ਸ਼ृਣੁਯਾਚ੍ਚ ਵਚੋ ਨੂਨਂ ਨ ਪਸ਼੍ਯੇਚ੍ਚ ਗੁਰੋਃ ਸ੍ਤ੍ਰਿਯਮ੍। ਵਧੂਂ ਪੁਤ੍ਰਸ੍ਯ ਭ੍ਰਾਤੁਸ਼੍ਚ ਸ੍ਵਪੁਤ੍ਰੀਂ ਯੁਵਤੀਂ ਧ੍ਰੁਵਮ੍
ਉਸ ਦੀ ਗੱਲ ਤਾਂ ਸੁਣ ਲੈਣੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ, ਪਰ ਅਧਿਆਪਕ ਦੀ ਪਤਨੀ, ਆਪਣੇ ਪੁੱਤਰ ਜਾਂ ਭਰਾ ਦੀ ਵਹੁਟੀ ਜਾਂ ਆਪਣੀ ਨੌਜਵਾਨ ਧੀ ਵੱਲ ਨਹੀਂ ਤੱਕਣਾ ਚਾਹੀਦਾ।
ਅਨ੍ਯਾਂ ਚ ਗੁਰੁਪਤ੍ਨੀਂ ਚ ਨੇਕ੍ਸ਼ੇਤ੍ਸ੍ਪਰ੍ਸ਼ਂ ਨ ਕਾਰਯੇਤ੍। ਤਾਭਿਃ ਸਹ ਕਥਾਲਾਪਂ ਤਥਾ ਭ੍ਰੂਭਂਗਦਰ੍ਸ਼ਨਮ੍
ਕਿਸੇ ਹੋਰ ਔਰਤ ਜਾਂ ਅਧਿਆਪਕ ਦੀ ਪਤਨੀ ਵੱਲ ਨਹੀਂ ਤੱਕਣਾ, ਨਾ ਹੀ ਹੱਥ ਲਾਉਣਾ; ਨਾ ਹੀ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨਾਲ ਗੱਲ-ਬਾਤ ਜਾਂ ਨਜ਼ਰਾਂ ਮਿਲਾਉਣੀਆਂ ਚਾਹੀਦੀਆਂ ਹਨ।
ਕਲਹਂ ਨਿਸ੍ਤ੍ਰਪਾਂ ਵਾਣੀਂ ਸਦੈਵ ਪਰਿਵਰ੍ਜਯੇਤ੍। ਨ ਦਦ੍ਯਾਚ੍ਚ ਸਦਾ ਪਾਦਂ ਤੁषਾਂਗਾਰਾਸ੍ਥਿਭਸ੍ਮਸੁ
ਲੜਾਈ ਅਤੇ ਬੇਸ਼ਰਮੀ ਵਾਲੀ ਗੱਲ ਹਮੇਸ਼ਾ ਤਿਆਗਣੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ; ਕਦੇ ਵੀ ਭੂਸ, ਅੰਗਾਰ, ਹੱਡੀਆਂ ਜਾਂ ਰਾਖ ਉੱਤੇ ਪੈਰ ਨਹੀਂ ਰੱਖਣਾ ਚਾਹੀਦਾ।
ਕਾਰ੍ਪਾਸਾਸ੍ਥਿषੁ ਨਿਰ੍ਮਾਲ੍ਯੇ ਚਿਤਿਕਾष੍ਠੇ ਚਿਤੌ ਗੁਰੌ। ਸ਼ੁष੍ਕਂ ਮੀਨਂ ਨ ਭਕ੍ਸ਼ੇਤ ਪੂਤਿਗਂਧਿਮਮੇਧ੍ਯਕਮ੍
ਕਪਾਹ, ਹੱਡੀਆਂ, ਚੜ੍ਹਾਵੇ ਦੀ ਚੀਜ਼, ਚਿਤਾ ਦੀ ਲੱਕੜ ਜਾਂ ਅਧਿਆਪਕ ਦੀ ਚਿਤਾ ਉੱਤੇ ਪੈਰ ਨਹੀਂ ਰੱਖਣਾ ਚਾਹੀਦਾ; ਸੁੱਕੀ ਮੱਛੀ, ਬਦਬੂਦਾਰ ਜਾਂ ਅਪਵਿੱਤਰ ਚੀਜ਼ ਨਹੀਂ ਖਾਣੀ ਚਾਹੀਦੀ।
ਵਿਘਸਂ ਚਾਨ੍ਯਦੁਚ੍ਛਿष੍ਟਂ ਪਾਕਾਰ੍ਥਂ ਚ ਪਰਸ੍ਯ ਚ। ਨ ਸ੍ਥਾਤਵ੍ਯਂ ਨ ਗਂਤਵ੍ਯਂ ਕ੍ਸ਼ਣਮਪ੍ਯਸਤਾ ਸਹ
ਬਚੀ ਹੋਈ ਜਾਂ ਕਿਸੇ ਹੋਰ ਵਲੋਂ ਚੱਕੀ ਹੋਈ ਰੋਟੀ, ਜਾਂ ਕਿਸੇ ਹੋਰ ਲਈ ਬਣੀ ਹੋਈ ਚੀਜ਼ ਨਹੀਂ ਖਾਣੀ ਚਾਹੀਦੀ; ਮਾੜੇ ਲੋਕਾਂ ਦੀ ਸੰਗਤ ਵਿੱਚ ਇਕ ਪਲ ਲਈ ਵੀ ਨਹੀਂ ਰਹਿਣਾ ਚਾਹੀਦਾ।
ਨ ਤਿष੍ਠੇਚ੍ਚ ਕ੍ਸ਼ਣਂ ਧੀਰੋ ਦੀਪਚ੍ਛਾਯੇ ਕਲਿਦ੍ਰੁਮੇ। ਅਸ੍ਪृਸ਼੍ਯੈਸ੍ਸਹ ਚਾਲਾਪਂ ਪਤਿਤੈਃ ਕੁਪਿਤੈਃ ਸਹ
ਸਿਆਣਾ ਮਨੁੱਖ ਦੀਵੇ ਦੀ ਛਾਂ ਜਾਂ ਕਲਿਯੁਗ ਦੇ ਰੁੱਖ ਹੇਠ ਇਕ ਪਲ ਲਈ ਵੀ ਨਹੀਂ ਖੜਾ ਰਹਿਣਾ; ਅਛੂਤ, ਪਤਿਤ ਜਾਂ ਗੁੱਸੇ ਵਾਲਿਆਂ ਨਾਲ ਗੱਲ ਨਹੀਂ ਕਰਨੀ ਚਾਹੀਦੀ।
ਨ ਕੁਰ੍ਯਾਤ੍ਕ੍ਸ਼ਣਮਾਤ੍ਰਂ ਤੁ ਕृਤ੍ਵਾ ਗਚ੍ਛੇਚ੍ਚ ਰੌਰਵਮ੍। ਕਨਿष੍ਠਂ ਨਾਭਿਵਂਦੇਤ ਪਿਤृਵ੍ਯਂ ਮਾਤੁਲਂ ਤਥਾ
ਇਕ ਪਲ ਲਈ ਵੀ ਨਾ ਰਹਿਣਾ ਚਾਹੀਦਾ; ਜੇ ਰਹਿ ਜਾਵੇ ਤਾਂ ਰੌਰਵ ਨਰਕ ਨੂੰ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਛੋਟੇ, ਚਾਚਾ ਜਾਂ ਮਾਮਾ ਨੂੰ ਕਦੇ ਵੀ ਪ੍ਰਣਾਮ ਨਹੀਂ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ।
ਉਤ੍ਥਾਯ ਚਾਸਨਂ ਦਦ੍ਯਾਤ੍ਕृਤਾਂਜਲ੍ਯਗ੍ਰਤਃ ਸ੍ਥਿਤਃ। ਤੈਲਾਭ੍ਯਕ੍ਤਂ ਤਥੋਚ੍ਛਿष੍ਟਮਾਰ੍ਦ੍ਰਵਸ੍ਤ੍ਰਂ ਚ ਰੋਗਿਣਮ੍
ਉੱਠ ਕੇ, ਹੱਥ ਜੋੜ ਕੇ ਸਾਹਮਣੇ ਖੜਾ ਹੋ ਕੇ ਆਸਨ ਦੇਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ; ਪਰ ਤੇਲ ਲਾਇਆ, ਖਾ ਚੁੱਕਾ, ਭਿੱਜੇ ਕੱਪੜੇ ਪਾਇਆ ਜਾਂ ਬੀਮਾਰ ਨੂੰ ਨਹੀਂ।
ਪਾਰਾਵਾਰਗਤੋਦ੍ਵਿਗ੍ਨਂ ਵਹਂਤਂ ਨਾਭਿਵਾਦਯੇਤ੍। ਯਜ੍ਞਸ੍ਯਾਂਤਰ੍ਗਤਂ ਨष੍ਟਂ ਕ੍ਰੀਡਂਤਂ ਸ੍ਤ੍ਰੀਜਨੈਃ ਸਹ
ਜੋ ਦਰਿਆ ਕੰਢੇ ਚਿੰਤਤ ਹੋਵੇ, ਭਾਰ ਚੁੱਕ ਰਿਹਾ ਹੋਵੇ, ਯੱਗ ਕਰ ਰਿਹਾ ਹੋਵੇ, ਗੁੰਮ ਹੋਇਆ ਹੋਵੇ ਜਾਂ ਔਰਤਾਂ ਨਾਲ ਖੇਡ ਰਿਹਾ ਹੋਵੇ, ਉਸ ਨੂੰ ਪ੍ਰਣਾਮ ਨਹੀਂ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ।
ਬਾਲਕ੍ਰੀਡਾਗਤਂ ਚਾਪਿ ਪੁष੍ਪਯੁਕ੍ਤਂ ਕੁਸ਼ੈਰ੍ਯੁਤਮ੍। ਸ਼ਿਰਃ ਪ੍ਰਾਵृਤ੍ਯ ਕਰ੍ਣੌ ਵਾ ਅਪ੍ਸੁ ਮੁਕ੍ਤਸ਼ਿਖੋਪਿ ਵਾ
ਜੋ ਬੱਚਿਆਂ ਵਾਲੇ ਖੇਡ ਵਿੱਚ ਲੱਗਾ ਹੋਵੇ, ਫੁੱਲਾਂ ਜਾਂ ਕੁਸ਼ਾ ਨਾਲ ਸਜਿਆ ਹੋਵੇ, ਸਿਰ ਜਾਂ ਕੰਨ ਢੱਕਿਆ ਹੋਵੇ ਜਾਂ ਪਾਣੀ ਵਿੱਚ ਵਾਲ ਖੁਲ੍ਹੇ ਹੋਣ, ਉਸ ਨੂੰ ਵੀ ਪ੍ਰਣਾਮ ਨਹੀਂ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ।
ਅਕृਤ੍ਵਾ ਪਾਦਯੋਃ ਪੂਜਾਂ ਨਾਚਾਮੇਦ੍ਦਕ੍ਸ਼ਿਣਾਮੁਖਃ। ਉਪਵੀਤਵਿਹੀਨਸ਼੍ਚ ਨਗ੍ਨਕੋ ਮੁਕ੍ਤਕਚ੍ਛਕਃ
ਪੈਰਾਂ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕੀਤੇ ਬਿਨਾਂ, ਦੱਖਣ ਵੱਲ ਮੂੰਹ ਕਰਕੇ ਪਾਣੀ ਨਹੀਂ ਪੀਣਾ ਚਾਹੀਦਾ। ਜੇ ਜਨੇਉ ਨਾ ਹੋਵੇ, ਨੰਗਾ ਹੋਵੇ ਜਾਂ ਕਮਰਬੰਦ ਖੁਲ੍ਹਾ ਹੋਵੇ, ਤਾਂ ਵੀ ਪਾਣੀ ਨਹੀਂ ਪੀਣਾ ਚਾਹੀਦਾ।
ਏਕਵਸ੍ਤ੍ਰਪਿਧਾਨਸ਼੍ਚ ਆਚਾਂਤੋ ਨੈਵ ਸ਼ੁਧ੍ਯਤਿ। ਮਧ੍ਯਮਾਭਿਰ੍ਮੁਖਂ ਪੂਰ੍ਵਂ ਤਿਸृਭਿਃ ਸਮੁਪਸ੍ਪृਸ਼ੇਤ੍
ਜੇ ਕੋਈ ਇੱਕ ਹੀ ਕਪੜਾ ਪਹਿਨੇ ਹੋਵੇ ਜਾਂ ਅਸ਼ੁੱਧ ਹੋਵੇ, ਉਹ ਪਵਿੱਤਰ ਨਹੀਂ ਹੁੰਦਾ। ਪਹਿਲਾਂ ਤਿੰਨ ਮੱਧਲੇ ਉਂਗਲੀਆਂ ਨਾਲ ਮੂੰਹ ਨੂੰ ਛੂਹਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ।
ਅਂਗੁष੍ਠਦੇਸ਼ਿਨੀਭ੍ਯਾਂ ਚ ਨਾਸਾਂ ਚ ਤਦਨਂਤਰਮ੍। ਅਂਗੁष੍ਠਾਨਾਮਿਕਾਭ੍ਯਾਂ ਚ ਚਕ੍ਸ਼ੁषੀ ਸਮੁਪਸ੍ਪृਸ਼ੇਤ੍
ਫਿਰ ਅੰਗੂਠਾ ਤੇ ਪਹਿਲੀ ਉਂਗਲੀ ਨਾਲ ਨੱਕ ਨੂੰ ਛੂਹੋ; ਉਸ ਤੋਂ ਬਾਅਦ ਅੰਗੂਠਾ ਤੇ ਚੌਥੀ ਉਂਗਲੀ ਨਾਲ ਅੱਖਾਂ ਨੂੰ ਛੂਹੋ।
ਕਨਿष੍ਠਾਂਗੁष੍ਠਤਸ਼੍ਸ਼੍ਰੋਤ੍ਰੇ ਨਾਭਿਮਂਗੁष੍ਠਕੇਨ ਤੁ। ਤਲੇਨ ਹृਦਯਂ ਨ੍ਯਸ੍ਯ ਸਰ੍ਵਾਭਿਰ੍ਮਸ੍ਤਕੋਪਰਿ
ਛੋਟੀ ਉਂਗਲੀ ਤੇ ਅੰਗੂਠਾ ਨਾਲ ਕੰਨ ਛੂਹੋ; ਅੰਗੂਠਾ ਨਾਲ ਨਾਭੀ; ਹਥੇਲੀ ਨਾਲ ਦਿਲ ਤੇ ਸਾਰੀਆਂ ਉਂਗਲੀਆਂ ਨਾਲ ਸਿਰ ਦੇ ਉਪਰ ਛੂਹੋ।
ਬਾਹੂਚਾਗ੍ਰੇਣ ਸਂਸ੍ਪृਸ਼੍ਯ ਤਤਃ ਸ਼ੁਦ੍ਧੋ ਭਵੇਨ੍ਨਰਃ। ਅਨੇਨਾਚਮਨਂ ਕृਤ੍ਵਾ ਮਾਨਵਃ ਪ੍ਰਯਤੋ ਭਵੇਤ੍
ਬਾਂਹਾਂ ਦੇ ਅੰਤ ਨਾਲ ਬਾਂਹਾਂ ਨੂੰ ਛੂਹ ਕੇ, ਮਨੁੱਖ ਪਵਿੱਤਰ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਇਸ ਤਰੀਕੇ ਨਾਲ ਪਾਣੀ ਪੀ ਕੇ, ਮਨੁੱਖ ਤਿਆਰ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਸਰ੍ਵਪਾਪੈਰ੍ਵਿਨਿਰ੍ਮੁਕ੍ਤਃ ਸ੍ਵਰ੍ਗਂ ਚਾਕ੍ਸ਼ਯਮਸ਼੍ਨੁਤੇ। ਪ੍ਰਾਣਸ੍ਤ੍ਰਿਪੁਟਸ਼ृਂਗ੍ਯਾ ਚ ਵ੍ਯਾਨੋਪਾਨਸ਼੍ਚ ਮੁਦ੍ਰਯਾ
ਸਾਰੇ ਪਾਪਾਂ ਤੋਂ ਮੁਕਤ ਹੋ ਕੇ, ਉਹ ਅਟੱਲ ਸੁਵਰਗ ਨੂੰ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰਦਾ ਹੈ; ਤਿੰਨ ਪ੍ਰਾਣਾਂ ਦੀ ਮੂਦਰਾ — ਪ੍ਰਾਣ, ਵਿਆਨ, ਅਪਾਨ ਨਾਲ।
ਸਮਾਨਸ੍ਤੁ ਸਮਸ੍ਤਾਭਿਰੁਦਾਨਸ੍ਤਰ੍ਜਨੀਂ ਵਿਨਾ। ਨਾਗਃ ਕੂਰ੍ਮਸ਼੍ਚ ਕृਕਰੋ ਦੇਵਦਤ੍ਤੋ ਧਨਂਜਯਃ
ਸਮਾਨਾ ਸਾਰੀਆਂ ਉਂਗਲੀਆਂ ਨਾਲ ਹੁੰਦਾ ਹੈ, ਪਰ ਪਹਿਲੀ ਉਂਗਲੀ ਛੱਡ ਕੇ; ਨਾਗ, ਕੂਰਮਾ, ਕ੍ਰਿਕਰਾ, ਦੇਵਦੱਤਾ, ਧਨੰਜਯਾ।
ਉਪਪ੍ਰੀਣਂਤੁ ਤੇ ਪ੍ਰੀਤਾ ਯੇਭ੍ਯੋ ਭੂਮੌ ਪ੍ਰਦੀਯਤੇ। ਸ਼ਯਨਂ ਚਾਰ੍ਦ੍ਰਪਾਦੇਨ ਸ਼ੁष੍ਕਪਾਦੇਨ ਭੋਜਨਮ੍
ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਧਰਤੀ 'ਤੇ ਭੇਟ ਦਿੱਤੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ, ਉਹ ਖੁਸ਼ ਹੋ ਕੇ ਪੂਰੇ ਹੋਣ। ਗੀਲੇ ਪੈਰਾਂ ਨਾਲ ਸੋਣਾ, ਸੁੱਕੇ ਪੈਰਾਂ ਨਾਲ ਖਾਣਾ।
ਨਾਂਧਕਾਰੇ ਚ ਸ਼ਯਨਂ ਭੋਜਨਂ ਨੈਵ ਕਾਰਯੇਤ੍। ਪਸ਼੍ਚਿਮੇ ਦਕ੍ਸ਼ਿਣੇ ਚੈਵ ਨ ਕੁਰ੍ਯਾਦ੍ਦਂਤਧਾਵਨਮ੍
ਅੰਧੇਰੇ ਵਿੱਚ ਨਾ ਤਾਂ ਸੋਣਾ ਚਾਹੀਦਾ, ਨਾ ਹੀ ਖਾਣਾ। ਪੱਛਮ ਜਾਂ ਦੱਖਣ ਵੱਲ ਦੰਦ ਨਹੀਂ ਮੰਜਣੇ ਚਾਹੀਦੇ।
ਉਤ੍ਤਰੇ ਪਸ਼੍ਚਿਮੇ ਚੈਵ ਨ ਸ੍ਵਪੇਦ੍ਧਿ ਕਦਾਚਨ। ਸ੍ਵਪ੍ਨਾਦਾਯੁਃ ਕ੍ਸ਼ਯਂ ਯਾਤਿ ਬ੍ਰਹ੍ਮਹਾ ਪੁਰੁषੋ ਭਵੇਤ੍
ਉੱਤਰ ਜਾਂ ਪੱਛਮ ਵੱਲ ਕਦੇ ਵੀ ਨਹੀਂ ਸੋਣਾ ਚਾਹੀਦਾ। ਐਸਾ ਸੋਣ ਨਾਲ ਆਯੁ ਘਟਦੀ ਹੈ ਤੇ ਮਨੁੱਖ ਬ੍ਰਾਹਮਣ-ਹੱਤਾ ਬਣ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਨ ਕੁਰ੍ਵੀਤ ਤਤਃ ਸ੍ਵਪ੍ਨਂ ਸ਼ਸ੍ਤਂ ਚ ਪੂਰ੍ਵਦਕ੍ਸ਼ਿਣਮ੍। ਆਯੁष੍ਯਂ ਪ੍ਰਾਙ੍ਮੁਖੋ ਭੁਂਕ੍ਤੇऽਯਸ਼ਸ੍ਯਂ ਦਕ੍ਸ਼ਿਣਾਮੁਖਃ
ਇਸ ਲਈ ਐਸਾ ਸੋਣਾ ਨਹੀਂ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ। ਪੂਰਬ ਜਾਂ ਦੱਖਣ ਵੱਲ ਸੋਣਾ ਚੰਗਾ ਹੈ। ਪੂਰਬ ਵੱਲ ਮੂੰਹ ਕਰਕੇ ਖਾਣਾ ਆਯੁਸ਼ ਦਿੰਦਾ ਹੈ, ਦੱਖਣ ਵੱਲ ਮੂੰਹ ਕਰਕੇ ਖਾਣਾ ਬਦਨਾਮੀ ਲਿਆਉਂਦਾ ਹੈ।
ਸ਼੍ਰਿਯਂ ਪ੍ਰਤ੍ਯਙ੍ਮੁਖੋ ਭੁਂਕ੍ਤੇ ਯਸ਼ੋ ਭੁਙ੍ਕ੍ਤ ਉਦਙ੍ਮੁਖਃ। ਪ੍ਰਾਚ੍ਯਾਂ ਨਰੋ ਲਭੇਦਾਯੁਰ੍ਯਾਮ੍ਯਾਂ ਪ੍ਰੇਤਤ੍ਵਮਸ਼੍ਨੁਤੇ
ਪੱਛਮ ਵੱਲ ਮੂੰਹ ਕਰਕੇ ਖਾਣਾ ਧਨ ਦਿੰਦਾ ਹੈ, ਉੱਤਰ ਵੱਲ ਮੂੰਹ ਕਰਕੇ ਖਾਣਾ ਯਸ਼ ਦਿੰਦਾ ਹੈ। ਪੂਰਬ ਵੱਲ ਮਨੁੱਖ ਲੰਮੀ ਉਮਰ ਪਾਉਂਦਾ ਹੈ, ਦੱਖਣ ਵੱਲ ਮੂੰਹ ਕਰਕੇ ਖਾਣਾ ਮੌਤ ਵਾਲਾ ਹਾਲ ਦਿੰਦਾ ਹੈ।
ਵਾਰੁਣੇ ਚ ਭਵੇਦ੍ਰੋਗੀ ਆਯੁਰ੍ਵਿਤ੍ਤਂ ਤਥੋਤ੍ਤਰੇ। ਦੇਵਾਨਾਮੇਕਭੁਕ੍ਤਂ ਤੁ ਦ੍ਵਿਭੁਕ੍ਤਂ ਸ੍ਯਾਨ੍ਨਰਸ੍ਯ ਚ
ਪੱਛਮ ਵੱਲ ਖਾਣਾ ਰੋਗੀ ਬਣਾਉਂਦਾ ਹੈ; ਉੱਤਰ ਵੱਲ ਆਯੁ ਤੇ ਧਨ ਮਿਲਦਾ ਹੈ। ਦੇਵਤੇ ਇੱਕ ਵਾਰੀ ਖਾਂਦੇ ਹਨ, ਮਨੁੱਖ ਦੋ ਵਾਰੀ।
ਤ੍ਰਿਭੁਕ੍ਤਂ ਪ੍ਰੇਤਦੈਤ੍ਯਸ੍ਯ ਚਤੁਰ੍ਥਂ ਕੌਣਪਸ੍ਯ ਤੁ। ਨਿਰਾਮਿषਂ ਹਵਿਰ੍ਦੇਵਾ ਮਤ੍ਸ੍ਯਮਾਂਸਾਦਿ ਮਾਨੁषਾਃ
ਪ੍ਰੇਤ ਤੇ ਦੈਤ ਤਿੰਨ ਵਾਰੀ ਖਾਂਦੇ ਹਨ; ਚੌਥੀ ਵਾਰੀ ਕੂਣ-ਖਾਣ ਵਾਲੇ। ਦੇਵਤੇ ਮਾਸ-ਰਹਿਤ ਹਵਿ ਖਾਂਦੇ ਹਨ, ਮਨੁੱਖ ਮੱਛੀ ਤੇ ਮਾਸ।
ਪੂਤਿਪਰ੍ਯੁषਿਤਂ ਦੁष੍ਟਮਨ੍ਯੇ ਭੁਂਜਂਤ੍ਯਨਾਵृਤਾਃ। ਸ੍ਵਰ੍ਗਸ੍ਥਿਤਾਨਾਮਿਹ ਜੀਵਲੋਕੇ ਚਤ੍ਵਾਰਿ ਤੇषਾਂ ਹृਦਯੇ ਚ ਸਂਤਿ
ਹੋਰ ਲੋਕ ਸੜਿਆ, ਬਾਸੀ ਤੇ ਖਰਾਬ ਖਾਣਾ ਬਿਨਾਂ ਢੱਕੇ ਖਾਂਦੇ ਹਨ। ਜਿਹੜੇ ਸੁਵਰਗ ਵਿੱਚ ਵੱਸਦੇ ਹਨ, ਇਥੇ ਜੀਵ-ਲੋਕ ਵਿੱਚ, ਚਾਰ ਉਹਨਾਂ ਦੇ ਦਿਲ ਵਿੱਚ ਵੱਸਦੇ ਹਨ।
ਦਾਨਂ ਪ੍ਰਸ਼ਸ੍ਤਂ ਮਧੁਰਾ ਚ ਵਾਣੀ ਦੇਵਾਰ੍ਚਨਂ ਬ੍ਰਾਹ੍ਮਣਤਰ੍ਪਣਂ ਚ। ਕਾਰ੍ਪਣ੍ਯਵृਤ੍ਤਿਸ੍ਵਜਨੇषੁ ਨਿਂਦਾ ਕੁਚੇਲਤਾ ਨੀਚਜਨੇषੁ ਭਕ੍ਤਿਃ
ਉੱਤਮ ਦਾਨ, ਮਿੱਠੀ ਬੋਲੀ, ਦੇਵ-ਪੂਜਾ ਤੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਨੂੰ ਤ੍ਰਿਪਤ ਕਰਨਾ; ਆਪਣੇ ਲੋਕਾਂ ਵਿੱਚ ਕੰਜੂਸੀ, ਨਿੰਦਾ, ਗਰੀਬੀ, ਨੀਚ ਲੋਕਾਂ ਵਿੱਚ ਭਗਤੀ।
ਅਤੀਵ ਰੋषਃ ਕਟੁਕਾ ਚ ਵਾਣੀ ਨਰਸ੍ਯ ਚਿਹ੍ਨਂ ਨਰਕਾਗਤਸ੍ਯ। ਨਵਨੀਤੋਪਮਾ ਵਾਣੀ ਕਰੁਣਾ ਕੋਮਲਂ ਮਨਃ
ਬਹੁਤ ਜ਼ਿਆਦਾ ਗੁੱਸਾ ਤੇ ਤਿੱਖੀ ਬੋਲੀ — ਇਹ ਨਰਕ ਜਾਣ ਵਾਲੇ ਮਨੁੱਖ ਦੀ ਨਿਸ਼ਾਨੀ ਹੈ। ਨਵੀਂ ਮੱਖਣ ਵਰਗੀ ਬੋਲੀ, ਦਇਆ, ਤੇ ਨਰਮ ਮਨ।
ਧਰ੍ਮਬੀਜਪ੍ਰਸੂਤਾਨਾਮੇਤਤ੍ਪ੍ਰਤ੍ਯਕ੍ਸ਼ ਲਕ੍ਸ਼ਣਮ੍। ਦਯਾਦਰਿਦ੍ਰਹृਦਯਂ ਵਚਃ ਕ੍ਰਕਚ ਕਰ੍ਕਸ਼ਮ੍
ਧਰਮ ਦੇ ਬੀਜ ਤੋਂ ਜਨਮੇ ਹੋਏ ਲੋਕਾਂ ਦੀ ਇਹ ਸਪਸ਼ਟ ਨਿਸ਼ਾਨੀ ਹੈ; ਦਇਆ-ਰਹਿਤ ਦਿਲ, ਤੇ ਆਰੀ ਵਰਗੀ ਕਰੜੀ ਬੋਲੀ।
ਪਾਪਬੀਜਪ੍ਰਸੂਤਾਨਾਮੇਤਤ੍ਪ੍ਰਤ੍ਯਕ੍ਸ਼ ਲਕ੍ਸ਼ਣਮ੍। ਸ਼੍ਰਾਵਯੇਚ੍ਛृਣੁਯਾਦ੍ਵਾਪਿ ਸਦਾਚਾਰਾਦਿਕਂ ਨਰਃ
ਇਹ ਪਾਪ ਦੇ ਬੀਜ ਤੋਂ ਜਨਮ ਲੈਣ ਵਾਲਿਆਂ ਦੀ ਸਪਸ਼ਟ ਨਿਸ਼ਾਨੀ ਹੈ: ਜੇ ਕੋਈ ਸਦਾ ਚੰਗੇ ਆਚਰਨ ਆਦਿ ਦੀ ਗੱਲ ਸੁਣੇ ਜਾਂ ਸੁਣਾਏ।
ਆਚਾਰਾਦੇਃ ਫਲਂ ਲਬ੍ਧ੍ਵਾ ਪਾਪਾਤ੍ਪੂਤੋऽਚ੍ਯੁਤੋ ਦਿਵਿ
ਚੰਗੇ ਆਚਰਨ ਦਾ ਫਲ ਮਿਲਣ ਤੋਂ ਬਾਅਦ, ਮਨੁੱਖ ਪਾਪ ਤੋਂ ਪਵਿੱਤਰ ਹੋ ਕੇ ਅਟੱਲ ਸੁਖ ਵਾਲੇ ਅਕਾਸ਼ ਨੂੰ ਪਹੁੰਚ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।