ਬ੍ਰਹ੍ਮਨ੍ਪ੍ਰਸਾਦੀ ਭਵ ਧਰ੍ਮਤਃ
ਜੋ ਕੁਝ ਕਰਕੇ ਮਨੁੱਖ ਅਕਾਸ਼ ਵਿੱਚ ਦੇਵਤਿਆਂ ਵਲੋਂ ਪੂਜਾ ਯੋਗ ਬਣ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਸਾਰਾ ਦੱਸੋ, ਹੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣ, ਤੇ ਸਾਨੂੰ ਧਰਮ ਦੀ ਰਹਿ ਦੱਸੋ।
ਵ੍ਯਾਸ ਉਵਾਚ-। ਪਂਚਾਖ੍ਯਾਨਂ ਵਦਿष੍ਯਾਮਿ ਸ਼ृਣੁਧ੍ਵਂ ਤਤ੍ਰ ਪੂਰ੍ਵਤਃ। ਪਂਚਾਨਾਮੇਕਕਂ ਕृਤ੍ਵਾ ਵਿਂਦੇਨ੍ਮੋਕ੍ਸ਼ਂ ਦਿਵਂ ਯਸ਼ਃ
ਵਿਆਸ ਨੇ ਕਿਹਾ: ਮੈਂ ਪੰਜ ਕਥਾਵਾਂ ਦੱਸਣ ਲੱਗਾ ਹਾਂ, ਪਹਿਲਾਂ ਤੋਂ ਸੁਣੋ। ਇਨ੍ਹਾਂ ਪੰਜ ਵਿੱਚੋਂ ਕੋਈ ਇੱਕ ਕਰਕੇ, ਮੁਕਤੀ, ਸਵਰਗ ਤੇ ਯਸ਼ ਮਿਲ ਜਾਂਦੇ ਹਨ।
ਪਿਤ੍ਰੋਰਰ੍ਚਾऽਥ ਪਤ੍ਯੁਸ਼੍ਚ ਸਾਮ੍ਯਂ ਸਰ੍ਵਜਨੇषੁ ਚ। ਮਿਤ੍ਰਾਦ੍ਰੋਹੋ ਵਿष੍ਣੁਭਕ੍ਤਿਰੇਤੇ ਪਂਚ ਮਹਾਮਖਾਃ
ਮਾਤਾ-ਪਿਤਾ ਦੀ ਪੂਜਾ, ਪਤੀ ਦੀ ਪੂਜਾ, ਸਭ ਲੋਕਾਂ ਨਾਲ ਸਮਤਾ, ਮਿੱਤਰਾਂ ਨਾਲ ਧੋਖਾ ਨਾ ਕਰਨਾ, ਤੇ ਵਿਸ਼ਨੂ ਭਗਤੀ—ਇਹ ਪੰਜ ਮਹਾਨ ਯਗ ਹਨ।
ਪ੍ਰਾਕ੍ਪਿਤ੍ਰੋਰਰ੍ਚਯਾ ਵਿਪ੍ਰਾ ਯਦ੍ਧਰ੍ਮਂ ਸਾਧਯੇਨ੍ਨਰਃ। ਨ ਤਤ੍ਕ੍ਰਤੁਸ਼ਤੈਰੇਵ ਤੀਰ੍ਥਯਾਤ੍ਰਾਦਿਭਿਰ੍ਭੁਵਿ
ਮਾਤਾ-ਪਿਤਾ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕਰਕੇ ਜੋ ਧਰਮ ਪੂਰਾ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਜ਼ਮੀਨ 'ਤੇ ਸੈਂਕੜਿਆਂ ਯਗ ਜਾਂ ਤੀਰਥ ਯਾਤਰਾ ਨਾਲ ਵੀ ਨਹੀਂ ਮਿਲਦਾ।
ਪਿਤਾ ਧਰ੍ਮਃ ਪਿਤਾ ਸ੍ਵਰ੍ਗਃ ਪਿਤਾ ਹਿ ਪਰਮਂ ਤਪਃ। ਪਿਤਰਿ ਪ੍ਰੀਤਿਮਾਪਨ੍ਨੇ ਪ੍ਰੀਯਂਤੇ ਸਰ੍ਵਦੇਵਤਾਃ
ਪਿਤਾ ਹੀ ਧਰਮ ਹੈ, ਪਿਤਾ ਹੀ ਸਵਰਗ ਹੈ, ਪਿਤਾ ਹੀ ਸਭ ਤੋਂ ਵੱਡਾ ਤਪ ਹੈ; ਜਦ ਪਿਤਾ ਖੁਸ਼ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਤਾਂ ਸਭ ਦੇਵਤਾ ਵੀ ਖੁਸ਼ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ।
ਪਿਤਰੋ ਯਸ੍ਯ ਤृਪ੍ਯਂਤਿ ਸੇਵਯਾ ਚ ਗੁਣੇਨ ਚ। ਤਸ੍ਯ ਭਾਗੀਰਥੀ ਸ੍ਨਾਨਮਹਨ੍ਯਹਨਿ ਵਰ੍ਤਤੇ
ਜਿਸ ਦੇ ਮਾਤਾ-ਪਿਤਾ ਉਸ ਦੀ ਸੇਵਾ ਤੇ ਗੁਣ ਨਾਲ ਰਾਜ਼ੀ ਹਨ, ਉਸ ਲਈ ਹਰ ਰੋਜ਼ ਭਾਗੀਰਥੀ ਵਿੱਚ ਇਸ਼ਨਾਨ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਸਰ੍ਵਤੀਰ੍ਥਮਯੀ ਮਾਤਾ ਸਰ੍ਵਦੇਵਮਯਃ ਪਿਤਾ। ਮਾਤਰਂ ਪਿਤਰਂ ਚੈਵ ਯਸ੍ਤੁ ਕੁਰ੍ਯਾਤ੍ਪ੍ਰਦਕ੍ਸ਼ਿਣਮ੍
ਮਾਤਾ ਸਭ ਤੀਰਥਾਂ ਦੀ ਮੂਰਤ ਹੈ, ਪਿਤਾ ਸਭ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੀ ਮੂਰਤ ਹੈ; ਜੋ ਮਾਤਾ-ਪਿਤਾ ਦੀ ਪਰikrama ਕਰਦਾ ਹੈ।
ਪ੍ਰਦਕ੍ਸ਼ਿਣੀਕृਤਾ ਤੇਨ ਸਪ੍ਤਦ੍ਵੀਪਾ ਵਸੁਂਧਰਾ। ਜਾਨੁਨੀ ਚ ਕਰੌ ਯਸ੍ਯ ਪਿਤ੍ਰੋਃ ਪ੍ਰਣਮਤਃ ਸ਼ਿਰਃ
ਉਸ ਕਰਮ ਨਾਲ ਸੱਤ ਦਵੀਪਾਂ ਵਾਲੀ ਧਰਤੀ ਦੀ ਪਰikrama ਹੋ ਜਾਂਦੀ ਹੈ; ਜਿਸ ਦੇ ਮਾਤਾ-ਪਿਤਾ ਨੂੰ ਘੁਟਣ ਤੇ ਹੱਥਾਂ ਨਾਲ ਨਮਸਕਾਰ ਕਰਦੇ ਹੋਏ, ਉਸ ਦਾ ਸਿਰ ਧਰਤੀ ਨੂੰ ਛੁਹ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਨਿਪਤਂਤਿ ਪृਥਿਵ੍ਯਾਂ ਚ ਸੋਕ੍ਸ਼ਯਂ ਲਭਤੇ ਦਿਵਂ। ਤਯੋਸ਼੍ਚਰਣਯੋਰ੍ਯਾਵਦ੍ਰਜਸ਼੍ਚਿਹ੍ਨਾਨਿ ਮਸ੍ਤਕੇ
ਉਹ ਧਰਤੀ 'ਤੇ ਡਿੱਗਦਾ ਹੈ ਤੇ ਬਿਨਾ ਨਾਸ ਹੋਏ ਸਵਰਗ ਪਾ ਲੈਂਦਾ ਹੈ; ਜਦ ਤਕ ਮਾਤਾ-ਪਿਤਾ ਦੇ ਪੈਰਾਂ ਦੀ ਧੂੜ ਦਾ ਨਿਸ਼ਾਨ ਉਸ ਦੇ ਸਿਰ ਤੇ ਰਹਿੰਦਾ ਹੈ।
ਪ੍ਰਤੀਕੇ ਚ ਵਿਲਗ੍ਨਾਨਿ ਤਾਵਤ੍ਪੂਤਃ ਸੁਤਸ੍ਤਯੋਃ। ਪਾਦਾਰਵਿਂਦਸਲਿਲਂ ਯਃ ਪਿਤ੍ਰੋਃ ਪਿਬਤੇ ਸੁਤਃ
ਜਦ ਤਕ ਉਹ ਨਿਸ਼ਾਨ ਉਸ ਦੇ ਸਰੀਰ ਤੇ ਲੱਗੇ ਰਹਿੰਦੇ ਹਨ, ਪੁੱਤਰ ਪਵਿੱਤਰ ਰਹਿੰਦਾ ਹੈ; ਜੋ ਮਾਤਾ-ਪਿਤਾ ਦੇ ਪੈਰਾਂ ਦੇ ਜਲ ਨੂੰ ਪੀ ਲੈਂਦਾ ਹੈ।
ਤਸ੍ਯ ਪਾਪਕ੍ਸ਼ਯਂ ਯਾਤਿ ਜਨ੍ਮਕੋਟਿਸ਼ਤਾਰ੍ਜਿਤਂ। ਧਨ੍ਯੋਸੌ ਮਾਨਵੋ ਲੋਕੇ ਪੂਤੋਸੌ ਸਰ੍ਵਕਲ੍ਮषਾਤ੍
ਉਸ ਦੇ ਪਾਪ, ਜੋ ਸੈਂਕੜਿਆਂ ਕੋਟੀਆਂ ਜਨਮਾਂ ਵਿੱਚ ਇਕੱਠੇ ਹੋਏ, ਨਾਸ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ; ਉਹ ਮਨੁੱਖ ਦੁਨੀਆਂ ਵਿੱਚ ਧੰਨ ਹੈ ਤੇ ਸਭ ਕਲਮਸ਼ ਤੋਂ ਪਵਿੱਤਰ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਵਿਨਾਯਕਤ੍ਵਮਾਪ੍ਨੋਤਿ ਜਨ੍ਮਨੈਕੇਨ ਮਾਨਵਃ। ਪਿਤਰੌ ਲਂਘਯੇਦ੍ਯਸ੍ਤੁ ਵਚੋਭਿਃ ਪੁਰੁषਾਧਮਃ
ਮਨੁੱਖ ਇੱਕ ਜਨਮ ਵਿੱਚ ਵਿਨਾਯਕ ਦੀ ਅਵਸਥਾ ਪਾ ਲੈਂਦਾ ਹੈ; ਪਰ ਜੋ ਪੁਰਸ਼ ਮਾਤਾ-ਪਿਤਾ ਦੀ ਬਾਤਾਂ ਨੂੰ ਲੰਘ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਸਭ ਤੋਂ ਨਿਕੰਮਾ ਹੈ।
ਨਿਰਯੇ ਚ ਵਸੇਤ੍ਤਾਵਦ੍ਯਾਵਦਾਭੂਤਸਂਪ੍ਲਵਂ। ਪਿਤ੍ਰੋਰਨਰ੍ਚਨਂ ਕृਤ੍ਵਾ ਭੁਂਕ੍ਤੇ ਯਸ੍ਤੁ ਸੁਤਾਧਮਃ
ਜੋ ਪੁੱਤਰ ਮਾਪਿਆਂ ਦੀ ਇੱਜਤ ਨਹੀਂ ਕਰਦਾ, ਉਹ ਜਗਤ ਦੇ ਨਾਸ ਹੋਣ ਤੱਕ ਨਰਕ ਵਿਚ ਵੱਸਦਾ ਹੈ।
ਕ੍ਰਿਮਿਕੂਪੇਥ ਨਰਕੇ ਕਲ੍ਪਾਂਤਮੁਪਤਿष੍ਠਤਿ। ਰੋਗਿਣਂ ਚਾਪਿ ਵृਦ੍ਧਂ ਚ ਪਿਤਰਂ ਵृਤ੍ਤਿਕਰ੍ਸ਼ਿਤਮ੍
ਜੋ ਪੁੱਤਰ ਆਪਣੇ ਪਿਉ ਨੂੰ ਬੁਢਾਪੇ, ਬਿਮਾਰੀ ਜਾਂ ਤੰਗੀ ਵਿੱਚ ਪਾ ਦਿੰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਕਿਰਮੀਆਂ ਵਾਲੇ ਨਰਕ ਵਿੱਚ ਕਲਪਾਂ ਤੱਕ ਪਿਆ ਰਹਿੰਦਾ ਹੈ।
ਵਿਕਲਂ ਨੇਤ੍ਰਕਰ੍ਣਾਭ੍ਯਾਂ ਤ੍ਯਕ੍ਤ੍ਵਾ ਗਚ੍ਛੇਚ੍ਚ ਰੌਰਵਮ੍। ਅਂਤ੍ਯਜਾਤਿषੁ ਮ੍ਲੇਚ੍ਛੇषੁ ਚਾਂਡਾਲੇष੍ਵਪਿ ਜਾਯਤੇ
ਜੇ ਕੋਈ ਆਪਣੇ ਅੱਖਾਂ ਜਾਂ ਕੰਨਾਂ ਨਾਲ ਲਾਚਾਰ ਪਿਉ ਨੂੰ ਛੱਡ ਦਿੰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਰੌਰਵ ਨਰਕ ਜਾਂਦਾ ਹੈ ਤੇ ਚੁੱਟੜਾਂ, ਵਿਦੇਸ਼ੀਆਂ ਜਾਂ ਸਭ ਤੋਂ ਹੇਠਾਂ ਜਨਮ ਲੈਂਦਾ ਹੈ।
ਪਿਤ੍ਰੋਰਪੋषਣਂ ਕृਤ੍ਵਾ ਸਰ੍ਵਪੁਣ੍ਯਕ੍ਸ਼ਯੋ ਭਵੇਤ੍। ਨਾਰਾਧ੍ਯ ਪਿਤਰੌ ਪੁਤ੍ਰਸ੍ਤੀਰ੍ਥਦੇਵਾਨ੍ਭਜਨ੍ਨਪਿ
ਮਾਪਿਆਂ ਦੀ ਸੰਭਾਲ ਨਾ ਕਰਨ ਨਾਲ ਸਾਰੇ ਪੁੰਨ ਖਤਮ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ; ਜੇ ਪੁੱਤਰ ਤੀਰਥ ਜਾਂ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੀ ਭਗਤੀ ਵੀ ਕਰੇ, ਪਰ ਮਾਪਿਆਂ ਦੀ ਸੇਵਾ ਨਾ ਕਰੇ ਤਾਂ ਸਭ ਵਿਅਰਥ ਹੈ।