ਇਤਰੇषਾਂ ਚ ਵਰ੍ਣਾਨਾਂ ਪ੍ਰਵृਤ੍ਤਮਖਿਲਂ ਵਦ। ਬ੍ਰਹ੍ਮੋਵਾਚ-। ਆਚਾਰਾਲ੍ਲਭਤੇ ਚਾਯੁਰਾਚਾਰਾਲ੍ਲਭਤੇ ਸੁਖਮ੍
ਹੋਰ ਵਰਗਾਂ ਦੇ ਸਾਰੇ ਕਰਮ ਵੀ ਦੱਸੋ। ਬ੍ਰਹਮਾ ਨੇ ਕਿਹਾ: ਚੰਗਾ ਆਚਰਨ ਕਰਨ ਨਾਲ ਲੰਮੀ ਉਮਰ ਮਿਲਦੀ ਹੈ, ਤੇ ਚੰਗਾ ਆਚਰਨ ਨਾਲ ਸੁਖ ਵੀ ਮਿਲਦਾ ਹੈ।
ਆਚਾਰਾਤ੍ਸ੍ਵਰ੍ਗਂ ਮੋਕ੍ਸ਼ਂ ਚ ਆਚਾਰੋ ਹਂਤ੍ਯਲਕ੍ਸ਼ਣਮ੍। ਅਨਾਚਾਰੋ ਹਿ ਪੁਰੁषੋ ਲੋਕੇ ਭਵਤਿ ਨਿਂਦਿਤਃ
ਚੰਗੇ ਆਚਰਨ ਨਾਲ ਸਵਰਗ ਤੇ ਮੁਕਤੀ ਮਿਲਦੀ ਹੈ; ਆਚਰਨ ਨਸੀਬ ਦੀਆਂ ਬੁਰਾਈਆਂ ਮਿਟਾ ਦਿੰਦਾ ਹੈ। ਜਿਸਦਾ ਆਚਰਨ ਖ਼ਰਾਬ ਹੈ, ਉਹ ਸੰਸਾਰ ਵਿਚ ਨਿੰਦਾ ਪਾਉਂਦਾ ਹੈ।
ਦੁਃਖਭਾਗੀ ਚ ਸਤਤਂ ਵ੍ਯਾਧਿਤੋਲ੍ਪਾਯੁਰੇਵ ਚ। ਨਰਕੇ ਨਿਯਤਂ ਵਾਸੋ ਹ੍ਯਨਾਚਾਰਾਨ੍ਨਰਸ੍ਯ ਚ
ਉਹ ਹਮੇਸ਼ਾ ਦੁੱਖ ਭੋਗਦਾ ਹੈ, ਬਿਮਾਰੀ ਨਾਲ ਪੀੜਤ ਰਹਿੰਦਾ ਹੈ ਤੇ ਉਸਦੀ ਉਮਰ ਛੋਟੀ ਹੁੰਦੀ ਹੈ। ਮਾੜੇ ਆਚਰਨ ਕਰਕੇ, ਮਨੁੱਖ ਨਰਕ ਵਿਚ ਵੱਸਦਾ ਹੈ।
ਆਚਾਰਾਚ੍ਚ ਪਰਂ ਲੋਕਮਾਚਾਰਂ ਸ਼ृਣੁ ਤਤ੍ਤ੍ਵਤਃ। ਗੋਮਯੇਨ ਗृਹੇ ਨਿਤ੍ਯਂ ਪ੍ਰਕੁਰ੍ਯਾਦੁਪਲੇਪਨਮ੍
ਚੰਗੇ ਆਚਰਨ ਨਾਲ ਸਭ ਤੋਂ ਉੱਚਾ ਲੋਕ ਮਿਲਦਾ ਹੈ। ਆਚਰਨ ਦੀ ਸੱਚੀ ਗੱਲ ਸੁਣੋ: ਘਰ ਨੂੰ ਹਮੇਸ਼ਾ ਗੋਮੈ ਨਾਲ ਲੀਪਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ।
ਪ੍ਰਕ੍ਸ਼ਾਲਯੇਤ੍ਤਤਃ ਪੀਠਂ ਕਾष੍ਠਂ ਪਾਤ੍ਰਂ ਸ਼ਿਲਾਤਲਮ੍। ਭਸ੍ਮਨਾ ਕਾਂਸ੍ਯਪਾਤ੍ਰਂ ਤੁ ਤਾਮ੍ਰਮਮ੍ਲੇਨਸ਼ੁਦ੍ਧ੍ਯਤਿ
ਫਿਰ ਬੈਠਣ ਵਾਲੀ ਜਗ੍ਹਾ, ਲੱਕੜ ਦੇ ਸਾਮਾਨ, ਬਰਤਨ ਤੇ ਪੱਥਰ ਦੀ ਸਤ੍ਹਾ ਨੂੰ ਧੋ ਲੈਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। ਕਾਂਸੀ ਦੇ ਬਰਤਨ ਨੂੰ ਰਾਖ ਨਾਲ ਤੇ ਤਾਮੇ ਵਾਲੇ ਨੂੰ ਖੱਟੀ ਚੀਜ਼ ਨਾਲ ਸਾਫ਼ ਕੀਤਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਸ਼ਿਲਾਪਾਤ੍ਰਂ ਤੁ ਤੈਲੇਨ ਫਾਲਂਗੋ ਵਾਲਕੇਨ ਤੁ। ਸ੍ਵਰ੍ਣਰੌਪ੍ਯਾਦਿਪਾਤ੍ਰਂ ਤੁ ਜਲਮਾਤ੍ਰੇਣ ਸ਼ੁਧ੍ਯਤਿ
ਪੱਥਰ ਦੇ ਬਰਤਨ ਨੂੰ ਤੇਲ ਨਾਲ, ਹਲ ਨੂੰ ਘਾਹ ਦੀ ਗੁੱਛੀ ਨਾਲ, ਤੇ ਸੋਨੇ-ਚਾਂਦੀ ਆਦਿ ਦੇ ਬਰਤਨ ਸਿਰਫ਼ ਪਾਣੀ ਨਾਲ ਹੀ ਪਵਿੱਤਰ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ।
ਅਗ੍ਨਿਨਾ ਲੋਹਪਾਤ੍ਰਂ ਤੁ ਪਾਕਪ੍ਰਕ੍ਸ਼ਾਲਨੇਨ ਤੁ। ਖਨਨਾਦ੍ਦਾਹਨਾਚ੍ਚੈਵ ਉਪਲੇਪਨ ਧਾਵਨਾਤ੍
ਲੋਹੇ ਦੇ ਬਰਤਨ ਨੂੰ ਅੱਗ ਨਾਲ ਜਾਂ ਚੰਗੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਧੋ ਕੇ, ਜਾਂ ਘਿਸ ਕੇ, ਸਾੜ ਕੇ, ਲਗਾ ਕੇ ਜਾਂ ਧੋ ਕੇ ਸਾਫ਼ ਕੀਤਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਪਰ੍ਜਨ੍ਯਵਰ੍षਣਾਚ੍ਚੈਵ ਭੂਰਮੇਧ੍ਯਾ ਵਿਸ਼ੁਧ੍ਯਤਿ। ਤੈਜਸ੍ਸਾਨਾਂ ਮਣੀਨਾਂ ਚ ਸਰ੍ਵਸ੍ਯਾਸ਼੍ਮਮਯਸ੍ਯ ਚ
ਮੀਂਹ ਪੈਣ ਨਾਲ ਧਰਤੀ ਪਵਿੱਤਰ ਹੋ ਜਾਂਦੀ ਹੈ; ਇਨ੍ਹਾਂ ਨਾਲ ਹੀ ਸਾਰੇ ਧਾਤੂ, ਮੋਤੀ ਤੇ ਪੱਥਰ ਦੇ ਸਾਰੇ ਚੀਜ਼ਾਂ ਵੀ।
ਭਸ੍ਮਭਿਰ੍ਮृਤ੍ਤਿਕਾਭਿਸ਼੍ਚ ਸ਼ੁਦ੍ਧਿਰੁਕ੍ਤਾ ਮਯਾ ਪੁਰਾ। ਸ਼ਯ੍ਯਾ ਭਾਰ੍ਯਾ ਸ਼ਿਸ਼ੁਰ੍ਵਸ੍ਤ੍ਰਮੁਪਵੀਤਂ ਕਮਂਡਲੁਃ
ਰਾਖ ਜਾਂ ਮਿੱਟੀ ਨਾਲ ਪਵਿੱਤਰਤਾ ਪਹਿਲਾਂ ਹੀ ਦੱਸ ਦਿੱਤੀ ਗਈ ਹੈ; ਖੱਟ, ਪਤਨੀ, ਬੱਚਾ, ਕੱਪੜਾ, ਜਨੇਊ ਤੇ ਕਮੰਡਲ ਆਪਣੇ ਲਈ ਪਵਿੱਤਰ ਮੰਨੇ ਜਾਂਦੇ ਹਨ।
ਆਤ੍ਮਨਃ ਕਥਿਤਾਸ਼੍ਸ਼ੁਦ੍ਧਾ ਨ ਪਰੇषਾਂ ਕਦਾਚਨ। ਨ ਭੁਂਜੀਤੈਕਵਸ੍ਤ੍ਰੇਣ ਨ ਸ੍ਨਾਯਾਦੇਕਵਾਸਸਾ
ਇਹ ਚੀਜ਼ਾਂ ਸਿਰਫ਼ ਆਪਣੇ ਲਈ ਪਵਿੱਤਰ ਹਨ, ਹੋਰਾਂ ਲਈ ਕਦੇ ਨਹੀਂ; ਇਕੋ ਕੱਪੜੇ ਨਾਲ ਨਾ ਖਾਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ, ਨਾ ਇਕੋ ਕੱਪੜੇ ਨਾਲ ਨ੍ਹਾਉਣਾ।
ਨ ਧਾਰਯੇਤ੍ਪਰਸ੍ਯੈਵਂ ਸ੍ਨਾਨਵਸ੍ਤ੍ਰਂ ਕਦਾਚਨ। ਸਂਸ੍ਕਾਰਂ ਕੇਸ਼ਦਂਤਾਨਾਂ ਪ੍ਰਾਤਰੇਵ ਸਮਾਚਰੇਤ੍
ਕਦੇ ਵੀ ਕਿਸੇ ਹੋਰ ਦਾ ਨ੍ਹਾਉਣ ਵਾਲਾ ਕੱਪੜਾ ਨਾ ਪਹਿਨੋ; ਵਾਲਾਂ ਤੇ ਦੰਦਾਂ ਦੀ ਸਫ਼ਾਈ ਸਵੇਰੇ ਹੀ ਕਰ ਲੈਣੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ।
ਗੁਰੂਣਾਂ ਚ ਨਮਸ੍ਕਾਰਂ ਨਿਤ੍ਯਮੇਵ ਸਮਾਚਰੇਤ੍। ਹਸ੍ਤਪਾਦੇ ਮੁਖੇ ਚੈਵ ਪਂਚਾਰ੍ਦ੍ਰੋ ਭੋਜਨਂ ਚਰੇਤ੍
ਗੁਰੂਆਂ ਨੂੰ ਹਮੇਸ਼ਾ ਨਮਸਕਾਰ ਕਰਨੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ; ਹੱਥ, ਪੈਰ ਤੇ ਮੂੰਹ ਧੋ ਕੇ, ਇਹ ਪੰਜ ਭਾਗ ਭਿੱਜੇ ਹੋਣ ਤੇ ਹੀ ਭੋਜਨ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ।
ਪਂਚਾਰ੍ਦ੍ਰਕਸ੍ਤੁ ਭੁਂਜਾਨਃ ਸ਼ਤਂ ਵਰ੍षਾਣਿ ਜੀਵਤਿ। ਦੇਵਤਾਨਾਂ ਗੁਰੋਰਾਜ੍ਞਾਂ ਸ੍ਨਾਤਕਾਚਾਰ੍ਯਯੋਰਪਿ
ਜੋ ਪੰਜ ਭਾਗ ਭਿੱਜੇ ਹੋਣ ਤੇ ਖਾਂਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਸੌ ਸਾਲ ਜੀਉਂਦਾ ਹੈ; ਦੇਵਤਿਆਂ, ਗੁਰੂ ਅਤੇ ਅਚਾਰਿਆਂ ਦੀ ਆਗਿਆ ਮੰਨਣੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ।
ਨਾਕ੍ਰਾਮੇਤ੍ਕਾਮਤਸ਼੍ਛਾਯਾਂ ਵਿਪ੍ਰਸ੍ਯ ਦੀਕ੍ਸ਼ਿਤਸ੍ਯ ਚ। ਗੋਗਣਂ ਦੇਵਤਂ ਵਿਪ੍ਰਂ ਘृਤਂ ਮਧੁ ਚਤੁष੍ਪਥਮ੍
ਆਪਣੀ ਮਰਜ਼ੀ ਨਾਲ ਕਿਸੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਜਾਂ ਦীক্ষਿਤ ਵਿਅਕਤੀ ਦੀ ਛਾਂ, ਗਾਂ ਦੇ ਝੁੰਡ, ਦੇਵਤਾ, ਬ੍ਰਾਹਮਣ, ਘੀ, ਸ਼ਹਦ ਜਾਂ ਚੌਰਾਹੇ ਨੂੰ ਪਾਰ ਨਹੀਂ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ।
ਪ੍ਰਦਕ੍ਸ਼ਿਣਂ ਪ੍ਰਕੁਰ੍ਵੀਤ ਪ੍ਰਖ੍ਯਾਤਾਂਸ਼੍ਚ ਵਨਸ੍ਪਤੀਨ੍। ਗੋਵਿਪ੍ਰਾਵਗ੍ਨਿਵਿਪ੍ਰੌ ਚ ਵਿਪ੍ਰੌ ਦ੍ਵੌ ਦਂਪਤੀ ਤਥਾ
ਇਨ੍ਹਾਂ ਸਾਰਿਆਂ ਦੀ ਪਰਿਕ੍ਰਮਾ ਸੱਜੇ ਹੱਥ ਕਰਨੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ, ਤੇ ਮਸ਼ਹੂਰ ਦਰੱਖਤਾਂ ਦੀ ਵੀ; ਗਾਂ, ਬ੍ਰਾਹਮਣ, ਅੱਗ, ਦੋ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਜਾਂ ਦੋ ਵਿਆਹੇ ਹੋਏ ਜੋੜੇ ਦੀ ਵੀ।
ਤਯੋਰ੍ਮਧ੍ਯੇ ਨ ਗਚ੍ਛੇਤ ਸ੍ਵਰ੍ਗਸ੍ਥੋਪਿ ਪਤੇਦ੍ਧ੍ਰੁਵਮ੍। ਉਚ੍ਛਿष੍ਟੋ ਨ ਸ੍ਪृਸ਼ੇਦਗ੍ਨਿਂ ਬ੍ਰਾਹ੍ਮਣਂ ਦੈਵਤਂ ਗੁਰੁਮ੍
ਇਨ੍ਹਾਂ ਵਿਚਕਾਰੋਂ ਕਦੇ ਨਾ ਲੰਘੋ, ਭਾਵੇਂ ਕੋਈ ਸੁਰਗ ਵਿਚ ਵੱਸਦਾ ਹੋਵੇ, ਉਹ ਵੀ ਡਿੱਗ ਜਾਂਦਾ ਹੈ; ਜੋ ਅਪਵਿੱਤਰ ਹੋਵੇ, ਉਹ ਅੱਗ, ਬ੍ਰਾਹਮਣ, ਦੇਵਤਾ ਜਾਂ ਗੁਰੂ ਨੂੰ ਹੱਥ ਨਾ ਲਾਵੇ।
ਸ੍ਵਸ਼ੀਰ੍षਂ ਪੁष੍ਪਵृਕ੍ਸ਼ਂ ਚ ਯਜ੍ਞਵृਕ੍ਸ਼ਮਧਾਰ੍ਮਿਕਮ੍। ਤ੍ਰੀਣਿ ਤੇਜਾਂਸਿ ਨੋਚ੍ਛਿष੍ਟ ਉਦੀਕ੍ਸ਼ੇਤ ਕਦਾਚਨ
ਅਪਵਿੱਤਰ ਹੋ ਕੇ ਆਪਣੇ ਸਿਰ, ਫੁੱਲਾਂ ਵਾਲੇ ਦਰੱਖਤ, ਯਜਨ ਵਾਲੇ ਦਰੱਖਤ ਜਾਂ ਪਾਪੀ ਨੂੰ ਨਹੀਂ ਤੱਕਣਾ ਚਾਹੀਦਾ; ਤੇ ਤਿੰਨ ਅੱਗਾਂ ਨੂੰ ਵੀ ਕਦੇ ਨਹੀਂ ਤੱਕਣਾ ਚਾਹੀਦਾ।
ਸੂਰ੍ਯਾਚਂਦ੍ਰਮਸਾਵੇਵਂ ਨਕ੍ਸ਼ਤ੍ਰਾਣਿ ਚ ਸਰ੍ਵਸ਼ਃ। ਨੇਕ੍ਸ਼ੇਦ੍ਵਿਪ੍ਰਂ ਗੁਰੁਂ ਦੇਵਂ ਰਾਜਾਨਂ ਯਤਿਨਾਂ ਵਰਮ੍
ਇਸੇ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਸੂਰਜ, ਚੰਦ ਤੇ ਸਾਰੇ ਤਾਰੇ ਵੀ ਨਹੀਂ ਤੱਕਣੇ ਚਾਹੀਦੇ; ਨਾ ਬ੍ਰਾਹਮਣ, ਗੁਰੂ, ਦੇਵਤਾ, ਰਾਜਾ ਜਾਂ ਵੱਡੇ ਯਤੀ ਨੂੰ।
ਯੋਗਿਨਂ ਦੇਵਕਰ੍ਮਾਣਂ ਧਰ੍ਮਾਣਾਂ ਕਥਕਂ ਦ੍ਵਿਜਮ੍। ਨਦੀਨਾਂ ਚ ਪ੍ਰਤੀਰੇ ਚ ਪਤ੍ਯੁਸ਼੍ਚ ਸਰਿਤਾਂ ਤਥਾ
ਯੋਗੀ, ਦੇਵਕਰਮ ਕਰਨ ਵਾਲੇ, ਧਰਮ ਦੀ ਸਿੱਖਿਆ ਦੇਣ ਵਾਲੇ ਦੁਜਾਤੀ, ਦਰਿਆ ਦੇ ਕੰਢੇ ਜਾਂ ਦਰਿਆ ਦੇ ਮਾਲਕ ਨੂੰ ਵੀ ਨਹੀਂ ਤੱਕਣਾ ਚਾਹੀਦਾ।
ਯਜ੍ਞਵृਕ੍ਸ਼ਸ੍ਯ ਮੂਲੇ ਚ ਉਦ੍ਯਾਨੇ ਪੁष੍ਪਵਾਟਕੇ। ਸ਼ਰੀਰਸ੍ਯ ਮਲਤ੍ਯਾਗਂ ਨ ਕੁਰ੍ਯਾਜ੍ਜੀਵਨੇ ਤਥਾ
ਯਜਨ ਵਾਲੇ ਦਰੱਖਤ ਦੇ ਥੱਲੇ, ਬਾਗ ਵਿੱਚ ਜਾਂ ਫੁੱਲਾਂ ਵਾਲੇ ਬਾਗ ਵਿੱਚ, ਜਾਂ ਜਿੱਥੇ ਜੀਵਨ ਵੱਸਦਾ ਹੋਵੇ, ਉਥੇ ਸਰੀਰ ਦੀ ਮਲ ਵਗਾਉਣੀ ਨਹੀਂ ਚਾਹੀਦੀ।
ਵਿਪ੍ਰਸ੍ਯਾਯਤਨੇ ਗੋष੍ਠੇ ਰਮ੍ਯੇ ਰਾਜਪਥੇषੁ ਚ। ਨ ਕ੍ਸ਼ੌਰਂ ਕਾਰਯੇਦ੍ਧੀਰਃ ਕੁਜਸ੍ਯਾਹ੍ਨਿ ਕਦਾਚਨ
ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਦੇ ਘਰ, ਗੋਸ਼ਾਲਾ, ਸੋਹਣੀ ਜਗ੍ਹਾ ਜਾਂ ਰਾਜ ਮਾਰਗਾਂ ਉੱਤੇ, ਸਮਝਦਾਰ ਵਿਅਕਤੀ ਨੂੰ ਕਦੇ ਵੀ ਅਸ਼ੁਭ ਦਿਨ ਮੁੰਡਣ ਨਹੀਂ ਕਰਵਾਉਣਾ ਚਾਹੀਦਾ।
ਮਲਂ ਨ ਧਾਰਯੇਦ੍ਦਂਤੇ ਨਖਂ ਨ ਵਦਨੇ ਕ੍ਸ਼ਿਪੇਤ੍। ਤੈਲਾਭ੍ਯਂਗਂ ਨ ਕੁਰ੍ਵੀਤ ਵਾਸਰੇ ਰਵਿਭੌਮਯੋਃ
ਦੰਦਾਂ ਵਿੱਚ ਮੈਲ ਨਹੀਂ ਰੱਖਣਾ ਚਾਹੀਦਾ, ਨਾ ਨਖ ਮੂੰਹ ਵਿੱਚ ਪਾਉਣੇ; ਐਤਵਾਰ ਜਾਂ ਮੰਗਲਵਾਰ ਨੂੰ ਤੇਲ ਦੀ ਮਲਿਸ਼ ਨਹੀਂ ਕਰਨੀ ਚਾਹੀਦੀ।
ਸ੍ਵਗਾਤ੍ਰਾਸਨਯੋਰ੍ਵਾਦ੍ਯਂ ਗੁਰੋਰੇਕਾਸਨਾਦਨਮ੍। ਨ ਹਰੇਚ੍ਛ੍ਰੋਤ੍ਰਿਯਸ੍ਵਂ ਚ ਦੇਵਸ੍ਯਾਪਿ ਗੁਰੋਰਪਿ
ਆਪਣੇ ਅਧਿਆਪਕ ਦੀ ਚੌਕੀ ਜਾਂ ਭੋਜਨ ਨਹੀਂ ਲੈਣਾ ਚਾਹੀਦਾ, ਨਾ ਹੀ ਕਿਸੇ ਗਿਆਨੀ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਦੀ ਵਸਤੂ, ਚਾਹੇ ਉਹ ਦੇਵੀ-ਦੇਵਤਾ ਜਾਂ ਅਧਿਆਪਕ ਦੀ ਹੀ ਕਿਉਂ ਨਾ ਹੋਵੇ, ਹਟਾਉਣੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ।
ਰਾਜ੍ਞਸ੍ਤਪਸ੍ਵਿਨਾਂ ਚੈਵ ਪਂਗੋਰਂਧਸ੍ਯ ਯੋषਿਤਃ। ਪਂਥਾ ਦੇਯੋ ਬ੍ਰਾਹ੍ਮਣਾਯ ਗੋਭ੍ਯੋ ਰਾਜਭ੍ਯ ਏਵ ਚ
ਰਾਜੇ, ਤਪੱਸਵੀ, ਲੰਘੜੇ, ਅੰਨੇ, ਔਰਤਾਂ, ਬ੍ਰਾਹਮਣ, ਗਾਂਵਾਂ ਅਤੇ ਰਾਜਿਆਂ ਨੂੰ ਰਾਹ ਦੇਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ।
ਰੋਗਿਣੇ ਭਾਰਤਪ੍ਤਾਯ ਗੁਰ੍ਵਿਣ੍ਯੈ ਦੁਰ੍ਬਲਾਯ ਚ। ਵਿਵਾਦਂ ਨ ਚ ਕੁਰ੍ਵੀਤ ਨृਪ ਵਿਪ੍ਰ ਚਿਕਿਤ੍ਸਕੈਃ
ਬੀਮਾਰ, ਦੁੱਖੀ, ਗਰਭਵਤੀ ਜਾਂ ਕਮਜ਼ੋਰ, ਰਾਜੇ, ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਜਾਂ ਵੈਦ ਨਾਲ ਕਦੇ ਵੀ ਵਿਵਾਦ ਨਹੀਂ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ।
ਬ੍ਰਾਹ੍ਮਣਂ ਗੁਰੁਪਤ੍ਨੀਂ ਚ ਦੂਰਤਃ ਪਰਿਵਰ੍ਜਯੇਤ੍। ਪਤਿਤਂ ਕੁष੍ਠਸਂਯੁਕ੍ਤਂ ਚਾਂਡਾਲਂ ਚ ਗਵਾਸ਼ਿਨਮ੍ ੧੦੦ 1.49.
ਬ੍ਰਾਹਮਣ, ਅਧਿਆਪਕ ਦੀ ਪਤਨੀ, ਪਤਿਤ, ਕੋੜ੍ਹੀ, ਚੰਡਾਲ ਜਾਂ ਗੋਮਾਸ ਖਾਣ ਵਾਲੇ ਨੂੰ ਦੂਰੋਂ ਹੀ ਤਿਆਗਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ।
ਨਿਰ੍ਧੂਤਂ ਜ੍ਞਾਨਹੀਨਂ ਚ ਦੂਰਤਃ ਪਰਿਵਰ੍ਜਯੇਤ੍। ਸ੍ਤ੍ਰਿਯਂ ਦੁष੍ਟਾਂ ਚ ਦੁਰ੍ਵृਤ੍ਤਾਮਪਵਾਦ ਪ੍ਰਦਾਯਿਨੀਮ੍
ਜਿਸ ਨੂੰ ਨਿਕਾਲ ਦਿੱਤਾ ਗਿਆ ਹੋਵੇ ਜਾਂ ਜੋ ਅਗਿਆਨ ਹੋਵੇ, ਮਾੜੀ ਜਾਂ ਬਦਚਲਣ ਔਰਤ, ਜਾਂ ਚੁਗਲਖੌਰ ਨੂੰ ਦੂਰੋਂ ਹੀ ਤਿਆਗਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ।
ਕੁਕਰ੍ਮਕਾਰਿਣੀਂ ਦੁष੍ਟਾਂ ਸਦੈਵ ਕਲਹਪ੍ਰਿਯਾਮ੍। ਪ੍ਰਮਤ੍ਤਾਮਧਿਕਾਂਗੀਞ੍ਚ ਨਿਰ੍ਲਜ੍ਜਾਂ ਬਾਹ੍ਯਚਾਰਿਣੀਮ੍
ਜੋ ਔਰਤ ਮਾੜੇ ਕੰਮ ਕਰਦੀ, ਦੁਸ਼ਟ, ਲੜਾਈ ਦੀ ਸ਼ੌਕੀਨ, ਲਾਪਰਵਾਹ, ਘਮੰਡੀ, ਬੇਸ਼ਰਮ ਜਾਂ ਬਾਹਰਲੇ ਰਸਤੇ ਚੱਲਣ ਵਾਲੀ ਹੋਵੇ, ਉਸ ਤੋਂ ਹਮੇਸ਼ਾ ਦੂਰ ਰਹਿਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ।
ਵ੍ਯਯਸ਼ੀਲਾਮਨਾਚਾਰਾਂ ਦੂਰਤਃ ਪਰਿਵਰ੍ਜਯੇਤ੍। ਮਲਿਨਾਂ ਨਾਭਿਵਂਦੇਤ ਗੁਰੁਪਤ੍ਨੀਂ ਕਦਾਚਨ
ਫ਼ਜ਼ੂਲਖਰਚ ਜਾਂ ਮਾੜੀ ਚਾਲ-ਚਲਣ ਵਾਲੀ ਔਰਤ ਤੋਂ ਦੂਰ ਰਹਿਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ; ਗੰਦੀ ਔਰਤ ਜਾਂ ਅਧਿਆਪਕ ਦੀ ਪਤਨੀ ਨੂੰ ਕਦੇ ਵੀ ਪ੍ਰਣਾਮ ਨਹੀਂ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ।
ਨ ਸ੍ਪृਸ਼ੇਤ੍ਤਾਂ ਚ ਮੇਧਾਵੀ ਸ੍ਪृष੍ਟ੍ਵਾ ਸ੍ਨਾਨੇਨ ਸ਼ੁਦ੍ਧ੍ਯਤਿ। ਸ ਤਯਾ ਸਹ ਕੇਲਿਂ ਚ ਵਰ੍ਜਯੇਚ੍ਚ ਸਦੈਵ ਹਿ
ਸਿਆਣਾ ਮਨੁੱਖ ਉਸ ਨੂੰ ਹੱਥ ਨਹੀਂ ਲਾਉਂਦਾ; ਜੇ ਲੱਗ ਜਾਵੇ ਤਾਂ ਨ੍ਹਾ ਕੇ ਪਵਿੱਤਰ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਉਸ ਨਾਲ ਹਮੇਸ਼ਾ ਖੇਡ ਜਾਂ ਮਜ਼ਾਕ ਵੀ ਤਿਆਗਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ।