ਵਿਪ੍ਰਸ੍ਯਾਯਤਨੇ ਗੋष੍ਠੇ ਰਮ੍ਯੇ ਰਾਜਪਥੇषੁ ਚ। ਨ ਕ੍ਸ਼ੌਰਂ ਕਾਰਯੇਦ੍ਧੀਰਃ ਕੁਜਸ੍ਯਾਹ੍ਨਿ ਕਦਾਚਨ
ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਦੇ ਘਰ, ਗੋਸ਼ਾਲਾ, ਸੋਹਣੀ ਜਗ੍ਹਾ ਜਾਂ ਰਾਜ ਮਾਰਗਾਂ ਉੱਤੇ, ਸਮਝਦਾਰ ਵਿਅਕਤੀ ਨੂੰ ਕਦੇ ਵੀ ਅਸ਼ੁਭ ਦਿਨ ਮੁੰਡਣ ਨਹੀਂ ਕਰਵਾਉਣਾ ਚਾਹੀਦਾ।
ਮਲਂ ਨ ਧਾਰਯੇਦ੍ਦਂਤੇ ਨਖਂ ਨ ਵਦਨੇ ਕ੍ਸ਼ਿਪੇਤ੍। ਤੈਲਾਭ੍ਯਂਗਂ ਨ ਕੁਰ੍ਵੀਤ ਵਾਸਰੇ ਰਵਿਭੌਮਯੋਃ
ਦੰਦਾਂ ਵਿੱਚ ਮੈਲ ਨਹੀਂ ਰੱਖਣਾ ਚਾਹੀਦਾ, ਨਾ ਨਖ ਮੂੰਹ ਵਿੱਚ ਪਾਉਣੇ; ਐਤਵਾਰ ਜਾਂ ਮੰਗਲਵਾਰ ਨੂੰ ਤੇਲ ਦੀ ਮਲਿਸ਼ ਨਹੀਂ ਕਰਨੀ ਚਾਹੀਦੀ।
ਸ੍ਵਗਾਤ੍ਰਾਸਨਯੋਰ੍ਵਾਦ੍ਯਂ ਗੁਰੋਰੇਕਾਸਨਾਦਨਮ੍। ਨ ਹਰੇਚ੍ਛ੍ਰੋਤ੍ਰਿਯਸ੍ਵਂ ਚ ਦੇਵਸ੍ਯਾਪਿ ਗੁਰੋਰਪਿ
ਆਪਣੇ ਅਧਿਆਪਕ ਦੀ ਚੌਕੀ ਜਾਂ ਭੋਜਨ ਨਹੀਂ ਲੈਣਾ ਚਾਹੀਦਾ, ਨਾ ਹੀ ਕਿਸੇ ਗਿਆਨੀ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਦੀ ਵਸਤੂ, ਚਾਹੇ ਉਹ ਦੇਵੀ-ਦੇਵਤਾ ਜਾਂ ਅਧਿਆਪਕ ਦੀ ਹੀ ਕਿਉਂ ਨਾ ਹੋਵੇ, ਹਟਾਉਣੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ।
ਰਾਜ੍ਞਸ੍ਤਪਸ੍ਵਿਨਾਂ ਚੈਵ ਪਂਗੋਰਂਧਸ੍ਯ ਯੋषਿਤਃ। ਪਂਥਾ ਦੇਯੋ ਬ੍ਰਾਹ੍ਮਣਾਯ ਗੋਭ੍ਯੋ ਰਾਜਭ੍ਯ ਏਵ ਚ
ਰਾਜੇ, ਤਪੱਸਵੀ, ਲੰਘੜੇ, ਅੰਨੇ, ਔਰਤਾਂ, ਬ੍ਰਾਹਮਣ, ਗਾਂਵਾਂ ਅਤੇ ਰਾਜਿਆਂ ਨੂੰ ਰਾਹ ਦੇਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ।
ਰੋਗਿਣੇ ਭਾਰਤਪ੍ਤਾਯ ਗੁਰ੍ਵਿਣ੍ਯੈ ਦੁਰ੍ਬਲਾਯ ਚ। ਵਿਵਾਦਂ ਨ ਚ ਕੁਰ੍ਵੀਤ ਨृਪ ਵਿਪ੍ਰ ਚਿਕਿਤ੍ਸਕੈਃ
ਬੀਮਾਰ, ਦੁੱਖੀ, ਗਰਭਵਤੀ ਜਾਂ ਕਮਜ਼ੋਰ, ਰਾਜੇ, ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਜਾਂ ਵੈਦ ਨਾਲ ਕਦੇ ਵੀ ਵਿਵਾਦ ਨਹੀਂ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ।
ਬ੍ਰਾਹ੍ਮਣਂ ਗੁਰੁਪਤ੍ਨੀਂ ਚ ਦੂਰਤਃ ਪਰਿਵਰ੍ਜਯੇਤ੍। ਪਤਿਤਂ ਕੁष੍ਠਸਂਯੁਕ੍ਤਂ ਚਾਂਡਾਲਂ ਚ ਗਵਾਸ਼ਿਨਮ੍ ੧੦੦ 1.49.
ਬ੍ਰਾਹਮਣ, ਅਧਿਆਪਕ ਦੀ ਪਤਨੀ, ਪਤਿਤ, ਕੋੜ੍ਹੀ, ਚੰਡਾਲ ਜਾਂ ਗੋਮਾਸ ਖਾਣ ਵਾਲੇ ਨੂੰ ਦੂਰੋਂ ਹੀ ਤਿਆਗਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ।
ਨਿਰ੍ਧੂਤਂ ਜ੍ਞਾਨਹੀਨਂ ਚ ਦੂਰਤਃ ਪਰਿਵਰ੍ਜਯੇਤ੍। ਸ੍ਤ੍ਰਿਯਂ ਦੁष੍ਟਾਂ ਚ ਦੁਰ੍ਵृਤ੍ਤਾਮਪਵਾਦ ਪ੍ਰਦਾਯਿਨੀਮ੍
ਜਿਸ ਨੂੰ ਨਿਕਾਲ ਦਿੱਤਾ ਗਿਆ ਹੋਵੇ ਜਾਂ ਜੋ ਅਗਿਆਨ ਹੋਵੇ, ਮਾੜੀ ਜਾਂ ਬਦਚਲਣ ਔਰਤ, ਜਾਂ ਚੁਗਲਖੌਰ ਨੂੰ ਦੂਰੋਂ ਹੀ ਤਿਆਗਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ।
ਕੁਕਰ੍ਮਕਾਰਿਣੀਂ ਦੁष੍ਟਾਂ ਸਦੈਵ ਕਲਹਪ੍ਰਿਯਾਮ੍। ਪ੍ਰਮਤ੍ਤਾਮਧਿਕਾਂਗੀਞ੍ਚ ਨਿਰ੍ਲਜ੍ਜਾਂ ਬਾਹ੍ਯਚਾਰਿਣੀਮ੍
ਜੋ ਔਰਤ ਮਾੜੇ ਕੰਮ ਕਰਦੀ, ਦੁਸ਼ਟ, ਲੜਾਈ ਦੀ ਸ਼ੌਕੀਨ, ਲਾਪਰਵਾਹ, ਘਮੰਡੀ, ਬੇਸ਼ਰਮ ਜਾਂ ਬਾਹਰਲੇ ਰਸਤੇ ਚੱਲਣ ਵਾਲੀ ਹੋਵੇ, ਉਸ ਤੋਂ ਹਮੇਸ਼ਾ ਦੂਰ ਰਹਿਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ।
ਵ੍ਯਯਸ਼ੀਲਾਮਨਾਚਾਰਾਂ ਦੂਰਤਃ ਪਰਿਵਰ੍ਜਯੇਤ੍। ਮਲਿਨਾਂ ਨਾਭਿਵਂਦੇਤ ਗੁਰੁਪਤ੍ਨੀਂ ਕਦਾਚਨ
ਫ਼ਜ਼ੂਲਖਰਚ ਜਾਂ ਮਾੜੀ ਚਾਲ-ਚਲਣ ਵਾਲੀ ਔਰਤ ਤੋਂ ਦੂਰ ਰਹਿਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ; ਗੰਦੀ ਔਰਤ ਜਾਂ ਅਧਿਆਪਕ ਦੀ ਪਤਨੀ ਨੂੰ ਕਦੇ ਵੀ ਪ੍ਰਣਾਮ ਨਹੀਂ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ।
ਨ ਸ੍ਪृਸ਼ੇਤ੍ਤਾਂ ਚ ਮੇਧਾਵੀ ਸ੍ਪृष੍ਟ੍ਵਾ ਸ੍ਨਾਨੇਨ ਸ਼ੁਦ੍ਧ੍ਯਤਿ। ਸ ਤਯਾ ਸਹ ਕੇਲਿਂ ਚ ਵਰ੍ਜਯੇਚ੍ਚ ਸਦੈਵ ਹਿ
ਸਿਆਣਾ ਮਨੁੱਖ ਉਸ ਨੂੰ ਹੱਥ ਨਹੀਂ ਲਾਉਂਦਾ; ਜੇ ਲੱਗ ਜਾਵੇ ਤਾਂ ਨ੍ਹਾ ਕੇ ਪਵਿੱਤਰ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਉਸ ਨਾਲ ਹਮੇਸ਼ਾ ਖੇਡ ਜਾਂ ਮਜ਼ਾਕ ਵੀ ਤਿਆਗਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ।
ਸ਼ृਣੁਯਾਚ੍ਚ ਵਚੋ ਨੂਨਂ ਨ ਪਸ਼੍ਯੇਚ੍ਚ ਗੁਰੋਃ ਸ੍ਤ੍ਰਿਯਮ੍। ਵਧੂਂ ਪੁਤ੍ਰਸ੍ਯ ਭ੍ਰਾਤੁਸ਼੍ਚ ਸ੍ਵਪੁਤ੍ਰੀਂ ਯੁਵਤੀਂ ਧ੍ਰੁਵਮ੍
ਉਸ ਦੀ ਗੱਲ ਤਾਂ ਸੁਣ ਲੈਣੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ, ਪਰ ਅਧਿਆਪਕ ਦੀ ਪਤਨੀ, ਆਪਣੇ ਪੁੱਤਰ ਜਾਂ ਭਰਾ ਦੀ ਵਹੁਟੀ ਜਾਂ ਆਪਣੀ ਨੌਜਵਾਨ ਧੀ ਵੱਲ ਨਹੀਂ ਤੱਕਣਾ ਚਾਹੀਦਾ।
ਅਨ੍ਯਾਂ ਚ ਗੁਰੁਪਤ੍ਨੀਂ ਚ ਨੇਕ੍ਸ਼ੇਤ੍ਸ੍ਪਰ੍ਸ਼ਂ ਨ ਕਾਰਯੇਤ੍। ਤਾਭਿਃ ਸਹ ਕਥਾਲਾਪਂ ਤਥਾ ਭ੍ਰੂਭਂਗਦਰ੍ਸ਼ਨਮ੍
ਕਿਸੇ ਹੋਰ ਔਰਤ ਜਾਂ ਅਧਿਆਪਕ ਦੀ ਪਤਨੀ ਵੱਲ ਨਹੀਂ ਤੱਕਣਾ, ਨਾ ਹੀ ਹੱਥ ਲਾਉਣਾ; ਨਾ ਹੀ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨਾਲ ਗੱਲ-ਬਾਤ ਜਾਂ ਨਜ਼ਰਾਂ ਮਿਲਾਉਣੀਆਂ ਚਾਹੀਦੀਆਂ ਹਨ।
ਕਲਹਂ ਨਿਸ੍ਤ੍ਰਪਾਂ ਵਾਣੀਂ ਸਦੈਵ ਪਰਿਵਰ੍ਜਯੇਤ੍। ਨ ਦਦ੍ਯਾਚ੍ਚ ਸਦਾ ਪਾਦਂ ਤੁषਾਂਗਾਰਾਸ੍ਥਿਭਸ੍ਮਸੁ
ਲੜਾਈ ਅਤੇ ਬੇਸ਼ਰਮੀ ਵਾਲੀ ਗੱਲ ਹਮੇਸ਼ਾ ਤਿਆਗਣੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ; ਕਦੇ ਵੀ ਭੂਸ, ਅੰਗਾਰ, ਹੱਡੀਆਂ ਜਾਂ ਰਾਖ ਉੱਤੇ ਪੈਰ ਨਹੀਂ ਰੱਖਣਾ ਚਾਹੀਦਾ।
ਕਾਰ੍ਪਾਸਾਸ੍ਥਿषੁ ਨਿਰ੍ਮਾਲ੍ਯੇ ਚਿਤਿਕਾष੍ਠੇ ਚਿਤੌ ਗੁਰੌ। ਸ਼ੁष੍ਕਂ ਮੀਨਂ ਨ ਭਕ੍ਸ਼ੇਤ ਪੂਤਿਗਂਧਿਮਮੇਧ੍ਯਕਮ੍
ਕਪਾਹ, ਹੱਡੀਆਂ, ਚੜ੍ਹਾਵੇ ਦੀ ਚੀਜ਼, ਚਿਤਾ ਦੀ ਲੱਕੜ ਜਾਂ ਅਧਿਆਪਕ ਦੀ ਚਿਤਾ ਉੱਤੇ ਪੈਰ ਨਹੀਂ ਰੱਖਣਾ ਚਾਹੀਦਾ; ਸੁੱਕੀ ਮੱਛੀ, ਬਦਬੂਦਾਰ ਜਾਂ ਅਪਵਿੱਤਰ ਚੀਜ਼ ਨਹੀਂ ਖਾਣੀ ਚਾਹੀਦੀ।
ਵਿਘਸਂ ਚਾਨ੍ਯਦੁਚ੍ਛਿष੍ਟਂ ਪਾਕਾਰ੍ਥਂ ਚ ਪਰਸ੍ਯ ਚ। ਨ ਸ੍ਥਾਤਵ੍ਯਂ ਨ ਗਂਤਵ੍ਯਂ ਕ੍ਸ਼ਣਮਪ੍ਯਸਤਾ ਸਹ
ਬਚੀ ਹੋਈ ਜਾਂ ਕਿਸੇ ਹੋਰ ਵਲੋਂ ਚੱਕੀ ਹੋਈ ਰੋਟੀ, ਜਾਂ ਕਿਸੇ ਹੋਰ ਲਈ ਬਣੀ ਹੋਈ ਚੀਜ਼ ਨਹੀਂ ਖਾਣੀ ਚਾਹੀਦੀ; ਮਾੜੇ ਲੋਕਾਂ ਦੀ ਸੰਗਤ ਵਿੱਚ ਇਕ ਪਲ ਲਈ ਵੀ ਨਹੀਂ ਰਹਿਣਾ ਚਾਹੀਦਾ।
ਨ ਤਿष੍ਠੇਚ੍ਚ ਕ੍ਸ਼ਣਂ ਧੀਰੋ ਦੀਪਚ੍ਛਾਯੇ ਕਲਿਦ੍ਰੁਮੇ। ਅਸ੍ਪृਸ਼੍ਯੈਸ੍ਸਹ ਚਾਲਾਪਂ ਪਤਿਤੈਃ ਕੁਪਿਤੈਃ ਸਹ
ਸਿਆਣਾ ਮਨੁੱਖ ਦੀਵੇ ਦੀ ਛਾਂ ਜਾਂ ਕਲਿਯੁਗ ਦੇ ਰੁੱਖ ਹੇਠ ਇਕ ਪਲ ਲਈ ਵੀ ਨਹੀਂ ਖੜਾ ਰਹਿਣਾ; ਅਛੂਤ, ਪਤਿਤ ਜਾਂ ਗੁੱਸੇ ਵਾਲਿਆਂ ਨਾਲ ਗੱਲ ਨਹੀਂ ਕਰਨੀ ਚਾਹੀਦੀ।
ਨ ਕੁਰ੍ਯਾਤ੍ਕ੍ਸ਼ਣਮਾਤ੍ਰਂ ਤੁ ਕृਤ੍ਵਾ ਗਚ੍ਛੇਚ੍ਚ ਰੌਰਵਮ੍। ਕਨਿष੍ਠਂ ਨਾਭਿਵਂਦੇਤ ਪਿਤृਵ੍ਯਂ ਮਾਤੁਲਂ ਤਥਾ
ਇਕ ਪਲ ਲਈ ਵੀ ਨਾ ਰਹਿਣਾ ਚਾਹੀਦਾ; ਜੇ ਰਹਿ ਜਾਵੇ ਤਾਂ ਰੌਰਵ ਨਰਕ ਨੂੰ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਛੋਟੇ, ਚਾਚਾ ਜਾਂ ਮਾਮਾ ਨੂੰ ਕਦੇ ਵੀ ਪ੍ਰਣਾਮ ਨਹੀਂ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ।
ਉਤ੍ਥਾਯ ਚਾਸਨਂ ਦਦ੍ਯਾਤ੍ਕृਤਾਂਜਲ੍ਯਗ੍ਰਤਃ ਸ੍ਥਿਤਃ। ਤੈਲਾਭ੍ਯਕ੍ਤਂ ਤਥੋਚ੍ਛਿष੍ਟਮਾਰ੍ਦ੍ਰਵਸ੍ਤ੍ਰਂ ਚ ਰੋਗਿਣਮ੍
ਉੱਠ ਕੇ, ਹੱਥ ਜੋੜ ਕੇ ਸਾਹਮਣੇ ਖੜਾ ਹੋ ਕੇ ਆਸਨ ਦੇਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ; ਪਰ ਤੇਲ ਲਾਇਆ, ਖਾ ਚੁੱਕਾ, ਭਿੱਜੇ ਕੱਪੜੇ ਪਾਇਆ ਜਾਂ ਬੀਮਾਰ ਨੂੰ ਨਹੀਂ।
ਪਾਰਾਵਾਰਗਤੋਦ੍ਵਿਗ੍ਨਂ ਵਹਂਤਂ ਨਾਭਿਵਾਦਯੇਤ੍। ਯਜ੍ਞਸ੍ਯਾਂਤਰ੍ਗਤਂ ਨष੍ਟਂ ਕ੍ਰੀਡਂਤਂ ਸ੍ਤ੍ਰੀਜਨੈਃ ਸਹ
ਜੋ ਦਰਿਆ ਕੰਢੇ ਚਿੰਤਤ ਹੋਵੇ, ਭਾਰ ਚੁੱਕ ਰਿਹਾ ਹੋਵੇ, ਯੱਗ ਕਰ ਰਿਹਾ ਹੋਵੇ, ਗੁੰਮ ਹੋਇਆ ਹੋਵੇ ਜਾਂ ਔਰਤਾਂ ਨਾਲ ਖੇਡ ਰਿਹਾ ਹੋਵੇ, ਉਸ ਨੂੰ ਪ੍ਰਣਾਮ ਨਹੀਂ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ।
ਬਾਲਕ੍ਰੀਡਾਗਤਂ ਚਾਪਿ ਪੁष੍ਪਯੁਕ੍ਤਂ ਕੁਸ਼ੈਰ੍ਯੁਤਮ੍। ਸ਼ਿਰਃ ਪ੍ਰਾਵृਤ੍ਯ ਕਰ੍ਣੌ ਵਾ ਅਪ੍ਸੁ ਮੁਕ੍ਤਸ਼ਿਖੋਪਿ ਵਾ
ਜੋ ਬੱਚਿਆਂ ਵਾਲੇ ਖੇਡ ਵਿੱਚ ਲੱਗਾ ਹੋਵੇ, ਫੁੱਲਾਂ ਜਾਂ ਕੁਸ਼ਾ ਨਾਲ ਸਜਿਆ ਹੋਵੇ, ਸਿਰ ਜਾਂ ਕੰਨ ਢੱਕਿਆ ਹੋਵੇ ਜਾਂ ਪਾਣੀ ਵਿੱਚ ਵਾਲ ਖੁਲ੍ਹੇ ਹੋਣ, ਉਸ ਨੂੰ ਵੀ ਪ੍ਰਣਾਮ ਨਹੀਂ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ।
ਅਕृਤ੍ਵਾ ਪਾਦਯੋਃ ਪੂਜਾਂ ਨਾਚਾਮੇਦ੍ਦਕ੍ਸ਼ਿਣਾਮੁਖਃ। ਉਪਵੀਤਵਿਹੀਨਸ਼੍ਚ ਨਗ੍ਨਕੋ ਮੁਕ੍ਤਕਚ੍ਛਕਃ
ਪੈਰਾਂ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕੀਤੇ ਬਿਨਾਂ, ਦੱਖਣ ਵੱਲ ਮੂੰਹ ਕਰਕੇ ਪਾਣੀ ਨਹੀਂ ਪੀਣਾ ਚਾਹੀਦਾ। ਜੇ ਜਨੇਉ ਨਾ ਹੋਵੇ, ਨੰਗਾ ਹੋਵੇ ਜਾਂ ਕਮਰਬੰਦ ਖੁਲ੍ਹਾ ਹੋਵੇ, ਤਾਂ ਵੀ ਪਾਣੀ ਨਹੀਂ ਪੀਣਾ ਚਾਹੀਦਾ।
ਏਕਵਸ੍ਤ੍ਰਪਿਧਾਨਸ਼੍ਚ ਆਚਾਂਤੋ ਨੈਵ ਸ਼ੁਧ੍ਯਤਿ। ਮਧ੍ਯਮਾਭਿਰ੍ਮੁਖਂ ਪੂਰ੍ਵਂ ਤਿਸृਭਿਃ ਸਮੁਪਸ੍ਪृਸ਼ੇਤ੍
ਜੇ ਕੋਈ ਇੱਕ ਹੀ ਕਪੜਾ ਪਹਿਨੇ ਹੋਵੇ ਜਾਂ ਅਸ਼ੁੱਧ ਹੋਵੇ, ਉਹ ਪਵਿੱਤਰ ਨਹੀਂ ਹੁੰਦਾ। ਪਹਿਲਾਂ ਤਿੰਨ ਮੱਧਲੇ ਉਂਗਲੀਆਂ ਨਾਲ ਮੂੰਹ ਨੂੰ ਛੂਹਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ।
ਅਂਗੁष੍ਠਦੇਸ਼ਿਨੀਭ੍ਯਾਂ ਚ ਨਾਸਾਂ ਚ ਤਦਨਂਤਰਮ੍। ਅਂਗੁष੍ਠਾਨਾਮਿਕਾਭ੍ਯਾਂ ਚ ਚਕ੍ਸ਼ੁषੀ ਸਮੁਪਸ੍ਪृਸ਼ੇਤ੍
ਫਿਰ ਅੰਗੂਠਾ ਤੇ ਪਹਿਲੀ ਉਂਗਲੀ ਨਾਲ ਨੱਕ ਨੂੰ ਛੂਹੋ; ਉਸ ਤੋਂ ਬਾਅਦ ਅੰਗੂਠਾ ਤੇ ਚੌਥੀ ਉਂਗਲੀ ਨਾਲ ਅੱਖਾਂ ਨੂੰ ਛੂਹੋ।
ਕਨਿष੍ਠਾਂਗੁष੍ਠਤਸ਼੍ਸ਼੍ਰੋਤ੍ਰੇ ਨਾਭਿਮਂਗੁष੍ਠਕੇਨ ਤੁ। ਤਲੇਨ ਹृਦਯਂ ਨ੍ਯਸ੍ਯ ਸਰ੍ਵਾਭਿਰ੍ਮਸ੍ਤਕੋਪਰਿ
ਛੋਟੀ ਉਂਗਲੀ ਤੇ ਅੰਗੂਠਾ ਨਾਲ ਕੰਨ ਛੂਹੋ; ਅੰਗੂਠਾ ਨਾਲ ਨਾਭੀ; ਹਥੇਲੀ ਨਾਲ ਦਿਲ ਤੇ ਸਾਰੀਆਂ ਉਂਗਲੀਆਂ ਨਾਲ ਸਿਰ ਦੇ ਉਪਰ ਛੂਹੋ।
ਬਾਹੂਚਾਗ੍ਰੇਣ ਸਂਸ੍ਪृਸ਼੍ਯ ਤਤਃ ਸ਼ੁਦ੍ਧੋ ਭਵੇਨ੍ਨਰਃ। ਅਨੇਨਾਚਮਨਂ ਕृਤ੍ਵਾ ਮਾਨਵਃ ਪ੍ਰਯਤੋ ਭਵੇਤ੍
ਬਾਂਹਾਂ ਦੇ ਅੰਤ ਨਾਲ ਬਾਂਹਾਂ ਨੂੰ ਛੂਹ ਕੇ, ਮਨੁੱਖ ਪਵਿੱਤਰ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਇਸ ਤਰੀਕੇ ਨਾਲ ਪਾਣੀ ਪੀ ਕੇ, ਮਨੁੱਖ ਤਿਆਰ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਸਰ੍ਵਪਾਪੈਰ੍ਵਿਨਿਰ੍ਮੁਕ੍ਤਃ ਸ੍ਵਰ੍ਗਂ ਚਾਕ੍ਸ਼ਯਮਸ਼੍ਨੁਤੇ। ਪ੍ਰਾਣਸ੍ਤ੍ਰਿਪੁਟਸ਼ृਂਗ੍ਯਾ ਚ ਵ੍ਯਾਨੋਪਾਨਸ਼੍ਚ ਮੁਦ੍ਰਯਾ
ਸਾਰੇ ਪਾਪਾਂ ਤੋਂ ਮੁਕਤ ਹੋ ਕੇ, ਉਹ ਅਟੱਲ ਸੁਵਰਗ ਨੂੰ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰਦਾ ਹੈ; ਤਿੰਨ ਪ੍ਰਾਣਾਂ ਦੀ ਮੂਦਰਾ — ਪ੍ਰਾਣ, ਵਿਆਨ, ਅਪਾਨ ਨਾਲ।
ਸਮਾਨਸ੍ਤੁ ਸਮਸ੍ਤਾਭਿਰੁਦਾਨਸ੍ਤਰ੍ਜਨੀਂ ਵਿਨਾ। ਨਾਗਃ ਕੂਰ੍ਮਸ਼੍ਚ ਕृਕਰੋ ਦੇਵਦਤ੍ਤੋ ਧਨਂਜਯਃ
ਸਮਾਨਾ ਸਾਰੀਆਂ ਉਂਗਲੀਆਂ ਨਾਲ ਹੁੰਦਾ ਹੈ, ਪਰ ਪਹਿਲੀ ਉਂਗਲੀ ਛੱਡ ਕੇ; ਨਾਗ, ਕੂਰਮਾ, ਕ੍ਰਿਕਰਾ, ਦੇਵਦੱਤਾ, ਧਨੰਜਯਾ।
ਉਪਪ੍ਰੀਣਂਤੁ ਤੇ ਪ੍ਰੀਤਾ ਯੇਭ੍ਯੋ ਭੂਮੌ ਪ੍ਰਦੀਯਤੇ। ਸ਼ਯਨਂ ਚਾਰ੍ਦ੍ਰਪਾਦੇਨ ਸ਼ੁष੍ਕਪਾਦੇਨ ਭੋਜਨਮ੍
ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਧਰਤੀ 'ਤੇ ਭੇਟ ਦਿੱਤੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ, ਉਹ ਖੁਸ਼ ਹੋ ਕੇ ਪੂਰੇ ਹੋਣ। ਗੀਲੇ ਪੈਰਾਂ ਨਾਲ ਸੋਣਾ, ਸੁੱਕੇ ਪੈਰਾਂ ਨਾਲ ਖਾਣਾ।
ਨਾਂਧਕਾਰੇ ਚ ਸ਼ਯਨਂ ਭੋਜਨਂ ਨੈਵ ਕਾਰਯੇਤ੍। ਪਸ਼੍ਚਿਮੇ ਦਕ੍ਸ਼ਿਣੇ ਚੈਵ ਨ ਕੁਰ੍ਯਾਦ੍ਦਂਤਧਾਵਨਮ੍
ਅੰਧੇਰੇ ਵਿੱਚ ਨਾ ਤਾਂ ਸੋਣਾ ਚਾਹੀਦਾ, ਨਾ ਹੀ ਖਾਣਾ। ਪੱਛਮ ਜਾਂ ਦੱਖਣ ਵੱਲ ਦੰਦ ਨਹੀਂ ਮੰਜਣੇ ਚਾਹੀਦੇ।
ਉਤ੍ਤਰੇ ਪਸ਼੍ਚਿਮੇ ਚੈਵ ਨ ਸ੍ਵਪੇਦ੍ਧਿ ਕਦਾਚਨ। ਸ੍ਵਪ੍ਨਾਦਾਯੁਃ ਕ੍ਸ਼ਯਂ ਯਾਤਿ ਬ੍ਰਹ੍ਮਹਾ ਪੁਰੁषੋ ਭਵੇਤ੍
ਉੱਤਰ ਜਾਂ ਪੱਛਮ ਵੱਲ ਕਦੇ ਵੀ ਨਹੀਂ ਸੋਣਾ ਚਾਹੀਦਾ। ਐਸਾ ਸੋਣ ਨਾਲ ਆਯੁ ਘਟਦੀ ਹੈ ਤੇ ਮਨੁੱਖ ਬ੍ਰਾਹਮਣ-ਹੱਤਾ ਬਣ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।